အခန်း ၅၅

Ch-55

အထက်တန်းလွှာအမျိုးသမီးက စူးရှသောအကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"နင်က ဘယ်သူလဲ"

လင်းယွဲ့ ပြန်ဖြေကြားခြင်းမပြုဘဲ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တိုးသွားကာ မိန်းကလေး၏အခြေအနေကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမနှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူရော်နေပြီး အလွန်အမင်းပိန်သွယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် သွေးတွင်းသကြားဓာတ်ကျဆင်းသွားသောကြောင့် သတိလစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သက်ရှိတစ်ဦးကို ကယ်တင်လိုသော သူမရည်မှန်းချက်က ချက်ချင်းလုပ်ဆောင်ရန် တွန်းအားပေးလိုက်၏။ လင်းယွဲ့သည် သူမရင်ဘတ်ထဲမှ မနေ့ကလုပ်ထားသော နို့သကြားလုံးကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါလေး သူ့ကိုကျွေးလိုက်ပါ"

"ဒါက ဘာလဲ"

အမျိုးသမီးက သံသယဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ အတိအကျ ပြောစမ်းပါ"

အစေခံများသည်လည်း သတိထားကာ လင်းယွဲ့ထံသို့ လျှောက်လာကြသည်။ လင်းယွဲ့ ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒါက နို့သကြားလုံးပါ၊ ရှင့်သမီးက လက်ဖက်ရည်မူးသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သူ သကြားနည်းနည်းစားဖို့ လိုတယ်"

လက်ဖက်ရည်တွင် ကော်ဖီထက်ကဖိန်းဓာတ်ပိုမိုပါဝင်ပြီး ၎င်းကဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ်ကို မြန်ဆန်စေကာ အသည်းတွင်းရှိ ဂလိုင်ကိုဂျင်ကိုပိုမို လောင်ကျွမ်းစေသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အလွန်ပိန်သွယ်ပြီး အားနည်းနေသဖြင့် သွေးတွင်းသကြားဓာတ်ကျဆင်းမှုကို ခံစားနေရခြင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အမျိုးသမီးက သူမကိုမယုံကြည်သေးကြောင်းနှင့် အစေခံများကလည်း သူမအား ဖမ်းဆီးရန်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း လင်းယွဲ့မြင်လိုက်ရ၏။ လင်းယွဲ့သည် အမြန်ရှေ့တိုးသွားကာ အမျိုးသမီး၏တားဆီးမှုကို ကျော်လွန်ပြီး နို့သကြားလုံးကို မိန်းကလေး၏ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

"နင် ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနေရတာလဲ၊ နင် သေချင်နေတာလား"

အစေခံများက ဝိုင်းအုံလာကာ လင်းယွဲ့အား ဖမ်းဆီးပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ဖိချလိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမျိုးသမီးက မိန်းကလေး၏ပါးစပ်ထဲမှ နို့သကြားလုံးကို လက်ဖြင့်အမြန်နှိုက်ထုတ်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

"သူတို့ကို ရုံးတော်ဆီခေါ်သွားကြ"

"ဒီကိစ္စက သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး၊ ဖမ်းမယ်ဆိုရင် ကျွန်မကိုသာဖမ်းပါရှင်"

ဝမ်အာ့မေက ငိုကြွေးရင်း ရှေ့သို့ပြေးထွက်လာသည်။

"သခင်မကြီး ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မအမှားပါ၊ ကျွန်မအမှားပါရှင်"

ဝမ်အာ့မေ၏ငိုကြွေးသံမှာ ရင်ကွဲလုမတတ်ပင်။ ဝမ်ယင်းနှင့် တာ့ယာတို့မှာလည်း အကြောက်လွန်ကာ အံ့ဩမှင်တက်နေကြသည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးသည် မိန်းကလေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူတို့အသက်များကို လုံးဝဂရုမစိုက်ချေ။ လင်းယွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားတော့မည့်အချိန်မှာပင် မိန်းကလေးသည် နှုတ်ခမ်းကိုသပ်ကာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး အားနည်းစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"စားမယ်၊ သကြားလုံးစားမယ်"

"သူ နိုးလာပြီ၊ ငါ့သမီးလေး နိုးလာပြီ၊ သမီး ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

အမျိုးသမီးမှာ အလွန်တရာစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဝမ်ချင်း သမီးဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"သကြားလုံး"

"သကြားလုံး"

အမျိုးသမီးက ကပျာကယာထပ်ပြောလိုက်သည်။

"သကြားလုံး သကြားလုံး သကြားလုံး"

သူမကဘေးရှိ အစေခံမလေးကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"သကြားလုံးတွေ ဘယ်မှာလဲ၊ သခင်မလေးကို ပေးလိုက်လေ"

အစေခံမလေးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်ပြန်ဖြေသည်။

"သခင်မလေးက ပုံမှန်ဆိုရင် အချိုတွေ မကြိုက်လို့ ဘာမှပြင်ဆင်မထားမိပါဘူး"

အားလုံးမှာ ပြာယာခတ်သွားကြ၏။ ထိုအခါ အမျိုးသမီးသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ နို့သကြားလုံးကို မြင်တွေ့သွားသည်။

"သကြားလုံး ဟုတ်တယ်၊ နို့သကြားလုံး မြန်မြန်၊ သူ့ကိုပြန်ဖိတ်ခေါ်လိုက်၊ ငါတို့ သကြားလုံးလိုတယ်"

အမျိုးသမီးက နို့သကြားလုံးကို မိန်းကလေး၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သောအခါ မိန်းကလေးသည် အကြိမ်အနည်းငယ်ဝါးပြီး မြိုချလိုက်ကာ ထပ်တောင်းလေသည်။

"ထပ်စားမယ်"

အမျိုးသမီးက နောက်ထပ်တစ်လုံးကို ထပ်ပေးလိုက်၏။ စားပြီးသောအခါ မိန်းကလေး၏အခြေအနေမှာ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

"အမေ၊ သမီး အရမ်းဗိုက်ဆာတယ်”

"ဝမ်ချင်းရယ်၊ သမီး အမေ့ကိုလန့်သေအောင် လုပ်နေတာလား"

အမျိုးသမီးက မိန်းကလေးကိုဖက်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"အမေ့မှာ သမီးလေး တစ်ယောက်တည်းရှိတာကို၊ ငါ့ကိုလန့်သေအောင် လုပ်ချင်လို့လား၊ ဘာလို့ ပိန်တာကမှ လှတယ်ဆိုတဲ့ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို အတင်းလုပ်နေရတာလဲ၊ အခုတော့ မူးလဲသွားပြီမဟုတ်လား"

"သမီး စားချင်တယ်"

မိန်းကလေးက ခဏတာမျှမတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်သို့ပြန်လည် မှီကျသွားသည်။

"သမီး အရမ်းအားနည်းနေသလိုပဲ"

"နေ့တိုင်း ထမင်းနည်းနည်းလေးပဲစားနေတော့လည်း ဒီလိုဖြစ်မှာပေါ့"

အမျိုးသမီးက သူမမျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်၏။ ဤအချိန်တွင် နို့ထိန်းမှ သွားခေါ်ခဲ့သော သမားတော်လည်း ရောက်ရှိလာလေသည်။ ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် သမားတော်ကြီးသည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်ရင်းအော်ဟစ်ညည်းညူနေ၏။

"ဖြည်းဖြည်း ဖြည်းဖြည်း"

အစေခံတစ်ဦးက သူ့ကိုကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြင်းပေါ်မှဆွဲချလိုက်သည်။

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ၊ ငါ့ရဲ့အရိုးအိုကြီးတွေက ဒီလောက်လှုပ်ခါတာကို မခံနိုင်ဘူးကွ"

ငှက်သိုက်ကဲ့သို့ ဆံပင်ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သမားတော်ကြီးမှာ မိမိကိုယ်ကို သပ်ရပ်အောင်ပြင်ဆင်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အစေခံများက မိန်းကလေးရှေ့သို့ဆွဲခေါ်သွားကာ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ခိုင်းလေသည်။ သမားတော်ကြီးက စမ်းသပ်ပြီးနောက်ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေးမှာ ချီစွမ်းအင်နဲ့ သွေး လုံလောက်မှုမရှိပါဘူး၊ အချိန်အကြာကြီး အစာမစားတဲ့အတွက် ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းလာပြီး မူးလဲသွားတာပါ၊ သူ အစားအသောက်များများစားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးဖို့လိုပါတယ်"

မိန်းကလေးမှာ နေမကောင်းဖြစ်ခြင်း မဟုတ်သလို အဆိပ်မိခြင်းလည်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အမျိုးသမီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်၏။ သူမက သမားတော်ကြီးအား ငွေစအနည်းငယ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အမျိုးသမီးက လင်းယွဲ့အား လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"နင့်ဆီမှာ စားစရာတစ်ခုခု ရှိလား၊ ဝမ်ချင်းစားဖို့ တစ်ခုခုမြန်မြန်လုပ်ပေးလိုက်စမ်းပါ"

လင်းယွဲ့ လွတ်မြောက်သွားလေပြီ။ သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ခဏစောင့်ပါ"

ရှေးခေတ်ကာလများတွင် သာမန်ပြည်သူများ၏အသက်သည် အာဏာနှင့် လွှမ်းမိုးမှုရှိသူများအမြင်တွင် ပုရွက်ဆိတ်များလောက်ပင် တန်ဖိုးမရှိကြပေ။ လူတန်းစားခွဲခြားမှုကို တော်လှန်လိုသော သူမရည်မှန်းချက်မှာ ရင်တွင်း၌ပေါက်ဖွားလာ၏။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ မှားယွင်းနေခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမကိုတောင်းပန်မည်မဟုတ်ပေ။ လင်းယွဲ့မှာ ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားရသော်လည်း ယနေ့ သူမသာရှေ့မထွက်ခဲ့ပါက ဝမ်အာ့မေမည်မျှ ဒုက္ခရောက်မည်ကို သူမ မသိနိုင်ပေ။ သူတို့အမှား လုံးဝမဟုတ်ခဲ့လျှင်တောင်မှဖြစ်သည်။ ဝမ်အာ့မေသည်လည်း ဤအချက်ကို ကောင်းစွာနားလည်ပြီး လင်းယွဲ့အား ကူညီပေးရင်း ကျေးဇူးတင်သောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

လင်းယွဲ့က ထိုမိန်းကလေးကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အစားကောင်းကောင်းမစားခဲ့ရသဖြင့် အာဟာရချို့တဲ့နေ၏။ ထို့ကြောင့် အဆီများသော အစားအစာများကို ရုတ်တရက် မစားသင့်ပေ။ ၎င်းက သူမ၏အစာအိမ်နှင့် အူသိမ်အူမများကို ဒုက္ခပေးနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အမြန်လည်းလုပ်ပေးရန် လိုအပ်ပေ၏။ လင်းယွဲ့သည် သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ပြင်ဆင်လာခဲ့သော နေ့လယ်စာဖြစ်သည့် ဝက်သားပေါင်း၊ ကြက်သားနီချက်နှင့် ထမင်းဖြူတို့ကို ကျောပိုးခြင်းထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်၏။ ဆီများလွန်းသဖြင့် မသင့်တော်ပေ။

ဝမ်အာ့မေမီးမွှေးပြီးနောက် လင်းယွဲ့က သူမကို အပြင်သို့ထွက်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမသည် ရိုးရှင်းသော ဝမ်တန်ချက်ပြုတ်ရန် စီစဉ်လိုက်၏။ သူမသည် ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ဝမ်တန်များကို တိုက်ရိုက်ဖွင့်ယူကာ ရေဆူဆူထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ဇွန်းဖြင့် ညင်သာစွာမွှေပေးလိုက်သည်။ ဤဝမ်တန်များမှာ သူမ ယခင်ကလုပ်ထားခဲ့သော ဂဏန်းဥနှင့် ပုစွန်၊ ဘဲဥငန်နှင့် အသားစိမ်း၊ ဒိန်ခဲနှင့် အသားစိမ်းတို့ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ဝမ်တန်များဖြစ်ပြီး အလွယ်တကူဖြစ်စေရန်အတွက် အရသာမှုန့်ထုပ်များကိုလည်း တစ်ပါတည်းထည့်သွင်းထား၏။ လင်းယွဲ့သည် အရသာမှုန့်ထုပ်ကို ပန်းကန်လုံးထဲသို့ထည့်လိုက်ပြီး တောကြက်သွန်မြိတ်အနည်းငယ်ကို ပါးပါးလှီးထည့်ကာ ရေနွေးတစ်ဇွန်းကို ခပ်ထည့်၍ ဖျော်လိုက်သည်။

အရသာမှုန့်ထုပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ရွှေဝါရောင်ဟင်းရည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လတ်ဆတ်မွှေးကြိုင်သွားလေသည်။ ဟင်းရည်ထဲတွင် ပုစွန်ခြောက်နှင့် ရေညှိများ ပေါလောပေါ်နေပြီး အရသာကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေ၏။ လင်းယွဲ့သည် ဝမ်တန်များကို ခပ်ယူလိုက်ရာ ဖောင်းကားနေသော အဖြူရောင်ဝမ်တန်လေးများက အပေါ်ယံတွင် ပေါလောပေါ်နေကြသည်။ လင်းယွဲ့က ပန်းကန်လုံးကို သယ်သွားပေးလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုင်သေးသေးလေးက ဘာအစားအသောက်များရနိုင်မှာလဲ"

မိန်းကလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"အမေ၊ သမီးကျိုးကောင်းဝေ့ စားသောက်ဆိုင်က ဂဏန်းဥခြင်္သေ့ခေါင်းဟင်း ဒါမှမဟုတ် ထျန်းရှန်း စားသောက်ဆိုင်က ဘဲကင်ကိုစားချင်တာ"

"သမီးလေး ခဏစောင့်ပါဦး၊ သမီး အခု အားနည်းနေတယ် မဟုတ်လား၊ ဗိုက်ပြည့်အောင် တစ်ခုခုအရင်စားလိုက်ပါ၊ နေ့လယ်ကျရင် ကျိုးကောင်းဝေနားနေဆိုင်ကို အမေခေါ်သွားမယ်လေ"

အမျိုးသမီးက ဂရုတစိုက်နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ လင်းယွဲ့လက်ထဲရှိ ပန်းကန်လုံးကြီးကိုမြင်သောအခါ မိန်းကလေး၏မျက်မှောင်များ ပိုမိုတွန့်သွားပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာ ပေါ်လွင်လာသည်။

"ဘာလို့ ဒီပန်းကန်လုံးက ဒီလောက်ကြီးရတာလဲ"

မိန်းကလေးက မေးလိုက်သည်။

"ဒါ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးဖြစ်ရမယ်၊ သိပ်ကို ရိုင်းစိုင်းတာပဲ"

"ဝမ်ချင်း"

အမျိုးသမီး၏အသံမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး မိန်းကလေးကိုထပ်မပြောရန် တားမြစ်လိုက်၏။ မိန်းကလေးက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ဝမ်တန်တစ်လုံးကို ခပ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"အေးသွားအောင် မှုတ်ရဦးမယ်လေ ကလေးရယ်"

အမျိုးသမီးက ဇွန်းကိုအမြန်ဆွဲယူကာ ညင်သာစွာ အကြိမ်အနည်းငယ်မှုတ်လိုက်ပြီး ပူမပူသိစေရန် နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဖွဖွလေး ထိကြည့်ပြီးနောက် မိန်းကလေး၏ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

"စားလေ"

မိန်းကလေးက မလိုလားစွာဖြင့် ပါးစပ်ကို ဟကာ တစ်ဝက်ကိုကိုက်စားလိုက်သည်။ ဘဲဥငန်နှင့် အသား၏လတ်ဆတ်သောအရသာက ချက်ချင်းပင် သူမပါးစပ်ထဲသို့ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

“အရသာသိပ်ရှိတာပဲ”

သူမ အနည်းငယ်မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ဝါးလိုက်သည်။

“လတ်ဆတ်တယ်၊ မွှေးတယ်၊ နူးညံ့တယ်၊ အသက်ဝင်တယ်၊ အရသာရှိလိုက်တာ”

မိန်းကလေးသည် အမြန်ရှေ့သို့ကိုင်းကာ ကျန်တစ်ဝက်ကိုပါ အငမ်းမရစားပစ်လိုက်သည်။ တကယ်ကို အရသာရှိလှပေသည်။

"နောက်တစ်လုံး၊ နောက်တစ်လုံး"

မိန်းကလေးက အမျိုးသမီးအားအမြန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ဒီနေ့မှ ထူးဆန်းနေပါလား၊ သမီးက အစားအသောက်ကို မကြိုက်ဘူး မဟုတ်လား၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်မြန်မြန် စားနေရတာလဲ"

အမျိုးသမီးက နောက်ထပ်တစ်လုံးကို အမြန်ခပ်ယူကာ ဂရုတစိုက်အကြိမ်အနည်းငယ် မှုတ်ပေးလိုက်၏။ အပူချိန်ကို သူမ မစမ်းသပ်ရသေးမီမှာပင် မိန်းကလေးက သူမလက်ကို ဆွဲယူကာ ခေါင်းကို ရှေ့သို့ဆန့်ထုတ်ပြီး နောက်ထပ်တစ်လုံးကို ကိုက်စားလိုက်လေသည်။ မိန်းကလေးက ပါးစပ်ဟကာ အပူများကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ သို့သော် သူမသည် ပူလောင်မှုကိုလုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူမမျက်ဝန်းများမှာ အရောင်လက်သွားလေသည်။ ဤတစ်လုံးမှာ ပုစွန်ဖြစ်နေကာ ဖောင်းကားပြီး အိစက်ညက်ညောလှသော ပုစွန်သားများအပြည့်ပါဝင်နေပြီး ဥလေးများလည်း ပါဝင်သေးသည်။ ကိုက်လိုက်တိုင်းတွင် ကြွပ်ရွနေရုံသာမက လတ်ဆတ်သော အရသာများကိုပါ ထုတ်လွှတ်ပေးနေ၏။

"နောက်တစ်လုံး၊ သမီး ထပ်စားချင်သေးတယ်"

အမျိုးသမီး၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ အပြောင်းအလဲကြီးမားမှုကြောင့် အံ့ဩသွားသည်။ သူမသည် ဝမ်တန်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဤဝမ်တန်များမှာ သူမ ပုံမှန်စားနေကျနှင့်မတူပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဝမ်တန်အစာသွပ်တွင် အသား အနည်းငယ်သာပါဝင်ပြီး အကာနှင့် ဟင်းရည်ကိုသာ အဓိကစားရလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဤဝမ်တန်များမှာ ဖောင်းကားနေပြီး သူမသေချာကြည့်လိုက်သောအခါ အသားသာမက အခြားပါဝင်ပစ္စည်းများပါ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် အရသာရှိနေတာလား။ ဤလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိ ဝမ်တန်များကို ချက်ချင်းပြုတ်ပြီး ချက်ချင်း ချပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းက ဆိုင်ရှင်သည် မိမိကိုယ်တိုင်စားရန် ယူဆောင်လာခြင်းဖြစ်ပြီး မနေ့ညက သို့မဟုတ် ယနေ့နံနက်ကမှ ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

‘ကောင်းနိုင်ပါ့မလား’

အမျိုးသမီးက မယုံကြည်ပေ။ တစ်လုံးကို မှုတ်ပြီးနောက် ဝမ်ချင်းအားမပေးသေးဘဲ သူမကိုယ်တိုင်တစ်ဝက်ကို အရင်စားကြည့်လိုက်သည်။