အခန်း ၆၁

Ch-61

လင်းယွဲ့သည် သူမမိသားစုက ဆောင်းရာသီတိုင်းတွင် ချိုမြိန်သော ဆန်အရက်ကို မည်သို့ပြုလုပ်လေ့ရှိကြောင်း ပြန်လည်အမှတ်ရမိ၏။ သူတို့သည် ပေါင်းထားသော ကောက်ညှင်းများကို ဇလုံတစ်လုံးထဲသို့ထည့်ကာ အလယ်တွင် အပေါက်ဖောက်ပြီး တဆေးကို ထည့်လေ့ရှိသည်။ ပြီးပြည့်စုံသော အရသာကို ဖန်တီးလိုသည့် ရည်မှန်းချက်က ဤအသေးစိတ်ကျသော လုပ်ဆောင်မှုတွင် ထင်ဟပ်နေ၏။ ရက်အနည်းငယ် အချဉ်ဖောက်ပြီးနောက်တွင် ချိုမြိန်သော ဆန်အရက် တစ်ဇလုံအပြည့် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဈေးကွက်တွင်လည်း ချိုမြိန်သော ဆန်အရက်အများအပြားကို ရောင်းချကြသည်။

ဆောင်းရာသီ နံနက်ခင်းများတွင် သူတို့သည် များသောအားဖြင့် ချိုမြိန်သော ဆန်အရက်ကို အိုးထဲတွင် ချက်ပြုတ်ကာ ကြက်ဥတစ်လုံးထည့်လေ့ရှိသည်။ နံနက်ခင်းတွင် တစ်ငုံသောက်လိုက်ပါက ပါးစပ်ထဲတွင် ချိုမြိန်သောအရသာ စွဲကျန်ရစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးသွားစေ၏။ လင်းယွဲ့၏အဒေါ်မိသားစုသည် တဆေးကိုပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး ၎င်းမှာ မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ လက်ဆင့်ကမ်းလာသော မိသားစု လျှို့ဝှက်ချက်နည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ တဆေးမှာ ရှေးခေတ်ကာလတွင် တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်နိုင်ပြီး မိသားစုတစ်စု၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖြစ်သော ရှားပါးကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ခေတ်သစ်ကာလတွင် အင်တာနက်ရှိနေသဖြင့် တဆေး မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကို လေ့လာရန် နည်းလမ်းများစွာရှိ၏။

လင်းယွဲ့သည် တဆေးနှင့် ချိုမြိန်သော ဆန်အရက် မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကို ပြသသည့် ဗီဒီယိုတစ်ခုကိုပင်ပြုလုပ်ဖူးလေသည်။ တဆေးပြုလုပ်ရန်အတွက် ရွာများတွင် အတွေ့ရများသော စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းအရသာရှိသည့် ဖက်မြစ်ပန်းများကိုထောင်းကာ ဆန်မှုန့်နှင့် ရောနယ်ပြီး ရေထည့်၍ မုန့်ညက်အဖြစ် နယ်ရ၏။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို အလုံးလေးများခွဲကာ လုံးဝန်းအောင်ပြုလုပ်ပြီး ကောက်ရိုးထဲတွင်ထည့်ကာ အချဉ်ဖောက်ရသည်။ နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်ခန့် အချဉ်ဖောက်ပြီးနောက် တဆေးပေါ်တွင် မှိုမျှင်များဖြစ်သော အဖြူရောင်မှိုလွှာတစ်ခု ပေါက်လာမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို အခြောက်လှမ်းကာ အိုးတစ်လုံးထဲတွင် သိမ်းဆည်းရ၏။ အသုံးပြုသည့်အခါ ၎င်းကိုကြိတ်ချေကာ ကောက်ညှင်းထဲသို့ သမအောင် ရောနှောရ၏။

အကယ်၍ ချိုမြိန်သော ဆန်အရက်ကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် အချဉ်ဖောက်ပါက အတွင်းရှိ သကြားဓာတ်များမှာ အရက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆန်အရက်ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။ မာယန်ရွာတွင် အရက်ရောင်းသူမရှိသေးသဖြင့် လင်းယွဲ့သည် စမ်းကြည့်နိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ ချိုမြိန်သော ဆန်အရက်မှာ အချိုပွဲတစ်ခုလည်းဖြစ်သလို နောက်ပိုင်းတွင် အရက်အဖြစ်သို့လည်း ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော စီးပွားရေးတစ်ခု ဖြစ်လာမည်။ သို့သော် တဆေးပြုလုပ်ခြင်းမှာ အလုပ်မရှုပ်လှသော်လည်း စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းအရသာရှိသည့် ဖက်မြစ်ပန်းများကို များသောအားဖြင့် နဂါးလှေပွဲတော်ကာလအတွင်းတွင်သာ ခူးဆွတ်လေ့ရှိကြသည်။

ယခုအခါ သတ္တမလ၏လဆန်းတစ်ရက်နေ့သို့ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အချိန်များစွာ လွန်ကဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမရေခဲသေတ္တာထဲတွင် တဆေးရှိနေပြီး ၎င်းမှာ အရက်ပြုလုပ်ရန်အတွက် အလွန်သင့်တော်ပေ၏။ လင်းယွဲ့မှာ ကျေနပ်သွားပြီး အခြားမည်သည့် အချိုပွဲများကို ပြုလုပ်နိုင်သေးသနည်းဟု တွေးတောနေစဉ် မသိလိုက်ခင်မှာပင် ဝမ်ရှောင်နျိုက သူမအား တောင်ခြေတွင် ချပေးခဲ့၏။

"ညီမလေး၊ နောက်လဝက်ကြာရင် မနက် ၃ နာရီနဲ့ ၅ နာရီကြားမှာ နင့်ကို လာကြိုမယ် မမေ့နဲ့နော်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီနေရာမှာဆုံကြမယ်"

"အဲဒီလောက်တောင် စောတာလား"

"ညီမလေး၊ နင်ကဆိုင်ဖွင့်မှာဆိုတော့ နေရာကောင်းရအောင် စောစောသွားရမှာပေါ့"

ဝမ်ရှောင်နျို ပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သွားတော့မယ်နော်"

လင်းယွဲ့သည် တာ့ယာလက်ကို ကိုင်ထားရင်း ထိုစဉ်က တာ့ယာ အဘယ်ကြောင့် စိတ်ပြောင်းသွားရသနည်းဟု အနည်းငယ်သိချင်သွားသည်။

"တာ့ယာ၊ အဲဒီတုန်းက ဘာလို့ပဲနီလေးဆီသတ်ကို မစားတာလဲ"

တာ့ယာမျက်နှာမှာ အကျည်းတန်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ ဖြူရော်သွားကာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တုန်ရီသွားသည်။

"အဲဒီလူက ပဲနီလေးထဲမှာ ချေးတွေပါတယ်လို့ပြောတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး စားချင်စိတ်ပျောက်သွားတာ"

"အဲဒီစကားကို ကြားတုန်းကကျတော့ နင် သိပ်ပြီးမတုံ့ပြန်ပါဘူး"

"အဲဒီတုန်းကတော့ ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာလေ၊ ပဲနီလေးဆီသတ်ထဲမှာ ချေးပါနေတာကို ဘယ်သူမှ အရသာမသိဘဲနေပါ့မလားလို့"

"ပြီးတော့"

"ပဲနီလေးဆီသတ်ထဲမှာ ဖွဲနုတွေကိုတွေ့လိုက်ရလို့လေ"

တာ့ယာ၏မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"သူက ဖွဲနုကို အစားထိုးသုံးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် အော့ ကျွန်မဆက်မစားချင်တော့တာ သေချာတယ်"

လင်းယွဲ့က သူမခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီနေရာမှာ ချက်ချင်းမပြောတာလဲ"

"ကျွန်မ ကြောက်လို့လေ၊ ဆိုင်ရှင်ရော အကူရောက ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်အကြီးကြီးတွေနဲ့ သိပ်ကြောက်စရာ ကောင်းတာကို"

"ဟုတ်တယ်၊ နင်လုပ်တာ မှန်တယ်"

လင်းယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"တချို့အချိန်တွေမှာ အလျှော့ပေးတယ်ဆိုတာ အားနည်းလို့မဟုတ်ဘူး၊ အခြေအနေကို သုံးသပ်တတ်လို့ပဲ၊ ကံကောင်းတဲ့သူတွေ အလျှော့ပေးရတဲ့ သဘောတရားက ဒီလိုလေ၊ မင်း အဆင်ပြေနေတယ်ဆိုရင် သူ့ကိုသွားမရှုပ်နဲ့၊ မင်း အဆင်မပြေဘူး မင်းရင်ထဲမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲပစ်ချင်တဲ့စိတ်ရှိနေရင် အရူးလို သောင်းကျန်းပစ်လိုက်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖိနပ်မပါတဲ့သူက ဖိနပ်စီးထားတဲ့သူကို ကြောက်စရာမှမလိုတာ"

"ဒါပေမဲ့"

လင်းယွဲ့က သူမမျက်လုံးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အခုကစပြီး လဆန်းတစ်ရက်နဲ့ လပြည့်နေ့တိုင်းမှာ ငါလည်းဆိုင်ဖွင့်မယ်၊ ငါ သူတို့ကို အချိုရည်တွေနဲ့ အနိုင်ယူမယ်၊ သူတို့စီးပွားရေးကို လုယူပြီး ငါတို့ကို စော်ကားမိတဲ့အတွက် သူတို့ကို နောင်တရစေရမယ်"

"အဲဒီအခါကျရင် သူ ပဲနီလေးထဲကို ဘာပဲထည့်ထည့် ဘယ်သူမှ မစားတော့ဘူးဆို ငါတို့က အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်တင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့၊ အဲဒါက ဘုရားခုနစ်ဆူတည်တာထက်တောင် ပိုမွန်မြတ်သေးတယ်"

"ကောင်းပြီ"

တာ့ယာမျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"သူတို့ကို အနိုင်ယူကြစို့"

လင်းယွဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အလုပ်သမားများအပြင် ကုရှန်းလင်းက ကုတန်ရှေ့၌ ဒူးထောက်ကာ သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ထားပြီး မျက်ရည်များရစ်သိုင်း၍ အသနားခံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုကောင်းလေးရယ် ကျွန်တော့်ကို နို့သကြားလုံး နောက်တစ်လုံးလောက် ထပ်ပေးပါနော်"

"ဒါပေမဲ့ အခု မင်းကငါ့လောက်တောင် စာမသင်နိုင်ဘူးလေ"

ကုတန် အနည်းငယ်တွေဝေစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဘာလို့ မင်းကိုသကြားလုံးပေးရမှာလဲ"

"ကျွန်တော်က အစ်ကို့ရဲ့ညီလေးလေ"

"မင်းတို့မိသားစုက အရင်တုန်းကဆို ငါတို့ကို အသိအမှတ်မှမပြုတာ"

ကုတန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မင်း ငါ့ကိုဘာမှမသင်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ငါက လျန်တောက်၊ ထျယ်ထုန်၊ ပန်သန်းနဲ့ မင်းတို့ကို နို့သကြားလုံးတစ်လုံးစီ ပေးခဲ့တယ်လေ၊ စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ အရင်တုန်းက မင်း ငါ့ကိုတစ်လုံးလောက် ပေးဖူးလို့လား"

"ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော် "

ကုရှန်းလင်းမှာ စကားဆွံ့အသွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော် အစ်ကို့စကားကို သေချာပေါက် နားထောင်ပါ့မယ်၊ အဖေနဲ့ အမေပြောတာတွေက အစ်ကို့လောက် အရေးမကြီးပါဘူး"

"ဒါဆို မင်းပြောစမ်း၊ မင်းတို့မိသားစုရဲ့ တို့ဟူးက အရသာရှိလား၊ ငါတို့မိသားစုရဲ့ လျံဖန်းကအရသာရှိလား

ကုတန်သည် ဤအချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မနေ့က ကုတာ့ဖူသည် ရွာသူရွာသားများရှေ့တွင် လျံဖန်းကို ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏သုတ်ရည်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားကြောင်းနှင့် မုဆိုးမတစ်ယောက်အိမ်တွင် ဤအရာများ အများအပြားရှိနေသည်မှာ အံ့ဩစရာကောင်းကြောင်း ကောလာဟလများဖြန့်ဝေခဲ့သည်။ ကုတန်ကျောင်းမှ အိမ်ပြန်လာချိန်တွင် အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရ၏။

ထိုစဉ်က ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို သူနားမလည်ခဲ့သော်လည်း ကုတာ့ဖူဘေးရှိ အမျိုးသားများက ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးများဖြင့် ရယ်မောနေကြသည်ကို သူ တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က သူအနေရခက်သလို ခံစားခဲ့ရ၏။ ဤကောလာဟလမှာ ယနေ့နံနက်တွင် ကျောင်းတော်အထိ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့မရီးမှာ မတော်မရော်ပြုမူနေကြောင်းနှင့် မုဆိုးမတစ်ယောက်အိမ်တွင် လျံဖန်းများသာ အများအပြားရှိနေကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။ ထို့ပြင် လျံဖန်းများကို မစားသင့်ကြောင်းလည်း သူတို့ပြောကြသေးသည်။ ကုတန်သည် ၎င်းမှာ မနေ့က ကုတာ့ဖူ၏ကောလာဟလနှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း အလိုလို သိမြင်လိုက်၏။ ထို့ပြင် ဒေါ်လေးကုသည်လည်း ကျောင်းတော်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားလေ့ရှိသည်။ မနေ့က မွန်းတည့်ချိန်တွင် အားလုံးရောင်းကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကုတန်က ဒေါ်လေးကုခြင်းတောင်းကို သတိထားကြည့်လိုက်ရာ လေးငါးတုံးခန့်ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးလာဝယ်သောအခါ လူယုတ်မာအချို့၏ရမ္မက်ဆန်ဆန်အကြည့်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး မဝယ်တော့ဘူးဟု အမြန်ပြောကာ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ဒီကောလာဟလက သိပ်ယုတ်မာတာပဲ။

သို့သော် ကုတန်က ကောလာဟလဖြန့်နေသော ကျောင်းသားများကို တိုက်ရိုက်အပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။ သူတို့က နောက်ပြောင်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး ကုတန်မှ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအလေးအနက်ထားနေရသနည်းဟု ပြန်ပြောကြသည်။ သို့မဟုတ် သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခြင်းမှာ သူတို့က အမှန်တရားကိုထောက်ပြလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်နိုင်ကြောင်းလည်း ပြောဆိုနေကြ၏။ ထိုအခါမှသာ ကုတန်သည် ဤကောလာဟလနောက်ကွယ်ရှိ ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူသည် မီးကိုမီးဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုသည်။ မိသားစုကို ကာကွယ်လိုသော သူ့ရည်မှန်းချက်က ကောလာဟလကို ကောလာဟလဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် တွန်းအားပေးလိုက်၏။

ကောလာဟလများကို ချေပနေခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာဖြစ်သဖြင့် သူကလည်း ကောလာဟလများကို ပြန်လည်ဖြန့်ဝေမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ကုတာ့ဖူ၏ကောလာဟလထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော ကောလာဟလတစ်ခုကို ဖြန့်ဝေမည်ဖြစ်သည်။ သူ စဉ်းစားပြီးသွားသောအခါ ချက်ချင်းပင် အစီအစဉ်တစ်ခုချမှတ်လိုက်၏။ မူလက သူသည် သူငယ်ချင်းလေးများထံမှ အသိပညာအားလုံးကို ညှစ်ထုတ်ယူပြီးပြီဖြစ်ရာ သူတို့ကို ထပ်မံဂရုမစိုက်ချင်တော့ပေ။ ထို့ပြင် သူ့လက်ထဲရှိ နို့သကြားလုံးကို အလွန်အမင်းတန်ဖိုးထားရာ သူတို့ကို မည်သို့စားခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။

ကျားအိမ်ထဲမဝင်ဘဲ ကျားအသားကို ဘယ်လိုလုပ်ရနိုင်မှာလဲ။

ကုတန်က လူတိုင်းကို နို့သကြားလုံး တစ်လုံးစီပေးလိုက်၏။ ကုရှန်းလင်းမှာ လောဘကြီးပြီး သေချာပေါက် နောက်ထပ်လိုချင်လိမ့်မည်ကို သူ သိသည်။ သူက ပြတ်ပြတ်သားသားမငြင်းပယ်ဘဲ ကုရှန်းလင်းအား ရနိုင်ချေရှိသည်ဟု ထင်မှတ်လာအောင် ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အလုပ်သမားများရှိနေသေးသည်ကိုမြင်သောအခါ အချိန်ကျပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်၏။

"ပြောစမ်း၊ ဘယ်ဟာက အရသာရှိလဲလို့ မင်းထင်လဲ"

ကုတန်သည် သရေစာအိတ်ထဲမှ နို့သကြားလုံးတစ်လုံးကိုထုတ်ကာ လက်ဖဝါးပေါ်တင်လိုက်ပြီး ကုရှန်းလင်းအား စိုက်ကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း"

ကုရှန်းလင်း၏မျက်လုံးများမှာ နို့သကြားလုံးကို မြင်သောအခါ အရောင်လက်သွားပြီး သူ့နှလုံးသားမှာ ပျော့ပျောင်းသွားလေသည်။ သူသည် သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒါပေါ့၊ အစ်ကို့ရဲ့လျံဖန်းက အရသာရှိတာပေါ့"

"ဒါဆို လူတိုင်းကြားအောင် ပြောပြလိုက်လေ"

ကုတန်က နို့သကြားလုံးကို လှုပ်ယမ်းပြရင်း မြှူဆွယ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ကုရှန်းလင်းက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး မည်သူမျှ သင်ပေးစရာမလိုဘဲ အလုပ်သမားများအား အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကုတန်ရဲ့လျံဖန်းက ငါတို့မိသားစုရဲ့ တို့ဟူးထက် အဆတစ်ရာလောက်အရသာပိုရှိတယ်ဟေ့"

အော်ပြောပြီးနောက် သူသည် ကုတန်ထံသို့ ချက်ချင်းပြေးသွားကာ ဖားယားသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး အခု အဲဒီနို့သကြားလုံးကို ကျွန်တော် ယူလို့ရပြီလားဟင်"

ကုတန်က လက်ကိုနောက်သို့ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် သရေစာအိတ်ထဲမှ နောက်ထပ် နို့သကြားလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကုရှန်းလင်းရှေ့တွင် လှုပ်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့မိသားစုရဲ့တို့ဟူးမှာ လျှို့ဝှက်ချက်နည်းရှိတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်၊ အရသာရှိအောင်လို့ တို့ဟူးလုပ်ပြီးတိုင်း မင်း အဲဒီထဲကိုဆီးထည့်ရတယ်ဆို ဟုတ်လား"