အခန်း ၈၀

Ch-80

"အိမ်သစ်တက်ပွဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ အိမ်သစ်တက်ပွဲဆိုတာ အိုးသစ်အိမ်သစ်တက် တက်သလိုပေါ့၊ အိမ်သစ်ဆောက်ပြီးသွားရင် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေကိုဖိတ်ပြီး အိမ်ကို အသက်ဝင်အောင် လုပ်ရတာလေ"

ဝမ်ကျစ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့မီးဖိုချောင်ကို တကယ်ပဲ အသစ်ပြန်မဆောက်တော့ဘူးလား"

ဝမ်ကျစ်က မီးဖိုချောင်ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ စွန်းကျန်း ချန်ထားခဲ့သောသွေးကွက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ အနီရောင် သွေးကွက်များက မြေပြင်ကို အနီရင့်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေကာ ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ ဝမ်ကျစ်က တကျစ်ကျစ်အသံပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

"ထောင်ကျနေရင်းနဲ့ ရုတ်တရက်သေသွားတယ်လို့ ကြားတယ်"

လင်းယွဲ့သည် ထောင်ချောက်ပေါ်ရှိ သံချေးတက်နေသော အရာများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ အကယ်၍ သူ့ကိုနှုတ်ပိတ်ရန် သတ်ဖြတ်ခြင်းမဟုတ်ပါက မေးခိုင်ပိုးဝင်ခြင်းဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များပေသည်။ လင်းယွဲ့ပြောလိုက်၏။

"အားလုံးအပင်ပန်းခံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အိမ်သစ်တက်ပွဲအတွက် နေ့ကောင်းရက်သာ တစ်ရက် ရွေးလိုက်ပါ့မယ်"

"ရှီမန်ရွာက မျက်မမြင်ဝမ်ဆီသွားလိုက်ပါ၊ သူက ရက်ရွေးပေးပါလိမ့်မယ်"

ဝမ်ကျစ်က မျက်နှာပြောင်တိုက်စွာဖြင့် လက်များကို ပွတ်သပ်ရင်းပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီနေ့ကျရင် ကျွန်တော်ဖိတ်ခံရမလား မသိဘူးနော်"

ဝမ်တာ့ဟဲက ဝမ်ကျစ်၏နဖူးကို ရုတ်တရက် ရိုက်လိုက်သည်။

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

"ညီမလေးယွဲ့ ချက်တာတွေကသိပ်ကောင်းလွန်းလို့ပါ"

ဝမ်ကျစ်က သွားရည်ကျမတတ်ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေးယွဲ့က လူကောင်းလေးပါ၊ ဒီရက်ပိုင်းဆီတွေ အသားတွေ အများကြီးစားရတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း အားအင်တွေပြည့်ဝနေတာပဲ"

ကုနျိုကလည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူ့ညီငယ်လေး၏လက်မောင်းမှာ ယခင်က လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်၍ရလောက်အောင် သေးသွယ်နေသော်လည်း ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အသားများ သိသိသာသာတက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ရသည့် အလုပ်များသောရာသီရောက်လျှင်ပင် ပင်ပန်းမည်ကိုကြောက်စရာမလိုတော့ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် လုံလောက်သောအင်အားများရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ကုတာ့တန်သည် သူတို့ကို လူမိုက်များဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိသော်လည်း ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့ကို မနာလိုသောမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတတ်၏။ ညနေဘက်များတွင် သူတို့ အသားများနှင့်အတူ ပြန်လာသောအခါ မီးဖိုပေါ်မှ အသားဟင်းနံ့များက သင်းပျံ့နေတတ်ရာ ကုတာ့တန်သည် ဤအချိန်တွင် အမြဲတမ်းစကားလာပြောလေ့ရှိသည်။ သို့သော် သူ့အစ်ကိုက သူ့ကို မောင်းထုတ်ခဲ့၏။

"ဒါပေါ့၊ အစ်ကိုတို့က ကျွန်မ အိမ်ဆောက်ဖို့ ကူညီပေးတဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေပဲ၊ အားလုံးကို သေချာပေါက် ဖိတ်မှာပေါ့"

လင်းယွဲ့က ပြုံး၍ပြောလိုက်၏။ လင်းယွဲ့သည် မျက်မမြင်ဝမ်ကို ချက်ချင်း သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ရာ သဘက်ခါသည် အိမ်သစ်တက်ပွဲအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူပြောခဲ့သည်။ ရက်သတ်မှတ်ပြီးနောက် သူမသည် လူများကို ဖိတ်ကြားရန် အမြန်ထွက်လာခဲ့၏။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် မိုးဖွဲဖွဲလေးကျဆင်းလာပြီး တတောက်တောက်အသံများကြားနေရကာ လူအများစုမှာ အိမ်တွင်သာရှိနေကြသည်။ လင်းယွဲ့သည် မိုးကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ တာ့ယာနှင့်အတူ လူများကို ဖိတ်ကြားရန်ထွက်လာခဲ့၏။

"အိုး ဒါဆို အစ်ကို သေချာပေါက်လာမှာပေါ့"

ဝမ်တာ့ကျန်းက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ လင်းယွဲ့သည် လီရှောင်လျန်က သူမသားလေးကို ပွေ့ချီထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမမျက်နှာမှာ ကြည့်မကောင်းလှပေ။ ကလေးမှာလည်း အသံကျယ်လောင်စွာ ငိုယိုနေသည်။

"အစ်မရှောင်လျန် ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

လီရှောင်လျန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နို့မထွက်လို့ ကလေးကဆာနေတာ၊ အနီးနားက လူတိုင်းဆီလိုက်ရှာကြည့်ပေမဲ့ ဘယ်သူ့ဆီမှာမှနို့မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးက အရမ်းငယ်သေးတော့ ဆန်ပြုတ်လည်း တိုက်လို့မရဘူး"

လီရှောင်လျန်က ကလေးကိုပွေ့ချီကာ သိပ်ရန်ကြိုးစားရင်း ချော့မြှူနေသည်။ သို့သော် ကလေးမှာ ဆက်လက် ငိုယိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မကို ခဏစောင့်"

လင်းယွဲ့သည် အိမ်သို့အမြန်ပြန်ကာ ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးထဲသို့ နို့မှုန့်များထည့်ပြီး လီရှောင်လျန်အိမ်သို့ ယူလာခဲ့သည်။

"အစ်မရှောင်လျန် ဒါက နို့မှုန့်၊ နွားနို့ကို အခြောက်ခံပြီးလုပ်ထားတာ၊ ရေနွေးနွေးလေးနဲ့ ဖျော်ပြီး ကလေးကို တိုက်ကြည့်လိုက်ပါ၊ ဆန်ပြုတ်ထက် ပိုကောင်းတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမလေးရယ် တကယ်ကို အကူအညီကြီးတစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ"

လီရှောင်လျန်က ဝမ်တာ့ကျန်းအား နို့မှုန့်ဖျော်ရန် ချက်ချင်းခိုင်းလိုက်၏။ လင်းယွဲ့ကဘေးမှနေ၍ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။

"ကျိုပြီးသားရေကို အအေးခံပြီး သုံးရမယ်နော်၊ ဒီအပူချိန်က နည်းနည်းများလွန်းတယ်၊ လက်ဖမိုးနဲ့ စမ်းကြည့်၊ ပူတယ်လို့ မခံစားရစေနဲ့၊ ကလေးရဲ့ လည်ချောင်းက နုနယ်တော့ လူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်လောက်ပဲရှိရမယ်"

နောက်ဆုံးတော့ နို့တစ်ပန်းကန်ရသွားလေသည်။ ဝမ်တာ့ကျန်းက ကလေးဆီသို့ အမြန်ယူသွားပြီး ဇွန်းငယ်လေးဖြင့် တိုက်ကျွေးလိုက်၏။ နို့အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် ကလေးမှာအငိုရပ်သွားပြီး ပန်းကန်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေလေသည်။

"ဟေး အဆင်ပြေတယ်ဟ"

ဝမ်တာ့ကျန်းနှင့် လီရှောင်လျန်တို့သည် အပြန်အလှန်ပြုံးကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးမှာ သိသိသာသာပေါ့ပါးသွားလေသည်။ ကလေးက ပြန်ငိုတော့မည်ကိုမြင်သောအခါ ဝမ်တာ့ကျန်းက နို့ကို ဇွန်းဖြင့် အမြန်ထပ်တိုက်လိုက်၏။ ကလေးမှာ နို့အားလုံးကိုသောက်ပြီးမှသာ အငိုရပ်သွားပြီး မကြာမီပင်အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။ လီရှောင်လျန်သည် သက်ပြင်းချကာ ကလေးကို ကုတင်ပေါ်တွင် ချလိုက်သည်။ သူမက လင်းယွဲ့၏လက်ကိုကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် အစ်မ ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် မသိဘူး"

သူမက အင်္ကျီလက်ထဲမှ ငွေအိတ်ကိုအမြန်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီနို့မှုန့်က ဘယ်လောက်လဲဟင်၊ အစ်မက ညီမလေးအပေါ် အခွင့်အရေးမယူနိုင်ပါဘူး"

လင်းယွဲ့က လက်ကာပြလိုက်သည်။

"အစ်မရှောင်လျန်ရယ် ဒီကို ပြောင်းလာကတည်းက အစ်မကပဲ ကျွန်မကို အများဆုံးကူညီပေးခဲ့တာပါ၊ နို့မှုန့်လေး နည်းနည်းကို ဘာလို့အားနာနေရတာလဲ"

"အစ်မက ညီမလေးကို ဘယ်လိုများ ကူညီပေးခဲ့လို့လဲ၊ ညီမလေးကသာ အစ်မကို ကူညီခဲ့တာပါ"

လီရှောင်လျန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေးရဲ့အသားတွေနဲ့ ကြက်တွေသာမရှိရင် အစ်မခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောက် ကောင်းလာမှာမဟုတ်သလို ဒီလောက်လည်း မြန်မြန်နာလန်ထူလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဝေးက ဆွေမျိုးထက် အနီးက အိမ်နီးချင်းက ပိုကောင်းပါတယ်၊ အဲဒီနေ့က အစ်ကိုတာ့ကျန်းကိုလည်း ကျွန်မ ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်၊ အစ်မရှောင်လျန် အရမ်းကြီး အားမနာပါနဲ့၊ ဒီနို့မှုန့်မလောက်ရင် ကျွန်မကိုသာပြော၊ တခြားလူတွေကိုလည်း ဖိတ်ရဦးမှာမို့ ကျွန်မ သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

လင်းယွဲ့က ငွေကိုအတင်းငြင်းဆန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှောင်လျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူမလက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် လင်းယွဲ့သည် ဝမ်တာ့ဟိုင်နှင့် ဝမ်တာ့ဟဲတို့အိမ်များသို့ သွားခဲ့သည်။ မိသားစု နှစ်စုမှာ တစ်စုနှင့်တစ်စု အလွန်နီးကပ်စွာ နေထိုင်ကြ၏။ ဝမ်တာ့ဟဲ၏အိမ်မှာ ပိုဟောင်းနွမ်းနေပြီး သူ့သားသုံးယောက်စလုံးမှာ အိမ်ထောင်ကျကာ ကလေးများစွာ ရှိကြသည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျွန်မတို့ကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဝမ်တာ့ဟဲ၏ဇနီးက လင်းယွဲ့လက်ကို ကိုင်ကာပြောလိုက်ပြီး သူမမျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသော အမူအရာများပြည့်နှက်နေသည်။ လင်းယွဲ့က သူမလာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြပြီးနောက် သူမအမြန် ပြန်ပြောသည်။

"သေချာပေါက် လာမှာပေါ့"

ဝမ်ကျစ်ကလည်း အနောက်မှနေ၍ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"ညီမလေးယွဲ့က တကယ်ကို သဘောထားကြီးတာပဲ"

လင်းယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ကျစ်သည် မိုးကာအင်္ကျီကို အမြန်ဝတ်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ"

သူ့မိခင်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီး ဒါကသိပ်ပျော်စရာကောင်းတဲ့ သတင်းဆိုတော့ သူတို့ကို သွားပြောရမယ်"

ဝမ်ကျစ်က အမြန်ရှောင်ထွက်သွားသည်။

"ကုတာ့ဖူရဲ့အိမ်ကို သွားမလို့၊ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်"

သူ့မိခင်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် တံခါးဝတွင် ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။

"လောင်းကစား သွားလုပ်ပြန်ပြီလား၊ ကလေးတွေတောင် ဒီလောက်ကြီးနေပြီကို မင်းက ကောင်းကောင်းမနေတတ်သေးဘူး"

လင်းယွဲ့မှာ ကုတာ့ဖူအိမ်သို့မရောက်သေးမီကပင် လင်းယွဲ့မှ ကုတာ့ဖူနှင့် ကုဝူရှန်းကို ဖိတ်မဖိတ်လောင်းကြေးတစ်ခု ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်လေသည်။ ကုတာ့ဖူသည် တံခါးခုံပေါ်တွင်ထိုင်ကာ သူ့ဆေးတံကို တစ်ချက်ဖွာလိုက်ပြီးနောက် ပြာများမြေပေါ်သို့ ကျသွားစေရန် ဆေးတံကို တံခါးနှင့်ခေါက်လိုက်သည်။ သူ့အနောက်မှ လောင်းကြေးအကြောင်းကို နားထောင်ရင်း သူ အနည်းငယ် မျှော်လင့်နေ၏။ အဒေါ်ကုက သူ့အနားသို့လျှောက်လာပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူ့ပခုံးကိုပုတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် သူတို့ကို မတားတော့ဘူးလား၊ အဲဒီလို မလောင်းကြနဲ့လို့ သွားပြောလေ"

"မင်းက နေရာခတောင်ယူထားပြီးပြီပဲ"

"ဒါက"

ပိုက်ဆံများကို သူတို့ထံပြန်ပေးရမည်ကို ကြားသောအခါ အဒေါ်ကုငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"သူတို့က ငါတို့ကိုလှောင်ပြောင်နေတာ၊ ငါတို့က ပိုက်ဆံပိုတောင်းသင့်တယ်"

"သူ ငါ့ကိုလာဖိတ်ရင် ဖိတ်မှာပေါ့"

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်"

အဒေါ်ကု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"တစ်ကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ရှင့်ကိုအဲဒီလို ဆက်ဆံခဲ့ရင် ရှင်က သူ့ကို ဖိတ်ပါ့မလား"

ကုတာ့ဖူ သက်ပြင်းချကာ ဆေးတံကို အပြင်ဘက်သို့ခေါက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူ ဒီလောက်အရည်အချင်းရှိမှန်း ငါသာသိခဲ့ရင် ဟူး သူရောက်လာတဲ့ ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက ငါ သူ့ကိုအိမ်ထဲ သေချာခေါ်ထားသင့်တာ"

"အခုလည်း အချိန်မနှောင်းသေးပါဘူး၊ အရင်ရက်ပိုင်းက သူရှင့်ကိုတောင်လာကျေးဇူးတင်သေးတယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က နွားတစ်ကောင်လို ခေါင်းမာနေတော့ ရှင့်ဦးနှောက်ကပျက်နေတာပဲ"

အဒေါ်ကု ညည်းညူလိုက်သည်။

"ရှင်က လူဆိုးလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း အဲဒီနေ့က ရှေ့ထွက်မလာနဲ့လေ၊ ရှေ့ထွက်လာပြီး သူကလည်း ရှင့်ကို လာကျေးဇူးတင်တယ်ဆိုတော့ ရှင်က နည်းနည်းလေး စိတ်လျှော့လိုက်သင့်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဟီးဟီးဟီး "

ကုတာ့ဖူပြောလိုက်သည်။

"ငါက နောက်ရွာသူကြီးဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ၊ အဲဒီနေ့ကကိစ္စကို ငါ နောက်ဆုတ်လို့ မရပါဘူး၊ တကယ်လို့ လူတွေက အဲဒါကိုမြင်သွားရင် ဘယ်လိုထင်ကြမလဲ"

"ရှင်က ခေါင်းမာလွန်းတာပါ"

အဒေါ်ကု နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ရှင်က ငါးရှဉ့်လို ချောကျိနေတဲ့ပုံပေါက်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ နွားနဲ့ ဘာမှမကွာပါဘူး"

"သွား သွား သွား"

ကုတာ့ဖူက ဆေးတံကိုဝှေ့ယမ်းကာ အဒေါ်ကုကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် တံခါးခုံပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ထိုပုံရိပ်လေးကို မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် အပြင်သို့စောင့်ကြည့်နေလေ၏။ ကုတာ့ဖူ မျှော်လင့်နေသော လင်းယွဲ့မှာ ဝမ်တာ့ဟိုင်အိမ်မှ ယခုလေးတင်ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဝမ်တာ့ဟိုင်၏အိမ်မှာ ပိုကျယ်ဝန်းသည်။ သူ့သားနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အိမ်ထောင်ကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကလေးများစွာမရှိပေ။ လင်းယွဲ့၏ဖိတ်ကြားချက်ကိုကြားသောအခါ ဝမ်တာ့ဟိုင်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ မင်းက သိပ်တော်တာပဲ၊ အစ်ကို သေချာပေါက်လာမှာပေါ့၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အစ်ကို့ရဲ့ကြက်မနှစ်ကောင်က ဥ,ဥနေပြီ၊ အဲဒီကျရင် အစ်ကို မင်းဆီယူလာခဲ့မယ်"

ဖိတ်ရန်လိုသေးသော ဝမ်အာမေမှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင်နေထိုင်ပြီး ကုအာကွေ့မှာ ရွာထဲတွင်ရှိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကုအာကွေ့ကို အရင်ဖိတ်ပြီးမှ ဝမ်အာမေကို ဖိတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းယွဲ့တွေဝေသွား၏။