အခန်း ၅၉

Ch-59

"ရှူး၊ မင်း ပါးစပ်ကို ပိတ်ထား"

သူ့ဘေးရှိလူက သူ့ကို ချက်ချင်း တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စည်းကမ်းမရှိရတာလဲ"

တာ့ယုံမင်းဆက်တွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းများ ပေါများလှပြီး မရေမတွက်နိုင်သောလူများက ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်ကြ၏။ တာ့ယုံမင်းဆက် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရှစ်ခုန်းအား နိုင်ငံတော်ဆရာအဖြစ် လေးစားကြည်ညိုသည်။ ထို့ပြင် ဘုန်းကြီးကျောင်းများတွင် ငွေကြေး၊ အာဏာနှင့် နောက်လိုက်များရှိသဖြင့် သာမန်ပြည်သူများက မည်သို့ဝေဖန်ရဲမည်နည်း။ ဩဇာအာဏာရှိသူများကို ကြောက်ရွံ့ရသောပြည်သူတို့၏ အခြေအနေကို ဖော်ပြနေသည်။

"မင်းက ဖယောင်းတိုင်ရောင်းတဲ့သူပဲ၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ထပ်မပြောနဲ့၊ သူတို့နားထဲ ရောက်သွားရင် မင်းရဲ့ဆိုင်ကို ပိတ်ပစ်လိမ့်မယ်"

ခဏအကြာက ဒေါသထွက်နေသောသူမှာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ လဆန်းတစ်ရက်နဲ့ လပြည့်နေ့တိုင်း ဘုန်းကြီးကျောင်းနားမှာ ဆိုင်သွားဖွင့်ရင် နေရာတစ်နေရာရဖို့ ငါးပြားပဲ ပေးရတယ်၊ အဲဒီမှာ လူအများကြီးရှိတယ်လေ"

လင်းယွဲ့မှာ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူမ၏လက်ဖက်ရည်နှင့် လျံဖန်းနှစ်မျိုးစလုံးမှာ နွေရာသီနှင့်သင့်တော်ပြီး အလုပ်မရှုပ်လှပေ။ သူမသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားနိုင်ပြီး တိုက်ရိုက် သွားရောက်ရောင်းချနိုင်၏။ တိုးချဲ့စီးပွားရေးအတွက် သူမ၏ရည်မှန်းချက်များက ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။

"ဒါပေမဲ့ စီးစရာမရှိရင် အဲဒီကိုသွားဖို့ သိပ်ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်"

လင်းယွဲ့က စိုးရိမ်တကြီးပြောလိုက်သည်။ တာ့ကွမ်းဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ဘုရားဖူးသွားသူများမှာ များသောအားဖြင့် လမ်းလျှောက်၍ နွားလှည်းစီး၍ သွားလေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် ထိုနွားလှည်းများမှာ များသောအားဖြင့် လူများနှင့် ပြည့်ကျပ်နေတတ်၏။ ကုန်သည်များမှာ မိုးမလင်းမီကတည်းက သူတို့လက်တွန်းလှည်းများကို ကိုယ်တိုင်တွန်းကာ ထွက်ခွာလေ့ရှိကြသည်။ အကယ်၍ သူမကိုယ်တိုင် လက်တွန်းလှည်းကိုတွန်းကာ ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ စောစောသွားရမည်ဆိုလျှင် သူမလုပ်နိုင်ပါ့မလားဟု လင်းယွဲ့ သံသယဝင်မိသည်။

‘ဒီအတွက် သီးသန့်မြည်းတစ်ကောင် ဒါမှမဟုတ် နွားတစ်ကောင်ဝယ်ရမလား’ သူမ တွေးနေသည်။

အဲဒါဆိုလျှင် သိပ်အလုပ်ရှုပ်သွားလိမ့်မည်။

"နွားလှည်းစီးချင်လို့လား"

မိသားစုသုံးဦးမှ အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"ငါတို့မိသားစုမှာ နွားလှည်းရှိတယ်လေ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနွားက နည်းနည်းအိုနေပြီဆိုတော့ ခရီးသည်တွေမတင်ချင်ဘူး"

အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့ဘယ်မှာနေတာလဲ၊ ငါတို့မိသားစုက ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေဆိုတော့ လဆန်းတစ်ရက်နဲ့ လပြည့်နေ့တိုင်း ဘုန်းကြီးကျောင်းကို သွားတယ်လေ၊ နင့်ကိုခေါ်သွားပေးရတာ ကောင်းတာပေါ့"

လင်းယွဲ့ အနည်းငယ်တွေဝေသွားသည်။

"မာယန်ရွာမှာပါပဲ"

"အိုး တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ဒါသိပ်ကောင်းတာပေါ့၊ ငါတို့က ဘေးနားက ရှစ်မန်ရွာကလေ"

အမျိုးသမီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမဘေးရှိအမျိုးသားကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်ကာပြောလိုက်သည်။

"ကျိုးလိုင်ထုန်ကို သိလား၊ သူကရှစ်မန်ရွာမှာ တို့ဟူးလုပ်တာလေ၊ သိပ်နာမည်ကြီးတယ်၊ သူက သူ့အစ်ကိုပေါ့"

"သိတယ်"

တာ့ယာမျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"ကုတာ့ဖူက ကျွန်မရဲ့ဦးလေးတော်တယ်၊ သူလည်း တို့ဟူးလုပ်တယ်၊ အားလုံးက သူ့တို့ဟူးက ကျောက်မိသားစုရဲ့တို့ဟူးလောက် မကောင်းဘူးလို့ ပြောကြတယ်"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်"

အမျိုးသမီးက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီပညာကိုအကြီးဆုံးသားက အမွေရသွားတာလေ၊ ငါတို့က နွားအိုကြီးတစ်ကောင်ပဲ ရလိုက်တယ်ဆိုတော့ မြေကြီးကိုထွန်ယက်ပြီးပဲ အသက်မွေးရတော့တာပေါ့၊ နင်အဆင်ပြေရင် ငါတို့နွားလှည်းကို စီးလို့ရပါတယ်၊ လှည်းတင်ခနည်းနည်းပါးပါးပဲပေးပေါ့"

အမျိုးသမီးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို တစ်ခါမှမရောက်ဖူးဘူးဆိုရင် ဒီနေ့ ငါလိုက်ပြမယ်လေ၊ ဒီနေ့က သတ္တမလရဲ့လဆန်းတစ်ရက်နေ့ဖြစ်တဲ့အပြင် ကီရှီတီဂါဘန္ဒါ ဗောဓိသတ္တရဲ့ မွေးနေ့လည်းဖြစ်တယ်၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းက သိပ်ကိုစည်ကားနေမှာ၊ ပြီးတော့ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ နေ့သုံးနေ့ ညနှစ်ညကြာမယ့် တရားပွဲကြီးလည်း လုပ်ဦးမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အမွှေးတိုင်ထွန်းပြီးရင် ပြန်လာမှာပါ"

လင်းယွဲ့မှာ ပို၍ပင်စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။

ဝမ်အာ့မေက သူမကိုတံတောင်ဖြင့် တွက်လိုက်၏။

"ရပါတယ်၊ ငါ ဒီမှာရှိတယ်၊ နင် သွားချင်ရင် သွားလို့ရပါတယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

Ch-59[1]

လင်းယွဲ့သည် ဘုရားကျောင်းကိုမြင်ဖူးချင်ရုံသာမက အတိတ်သို့ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာတို့အပေါ် ကြည်ညိုလေးစားမှုများလည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် တာ့ယာကိုခေါ်ကာ နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူများနှင့် ယာဉ်များ အများအပြားရှိနေသည်။ လင်းယွဲ့သည် အမျိုးသမီး၏ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ရင်း သူမ ဘာကြောင့် ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို နားလည်သွားသည်။ သူမ၏အမည်မှာ ဝမ်ရှောင်နျိုဖြစ်ပြီး သူမခင်ပွန်းမှာ ကျိုးအာ့နျို၊ သားဖြစ်သူမှာ ကျိုးခန်းဖြစ်သည်။ ကျိုးခန်းမှာ လမစေ့ဘဲမွေးဖွားလာသူဖြစ်ပြီး သေလုဆဲဆဲအချိန်တွင် ကျိုးခန်းသာအသက်ရှင်မည်ဆိုပါက လစဉ်လတိုင်းဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ သွားရောက်ကာ အမွှေးတိုင်ထွန်းညှိပူဇော်မည်ဟု သူမ ကတိကဝတ်ပြုခဲ့ကြ၏။ ရလဒ်အနေဖြင့် ကျိုးခန်းမှာ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်လာခဲ့ပြီး သူမသည် ဗုဒ္ဓဘာသာကို စတင်ယုံကြည်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ့ ကျန်းမာရေးက မကောင်းဘူး၊ ပြီးတော့ ကလေးထပ်မရနိုင်တော့ဘူး၊ ကျိုးခန်းက ငါ့ရဲ့အသက်ပဲ"

ဝမ်ရှောင်နျိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့သားရဲ့အသက်နဲ့ ငါ့အသက်ကို ပြန်ပေးခဲ့တာ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ကျေးဇူးမတင်ဘဲနေနိုင်မှာလဲ"

တစ်နာရီအကြာတွင် အဝေးမှ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသောဘုန်းကြီးကျောင်းကို မြင်တွေ့လာရပြီး အသံသဲ့သဲ့များကိုလည်း ကြားလာရသည်။ နွားလှည်း ဖြည်းညှင်းစွာ နီးကပ်လာသောအခါ လင်းယွဲ့သည် ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ မြင်ကွင်းအပြည့်အစုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထွက်ပေါ်လာသော အခိုးအငွေ့များကြားတွင် တောင်ပေါ်၌ ဧရာမဘုန်းကြီးကျောင်းကြီးများ တည်ရှိနေပြီး တစ်ဆင့်ထက်တစ်ဆင့် ပိုမိုမြင့်မားနေလေသည်။ အထူးသဖြင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းရှိ ရင်ပြင်တွင် တည်ရှိသော မီတာကျော်မြင့်မားသည့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားရုပ်ထုမှာ အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ရှောင်နျိုက အပေါ်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း၊ အဲဒါ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာပဲ"

လင်းယွဲ့သည် သူမလက်ညှိုးအတိုင်း ကြည့်လိုက်သည်။ အမြင့်ဆုံးဘုရားကျောင်း၏အရှေ့တွင် ခုနစ်မီတာမှ ရှစ်မီတာခန့်မြင့်မားသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တစ်ဆူတည်ရှိနေပြီး နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပကာအလွန်တရာ ကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

‘ဒီအရာတွေအတွက် ငွေဘယ်လောက်တောင် ကုန်ကျခဲ့မလဲ’ သူမ တွေးလိုက်သည်။ ထို့ပြင် ဤသည်မှာ ရှီထိုင်ခရိုင်နှင့် လုံရှီးခရိုင်တို့ကြားတွင် တည်ရှိသော သာမန်ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ လင်းယွဲ့ ပိုမို အာရုံစိုက်မိသည်မှာ ဘုန်းကြီးကျောင်း ပတ်လည်ရှိဆိုင်များဖြစ်သည်။ တာ့ကွမ်းဘုန်းကြီးကျောင်းကြောင့် ၎င်း၏ပတ်လည်တွင် ရွာသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ထားသကဲ့သို့ ပုံပေါ်၏။ ပတ်လည်တွင် အိမ်ခြေများစွာ တည်ဆောက်ထားပြီး တည်းခိုခန်းများ၊ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် အခြားဆိုင်များပါဝင်သော လမ်းတစ်လမ်းပင်ရှိနေသေးသည်။ ချန်ရှင်းမြို့ထက်ပင် ပိုမို စည်ကားဝပြောသကဲ့သို့ ပုံပေါ်၏။ သို့သော် တည်းခိုခန်းများနှင့် စားသောက်ဆိုင်များမှလွဲ၍ အများစုမှာ အမွှေးတိုင်များ၊ နံ့သာတိုင်များနှင့် ငွေစက္ကူများကို ရောင်းချကြ၏။ စိတ်ပုတီးများနှင့် အခြားအရာအချို့ကိုလည်း ရောင်းချကြသည်။

"ဒီလယ်သမားတွေ စိုက်ပျိုးတဲ့မြေတွေ အကုန်လုံးက ဘုန်းကြီးကျောင်းပိုင်တာလေ၊ သူတို့က တကယ်ကို သဘောကောင်းကြပါတယ်"

ဝမ်ရှောင်နျိုက တောင့်တဟန်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း အနီးအနားကိုပြောင်းလာချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျိုးအာ့နျိုကငြင်းတယ်လေ၊ ဒီမှာကောက်တဲ့ အခွန်တွေက အစိုးရက ကောက်တာထက်တောင် ပိုများတယ်တဲ့၊ ငါ မယုံပါဘူး၊ သူတို့အားလုံးက ပြည်သူတွေကို ဂရုစိုက်တဲ့သူတွေချည်းပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ သူ ငါ့ကိုလှည့်စားဖို့ ကောလာဟလ တစ်ခုခုကြားလာတာ ဖြစ်ရမယ်"

ကျိုးအာ့နျိုက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"လယ်သမားတွေက မလုပ်ချင်ကြဘူး၊ မင်းကသာ အခွန်စားလယ်သမားဖြစ်ချင်နေတာ"

လမ်းကိုဖြတ်လျှောက်လာပြီးနောက် ကုန်ပစ္စည်းများ စုံလင်စွာခင်းကျင်းထားသော ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုက လင်းယွဲ့အာရုံကို ပိုမိုဖမ်းစားသွားလေသည်။ သကြားရုပ်လေးများ၊ သကြားလုံးများနှင့် မုယောသကြားလုံးများကဲ့သို့သော သရေစာများရှိသလို မီးဖိုများဖြင့် ဝမ်တန်များနှင့် ဖက်ထုပ်များကို ပြုလုပ်ရောင်းချနေသော ဈေးသည်များလည်းရှိသည်။ ထို့ပြင် လူအုပ်ကြီးကြားထဲတွင် မီးတောက်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ယင်းမှာ မျက်လှည့်ပြပွဲ တစ်ခုဖြစ်သည်။

"အရိပ်ပြဇာတ်၊ သား အရိပ်ပြဇာတ် ကြည့်ချင်တယ်"

ကျိုးခန်းက ဝမ်ရှောင်နျိုလက်ကိုဆွဲခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နောက်မှသွားမယ်နော်၊ အမေတို့ ဘုရားဖူးပြီးရင် သွားကြည့်မယ်"

တာ့ယာသည်လည်း လင်းယွဲ့အား မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ လင်းယွဲ့ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ နောက်မှသွားမယ်လေ"

လူများပြွတ်သိပ်ကျပ်ညပ်နေပြီး နွားလှည်းမှာ အချိန်အတော်ကြာမှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ ရွေ့လျားနိုင်လေသည်။

"ငါတို့ ဒီကနေဆင်းကြမယ်"

ဝမ်ရှောင်နျိုက ပြောလိုက်သည်။

"ကျိုးအာ့နျိုကို နွားလှည်းသွားရပ်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ သီးသန့် နွားတင်းကုပ်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါရပ်ရင် ကြေးပြားသုံးပြားပေးရတယ်၊ နင်ပဲ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ လစဉ်လတိုင်း ကြေးပြားခြောက်ပြားဆိုတော့ အဲဒီလောက်များတဲ့ပိုက်ဆံကို ဘယ်ကသွားရှာမလဲ၊ အဲ့တော့ သူကအမြဲတမ်းအသိတစ်ယောက်ရဲ့အိမ်မှာ သွားရပ်တာ၊ ကြေးပြားနှစ်ပြားပဲ ပေးရတယ်လေ၊ အားနည်းချက် တစ်ခုပဲရှိတယ်၊ လယ်ယာအလုပ်များတဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် ငါတို့ပြန်လာတဲ့အခါ နွားကြီးမောနေတာကို အမြဲတွေ့ရတယ်၊ သူတို့က လယ်ထွန်ဖို့ယူသွားကြတာလေ"

ဝမ်ရှောင်နျိုသည် ဘဝဖြတ်သန်းရခက်ခဲပုံကို အဆက်မပြတ်ပြောနေသဖြင့် လင်းယွဲ့က ကြေးပြားသုံးပြား ထုတ်ယူကာ သူမလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်မ၊ ဒါကခရီးစရိတ်ပါ"

"အိုး နင့်ပိုက်ဆံကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ယူလို့ဖြစ်မှာလဲ”

ထိုသို့ပြောသော်ငြားလည်း သူမမျက်လုံးများက ကြေးပြားများပေါ်၌သာစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမလက်များမှာ ယူရန်ယားယံနေလေပြီ။

"သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ ကျွန်မလည်း နောက်ဆို လဆန်းတစ်ရက်နဲ့ လပြည့်နေ့တိုင်း ဒီမှာဆိုင်လာဖွင့်ဖြစ်လောက်တယ်၊ ဒါကြောင့်ကြိုပြီး ဈေးညှိထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်"

လင်းယွဲ့ အသာပြောလိုက်သည်။

"အသွားအပြန်ကို သုံးပြားလို့ စဉ်းစားထားတာ၊ အဲဒါ အဆင်ပြေနိုင်မလား"

ဒီဈေးနှုန်းက အတော်လေးမျှတရုံသာမက ရက်ရောလွန်းနေသည်။

"အဆင်ပြေတာပေါ့၊ အဆင်ပြေတာပေါ့"

ဝမ်ရှောင်နျို၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"ဒီလိုဆိုရင် နွားလှည်းရပ်ခလည်းပေးနိုင်တဲ့အပြင် ကြေးပြားတစ်ပြားလည်း မြတ်သေးတယ်လေ"

ဈေးညှိပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်နျိုက သူမအား ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆီသို့ခေါ်သွားသည်။

"ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲဝင်ဖို့ အမွှေးတိုင် နည်းနည်းဝယ်ရမယ်၊ ဒီကအမွှေးတိုင်တွေက ဈေးပေါတယ်၊ တစ်ထုပ်ကြီးမှ ကြေးပြားငါးပြားပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီး သူမက လင်းယွဲ့အား စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မတစ်ထုပ်ယူမယ်"

လင်းယွဲ့က ငွေပေးရင်းပြောလိုက်သည်။ ဝမ်ရှောင်နျိုက အမြန် ကောက်ယူလိုက်၏။

"ဟီးဟီး နင်မပင်ပန်းအောင် ငါသယ်ပေးမယ်လေ"

ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲသို့ ဝင်သွားသော လမ်းတွင် သူမကလင်းယွဲ့အား အမွှေးတိုင် အနည်းငယ်မျှသာပေးလိုက်၏။ပြန်ထွက်လာသောအခါ သူမလက်ထဲတွင် အမွှေးတိုင်ထုပ်ကြီးရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"နင် ဒီအမွှေးတိုင်တွေမလိုတော့ဘူးမလား၊ နင့်အတွက် ငါသိမ်းထားပေးမယ်လေ၊ နောက်တစ်ခါ လိုရင်ပြောလိုက်"

လင်းယွဲ့သည် ဤဝမ်ရှောင်နျိုမှာ အခွင့်အရေးအနည်းငယ်ယူတတ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုယ်တိုင်ထက်စာလျှင် ဘုန်းကြီးကျောင်းအပြင်ဘက်ရှိ ဆိုင်များက လင်းယွဲ့ကိုစိတ်ပိုဝင်စားစေ၏။ သူမသည် တာ့ယာကိုခေါ်ကာ ဝမ်ရှောင်နျိုက အရသာရှိသည်ဟုပြောခဲ့သော စွပ်ပြုတ်ချိုဆိုင်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဆိုင်တွင် လူများ အလွန်စည်ကားနေပြီး ဆိုင်ရှင်၏ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကိုသာ ကြားနေရသည်။

"မြန်မြန်လုပ်လေ၊ အချိန်ဆွဲမနေနဲ့၊ လူတွေ ဘယ်လောက်တောင်များနေလဲဆိုတာ မမြင်ဘူးလား"