အခန်း ၁၂၃

Ch-123

ဤသည်မှာ အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်သော အဖြေတစ်ခုဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဆရာသာသိသွားပါက သူသည် မတ်တတ်ရပ်လျက် အပြစ်ပေးခံရစဉ်အတွင်း အစားကောင်းသောက်ကောင်းစားခဲ့ပြီး စားကြွင်းစားကျန်များကိုပင် ပြန်ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆရာဖြစ်သူက သူ့ဦးလေးဖြစ်စေကာ ယနေ့တွင်တော့ သူ အရိုက်ခံရခြင်းမှ လွတ်မည်မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ရှင်းသည် သူ့လက်ထဲရှိ ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်မှာ ရုတ်တရက်ပူလောင်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ၎င်းကို လွှင့်ပစ်ချင်သော်လည်း မလွှင့်ပစ်ရက်ပေ။ ထို့ပြင် ယခု ၎င်းကိုလွှင့်ပစ်လိုက်ပါက သေချာပေါက် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားပေမည်။

ဆရာက ပေတံကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လက်ဆန့်ထုတ်စမ်း"

ဝမ်ရှင်းက ချက်ချင်းပင်လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"နေပါဦး၊ အဲဒီလက်အနောက်မှာ မင်း ဘာဝှက်ထားတာလဲ"

ဆရာက သူ့ကိုစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ရှင်းမှာ ကြောက်လန့်သွားပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်ကိုပါ ချက်ချင်းဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းက အပြင်ထွက်ပြီးတောင် ခိုးစားသေးတယ်ပေါ့လေ"

ဆရာမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ဝမ်ရှင်းအား ပေတံဖြင့်ပြင်းထန်စွာရိုက်ချလိုက်ရာ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဝမ်ရှင်းက ဆက်မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ သူ့အစားအသောက်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ မတော်တဆပြုတ်ကျသွားစေခဲ့သည်။

ဘုတ်ကနဲ အသံနှင့်အတူ လျှော်ကြိုးမှာ တင်းကျပ်စွာချည်နှောင်ထားခြင်းမရှိသဖြင့် ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်မှာပွင့်ထွက်သွားပြီး ဝက်သားနီချက်တစ်ဝက်နှင့် ဟင်းရည်စိမ်ထားသော ထမင်းများ ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။ ဝက်သားနီချက်မှာ အေးနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှင့် အနီးဆုံးတွင်ရပ်နေသော ပညာရှင်ကြီးမှာ အနံ့ကိုရနေသေးသည်။ သူ့အသက်အရွယ်ကြောင့် အရသာခံနိုင်စွမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်းကျဆင်းလာခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာကမှ သူ့အတွက် အရသာမရှိတော့ပေ။

သို့သော် မွှေးရနံ့ကိုရလိုက်ပြီး တောက်ပသော အနီရောင်အဖြစ် ချက်ပြုတ်ထားသော ဝက်သားကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ အရောင်၊ အနံ့နှင့် အရသာတို့၏ ပြီးပြည့်စုံသော ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးငါးလုံး ရုတ်တရက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါကို မင်းဘယ်ကဝယ်လာတာလဲ"

ဆူပူမည့်စကားလုံးများ မထွက်ပေါ်လာမီမှာပင် ထိုမေးခွန်းက ထိန်းမရဘဲ ထွက်ကျသွားလေသည်။

"ဒီအရှေ့နားတင်ပါ၊ အရင်က အထည်တွေရောင်းတဲ့ အရှေ့နဲ့ အနောက် လမ်းဆုံမှာပါ"

အပြစ်ပေးခံရခြင်းမှ ကင်းလွတ်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ဝမ်ရှင်းအမြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူတို့ဆိုင်က အစမ်းဖွင့်တဲ့အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝက်သားနီချက်ကတော့ တကယ်ကိုအံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အရသာရှိတယ်၊ ကျွန်တော် ဆက်တိုက်လေးပွဲတောင် စားခဲ့ပြီးကျန်တာကို ပါဆယ်ထုတ်လာတာ"

သူ စကားပြောလေလေ စိတ်ပိုလှုပ်ရှားလာလေလေဖြစ်သော်လည်း ဆရာ၏ မျက်နှာမှာမူ တစ်စထက်တစ်စမှိုင်းညို့လာလေသည်။

"ဝမ်ရှင်း မင်းကတကယ်ကို လွန်တယ်ကွာ၊ မင်းက တခြားလူတွေထက် အများကြီး နောက်ကောက်ကျနေတာတောင် မင်း ခေါင်းထဲမှာ အစားအသောက်အကြောင်းပဲ ရှိနေတာ ဒူးထောက်စမ်း"

အနံ့ကိုရလိုက်ပြီး ဝမ်ရှင်းပြောသည့် နေရာကိုကြားလိုက်ရသော မျက်စိလျင်သူအချို့က ချက်ချင်းတွေးလိုက်ကြသည်။

"ဒါက ဝမ်ရှင်းအကြိုက်ဆုံး အစားအစာပဲ၊ သူက ထျန်းရှန်းနားနေဆောင်ကနေတောင် ဘယ်အစားအစာမှပါဆယ်မထုတ်ဖူးဘူး၊ အခု သူယူလာနိုင်တဲ့ အစားအစာက သေချာပေါက်အရသာရှိရမယ်"

သူတို့က နောက်မှသွားမြည်းကြည့်ရန် ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

"မင်း ရောက်နေတာလား"

"မင်းလည်း ဒီရောက်နေတာလား"

ထို့ကြောင့် ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် သူတို့ငါးယောက်စလုံး လင်းယွဲ့ဆိုင်တွင် ဆုံမိကြလေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဝက်သားနီချက်တစ်ပွဲပေးပါ"

"ကျွန်တော်လည်း တစ်ပွဲလိုချင်တယ်"

သူတို့က ပြိုင်တူပြောလိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

အရောင်းအဝယ်မစတင်ရသေးမီမှာပင် ဖောက်သည်များ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းယွဲ့အံ့ဩသွားလေ၏။ သူမက ဝက်သားနီချက်ငါးပွဲ ချပေးပြီးနောက် သူတို့သွားရည်မြိုချကာ အငမ်းမရစားသောက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီမှာ ဝက်သားနီချက်ရောင်းလား"

အိုမင်းသော်လည်း သန်မာသောအသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်းယွဲ့ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"တောင်းပန်ပါတယ် ကုန်သွားပါပြီ၊ မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့ပါနော်"

"ဆရာ"

ကျောင်းသားတစ်ဦးက အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်ရာ ကျန်ကျောင်းသားလေးဦးစလုံး သူ့ဘက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဆရာဖြစ်သူကတော့ မတုန်မလှုပ်ပင်။ သူဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မွှေးကြိုင်သောရနံ့ကို သူ ရလိုက်၏။

‘လူတွေ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ဆာလောင်မှုခံစားချက်တွေ ပျောက်ဆုံးလာတယ်လို့ ဆိုကြတယ်’

နေ့စဉ် အစားအများကြီးမစားဖြစ်သော သူက ဤအဆိုကိုအပြည့်အဝ ထောက်ခံလေသည်။ သို့ပေသိ မွှေးကြိုင်သောရနံ့ကို ရလိုက်ပြီးနောက် နီရဲကာ ဆီပြန်နေသော ဝက်သားနီချက်များကို သူမျက်လုံးများက စိုက်ကြည့်နေမိရာ ဗိုက်ထဲမှ အသံကျယ်ကြီးမြည်လာလေသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ထို "ဂွီ"ဟူသော အသံငယ်လေးမှာ အထူးသဖြင့် ကြားရခက်နေလေသည်။ ဆရာဖြစ်သူက မတုန်မလှုပ်နေနေသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာကြည့်နေပြီးနောက် မည်သည့်ကျောင်းသားကမျှ သူ့ကိုကျွေးရန် ကမ်းလှမ်းခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

"မင်္ဂလာပါ ကျွန်မတို့ရဲ့ဆော့စ်တွေကို ကြည့်သွားပါဦးလား၊ စစ်မှန်တဲ့ ကျုံးဟွာဆော့စ်တွေပါ အရသာသုံးမျိုးရနိုင်ပါတယ်"

ဆရာက ခေါင်းခါကာလှည့်ထွက်သွားလေသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှတွေးလိုက်သည်။

‘မနက်ဖြန်ကျရင် ဆရာတွေကို လေးစားဖို့နဲ့ လမ်းစဉ်ကို တန်ဖိုးထားဖို့အကြောင်း ကဗျာတွေပိုသင်ပေးရမယ်၊ အထူးသဖြင့် စောစောက အဲဒီကောင်တွေ စာပေကနေသင်ယူဖို့လိုတယ်’

ပထမဆုံးနေ့ ဆိုင်မဖွင့်ရသေးမီမှာပင် သူတို့ကကြေးပြား ၁၁၀စုဆောင်းမိခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ပြင်ဆင်ထားရမည့် ဆီစိမ်စက္ကူ၊ လျှော်ကြိုးနှင့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်အချို့ဝယ်ထားဖို့ သူမကိုသတိပေးခဲ့ကြသည်။ သူမက မနက်ဖြန်တွင် လက်ကမ်းစာစောင်များ ဝေရန်စီစဉ်ထားသော်လည်း ရှီထိုင်ခရိုင်သို့အကြိမ်အနည်းငယ်ရောက်ဖူးသော်ငြား သိပ်ပြီးမရင်းနှီးလှပေ။

အကောင်းဆုံးရလဒ်ရရန် ဘယ်နေရာမှာ ကပ်ရမည်၊ သူမပစ်မှတ်ထားသော ဖောက်သည်များက ဘယ်နေရာတွင်ရှိသည် သို့မဟုတ် ကပ်ရန် မည်သူနှင့် ဆက်သွယ်ရမည်ဆိုသည်တို့ကို သူမ သေချာမသိပေ။ လင်းယွဲ့သည် နောက်ဆုံးဝက်သားနီချက်ကို အမြန်စားပြီးနောက် မီးဖိုထဲသို့ ထင်းအနည်းငယ် ထပ်ထည့်ကာ ကြက်ဥအလုံးငါးဆယ် ထည့်လိုက်၏။

မနက်ဖြန်မနက်တွင်ရောင်းရန် ကြက်ဥအချို့ကို ဝက်သားနီချက်နှင့်ရောချက်ထားရန် သူမစီစဉ်ထားသည်။ မီးအေးအေးဖြင့် တည်ထားစဉ်အတွင်း သူမသည် ဈေးသို့သွားကာ သူမဝယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် ပစ္စည်းအားလုံးကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

"လင်းယွဲ့လား"

အော်ခေါ်သံများက ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။

"မင်း အခုမထွက်ရင် မြို့တံခါးတွေ ပိတ်တော့မယ်"

လင်းယွဲ့သည် အရာရှိကျိုး သူမဆီသို့ ပြေးလာသည်ကိုမြင်သောအခါ ပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီမှာဆိုင်ဖွင့်လိုက်ပြီလေ၊ ဒါကြောင့် အရင်ကလို အလောတကြီးပြန်စရာ မလိုတော့ဘူး"

"အိုး"

အရာရှိကျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက အရမ်းအားနာတတ်တာပဲ၊ ငါ့ကိုတောင် မပြောဘူး"

"မဖွင့်ရသေးပါဘူး"

လင်းယွဲ့ပြုံးရင်း ပြောကာ လက်ကမ်းစာစောင်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူပြီး အရာရှိကျိုးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်မပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ကမ်းစာစောင်ပါ၊ အရာရှိကျိုးတစ်ချက်လောက်ကြည့်ပြီး ဘယ်လိုထင်လဲ ပြောပါဦး"

အရာရှိကျိုးက ၎င်းကိုလက်ခံရယူစဉ်က ဂရုမစိုက်သော်လည်း အကြိမ်အနည်းငယ်ကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းကသူ့ကို ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

"မင်းမှာ ပါးနပ်တဲ့အကြံဉာဏ်တချို့ရှိတာပဲ"

သူက ပြောလိုက်သည်။

‘ဒါကို သေချာကြည့်ရင်း အလှဆင်ဖို့ အိမ်ပြန်ယူသွားပြီး နံရံမှာချိတ်ထားနိုင်တယ်’

အရာရှိကျိုး တွေးလိုက်သည်။ ပြက္ခဒိန်ကိုအသာထား ချစ်စရာကောင်းသော တိရစ္ဆာန်ရုပ်ပုံများကပင် အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

"ခြင်္သေ့အကအဖွဲ့ ငှားပြီးပြီလား၊ ဒါက အသစ်အဆန်းဖြစ်ပေမဲ့ ဖွင့်ပွဲနေ့မှာ စည်စည်ကားကားတော့ဖြစ်ဖို့ လိုတယ်"

အရာရှိကျိုး ပြောလိုက်သည်။

"မငှားရသေးရင် ငါမိတ်ဆက်ပေးမယ်"

"ဒါဆို ကျွန်မအတွက် အရမ်းကောင်းတာပေါ့၊ အရာရှိကျိုးကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လင်းယွဲ့ အမြန်သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်မကအရာရှိကျိုးကို အရက်တိုက်ပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါက အရက်သောက်ရတာကြိုက်တော့ အားနာနေမှာမဟုတ်ဘူးနော်၊ မင်းရဲ့အရက်ကိုပဲ စောင့်နေမယ်"

လင်းယွဲ့သည် ဝယ်လာသောပစ္စည်းများအပြည့်ပါသည့် အိတ်များနှင့် ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တံခါးဝတွင် ကွေးကွေးလေးထိုင်နေသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆောင်းရာသီ ဖြစ်သောကြောင့် အမှောင်မြန်လေသည်။ မှိန်ပျပျအလင်းရောင်ထဲတွင် ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း လင်းယွဲ့သိရှိရန် အချိန်အနည်းငယ်ယူလိုက်ရ၏။

သူက စုတ်ပြဲနေသောအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေဒဏ်မှကာကွယ်ရန် တံခါးဝရှိနံရံကိုမှီကာ ကွေးကွေးလေးထိုင်နေလေသည်။ ကျန်းရှစီရင်စုမှ ဒုက္ခသည်များသည် နွေရာသီကတည်းက အငတ်ဘေးမှထွက်ပြေးလာကြသော်လည်း အများစုမှာ မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ အနည်းစုသာ ဤလမ်းဘက်သို့လာကြ၏။

အစိုးရက တားဆီးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း ဒုက္ခသည်အများအပြားမှာ မြို့ထဲသို့ခိုးဝင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူက ဒေသခံသူတောင်းစားလား၊ ဒုက္ခသည်လားဆိုသည်ကို လင်းယွဲ့ မသိပေ။ အကယ်၍ သူက ဒုက္ခသည်ဆိုလျှင် အုပ်စုလိုက်ဖြစ်နေမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့မိသည်။ လင်းယွဲ့ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အခြားမည်သူမျှမရှိပေ။ ဤကလေးသည် ဒေသခံသူတောင်းစားပဲဖြစ်ရမည်ဟု သူမခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူမ သူ့ကို မောင်းမထုတ်ဘဲ သစ်သားပြားကိုဖယ်ရှားကာ ဆိုင်ထဲသို့ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူတောင်းစားလေးမှာ အသံကြောင့်နိုးလာပြီး မျက်လုံးများကို အမြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူက လေထဲမှတစ်ဆင့်အနံ့ခံလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လင်းယွဲ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ သူမခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်လျက် တောင်းပန်လေသည်။

"သဘောကောင်းတဲ့ သခင်မဗျ၊ ကျွန်တော့်ကို စားစရာတစ်ခုခုလောက် ပေးပါလား၊ ကျွန်တော့်ကို စားစရာတစ်ခုခုလောက် ပေးပါ"

လင်းယွဲ့ ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သော်လည်း မရွေ့နိုင်ပေ။ ဒီကလေးက မယုံနိုင်လောက်အောင် အားသန်တာပဲ။

"အရင်လွှတ်ပါဦး၊ ငါ ပစ္စည်းတွေအထဲသွားထားလိုက်ဦးမယ်"

လင်းယွဲ့က ကုတန်အရွယ်ခန့်ရှိ သူတောင်းစားလေးကိုကြည့်ကာ မတတ်သာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်"

သူတောင်းစားလေးက အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ကောင်းမှုလုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေလေသည်။

"နေဦး မလှုပ်နဲ့"

သူတောင်းစားလေးက သူမပစ္စည်းများကို လုယူသွားမည်အားစိုးရိမ်သဖြင့် လင်းယွဲ့က သတိကြီးစွာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာပဲနေ မလှုပ်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ဘာစားစရာမှမပေးဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

စားစရာရှိသည်ဟု ကြားသောအခါ သူတောင်းစားလေးက ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ်လိမ်မာမာထိုင်နေလေသည်။ လင်းယွဲ့က အထဲသို့ဝင်သွားပြီး ပန်းကန်လုံးများနှင့် ပန်းကန်ပြားများကို စားပွဲပေါ်အသာချထားလိုက်ကာ ဆီမီးခွက်များကို ထွန်းလိုက်၏။ ဆီမီးခွက်သုံးခုလင်းလာသောအခါ လင်းယွဲ့သည် အပြင်ဘက်ရှိ သူတောင်းစားလေးကို နောက်ဆုံးတွင် သေချာမြင်ရလေသည်။

သူက အင်္ကျီပါးပါးလေးကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး သေးငယ်ကာ ပိန်လှီနေကာ သူ့မျက်လုံးနှစ်လုံးသာ တောက်ပနေလေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှံ့များကို ပွတ်ချကာ ရွှံ့လုံးများအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။ လင်းယွဲ့ ချက်ချင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမဘောင်းဘီပေါ်တွင် အနက်ရောင်လက်ရာသေးသေးလေးနှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီမှာ စောင့်နေ"

လင်းယွဲ့က ထမင်းနှစ်ဇွန်းခပ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဝက်သားနီချက်ဟင်းရည်နှင့် ကြက်ဆီပဲငပိဆော့စ်တို့ကို လောင်းထည့်ကာ ကြက်ဥချက်နှစ်လုံးကို ယူ၍ ထမင်းပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။

"စားလိုက်"