အခန်း ၇၂

Ch-72

နွေရာသီ၏အပူရှိန်က မြင့်မားနေပြီး အချဉ်ဖောက်ထားသော ဆန်အရက်မှာ နှစ်ရက်အတွင်း အသင့်ဖြစ်သွားလေသည်။ လင်းယွဲ့သည် အချဉ်ဖောက်ထားသော ဆန်အရက် တစ်ဇွန်းကို ခပ်ယူကာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ မွှေးကြိုင်၊ ချိုမြိန်၊ နူးညံ့ပြီး စေးကပ်ကာ အရက်နံ့သင်းသင်းလေးပါဝင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ဤအချိန်သည် အချိုဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံး အချိန်ပင်ဖြစ်သည်။

လင်းယွဲ့သည် တဆေးများပျော်သွားစေရန်နှင့် ဆက်လက်အချဉ်ဖောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်စေရန် အချဉ်ဖောက်ထားသော ဆန်အရက်တစ်အိုးလုံးကို ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။ နွေရာသီ၏အပူချိန်မြင့်မားမှုတွင် အချဉ်ဆက်ဖောက်နေပါက ဆန်အရက်မှာ အလွယ်တကူပုပ်သိုးသွားနိုင်ပေသည်။ အချဉ်ဖောက်ထားသော ဆန်အရက်များကို ပုလင်းထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် ကျန်ရှိနေသော ဆန်အရက်များကို ကြက်ဥပြုတ်နှင့်ရောကာ သုံးပန်းကန်ပြုလုပ်လိုက်၏။

သူမ တစ်ငုံသောက်ကြည့်လိုက်ရာ နူးညံ့စေးကပ်သော ကောက်ညှင်း၊ အရက်နံ့သင်းသင်းလေးပါဝင်သော ချိုမြိန်မှုနှင့် ကြက်ဥ၏ပြည့်ဝသောအရသာတို့က အလွန်တရာ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ကောင်းလှကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမ ချွေးများပျံလာပြီး ကုတန်မျက်နှာမှာလည်း နီရဲနေသည်။

"မရီး ဒါတကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ၊ နည်းနည်းလေး နည်းနည်းလေး မူးတာပဲ ရှိတာ"

ကုတန် ယိမ်းယိုင်သွားသဖြင့် လင်းယွဲ့မှာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်လေးနဲ့ နင်မူးနေပြီလား၊ အဲဒီထဲမှာ အရက်မှသိပ်မပါတာ"

"တာ့ယာ ညီမလေးရော ဘယ်လိုနေလဲ"

တာ့ယာမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမမျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။

"အရသာရှိတယ် ပြီးတော့ ချိုတယ်"

"မူးနေလား"

တာ့ယာခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း အဆင်ပြေပါတယ်၊ နောက်တစ်ပန်းကန် ထပ်သောက်ချင်သေးတယ်"

လင်းယွဲ့သည် တာ့ယာ၏ငေးကြောင်ကြောင်အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း သူမစကား၏အမှန်တရားကို အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားသည်။ ထို့ပြင် နောက်တစ်ပန်းကန်ဆိုသည့် စကားမှာ သောက်လေ့သောက်ထရှိသူ တစ်ဦးပြောလေ့ရှိသည့် စကားမျိုးဖြစ်နေသည်။

"ဗိုက်မဝသေးရင် အသားပေါက်စီစားလေ"

"အင်း"

တာ့ယာက ပေါက်စီကိုယူကာ အကြီးကြီး တစ်လုတ်ကိုက်စားလိုက်၏။ သူမ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက တောင့်တင်းပြီး ငေးကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေသည်။ လင်းယွဲ့ သူမခေါင်းကို ကိုင်လိုက်၏။ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးမူးနေပုံရသည်။

"တာ့ယာ"

လင်းယွဲ့က တာ့ယာကိုပွေ့ချီကာ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။

"ညီမလေး ဒီနေ့နားလိုက်နော်"

လင်းယွဲ့သည် ကုတန်ကိုပွေ့ချီရန်ပြင်လိုက်စဉ် သူက လွယ်အိတ်ကိုဆွဲကာ ယိမ်းယိုင်ယိမ်းယိုင်ဖြင့် ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မရီး ကျွန်တော် ကျောင်းသွားတော့မယ်နော်"

"နင် သွားနိုင်ပါ့မလား၊ တစ်ရက်လောက် နားမလား"

"သွားနိုင်တာပေါ့ ကြည့်၊ ကျွန်တော် ဖြောင့်ဖြောင့်တောင် လျှောက်နိုင်သေးတယ်”

ကုတန်သည် ခြေတစ်လှမ်းမလှမ်းမီတွင် ရှေ့နောက်ယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း သူလှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြောင့်တန်းနေပေသည်။ ထို့နောက် သူက အမြန်ပြေးထွက်သွား၏။ လင်းယွဲ့ သူ့ကိုဆက်မနှောင့်ယှက်တော့ပေ။ သူမ လုပ်စရာအများကြီးရှိသေးသည်။

လျံဖန်းလုပ်ရမည့်အပြင် အိမ်နီးချင်း ဝမ်မိသားစုအိမ်တွင်လည်း ဟင်းချက်ပေးရဦးမည်ဖြစ်သည်။ အစ်မရှောင်လျန်မှာ ယခုလေးတင်မှ ကလေးမွေးထားသဖြင့် ဟင်းချက်ရန်မကူညီနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းယွဲ့သည် မနက်စာ ချက်ပြုတ်ပေးရပြီး မထွက်ခွာမီတွင် နေ့လယ်စာဟင်းလျာများ အားလုံးကို ချက်ပြုတ်ကာ အိုးထဲတွင်ထည့်ထားခဲ့ရသည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ရောက်သောအခါ လင်းယွဲ့သည် လျံဖန်းများကို အရင် ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သကြားကိုကြော်ကာ နို့မှုန့်ထည့်ပြီး နို့လက်ဖက်ရည်ကို ဖျော်လေသည်။ ထို့နောက် အချဉ်ဖောက်ထားသော ဆန်အရက်များကို လက်ဖက်ရည်ကရားထဲသို့ထည့်ကာ ရေခဲတုံးများ ထည့်လိုက်သည်။

ဆိုင်ဖွင့်ရန် အရာအားလုံးကိုပြင်ဆင်ပြီးမှသာ သူမအသက်ရှူချောင်သွားပြီး ဝမ်အာ့မေအား ကူညီခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ယနေ့တွင် ဝမ်အာ့မေ၏အော်ဟစ်သံမှာ အထူးပင်ကျယ်လောင်နေပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ပိုမိုပွင့်လင်းတက်ကြွလာလေသည်။ လင်းယွဲ့က ဝမ်ယင်းကို အနည်းငယ်ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ယင်းက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"အမေက အခုသေရမှာကိုတောင် မကြောက်တော့ဘူးတဲ့၊ အရင်က ဘာကို ကြောက်နေခဲ့တာလဲဆိုတာ သူမသိတော့ဘူးတဲ့၊ ပြီးတော့ လူတွေက ပြတ်ပြတ်သားသား ရပ်တည်တဲ့အခါ တခြားလူတွေက အလျှော့ပေးကြတယ်ဆိုတာကို သူသိသွားပြီတဲ့၊ လူတစ်ယောက်က ပျော့ညံ့နေရင် အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ခံနေရမှာပဲတဲ့"

‘ဒီလိုကိုး။ ဝမ်အာ့မေ မနေ့က ရန်ပွဲအပြီးမှာ အသိတရားရသွားတာပဲ’

ဝမ်အာ့မေ၏ စိတ်အားထက်သန်သော နှုတ်ဆက်မှုများကြောင့် ယနေ့လာရောက်သူ အရေအတွက်မှာ ပုံမှန်ထက် တစ်ဝက်ခန့် ပိုများလာလေသည်။ လင်းယွဲ့သည် နို့လက်ဖက်ရည်ကို မနားတမ်း ထပ်မံဖျော်ရပြန်၏။ ဝမ်အာ့မေက ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ အမျိုးသားဖောက်သည် တော်တော်များများက ဆန်အရက်ချိုကို သိပ်ကြိုက်ကြတယ်၊ အဲဒီအထဲမှာ အရက်အရသာပိုပြင်းရင် ပြီးတော့ အမြည်းလေးတွေပါ ပါရင် ပိုကောင်းမယ်လို့ပြောကြတယ်"

"သူတို့က ဒီဆန်အရက်ချိုကို တကယ့်အရက်လို သဘောထားပြီး သောက်နေကြတာကိုး"

‘ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာလို့ အရက်မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။ ရေခဲသေတ္တာထဲက အရက်ဖြူတွေကို ဆန်အရက်ထဲထည့်လိုက်ရုံနဲ့ အရက်ပါဝင်နှုန်းက မြင့်တက်သွားမှာ။ ပြီးတော့ အခြားသူတွေက ဒါကို လျှို့ဝှက်ချက်နည်းတစ်ခုခုလို့ပဲ ထင်နေကြမှာပဲ’

စီးပွားရေး တိုးချဲ့လိုသော သူမ၏ရည်မှန်းချက်က အကြံဉာဏ်သစ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မာယန်ရွာတွင် အရက်ချက်တတ်သူမရှိသေးသဖြင့် ဆောင်းတွင်းရောက်လျှင် အရက်ရော ဆန်အရက်ချိုပါနှစ်မျိုးစလုံး ရောင်းနိုင်ကောင်းရောင်းနိုင်ပေမည်။ ဆောင်းတွင်း၌ ဘာရောင်းမည်ကို လင်းယွဲ့ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားသောအခါ သူမ လုံးဝစိတ်အေးသွားလေသည်။

"ဆန်အရက်ချို ကျန်သေးလား၊ သိပ်ရောင်းကောင်းတာပဲ"

ဝမ်အာ့မေက အလွတ်ဖြစ်နေသော လက်ဖက်ရည်ကရားကို လှုပ်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"နို့လက်ဖက်ရည်ကို အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေပဲ ကြိုက်ကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဆန်အရက်ချိုကိုတော့ ယောကျာ်းရော မိန်းမပါကြိုက်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ များသောအားဖြင့် အမျိုးသမီးတွေက ပိုက်ဆံချွေတာချင်လို့ မမှာချင်ကြဘူး၊ သူတို့သာ ဆန်အရက်ချိုကို မှာလိုက်ရင် ယောကျာ်းရော မိန်းမပါ အတူတူ သောက်လို့ရတယ်လေ"

လင်းယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ မရှိတော့ဘူး၊ နောက်မှ ကျွန်မထပ်လုပ်လိုက်မယ်"

"အစ်မဝမ် ဆန်အရက်ချိုကို တာ့ကွမ်းဘုန်းကြီးကျောင်းဆီယူသွားရင် ရောင်းကောင်းမယ်လို့ထင်လား"

"သေချာပေါက် ရောင်းကောင်းမှာပေါ့၊ ကြည့်လေ ဒီနေ့မှ စရောင်းတာတောင် နည်းနည်းလေး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တာနဲ့ အကုန်ရောင်းကုန်သွားတာ၊ အားလုံးက ကြိုက်ကြတယ်ဆိုတဲ့သဘောပဲ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုတန်မှာ လေတိုက်ခံကာ ခရီးရှည်ကြီးလာခဲ့ရသဖြင့် တော်တော်လေးအမူးပြေသွားခဲ့ပြီပင်။ သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကုရှန်းလင်းတစ်ယောက် ထော့နင်း ထော့နင်းဖြင့် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ညည်းညူလာ၏။

"မင်း ပြောခိုင်းတာတွေ အကုန်လုံးက ဘာမှမကောင်းဘူး"

"ဟုတ်လို့လား"

ကုတန်က သူ့ကို အေးဆေးပင်ကြည့်လိုက်သည်။

"မနေ့က ငါအသေအရိုက်ခံရတာ၊ ဒီနေ့ ထိုင်တောင် မထိုင်နိုင်ဘူး"

"အိုး"

"မနေ့က ငါ အသေအရိုက်ခံရတာတောင် နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူက မင်းပါလို့ မပြောခဲ့ဘူးနော်"

"ဒါ ကောင်းတာပေါ့"

"မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်အေးစက်နေရတာလဲ၊ မနေ့က ငါ မင်းအတွက်အရိုက်ခံပေးခဲ့ရတာလေ"

ကုတန်က သူ့အိတ်ထဲမှ နို့သကြားလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ရော့"

ကုရှန်းလင်းမျက်နှာမှာ အပြုံးများဖြင့် ဝင်းပသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။

"မနေ့က ငါ မင်းကို မပြောခဲ့ဘူးလေ၊ တစ်လုံးတည်းနဲ့ မလောက်ဘူး၊ နှစ်လုံး လိုချင်တယ်"

"ဒါဆိုရင် မစားနဲ့တော့"

ကုတန်က ပြန်သိမ်းရန်ပြင်လိုက်သည်။

"ဟေ့ ဟေ့ ဟေ့ ပေး ပေးပါ"

ကုရှန်းလင်းက အမြန်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်ရာ ချိုမြိန်မှုကြောင့် သူ့မျက်လုံးများပင် မှိတ်ကျသွားသည်။

"အား ဒီတစ်လုတ်စားရဖို့အတွက် ငါလဲ သိပ်မလွယ်ခဲ့ပါဘူး"

မနေ့က ကုတာ့ဖူသည် သူ့မိသားစုကို ကာကွယ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသွားသဖြင့် ကုတန်ကအိတ်ထဲမှ နောက်နို့သကြားလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါကို ယူပြီးမြန်မြန်သွားတော့၊ သနားစရာကောင်းအောင် လာမလုပ်နဲ့တော့"

"ဟုတ်ပါပြီ"

ကုရှန်းလင်းက သကြားလုံးကိုယူကာ သူ့နေရာသို့ ချက်ချင်းခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် ပြန်သွားလေသည်။ အတန်းစပြီးနောက် ကုတန်သည် သုံးလုံးစပ်ကဗျာတစ်အုပ်လုံးကို အလွတ်ရနေပြီဖြစ်ရာ ဆရာ သင်ကြားသည်ကို နားထောင်သောအခါ အခြားအရာများအားလုံးကိုပါ နားလည်နေကြောင်း သူသိရှိလိုက်ရသည်။

"ကုရှန်းလင်း မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဆရာ၏ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ကုရှန်းလင်းမှာလန့်သွားပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် အပြည့်ငုံထားလျက်ဖြင့် အမြန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အတန်းထဲမှာ ဘယ်သူက သကြားလုံး စားခိုင်းလို့လဲ၊ မြန်မြန်ထွေးထုတ်လိုက်စမ်း"

ကုရှန်းလင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ တွေဝေနေပြီး သူ့ပါးများမှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေလေသည်။ ဆရာဖြစ်သူ၏ဒုတိယအကြိမ် ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာမှသာ သူသည် လက်ကိုင်ပဝါထဲသို့ မလိုလားစွာဖြင့် ထွေးထုတ်လိုက်၏။ ဆရာက ပေတံကို ကိုင်ကာ ကုရှန်းလင်းထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ဒီခွေးကောင်လေး၊ အတန်းထဲမှာ အာရုံမစိုက်ဘူးပေါ့လေ လက်ဖြန့်စမ်း"

"ဆရာ ကျွန်တော်အကုန်သိနေလို့ နားမထောင်တာပါ"

ကုရှန်းလင်း ရှုံ့မဲ့သောမျက်နှာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့က အဖေ ကျွန်တော့်ကို အသေရိုက်ထားတာ၊ ဒီနေ့ ထပ်အရိုက်မခံနိုင်တော့ဘူး"

"မင်းက အကုန်သိတယ်လို့ပြောတယ်ပေါ့"

ဆရာမေးလိုက်သည်။

"စူးလောင်ချွမ် အသက်နှစ်ဆယ့်ခုနစ် အဲဒီနောက်မှာဘာလာလဲ"

'ကြိုးစားအားထုတ်မှု စတင်ခဲ့တယ်၊ စာအုပ်တွေ ဖတ်ခဲ့တယ်၊ သူက အသက်ကြီးနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားတာကို နောင်တရတယ်၊ မင်းတို့ လူငယ်ကျောင်းသားတွေက စောစောစီးစီး တွေးသင့်တယ်’

ကုတန်က သူ့စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူ ရွတ်ဆိုပြီးသွားသောအခါ ကုရှန်းလင်းက သူ့မေးကို မော့ကာ အလွန်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကြိုးစားအားထုတ်မှု စတင်ခဲ့တယ်၊ စာအုပ်တွေ ဖတ်ခဲ့တယ်....."

"ကဗျာတွေ သေဆုံးသွားတဲ့အခါ နွေဦးနဲ့ ဆောင်းဦးရာဇဝင်ကို ရေးသားခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ ဘာလာလဲ"

'သူတို့မှာ ချီးမွမ်းခြင်းနဲ့ ကဲ့ရဲ့ခြင်းတွေ ပါဝင်တယ်၊ ကောင်းမှုနဲ့ ဆိုးမှုကို ခွဲခြားပေးတယ်၊ မှတ်ချက်ကျမ်းသုံးစောင်ကတော့ ကုန့်ယန်၊ ကျိုနဲ့ ကုလျန့်တို့ဖြစ်တယ်'

ကုတန်စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပေါ်လာလေသည်။ ကုရှန်းလင်းက ခေါင်းကုတ်ကာ ခဏမျှထစ်ငေါ့နေပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။

"သူတို့ သူတို့မှာ ချီးမွမ်းခြင်းနဲ့ ကဲ့ရဲ့ခြင်းတွေ ပါဝင်တယ်၊ ကောင်းမှုနဲ့ ဆိုးမှုကို ခွဲခြားပေးတယ်....."

ဆရာက နောက်အပိုဒ်အနည်းငယ်ကို ထပ်မေးရာ ကုတန်က မည်သည့်ဖိအားမှမရှိဘဲ ရွတ်ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ ကုရှန်းလင်းမှာ အနည်းငယ်တွေဝေနေသော်လည်း အောင်မြင်စွာရွတ်ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ ကုရှန်းလင်းက ဆရာဖြစ်သူထံ ပို၍ဂုဏ်ယူနေဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ဆရာက ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"မင်း အဲဒါကိုရွတ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ နောက်စာအုပ်ဖြစ်တဲ့ သားသမီးဝတ်ကျမ်းကို ဆက်သွားရအောင်"

"အောင်နိုင်တဲ့အခါ မမောက်မာနဲ့၊ ရှုံးနိမ့်တဲ့အခါ စိတ်ဓာတ်မကျနဲ့"

ဆရာက ကုရှန်းလင်း၏ခေါင်းကို ပေတံဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။

"အဘွားလီရဲ့မိသားစုက ကျူးရန်အကြောင်း စဉ်းစားကြည့်၊ သူက စာလုံးတစ်ထောင်ကျမ်း၊ သုံးလုံးစပ် ကဗျာ၊ သားသမီးဝတ်ကျမ်း၊ မဟာပညာကျမ်း၊ အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်၊ ယွန်လွီနဲ့ မန်ဇီတို့ကို တစ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာ အလွတ်ရခဲ့တာ"

"သူက အလွတ်ရရုံတင်မကဘူး၊ ကျမ်းစာတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း နားလည်ပြီး ရွတ်ဆိုရှင်းပြနိုင်ခဲ့တယ်"