အခန်း ၆၇
Vol. 7 Ch. 67
Ch-67
"ရှောင်လျန်က မတ်တတ်ရပ်ပြီး ကုတင်တိုင်ကိုကိုင် ကလေးမွေးရမယ်လို့ပြောတာလား"
လက်သည်၏မျက်နှာမှာ တွန့်ချိုးသွားသည်။
"အဲဒီနည်းလမ်းကိုကြားတော့ ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား"
လင်းယွဲ့လည်း သေချာမသိပေ။ သူမသည် မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်များကိုသာ ကြည့်ဖူးပြီး ကိုယ်တိုင်အတွေ့အကြုံမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ မတ်တတ်ရပ်ပါကမြေဆွဲအားမှ ကူညီပေးနိုင်မည်ဟု တွေးမိသည်။
"ငါ မတ်တတ်ရပ်မယ်"
လီရှောင်လျန်က လင်းယွဲ့၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြတ်သားစွာပြောလိုက်သည်။
"ငါ မတ်တတ်ရပ်မယ်"
လင်းယွဲ့သည် သူမအား နောက်ထပ် ချောကလက်နှစ်လုံး အမြန်ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။ သူမ၏ရင်ခုန်သံများ မြန်နေသော်လည်း လီရှောင်လျန်အား ယုံကြည်မှုပေးရမည် ဖြစ်သည်။
"အစ်မရှောင်လျန်၊ အစ်မ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပါ"
"အူဝဲ အူဝဲ အူဝဲ"
၁၅ မိနစ်အကြာတွင် နောက်ဆုံး၌ ကလေးငိုသံထွက်ပေါ်လာလေသည်။ လင်းယွဲ့မှ ထိန်းကိုင်ပေးထားသော လီရှောင်လျန်သည်လည်း ကုတင်ပေါ်သို့ သတိလစ်လဲကျသွား၏။ ထိုအချိန်တွင် မိုးလင်းနေပြီဖြစ်ပြီး နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ဖြာကျနေလေသည်။ လက်သည်က ကလေးကိုငိုစေရန် ကျောကိုပုတ်လိုက်ပြီးနောက် လှန်ကြည့်လိုက်သည်။
"ယောကျာ်းလေးဟေ့ ယောကျာ်းလေး၊ ဒီကလေးက အသံသိပ်ကျယ်တာပဲ"
လက်သည်က ကလေးကိုအနှီးဖြင့် ပတ်လိုက်သည်။
"ကလေးမွေးပြီ၊ မိခင်ရော ကလေးပါ ကျန်းမာတယ်လို့ သူ့အဖေကိုသွားပြောလိုက်ကြ"
အခြားရွာသူများက အပြင်သို့ပြေးထွက်သွားကာ အော်ပြောကြသည်။
"မိခင်ရော ကလေးပါကျန်းမာတယ်ဟေ့၊ ယောကျာ်းလေးတဲ့"
ဝမ်တာ့ကျန်းမှာ ယခုလေးတင်မှ သတိရလာခြင်းဖြစ်သည်။ သတင်းကို ကြားသောအခါ သူ့ရင်ဘတ်ကို အမြန်ဖိကာ မေးလိုက်သည်။
"ရှောင်လျန် အဆင်ပြေရဲ့လား"
"သူ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ပင်ပန်းလွန်းလို့ သတိလစ်သွားတာပါ"
"ငါ သူ့ကိုသွားကြည့်ချင်တယ်"
ဝမ်တာ့ကျန်းက အားလုံး၏ကန့်ကွက်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲပြောလိုက်သည်။ သူကရင်ဘတ်ကိုဖိကာ မီးဖွားရာ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရွာသူများက သူ့ကိုအမြန်တားဆီးလိုက်၏။
"ဒီအခန်းက သွေးတွေနဲ့ပြည့်နေတာ ကျက်သရေမရှိဘူး၊ နောက်မှ ကလေးကို အပြင်ထုတ်လာပြမယ်လေ"
"ငါရှောင်လျန်ကို သွားကြည့်ချင်တယ်၊ သူက ငါ့ကလေးကို မွေးပေးထားတာလေ၊ ကျက်သရေရှိတာ မရှိတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
ဝမ်တာ့ကျန်းက ရွာသူများကိုတွန်းဖယ်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ ဝမ်တာ့ကျန်းဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်သောသွေးနံ့ကို ရလိုက်၏။ သူက လီရှောင်လျန်၏ အနားသို့အမြန်သွားကာ သူမ မျက်လုံးမှိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှင်းပြချက်တစ်ခုအတွက် လင်းယွဲ့ထံ စိုးရိမ်တကြီးကြည့်လိုက်ရာ လင်းယွဲ့ပြန်ပြောလိုက်၏။
"အစ်မရှောင်လျန် ပင်ပန်းပြီးအိပ်ပျော်သွားတာပါ"
ဝမ်တာ့ကျန်းက လီရှောင်လျန်၏လက်ကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"မိန်းမ မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ"
ထို့နောက် သူက ကလေးကို မေတ္တာအပြည့်ပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီကလေးက သိပ်ချစ်စရာကောင်းတာပဲ၊ ရှောင်လျန်နဲ့ တူတယ်၊ သိပ်ချောတာပဲ"
"အိုး ဒါနဲ့ ညီမလေး၊ ခရိုင်လက်ထောက်တရားသူကြီးရောက်နေတယ်"
ဝမ်တာ့ကျန်း ပြောလိုက်သည်။
"မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါနဲ့ ရွာသူရွာသားတွေ မင်းကိုကာကွယ်ပေးမှာပါ၊ ပြီးတော့ ဒါက သူတို့အမှားလေ၊ ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"
လင်းယွဲ့ ခဏမျှတွေးတောလိုက်သည်။ စောစောက ဝမ်စုန်ရှင်းနောက်တွင် သူမ မြင်လိုက်ရသူမှာ ခရိုင်လက်ထောက်တရားသူကြီး ဖြစ်လောက်သည်။ ဝမ်စုန်ရှင်း၏စရိုက်ကို တွေးမိသောအခါ လင်းယွဲ့ သူ့အားနှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
"အဆင်ပြေမှာပါ၊ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"
သို့သော် သူမ ခြေစလှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မူးဝေလာကာ သတိလစ်မတတ်ဖြစ်သွားပြီး ခြေထောက်များ ခွေယိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။
"ကလေးမ နင် တစ်ညလုံး အလုပ်များနေတာ နားလိုက်ပါဦး"
လက်သည်က လင်းယွဲ့အား အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကုတင်ငယ်လေးဆီသို့ တွဲခေါ်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
"နင် အရင်နားလိုက်ပါ၊ အဲဒီအရာရှိတွေက မီးဖွားတဲ့အခန်းဆိုရင် ကျက်သရေမရှိဘူးဆိုပြီး ရှောင်ကြမှာပါ"
အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်စုန်ရှင်း ရောက်လာပြီး အစ်မရှောင်လျန် အဆင်ပြေပြေ မွေးဖွားနိုင်ခဲ့ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် လင်းယွဲ့မှာ စိတ်သက်သာရာရသွားကာ မျက်ခွံများပင် မပင့်နိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ နောက်နာရီဝက်နေရင် ကျွန်မကို နှိုးပေးပါ"
လင်းယွဲ့သည် ချောကလက်နှစ်လုံးကို အရင်စားလိုက်ပြီးနောက် အိပ်ရာဝင်လေသည်။ နှိုးခံရပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် နေအတော်မြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမအခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝမ်စုန်ရှင်းသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်၏အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက အခြားတစ်ဖက်တွင်ထိုင်နေသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။ အောက်ဘက်တွင် လဲနေသော စွန်းကျန်း၏ခြေထောက်မှ ထောင်ချောက်ကို ဖယ်ရှားထားပြီး အဖြူရောင် ပိတ်စများကို အထပ်ထပ် ပတ်ထားလေသည်။ သူသည်သတိရနေပြီဖြစ်ပြီး အဆက်မပြတ် ညည်းတွားနေလေ၏။ စစ်ဆေးရေးအရာရှိသည် အနားတွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူ့မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများပြည့်နှက်နေသည်။ ရွာသူရွာသားအများစုမှာ မထွက်သွားကြသေးဘဲ ကုတန်နှင့် တာ့ယာတို့သည်လည်း လူအုပ်ကြီး၏ အရှေ့ဘက်တွင်ရှိနေကာ လင်းယွဲ့အား လက်ပြနေကြသည်။
"လူစုံပြီ"
ခရိုင်တရားသူကြီးက ဝမ်စုန်ရှင်းဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်ရာ ဝမ်စုန်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"ဒါဆို တရားစီရင်တာကို စလိုက်ကြရအောင်"
"ကောင်းပါပြီ"
ခရိုင်တရားသူကြီးက စွန်းကျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ရဲတင်းလွန်းတဲ့ လူယုတ်မာ၊ မင်း ညသန်းခေါင်ကြီး လင်းယွဲ့ရဲ့အိမ်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်လာတယ်၊ မင်း ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ"
"ကျွန်တော် ကျွန်တော်"
စွန်းကျန်းက ကြောက်ရွံစွာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် သူ့အိမ်ထဲ ခိုးဝင်တာ မဟုတ်ပါဘူး"
"ဒါဆို မင်းခြေထောက်က တောဝက်ထောင်ချောက်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ညှပ်သွားတာလဲ၊ ရဲတင်းလွန်းတဲ့ လူယုတ်မာ မင်းကဆင်ခြေပေးရဲသေးတယ်ပေါ့"
"ကျွန်တော် ကျွန်တော် ကျွန်တော် "
စွန်းကျန်းစိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ရောက်ယှက်ခက်နေသည်။
"ကျွန်တော်က သူနဲ့တွေ့ဖို့သွားတာပါ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို သူ့အိမ်ဆီမြှူဆွယ်ခေါ်သွားပြီးတော့ လူသတ်၊ လုယက်၊ မုဒိမ်းကျင့်ချင်နေတာ၊ သူက တရားခံပါ၊ သူက လုပ်တာပါ"
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ"
ခရိုင်တရားသူကြီးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် ဝမ်စုန်ရှင်းကိုသိရှိပြီး ဝမ်စုန်ရှင်းက သူမအားကိုယ်ပိုင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားပင်ပေးထားရာ သူတို့ဆက်ဆံရေးမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ ယမန်နေ့က အစေခံမှာ လင်းယွဲ့ကိုစော်ကားမိသောကြောင့် ဝမ်စုန်ရှင်းကိုယ်တိုင် ခရိုင်ရုံးတော်သို့ ပို့လွှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ့ဇနီးပြောသည်ကို သူ ကြားခဲ့ရ၏။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် အခွင့်အရေးကို မည်သို့ဆုပ်ကိုင်ရမည်အားသိရှိပြီး ထိုအစေခံကို ဘက်လိုက်မှုကင်းစွာအရေးယူခဲ့ကာ သူ့ဇနီးကိုလည်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့ပြီး ဝမ်မိသားစုအိမ်သို့သွားရောက်လည်ပတ်ရန် အခွင့်အရေးပင်ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် မနေ့က ဝမ်မိသားစုအိမ်တွင်ပင် ညအိပ်ခဲ့သေး၏။ သို့သော် ညသန်းခေါင်ယံတွင် ထိုကလေးငယ်က ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ယူဆောင်လာပြီး ဝမ်မိသားစုအိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာကာ သူ့အစ်မအိမ်ကိုသူခိုးဝင်ကြောင်းနှင့် ထိုသူခိုးမှာ ကျောထောက်နောက်ခံရှိကြောင်း ပြောသဖြင့် သူ့ကိုနှိုးခဲ့ကြသည်။
ထို့ပြင် သူသည် ခရိုင်မှ စစ်ဆေးရေးအရာရှိဖြစ်နေလေသည်။ ယင်းကိုကြားသောအခါ ခရိုင်တရားသူကြီး၏ကျောတွင် ချွေးစေးများ ချက်ချင်းပျံလာခဲ့၏။ ပထမတော့ အစေခံတစ်ဦးက အာဏာအလွဲသုံးစားလုပ်သည်။ ယခုတော့ စစ်ဆေးရေးအရာရှိတစ်ဦးက အာဏာအလွဲသုံးစားလုပ်နေပြန်သည်။ ဤခရိုင်တွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေရသော ခရိုင်တရားသူကြီးဖြစ်ပုံရ၏။ အမတ်ကြီးဝမ်က သူ့အားအမြင်သစ်ဖြင့်ကြည့်လာစေရန်နှင့် မကြာမီ ရာထူးတိုးလာစေရန် မျှော်လင့်ကာ မကောင်းမှုများကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် ဆုံးဖြတ်လျက် သူအမြန် လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"မင်းဆီမှာ ဘာစည်းစိမ်၊ ဘာအလှအပ ရှိလို့လဲ"
ခရိုင်တရားသူကြီးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"မင်းက ပုံမှန်ဆိုရင် စစ်ဆေးရေးအရာရှိရာထူးကို အားကိုးပြီး ယောကျာ်းတွေရော မိန်းမတွေကိုပါ အနိုင်ကျင့်တတ်တယ်လို့ ငါကြားတယ် အဲဒါဟုတ်လား"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် မတရားစွပ်စွဲခံရတာပါ"
စွန်းကျန်းက ထိတ်လန့်စွာပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်မှာ ကျောထောက်နောက်ခံရှိတယ်ဆိုတာ ဒီမိန်းမမြင်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို မြှူဆွယ်ခဲ့တာပါ"
"ငါဖြင့် နင့်ကိုသိတောင်မသိဘူး"
လင်းယွဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ နင့်ကို အရင်ကတစ်ခါမှကိုမမြင်ဖူးဘူး"
"ခရိုင်တရားသူကြီးမင်း"
ကုဝူရှန်းက ထိုအချိန်တွင် ရှေ့သို့ထွက်လာသည်။
"ကျွန်တော် စွန်းကျန်းကိုသိပါတယ်"
"ဝူရှန်း"
စွန်းကျန်းမျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အားကိုးရာကိုရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ကုတာ့ဖူအိမ်တွင် မကြာခဏ လောင်းကစားလုပ်လေ့ရှိသဖြင့် ကုဝူရှန်းကို သိရှိပေသည်။
"ဝူရှန်း၊ မင်းက သူ့ပဥ္စမဦးလေးလေ၊ မင်း သူ့စရိုက်ကိုသိမှာပေါ့၊ သူက ငါ့ကို မြှူဆွယ်ခဲ့တာပါလို့ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းကို မြန်မြန်ပြောလိုက်"
ပဥ္စမဒေါ်လေးကုက ကုဝူရှန်းအင်္ကျီလက်ကိုဆွဲကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
"ရှင် အရူးလား"
လင်းယွဲ့ ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မနဲ့ ပဉ္စမဦးလေးမိသားစုတွေကြားက ဆက်ဆံရေးက အမြဲတမ်းမကောင်းခဲ့ပါဘူး၊ သူတို့ပြောတဲ့ စကားတွေက အမှန်မဟုတ်နိုင်ဘူး"
ကုဝူရှန်းသည် ပဥ္စမဒေါ်လေးကုထံမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် စွန်းကျန်းကိုသိပါတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က လင်းယွဲ့တို့မိသားစု အိမ်ဆောက်မယ့် အလုပ်သမားတွေအတွက် အသား ဘယ်လောက်ပေးမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ လောင်းကစားလုပ်နေကြတာ၊ တော်တော်များများပေးတယ်ဆိုတော့ လင်းယွဲ့များ ဒီလောက်ချမ်းသာအောင် ထီပေါက်သွားတာလားလို့ ကျွန်တော်တို့ တွေးမိတယ်၊ အဲဒီအချိန်က စွန်းကျန်း အဲဒါကိုကြားသွားပြီးတော့ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ မိဘမဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဆိုရင် သေချာပေါက် ခိုးရလွယ်မှာပဲလို့ပြောတယ်၊ သူက အိမ်တောင်မဆောက်ရသေးခင် ပိုက်ဆံသွားခိုးဖို့အကြံပေးတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က သူအဓိပ္ပာယ်မရှိတာ လျှောက်ပြောနေတယ်လို့ထင်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ စွန်းကျန်းက လင်းယွဲ့ကို သိစရာအကြောင်းမရှိဘူး"
သူ ပြောပြီးသွားသောအခါ ကုဝူရှန်းက သူမဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုပေးသည်ကိုကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်းယွဲ့ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ လင်းယွဲ့ သူ့ကိုကြည့်လိုက်ရာ ကုဝူရှန်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သူမထံကြည့်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
"စွန်းကျန်း မင်း ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ"
စွန်းကျန်းက ကုဝူရှန်းကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း သေပြီပဲ၊ စောင့်သာကြည့်နေ"
"မျက်မြင်သက်သေကို မင်းကခြိမ်းခြောက်ရဲသေးတယ်ပေါ့၊ အစောင့်တွေ သူ့ကို ထောင်ထဲခေါ်သွားကြ"
အော်ပြောပြီးနောက် မည်သူမျှတုံ့ပြန်ခြင်းမရှိသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုအခါမှ ဤနေရာသည် ခရိုင်ရုံးတော်မဟုတ်ကြောင်း ခရိုင်တရားသူကြီး သတိရသွား၏။
"အဟမ်း အဟမ်း အဟမ်း"
သူ ခပ်ဖွဖွချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ့တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။
"ယန်ဝမ် သူ့ကိုကြိုးတုပ်လိုက်၊ နောက်မှ သူ့ကို ထောင်ချဖို့ ခရိုင်ရုံးတော်ကိုခေါ်သွားမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
ခရိုင်တရားသူကြီး၏ ကိုယ်ပိုင်အစေခံက ချက်ချင်းရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ ယင်းကိုမြင်သောအခါ ရွာသူရွာသားများ ယုံကြည်မှုရရှိလာပြီး စွန်းကျန်း အတိတ်မှကျူးလွန်ခဲ့သော မကောင်းမှုများကို စာရင်းပြုစုကာ သူ့အား ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းဟုပင် ခေါ်ဆို၍ အော်ဟစ်တိုင်တောကြလေသည်။
"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ ယန်ဝမ်ဆီမှာစာရင်းသွင်းကြ၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေသွားတဲ့ အမျိုးသမီး ကိစ္စကိုလည်း စုံစမ်းဖို့ ငါလူလွှတ်လိုက်မယ်"
ခရိုင်တရားသူကြီးက ပြောလိုက်သည်။
"ငါ သူတို့ကိုသေချာပေါက် တရားဥပဒေရှေ့မှောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့မယ်"
ထို့နောက် ခရိုင်တရားသူကြီးက စစ်ဆေးရေးအရာရှိကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းက လူတစ်ယောက်ကို ဓားနဲ့တောင် ခုတ်ရဲတယ်ပေါ့၊ ယန်ဝမ် သူ့ရဲ့အရာရှိဝတ်စုံကိုချွတ်ပြီး ကြိုးတုပ်လိုက်၊ အချိန်ကျရင် ငါတို့ သူတို့ကိုအတူတူ တရားစီရင်မယ်၊ ငါ အုပ်ချုပ်နေတဲ့ ရှီထိုင်ခရိုင်မှာ ဘယ်သူကများ ဥပဒေကို လျစ်လျူရှုပြီး ရမ်းကားရဲသလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်"
ထို့နောက် ခရိုင်တရားသူကြီးက ဝမ်စုန်ရှင်းကိုကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီအဖြေကို ကျေနပ်ရဲ့လား"