အခန်း ၉၉

Ch-99

"ဒီနေ့ ကုန်စုံဆိုင်မှာ စပါးတစ်တိုကို ကြေးပြား ၁၂၇ ပြားတဲ့၊ တစ်ယောက်ကို ၆ တိုပဲ ဝယ်ရမယ်တဲ့"

"ဒီနေ့ ကုန်စုံဆိုင်မှာ တစ်တိုကို ကြေးပြား ၁၃၀ တဲ့၊ တစ်ယောက်ကို ၅ တိုပဲ ဝယ်ရမယ်တဲ့"

"ဝမ်ကျစ် မင်းဒီသတင်းကို နေ့တိုင်း လာမပြောလို့ မရဘူးလား၊ ငါ့ကို စိတ်ပူအောင် လုပ်နေတာပဲ"

"ဟားဟားဟား ပိုပြီး စိတ်ပူစရာကောင်းတာရှိသေးတယ်၊ ယုံကြည်ရတဲ့ သတင်းအရ ရှီထိုင်ခရိုင်က ဆန်ဆိုင်မှာ စပါးတစ်တိုကို ကြေးပြား ၁၄၀ကျော်သွားပြီတဲ့၊ ဒါ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အမြင့်ဆုံးစပါးဈေးပဲ"

"အိုး ဘုရားရေ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ"

"မိန်းမရယ် ငါတို့ရဲ့စပါးတွေကို မရောင်းသင့်သေးဘူး ထင်တယ်၊ တစ်ကယ်လို့ အခွန်တွေသာသုံးဆ တကယ် တက်သွားရင် ဒီဆောင်းတွင်းငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့တောင် ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ အခု စပါးဈေးကောင်းနေတုန်း ဆောင်းတွင်းအတွက် ဝါဂွမ်းတွေဝယ်ဖို့ နည်းနည်းတော့ရောင်းသင့်တယ်၊ မနှစ်က အရမ်းအေးလွန်းလို့ ငါတို့အအေးဒဏ်ကြောင့် သေမလိုဖြစ်ခဲ့ရတာလေ၊ ဒီနှစ်တော့ ဆောင်းတွင်းအတွက် ဂွမ်းစောင်တစ်ထည်ဝယ်ကိုဝယ်ရမယ်"

"ဒီနေ့ ကုန်စုံဆိုင်မှာ တစ်တိုကိုကြေးပြား ၁၃၅ ပြားတဲ့၊ ၅ တိုပဲ ရမယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ လူအရမ်းများလွန်းလို့ သုံးနာရီအတွင်းမှာကို အကုန်ရောင်းကုန်သွားတယ်"

"မဖြစ်ဘူး၊ စပါးရိတ်ပြီးတာနဲ့ မနက်ဖြန် စပါးနည်းနည်းသွားဝယ်မှ ဖြစ်မယ်၊ ဒီစပါးဈေးက အရမ်းကိုကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တက်နေတာ"

"အဲဒီလောက်လည်း စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဝယ်တဲ့လူတွေများနေလို့ ဈေးမကျတာပါ၊ နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်လိုက်ရင် စပါးဈေးပြန်ကျသွားနိုင်ပါတယ်"

"ဒီနေ့ စပါးဈေးက တစ်တိုကို ၁၅၀တဲ့၊ ၅ တိုပဲ ရမယ်တဲ့"

ညနေတိုင်းဂျင်ဂိုပင်အောက်တွင် ဝမ်ကျစ်က စပါးဈေးများကိုပြောပြလေ့ရှိသည်။ လူအများအပြားက မဝယ်ဘူးဟုပြောကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် နောက်တစ်နေ့၌ ကုန်စုံဆိုင်သို့ စပါးသွားဝယ်ရန် တိတ်တဆိတ် စီစဉ်နေကြလေ၏။ လင်းယွဲ့စပါးဝယ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လင်းယွဲ့၏တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ဝမ်အာမေနှင့် ဒုတိယအဒေါ်ကုတို့လည်း ငြိမ်ငြိမ် မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် လင်းယွဲ့၏လားလှည်းကိုငှားကာ ရှီထိုင်ခရိုင်သို့ အတူသွားခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာတွင် စပါးဈေးများမြင့်မားနေသော်လည်း တစ်ယောက်လျှင် တစ်ရှစ်အထိဝယ်ယူခွင့်ရှိသည်။ သူတို့ပြန်ရောက်လာသောအခါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူတို့မျက်နှာများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တောက်ပနေလေသည်။ ဒုတိယအဒေါ်ကုက ပြောလိုက်၏။

"ရှီထိုင်ခရိုင်က အရမ်းကျယ်တာပဲ၊ ဆန်ဆိုင်မှာလည်း လူတွေအများကြီးပဲ၊ တန်းစီရတာလဲ သေလုမတတ် ငါဆိုရင် အကြိမ်ကြိမ် အနင်းခံရတယ်"

"အဲဒီလောက် လူအုပ်ကြီးကိုမြင်တော့ စပါးကို အလကားပေးနေတယ်လို့တောင် ထင်မိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်တိုကို ၁၄၀ တဲ့၊ ဓားပြတိုက်တာနဲ့ တူတူပဲ၊ ကံကောင်းလို့ လျံဖန်ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံလေးနဲ့ စုထားတာလေးတွေ ပါသွားလို့ နှစ်ရှစ်ဝယ်နိုင်ခဲ့တာ"

ဝမ်အားမေက ရင်ဘတ်ကိုဖိရင်း ကြောက်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်ပြောတာမှန်တယ်၊ တန်းစီနေတဲ့ လူတန်းကြီးက နဂါးကြီးတစ်ကောင်လို အရှည်ကြီးပဲ၊ အရှေ့ဘက်မှာလည်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲနဲ့ ဗြောင်းဆန်နေတာ၊ ကျွန်မတို့အလှည့်ရောက်တော့တောင် မှောင်နေပြီ၊ မြို့တံခါးပိတ်သွားလို့ အိမ်ပြန်မလာနိုင်ဘဲဖြစ်တော့မလို့"

ဒုတိယအဒေါ်ကုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကြောက်စရာကြီး၊ ပြီးတော့ ငါ့ယောကျ်ားက သူ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ ညီလေးစကားကို နားယောင်ပြီး အခွန်တွေအများကြီး ပေးရမယ်ဆိုတာကို သိပ်မယုံဘူးလေ၊ ပြီးတော့ စပါးတွေနေလှန်းရမယ်လို့ အကြောင်းပြပြီး ငါနဲ့မလိုက်လာဘူး၊ အာမေရဲ့ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကြောင့်သာ ဖောက်သည်ဟောင်းတစ်ယောက်ကို တန်းစီပေးဖို့ အကူအညီတောင်းလိုက်လို့ နောက်ထပ်တစ်ရှစ်ပိုဝယ်နိုင်ခဲ့တာ"

ဝမ်အားမေပြုံးလိုက်သည်။

"အားမေက အရင်ကနဲ့မတူတော့ဘူးလို့ ငါခံစားရတယ်၊ အရင်ကဆိုရင် နင်က အမြဲတမ်း ညှိုးငယ်ပြီးကြောက်တတ်တဲ့သူလို့ ငါမြင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ နင်က မြန်ဆန်ပြီး ပြတ်သားလာတယ်၊ ငါတောင် နင့်ဆီကနေ အများကြီးသင်ယူရမယ်လို့ ခံစားရတယ်"

ဝမ်အားမေ အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။

"လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ကူညီပေးရင်း ကိစ္စပေါင်းစုံနဲ့ကြုံတွေ့ရတော့ အများကြီး လေ့ကျင့်ပြီးသားဖြစ်သွားတာပါ၊ ပြီးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် အစ်ကိုနဲ့ မရီးဆီကနေ ပိုက်ဆံပြန်ရအောင် လင်းယွဲ့ကူညီပေးခဲ့တုန်းကဆိုရင် ကျွန်မ ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်သွားသလိုပဲ၊ အခုပြန်တွေးကြည့်ရင် အဲဒီတုန်းက ဘာလို့များ အဲဒီလောက်တောင် အသုံးမကျခဲ့တာလဲ မသိပါဘူး"

လင်းယွဲ့က သူမကိုနှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက အစ်မရဲ့အခြေအနေမျိုးမှာ ဘယ်သူမှ အစ်မထက် ပိုကောင်းအောင်လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဒုတိယအဒေါ်ကုက ဝမ်အားမေ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မလွယ်ပါဘူး၊ လူတိုင်းရဲ့ဘဝက ခက်ခဲတာပါပဲ"

"နောက်ပိုင်း အခွန်မူဝါဒ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မတွေးဘဲနေကြရအောင်”

"ရှောင်ယွဲ့ နဲ့ အားမေ စပါးရိတ်တာလည်း ပြီးလုပြီးနေပြီ၊ ပြီးရင် နေလှန်းဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ဒါက သတင်းကောင်းပဲ"

"ငါ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို နောက်ငါးရက်နေရင် ငါ့အိမ်မှာထမင်းလာစားဖို့ ဖိတ်ချင်တယ်၊ အစားအသောက်တွေက သိပ်မကောင်းပေမဲ့ ငါ့ရင်ထဲကလာတဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုပါ"

"ဟုတ်ပါပြီ"

ငါးရက်အကြာတွင် လင်းယွဲ့သည် ကြက်တစ်ကောင်နှင့် အရက်ချိုတစ်အိုးယူကာ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဒုတိယအဒေါ်ကု၏ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ကောက်ရိုးပုံများကို ကတော့ပုံစံ စည်းနှောင်ထားပြီး နောက်ထပ်အစည်းများစွာလည်း ပတ်ပတ်လည်တွင် ပြန့်ကျဲနေ၏။ ခြံဝင်းထဲတွင် ဝါးဖျာငါးချပ် ခြောက်ချပ်ခန့်ခင်းထားပြီး ရွှေရောင်စပါးစေ့များကို နေလှန်းထားသည်။ ကုအာ့ကွေ့၏သားအကြီးဆုံး ကုမုထျန်းက စပါးများကိုထွန်ခြစ်ဖြင့် လှန်ပေးနေသည်။ သားအငယ်ဆုံး ကုမုချန်က စပါးစေ့များထဲမှ အမှိုက်များကို လေတိုက်စက်ဖြင့် ဖယ်ရှားပြီး အိတ်ထဲသို့ ထည့်နေသည်။ လင်းယွဲ့က မေးလိုက်၏။

"ဒုတိယဦးလေးရော ဘယ်မှာလဲ"

"အဖေက ရွာအစည်းဝေးပွဲရှိလို့ သွားတယ်"

ဝမ်ယင်းနှင့် ကုမုထျန်း၏သမီးတို့မှာ တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေကြသည်။ တာ့ယာ ချက်ချင်းပင် သူတို့နှင့်သွားကစားလေ၏။ ကုတန်မှာ ကုမုထျန်း၏သားအငယ်ဆုံးလုပ်နေသော လုပန်းကြိုးထုံးကို သွားကြည့်နေသည်။ လင်းယွဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ဝင်သွားရာ ဝမ်အားမေမှာ မီးစောင့်ကြည့်ပေးရင်း ဒုတိယအဒေါ်ကုနှင့် စကားပြောနေ၏။ အိုးထဲမှအငွေ့များက မွှေးကြိုင်သောရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဒုတိယအဒေါ်ကုက ပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။

"ပဲပိစပ်နဲ့ အသားခြောက်နှပ်ထားတာလေ၊ ဒါက ငါ့လက်ရာဟင်းပဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က နင်ပို့ပေးလိုက်တဲ့ ဝက်သားလေ၊ တစ်ခါတည်း အကုန်စားပစ်ဖို့က အရမ်းနှမြောစရာကောင်းနေလို့ မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ပြီး အသားခြောက် လုပ်ထားလိုက်တာ"

ခေါင်မိုးမှ သစ်သားတန်းတွင် အသားခြောက်တုံးငယ်တစ်တုံးကို ချိတ်ဆွဲထားရာ တစ်ခုလုံးအနက်ရောင်ဖြစ်နေပြီး ဖြတ်ထားသောနေရာမှ လတ်ဆတ်သော အနီရောင်အသားကိုမြင်နေရကာ ဆီများကျနေလေသည်။ ၎င်း၏တည့်တည့်အောက်ရှိ မြေပြင်မှာဆီများကြောင့် အရောင်ရင့်နေ၏။ လင်းယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါကျရင် နည်းနည်းထပ်ပို့ပေးပါ့မယ်"

"ဟေး နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပို့ခိုင်းလို့ရမလဲ၊ ငါ့ဘာသာ ဝယ်နိုင်ပါတယ်"

"အဒေါ်က ကျွန်မအတွက် အသားခြောက် လုပ်ပေးလို့ရတာပဲ"

"ကောင်းပြီလေ၊ အခုတော့ နင့်အဒေါ်ကိုတောင် နောက်ရဲနေပြီပေါ့"

ဒုတိယအဒေါ်ကုက ရယ်မောရင်း ဆူပူလိုက်ပြီး လင်းယွဲ့လက်ထဲမှ ကြက်ကို မြင်သောအခါ

"ဒီလာတာတောင် လက်ဆောင်ယူလာရသေးတယ်"

"ကွက်တိပဲ၊ မှိုနဲ့ ကြက်သားပေါင်းလုပ်မယ်၊ အဲဒါလည်း ငါ့ရဲ့လက်ရာဟင်းပဲ"

"ဒုတိယအဒေါ်ကုမှာ လက်ရာဟင်းတွေ အများကြီးပဲနော်"

"ဒါပေါ့"

နျိုဟုန်ရှို့ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက မီးဖိုချောင်အကူတောင်လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေ အရမ်းများလွန်းလို့ အလုပ်ထွက်လိုက်တာ၊ နင် ကြက်ကိုပြင်ဆင်ပြီးသားမလို့ပေါ့ မဟုတ်ရင် ကြက်ကို ဘယ်လောက်မြန်မြန်သတ်ပြီး အမွေးနှုတ်နိုင်လဲဆိုတာ နင့်ကိုပြချင်သေးတယ်"

နျိုဟုန်ရှို့ ဆက်ပြောလိုက်ရင်း ပဲပိစပ်နှင့်အသားခြောက်နှပ်ကို မြေအိုးထဲသို့အမြန်ခပ်ထည့်ကာ မီးသွေးများပြည့်နေသော မီးဖိုငယ်လေးပေါ်တွင် တင်၍ဆက်နှပ်ထားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမက မှိုနှင့် ကြက်သားပေါင်းကို ကြော်လိုက်သည်။

"အိုး အနံ့က သိပ်မွှေးတာပဲ၊ ဒီကနေတောင်ရနေတယ်၊ ဘာတွေချက်နေတာလဲ"

အဒေါ်ကုက တံခါးဝတွင်မှီကာ အနံ့ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်းမေးလိုက်ရာ ဒုတိယအဒေါ်ကု၏သဘောထားမှာ အေးစက်နေသည်။

"ခန္ဓာကိုယ် အားဖြည့်ဖို့ချက်တာလေ၊ စိုက်ပျိုးရေး အလုပ်များတဲ့ရာသီမှာ နင့်မိသားစုလည်း အားဖြည့်ဖို့အသားတွေ ချက်စားတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"အိုး ဒါပေမဲ့ နင်တို့မှာ ငါတို့မိသားစုလောက်အသားများများ မရှိဘူးလေ"

အဒေါ်ကု စပ်စုလိုက်သည်။

"နင် ပိုက်ဆံတွေအများကြီးရနေပုံပဲ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်ကတောင် စပါးတွေ အများကြီးဝယ်လာသေးတယ်၊ အခု စပါးဈေးက အရမ်းမြင့်နေတာ နင်သိတယ်မဟုတ်လား"

"ငါ့မှာသားသုံးယောက် ရှိတယ်လေ၊ သူတို့ရဲ့စားနိုင်စွမ်းက အရမ်းကြောက်စရာ ကောင်းတာ၊ ဒါကြောင့် တခြား ရွေးချယ်စရာမရှိဘူးလေ"

"ဒါတောင် နင့်မှာပိုက်ဆံအများကြီး ရှိသေးတယ်"

အဒေါ်ကုက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မိသားစုကတော့ အဲဒီလိုမလုပ်နိုင်ဘူး၊ ရှန်းလင်းအတွက် ကျောင်းလခစုဖို့ စပါးနှစ်ရှစ်ရောင်းပြီး ငွေနှစ်တေးရခဲ့တယ်၊ ကျောင်းလခကတော့ နောက်ဆုံး အဆင်ပြေသွားပြီ"

အဒေါ်ကု၏ကျေနပ်အားရနေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ ကြွားလုံးထုတ်နေသည်နှင့် ပိုတူပေသည်။ သူမက လင်းယွဲ့အား ပြောလိုက်၏။

"တူမလေး၊ တူမလေးပြောတာကိုမယုံတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ် နန်းတက်ပြီးကတည်းက သူက အမြဲတမ်း ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်ပြီး ပြည်သူတွေကို ဂရုစိုက်ခဲ့တာပဲလေ၊ ဝန်ကြီးချုပ်ကြီးဝမ်ထုတ်ပြန်ခဲ့တဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး မူဝါဒတွေသာမရှိဘူးဆိုရင် ငါတို့က အခုထက်ပိုကောင်းတဲ့ဘဝမှာ နေရနိုင်တယ်၊ ငါ ထင်တာက ဒီတစ်ခေါက် အခွန်တွေတိုးကောက်မယ်ဆိုတာက ဝန်ကြီးချုပ်ကြီးဝမ်က ရာထူးကဆင်းသွားရလို့ မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ပြည်သူတွေ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်အောင် တမင်တကာ သတင်းလွှင့်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်"

လင်းယွဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေအကုန်လုံး အဒေါ့်ကိုဘယ်သူပြောတာလဲ"

"တာ့ဖူတစ်ယောက်တည်းပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ လောင်စန်းလည်း ပြောတယ်၊ ငါလည်း အဲဒီလိုခံစားရတယ်"

အဒေါ်ကု ပြောလိုက်သည်။

"မြင်လား၊ ရွာစည်းဝေးပွဲက အခွန်ကိစ္စအတွက်ဖြစ်လောက်တယ်၊ ငါ့ယောကျ်ားပြန်လာရင် ငါတို့ သိရမှာပေါ့"

"အဲဒီတုန်းက နင်သာအဲဒီလောက် အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံဘဲပြဿနာမရှာခဲ့ရင် ငါတို့မြေတွေအများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါလည်း ဒီလောက်စိုးရိမ်နေရမှာမဟုတ်ဘူး"

ဒုတိယအဒေါ်ကုက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

"သားသုံးယောက်ရယ်၊ မြေးလေးယောက်နဲ့ မြေးမသုံးယောက်ရယ်၊ စားဖို့ စပါးမလောက်လို့ အမြဲတမ်းဝယ်နေရတာလေ၊ စောစောဝယ်ထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်"

ဒုတိယအဒေါ်ကုက အဒေါ်ကုကိုကြည့်လိုက်သည်။

"နင်လည်းပြန်သင့်ပြီ၊ နင့်ကို ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်မထားဘူး"

"မိုက်လိုက်တာ"

လင်းယွဲ့က ဒုတိယအဒေါ်ကုကို လက်မထောင်ပြလိုက်ရာ ဒုတိယအဒေါ်ကုက ပြုံးလိုက်၏။

"သူ့ကိုပြန်ပြောလိုက်ရတော့ ပိုပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလိုပဲ"

ဒုတိယအဒေါ်ကု ဟင်းလျာများကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်ပြီးနောက် ကုမိသားစု ညီအစ်ကိုလေးယောက် ခြံတံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။