အခန်း ၅၇

Ch-57

"ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေမလို့ ဒီလောက်တောင် အခွင့်အရေးယူနေရတာလဲ"

ဝမ်ယာဝေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့မြင်းလှည်းကို ပိတ်ထားရုံတင် မကဘူး၊ ငါတို့ကို အစားအသောက်တောင် စားခွင့်မပေးဘူး"

"ငါတို့သခင်မကြီး စားလို့ပြီးရင် မင်းတို့ ကျိန်းသေစားလို့ရမှာပေါ့"

အစေခံက မောက်မာသောအမူအရာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘယ်လိုယုတ္တိမျိုးလဲ"

ဝမ်ယာဝေ့က ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ"

"ဟမ့်”

အစေခံက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း ထွက်သွားစမ်း၊ မစားနဲ့၊ နောက်လည်း စားခွင့်မပြုဘူး၊ စေတနာကို စော်ကားနေတာပဲ"

သူက ဝမ်ယာဝေ့အားတွန်းထုတ်မည့်ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းများတွင် ယုတ်မာသောအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ့လက်က ဝမ်ယာဝေ့ရင်ဘတ်ဆီသို့တွန်းရန် ရွေ့လျားသွားလေသည်။ ဝမ်စုန်ရှင်းမျက်လုံးများစူးရှသွားပြီး အစေခံ၏ရင်ဘတ်ကို ကန်ချလိုက်၏။ သူ့ဖခင်မှာ စစ်ဘက်ရေးရာဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူသည်လည်းငယ်စဉ်ကတည်းက သိုင်းပညာကိုသင်ယူခဲ့သဖြင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ မိသားစု၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်လိုသော သူ့ရည်မှန်းချက်က သူ့ကို ချက်ချင်းတုံ့ပြန်စေခဲ့သည်။ သူက အစေခံအား မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ လွင့်စင်သွားအောင် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ အစေခံမှာ ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ သွေးများ အန်ချလေ၏။

"မင်း သေချင်နေတာလား"

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ အခြားအစေခံများအားလုံး တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့သို့ပြေးဝင်လာကြသည်။ ဝမ်စုန်ရှင်း၏လက်သီးများနှင့် ခြေထောက်များသည် ပြင်းထန်သောမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်လှ၏။ သူ့လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အစေခံအတော်များများမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျသွားပြီး နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေကြရသည်။

"သခင်မကြီး"

အထိန်းတော်က စွန်းမြောင်းယင်အား စိုးရိမ်တကြီးကြည့်လိုက်သည်။ စွန်းမြောင်းယင်သည် ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ဝမ်တန်များကို အကုန်စားပစ်လိုက်၏။ သူမသည် အစေခံမလေးကမ်းပေးသော ပဝါကိုယူကာ နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာသုတ်လိုက်ပြီး ကျက်သရေရှိသောအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားလေ၏။ ထို့နောက် သူမနှုတ်ခမ်းကို ဖွင့်ဟကာ တိုးညှင်းသော်လည်း အာဏာပါသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်တယ်"

သူမလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးအား အကဲခတ်လိုက်သည်။ ဝမ်စုန်ရှင်းသည် ထိုအချိန်တွင် သူ့အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်နေပြီး အေးစက်သော်လည်း အလွန်အာဏာပါသောမျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် သူမထံသို့ တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။ စွန်းမြောင်းယင်ရင်တွင်း၌ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤအမူအရာမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်၏အမူအရာမဟုတ်ပေ။ သူမ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအမျိုးသား၏ ရိုးရှင်းသောဝတ်ရုံရှည်မှာ မည်သည့်ပန်းထိုးပုံစံမျှမပါရှိသော်လည်း သပ်ရပ်စွာချုပ်လုပ်ထားပြီး အရပ်ရှည်ရှည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ထိုအထည်စမှာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး သာမန်အထည်များနှင့်မတူပေ။

ဤကဲ့သို့သော အထည်မျိုးကို မြို့တော်ရှိအမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိသော ဆိုင်များကပင် မရောင်းချနိုင်ပေ။ စွန်းမြောင်းယင်သည် ထိုအထည်မျိုးကို မြို့တော်ရှိ စားပွဲသောက်ပွဲတစ်ခုတွင် ပထမအဆင့်သခင်မကြီးတစ်ဦး ဝတ်ဆင်ထားသည်ကိုသာ မြင်ဖူးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအထည်၏ရက်လုပ်မှုမှာပင် ဤအထည်လောက် မချောမွေ့ခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် သူ့ဘေးရှိ မိန်းကလေး၏ အဝတ်အစားမှာလည်း သာမန်မဟုတ်ပေ။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် စွန်းမြောင်းယင်နဖူးမှ ချွေးစေးများပျံထွက်လာလေသည်။ အထက်တန်းလွှာတို့၏အခွင့်ထူးများကို ခံစားလိုသော သူမရည်မှန်းချက်မှာ ရုတ်တရက် ခြိမ်းခြောက်ခံလိုက်ရသည်။ ဤမျှ အရေးကြီးသောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် ရှီထိုင်ခရိုင်သို့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်ရှိနေခဲ့သနည်း။

အမတ်ကြီးဝမ်လား။

သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် သူ့ထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြိုးစားနေခဲ့သော်လည်း ယခုတိုင် ဝင်ခွင့်မရခဲ့သေးချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူမခင်ပွန်းဖြစ်သူယန်ပန်း မြို့တော်တွင်အရာရှိဖြစ်စဉ်က နန်းတော်စားပွဲသောက်ပွဲတစ်ခုသို့ သူမလိုက်ပါသွားခဲ့ဖူးသည်။ ယန်ပန်း၏ရာထူးအဆင့်မှာ နိမ့်ကျသဖြင့် အနောက်ဘက်အကျဆုံးတွင်ထိုင်ကာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ကျေးဇူးတော်ကို နားထောင်ခဲ့ရသော်လည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာကိုပင် သေချာမမြင်ခဲ့ရပေ။

သို့သော် အမတ်ကြီးဝမ်မှာ အရှေ့ဆုံးတွင်ထိုင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူမသည် မတော်တဆခြေကျင်းဝတ်လည်သွားသဖြင့် ခြေလှမ်း အနည်းငယ်နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီး မြို့တော်တွင် အတော်ဆုံးလူငယ်ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော အမတ်ကြီးဝမ်၏မြေးဖြစ်သူကို တစ်ချက်မျှမြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ဘေးတိုက် မြင်ကွင်းလေးတစ်ချက်ကပင် သူမကို အချိန်အကြာကြီး အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ ဆွန်းမြောင်းယင် ပိုကြည့်လေလေ ဤလူ၏မျက်နှာသည် ထိုစဉ်က လူငယ်လေးနှင့် ထပ်တူကျနေပြီး သူသည် အမတ်ကြီးဝမ်၏မြေးဖြစ်ကြောင်း ပိုယုံကြည်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူမလက်များ ပို၍တုန်ယင်လာ၏။

‘အိုး ဘုရားသခင်၊ ငါက ဝမ်တန်တစ်ပွဲ စားချင်ရုံသက်သက်ပါ၊ သူ့ကို ဘယ်လိုများ သွားပြီးရန်စမိလိုက်တာလဲ’

သူမခင်ပွန်းဖြစ်သူသာသိလျှင် သူမကို သေအောင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့မည် ဖြစ်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မရဲ့အစေခံက မိုက်ရိုင်းပြီး ရှင်တို့ကိုစော်ကားမိသွားပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီးခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

စွန်းမြောင်းယင်က ချက်ချင်းပင်အပြုံးမျက်နှာကို တပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက အစေခံအား လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက နင့်ကို အပြင်မှာရမ်းကားပြီး သူတစ်ပါးကို အနိုင်ကျင့်ဖို့မွေးထားတာလား၊ မြင်းလှည်းကို မြန်မြန်ဖယ်လိုက်စမ်းပါ၊ ပြီးတော့ သခင်လေးတို့နှစ်ယောက်ကိုထိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်"

စွန်းမြောင်းယင်၏သဘောထားကို မြင်သောအခါ အစေခံများ ချက်ချင်း နားလည်သွားကြပြီး မြင်းလှည်းကို ဖယ်ရှားရန် အမြန်ထရပ်လိုက်ကြသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ"

အစေခံအများအပြားသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ မျက်လွှာချထားပြီး သူတို့အင်္ကျီလက်များဖြင့် ကုလားထိုင်များနှင့် စားပွဲများကို သန့်ရှင်းအောင် သုတ်ပေးကြသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ"

သူတို့သည် ခဏအကြာက မောက်မာခဲ့သကဲ့သို့ ယခုအခါတွင်လည်း အောက်ကျို့ရန် ကျွမ်းကျင်နေကြသည်။

"ရှင်က တကယ်ပဲ အပြစ်ကင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ရှင်က အဲဒီမှာတစ်ချိန်လုံး ထိုင်နေပြီးတော့ မကြားသလို မမြင်သလို ဟန်ဆောင်နေတာလေ၊ စားလို့ပြီးမှ စကားပြောတာမဟုတ်လား"

ဝမ်ယာဝေ့က ဒေါသတကြီးဖြင့် စွန်းမြောင်းယင်အား တိုက်ရိုက်ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ တရားမျှတမှုကို လိုလားသော မိန်းကလေး၏ရည်မှန်းချက်က အကြောက်တရားကို ဖုံးကွယ်သွားစေသည်။

"ရှင်က ဘယ်သူမလို့ ဒီလောက်တောင် မောက်မာပြီး အာဏာပြရဲရတာလဲ၊ ကျွန်မ အဘိုးကိုသွားတိုင်မယ်"

ဝမ်ယာဝေ့သည် ဤကဲ့သို့သောမတရားမှုမျိုးကို တစ်ခါမှမခံစားခဲ့ဖူးရာ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများပင်နီရဲလာလေသည်။

"ဒါက ကျွန်မရဲ့စီမံခန့်ခွဲမှု အားနည်းချက်ပါ၊ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်"

စွန်းမြောင်းယင်က အမြန်တောင်းပန်လိုက်သော်လည်း သူမ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ မပြောခဲ့ပေ။

"ဒီဝမ်တန်တွေက သိပ်အရသာရှိလွန်းလို့ တခြားကိစ္စတွေကို လုံးဝမေ့သွားမိတာပါ"

"အဲဒီလောက်တောင် အရသာရှိလို့လား"

ဝမ်ယာဝေ့မှာ တစ်ဝက်ယုံကြည်ပြီး တစ်ဝက် သံသယဖြစ်နေသည်။

‘အရသာရှိသည်ကို သူမသံသယမဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများ၏စကားကို မကြားနိုင်လောက်အောင် အလွန်အမင်း အရသာရှိနိုင်ပါ့မလား၊ သူမ ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ အာရုံမစိုက်နိုင်ရတာလဲ’

ဝမ်ယာဝေ့က အကြောင်းအရာကို အလွယ်တကူလမ်းကြောင်းလွှဲခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်စုန်ရှင်းသည် စွန်းမြောင်းယင်အား အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဤအချိန် ဤနေရာတွင် လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသော အစေခံများနှင့်အတူပေါ်လာခြင်း၊ သူမ၏အမူအရာမှာ ကုန်သည်တစ်ဦး၏အမူအရာ မဟုတ်ပေ။ ဤအမျိုးသမီး၏သရုပ်မှန်မှာ ရှီထိုင်ခရိုင် တရားသူကြီး၏ဇနီးဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

"တာ့ယုံမင်းဆက်ရဲ့ဘယ်ဥပဒေမှာ အစိုးရအရာရှိရဲ့ဇနီး ထမင်းစားနေချိန် သာမန်ပြည်သူတွေ ဖြတ်သန်းသွားလာခွင့်မရှိဘူး၊ ထမင်းစားခွင့်မရှိဘူးလို့ ပြဋ္ဌာန်းထားသလဲဆိုတာ ကျွန်တော်သိချင်ပါတယ်"

ဝမ်စုန်ရှင်းအကြည့်များမှာ အလွန်တရာအေးစက်လှပေသည်။ စွန်းမြောင်းယင်သည် သူ့သဘောထားကို မြင်သောအခါ ဤကိစ္စကို အလွယ်တကူဖြေရှင်း၍မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်၏။ သူမစိတ်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်နေပြီး လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က အချိန်သို့ပြန်သွားကာ မောက်မာခဲ့သော ကိုယ်ကိုကိုယ် ပါးရိုက်ပစ်ချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။

"မရှိပါဘူးရှင်"

စွန်းမြောင်းယင်မှာ ချွေးစေးများပျံလာသည်။

"ကျွန်မ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ပါဘူး၊ အစေခံတွေက သူတို့သဘောနဲ့ သူတို့လုပ်ခဲ့ကြတာပါ"

"ဘယ်သူက သူတို့သဘောနဲ့ သူတို့လုပ်ခဲ့တာလဲ"

တကယ်တော့ ယနေ့ဖြစ်ရပ်မှာ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ဝမ်စုန်ရှင်းမှာ မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှမရှိခဲ့ဘဲ အလွယ်တကူ လျစ်လျူရှုထားလိုက်၍ ရနိုင်သည်။ သို့သော် ယင်းမှာ သူသိုင်းပညာသင်ယူထားသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး စွန်းမြောင်းယင်က သူ့သရုပ်မှန်ကို သိရှိပြီးနောက် အလျှော့ပေးခဲ့သောကြောင့်သာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သာမန်ပြည်သူတစ်ဦးဆိုလျှင် မည်သို့ဖြစ်သွားမည်နည်း။ ပြည်သူများကို ကာကွယ်လိုသော သူ့ရည်မှန်းချက်က ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝမ်စုန်ရှင်းဒေါသထွက်လာ၏။

ခရိုင်တရားသူကြီးဆိုသည်မှာ ပြည်သူများ၏မိဘသဖွယ် အရာရှိဖြစ်ပြီး ပြည်သူများနှင့် အနီးကပ်ဆုံးလူများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့အားလုံးက ဤမျှမောက်မာပြီး မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးနေကြမည်ဆိုပါက ပြည်သူများ၏အရေးကိစ္စများကို တရားမျှတစွာ မည်သို့ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည်နည်း။ ပြည်သူများက သူတို့ကို မည်သို့ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။ တာ့ယုံမင်းဆက်ကို မည်သို့ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။ လူငယ်တစ်ဦး၏စိတ်အားထက်သန်မှုက သူ့ရင်တွင်း၌ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်လာသည်။ သူတို့က အခြားသူများကို သူတို့အာဏာဖြင့် ဖိနှိပ်လိုကြသဖြင့် ယနေ့တွင် သူကလည်း သူတို့ကို မိမိအာဏာဖြင့် ပြန်လည်ဖိနှိပ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့မြင်းကို ခဏလောက်ငှားမယ်နော်"

ဝမ်စုန်ရှင်းသည် စွန်းမြောင်းယင် လက်ညှိုးထိုးပြခဲ့သော အစေခံကို ဖမ်းဆွဲကာ မြင်းပေါ်သို့တင်၍ ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူနှင့် ဝမ်ယာဝေ့တို့သည် အခြားမြင်းတစ်ကောင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ရှီထိုင်ခရိုင်ဘက်သို့ ဒုန်းစိုင်းနှင်သွားကြလေသည်။

"ကျွန်မရဲ့ဝမ်တန်တွေ၊ ကျွန်မ ဝမ်တန်တွေ မစားရသေးဘူးလေ"

"နောက်တစ်ခါမှ စား"

ဝမ်ယာဝေ့ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

"ဘာလို့ သူ့ကိုဖမ်းသွားတာလဲ၊ ဘာလို့ ဟိုအမျိုးသမီးကို မဖမ်းတာလဲ"

"အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးက ထိတွေ့လို့ မရဘူးလေ၊ ပြီးတော့ ဒီလူက ခရိုင်တရားသူကြီးရဲ့အစေခံပဲ၊ သူ့ကိုဖမ်းသွားတာက တရားသူကြီးရဲ့မောက်မာမှုကို လျှော့ချဖို့လုံလောက်ပါတယ်"

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင်မူ စွန်းမြောင်းယင်၏နှုတ်ခမ်းများ ဖြူရော်နေလေပြီ။

"သခင်မကြီး၊ သခင်မကြီး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ အဲဒီလူက ဘယ်သူမလို့လဲ"

အထိန်းတော်ကြီးက စွန်းမြောင်းယင်၏ ချွေးစေးများကို ပဝါဖြင့်သုတ်ပေးရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"သူ ဘယ်လောက်ပဲဩဇာကြီးကြီး သခင်မကြီးရဲ့ ခင်ပွန်းကလည်း မြို့စားကြီးကို အားကိုးနေရတာပဲလေ"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

စွန်းမြောင်းယင်သည် စိတ်ဆိုးနေပြီး ထပ်မံရှင်းပြခြင်းမပြုတော့ချေ။

"အမေ"

ယန်ဝမ်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမအင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"အမေ ဒီလိုပုံစံကြီးက သိပ်ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

ဆွန်းမြောင်းယင်က သူမကိုနှစ်သိမ့်ခြင်းမပြုဘဲ သူမအကြည့်များက ပန်းကန်လုံးပေါ်၌သာ ရပ်တန့်နေသည်။

“ဒီကျက်သရေမရှိတဲ့ ဝမ်တန်တွေကြောင့်ပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဒီပြဿနာတွေ အကုန်လုံး ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”

သူမသည် သွားများကိုတကျိကျိဖြင့်ကြိတ်ကာ ပန်းကန်လုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်ချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော် ဝမ်စုန်ရှင်းနှင့် ဝမ်ယာဝေ့တို့သည် ဤဆိုင်ရှင်နှင့် အလွန်ရင်းနှီးပုံရပြီး ဝမ်ယာဝေ့က ဆိုင်ရှင်ကို အစ်မဟုပင် ခေါ်ဆိုခဲ့သည်ကို သူမပြန်လည်သတိရသွားစေ၏။ စွန်းမြောင်းယင်သည် သူမလက်ကိုင်ပဝါကို လိမ်ချိုးလိုက်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့အား တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်နဲ့ ခုနကမောင်နှမနှစ်ယောက်က ဘယ်လို ပတ်သက်နေတာလဲ"

လင်းယွဲ့သည် စွန်းမြောင်းယင်က ဝမ်စုန်ရှင်းထံ သွားရောက်အတည်ပြုမည်ဟု မယုံကြည်သောကြောင့် ထက်ဝက်မှန် ထက်ဝက်မှားပြောလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ညီမလေးပျောက်သွားတုန်းက ကျွန်မ သူ့ကိုကယ်တင်ခဲ့တာပါ၊ အဲ့နောက်တော့ သခင်လေးဝမ်က ကျွန်မကို စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ငွေနည်းနည်းပေးခဲ့တယ်၊ အချိန်ကြာလာတော့ ကျွန်မတို့ ရင်းနှီးသွားကြတာပါ၊ အော် ပြီးတော့ သခင်လေးဝမ်က ကျွန်မကို ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုလည်းပေးထားသေးတယ်၊ ကျွန်မ ဘာအကူအညီလိုလို သူ့ဆီလာခဲ့လို့ရတယ်လို့ ပြောထားတယ်"

စွန်းမြောင်းယင်၏နှလုံးသားမှာ လေးလံသွားပြီး ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ကျွံကျသွားသကဲ့သို့ အကြောက်တရားများက သူမကိုလွှမ်းမိုးသွားလေ၏။ သူမသည် ယခင်က လင်းယွဲ့အား ဝမ်ချင်းကို အန္တရာယ်ပြုသည်ဟု အကြောင်းစုံ မစုံစမ်းဘဲစွပ်စွဲခဲ့သည်။ အကယ်၍..... အကယ်၍ သူမကသာ ထိုအချိန်က ဆိုင်ရှင်ကိုထောင်ထဲသို့ တကယ်ပို့လိုက်မည်ဆိုပါက ပြီးတော့ ဆိုင်ရှင်က ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို အသုံးပြု၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုသွားရှာမည်ဆိုလျှင် သို့မဟုတ် ဝမ်စုန်ရှင်းက ဆိုင်ရှင်ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သိရှိပြီး လာရောက်ရှာဖွေမည်ဆိုလျှင် မည်သို့ဖြစ်သွားမည်နည်း။ စွန်းမြောင်းယင်၏ကျောပြင်၌ ချွေးစေးများ ချက်ချင်းပြန်ထွက်လာလေသည်။ သူမက အတင်းပြုံးကာပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မရဲ့သမီးလေးကို ကာကွယ်ချင်တဲ့ စိတ်စောမှုကြောင့် ကျွန်မရိုင်းစိုင်းသွားခဲ့တာပါ"

သူမသည် ခေါင်းထက်မှရွှေဆံထိုးတစ်ခုကိုဆွဲထုတ်ကာ လင်းယွဲ့ထံကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ထိတ်လန့်အောင်လုပ်မိတဲ့အတွက် နားလည်ပေးပါနော်"