အခန်း ၁၃၃

Ch-133

"ဟုတ်လား"

လင်းယွဲ့က လူအုပ်ထံအေးစက်စက်ဖြင့်အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရုံးတော်ကိုသွားတိုင်လိုက်၊ ဒီသုံးယောက်က လူသတ်မှုနဲ့လိမ်လည်မှု ကျူးလွန်ထားတယ်လို့ ကျွန်မသံသယရှိတယ်၊ ရှင့်တို့က သူ့မိဘတွေဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ သန်းခေါင်စာရင်းကိုစစ်ကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပဲ"

ကျောက်ချိုး ချက်ချင်းပြာယာခတ်သွားသည်။

‘သန်းခေါင်စာရင်း ဟုတ်လား၊ သူတို့က မနေ့ကမှစတွေ့ဖူးတာကို ဘယ်လိုလုပ် သန်းခေါင်စာရင်းရှိမှာလဲ’

သူမက သူမနောက်ရှိလူမိုက်များကို အမြန်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်နေကြသည်။

‘တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ၊ အခြေအနေတွေက သူတို့မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်မလာဘူး၊ လင်းယွဲ့က မိန်းမတစ်ယောက်ပဲမဟုတ်ဘူးလား၊ သူမက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ မျက်ရည်တွေကျပြီး အခုချိန်မှာအသည်းအသန် တောင်းပန်ရင်း လျော်ကြေးပေးနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘယ်လိုလုပ် ရုံးတော်ကို သွားတိုင်မယ်လို့ပြောလာပြီး ပြဿနာရဲ့အဓိကအချက်ကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားရတာလဲ’

အကြောင်းရင်းက ကျောက်ရုံနှင့် သူ့ဂိုဏ်းမှာ အမြဲတမ်းမီးရှို့၊ လူသတ်၊ လုယက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းခဲ့သောကြောင့်လည်းဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကွက်ဆင်ရန်အတွက် ကျောက်ရုံ၏အစီအစဉ်က ရိုးရှင်းပါသည်။ လင်းယွဲ့ဆိုင်တွင် အရင်က စားဖူးသူတစ်ယောက်ယောက်ကိုရှာ ဝမ်းနှုတ်ဆေးတိုက်ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းကာ လဲကျသွားအောင်လုပ်ရန်သာဖြစ်သည်။

ထို့နောက် စုဟိုင်က တမင်တကာ အကွက်ဆင်သည်ဟု မည်သူမျှမထင်စေရန် သူတို့နှင့်မသက်ဆိုင်ပုံရသူတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သမားတော်ကို လာဘ်ထိုးကာ အစားအသောက်ကြောင့်ဟုပြောခိုင်းမည်။ ဤအခြေအနေတွင် လူအများစုက သီးသန့်ဖြေရှင်းရန် ရွေးချယ်ကြပြီး ငွေလိမ်လည်ကာ လင်းယွဲ့ဆိုင်၏နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန် ကျောက်ရုံလည်းပြာယာခတ်သွားလေသည်။

"သမားတော် ရောက်လာပြီ၊ သမားတော် ရောက်လာပြီ"

ကုတန် အော်ပြောလိုက်သည်။ ကျောက်ရုံက နီးကပ်လာသော သမားတော်ကို ကြည့်ပြီးသက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူက အနီးအနားရှိ သမားတော်များကို မနေ့ကတည်းက ဆက်သွယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ အဝေးမှနေ၍ သမားတော်က သူ့ကိုခေါင်းညိတ်ပြသည်အားမြင်သောအခါ ကျောက်ရုံစိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။ သမားတော်က သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"ဒီအန်တာနဲ့ ဝမ်းသွားတာက မသန့်ရှင်းတဲ့ အစားအစာတွေစားမိတာကြောင့် ဖြစ်ရတာပဲ"

စောင့်ကြည့်နေသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားကြလေသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော ကျောက်ရုံကအော်လိုက်၏။

"ဒီဆိုင်က အစားအသောက်တွေ သေချာပေါက် မသန့်ရှင်းဘူး၊ လူတောင် သေသွားနိုင်တယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူချက်ချင်း အသံပြောင်းကာ စူးရှစွာပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ခရိုင်ဝန်ကိုသိတယ်လို့ ငါကြားဖူးတာကြာပြီ၊ မင်းက ရုံးတော်ကိုတိုင်ပြီး ငါတို့ လယ်သမားတွေကိုသတ်ပစ်ဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

လူအုပ်ကြီး၏ခံစားချက်များမှာ ချက်ချင်းပင် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရသည်။

"ဟုတ်တယ် အရာရှိကျိုး ဒီမနက်လာသွားသေးတယ်၊ သူမက ရုံးတော်ကလူတွေကို သိနေတာ"

"ခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာ လူတွေရဲ့ စိတ်ထားတွေကလည်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး"

"ရှင်တို့က ကျွန်မကိုမယုံဘူးလား၊ အစိုးရကိုတောင် မယုံဘူးလား"

လင်းယွဲ့အော်ပြောလိုက်သည်။

"အရာရှိကျိုးက နေ့တိုင်းကင်းလှည့်ပြီး ပြည်သူတွေအတွက် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေတာ၊ ခရိုင်ဝန်ကလည်း မကြာသေးခင်ကမှ ပြည်သူတွေအတွက် ဆူးငြောင့်ခလုတ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့ပြီး လက်ထောက်ခရိုင်ဝန်နဲ့ အရာရှိကျောက်တို့ မောက်မောက်မာမာ မလုပ်နိုင်အောင် တားဆီးပေးခဲ့သလို စွန်းမိသားစုဆိုင်ရဲ့အပြစ်ကင်းစင်မှုကိုလည်း ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့တာပဲ"

"ဒီလို ကောလာဟလတွေဖြန့်ပြီး နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းတွေ၊ ပြည်သူ့အကျိုးပြုနေတဲ့ အရာရှိတွေကို စိတ်ဓာတ်ကျအောင်လုပ်ရတာ မကြောက်ဘူးလား"

လှုံ့ဆော်ခံထားရသော ဒေါသများမှာ ချက်ချင်းပင်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝမ်စုန်းရှင်းလည်း သစ်သားစင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူတောင်းစားလေး၏သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ပြောလိုက်၏။

"ဒီလူရဲ့သွေးခုန်နှုန်းက ချောမွေ့မှုမရှိဘူးဆိုတာ ငါ သတိထားမိတယ်၊ ဒါက အူထဲမှာ အပူအစိုဓာတ်တွေစုပုံနေလို့ ဖြစ်တာမဟုတ်ဘူး၊ သွေးခုန်နှုန်းက အားနည်းပြီး သေးငယ်နေတယ်၊ ဒါက လွန်လွန်ကဲကဲဝမ်းသွားနေတာကိုညွှန်ပြနေပြီး ဝမ်းနှုတ်ဆေးတွေ အများကြီး သောက်ထားလို့ ဖြစ်ရမယ်"

"မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ၊ ဘာမှမသိတဲ့ ကောင်လေး"

သမားတော်က သူဂုဏ်ယူရသော မုတ်ဆိတ်ဖြူများကို ပွတ်သပ်ရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်း ဆေးပညာကို နှစ်အနည်းငယ်ပဲ သင်ရသေးတယ်၊ ဒါကို မင်းက ဒီလောက်မောက်မာပြီး ငါ့ရဲ့ရောဂါရှာဖွေမှုကိုတောင် သံသယဝင်ရဲတယ်ပေါ့၊ မင်းကိုပြောပြရမယ်ဆိုရင် ငါဆေးပညာလိုက်စားလာတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီ၊ ပြီးတော့ မင်း တစ်ခါမှမမြင်ဖူးလောက်အောင် လူနာတွေကိုလည်း ကုသပေးခဲ့ဖူးတယ်၊ မင်းရဲ့ဆရာက ဘယ်သူလဲဆိုတာပြောပြပြီး သူ့ကို ငါနဲ့လာငြင်းခိုင်းလိုက်ပါလား"

ဝမ်စုန်းရှင်း အသာပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က မထိုက်တန်ပေမဲ့ ဆီးသီးတောရဲ့နတ်ဆေးသမားတော်ဝမ်ချုံးဖေးရဲ့တပည့်တစ်ယောက်တော့ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်"

"နတ်ဆေးသမားတော် ဟုတ်လား"

သမားတော်မှာ အံ့ဩသွားလေသည်။ ထိုသူမှာ တာ့ယုံမင်းဆက်၏ နာမည်ကျော်သမားတော်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲသားများကို ကူညီကယ်တင်ရန် ဆေးကျမ်းများရေးသားခြင်းမှာ သမားတော်အားလုံး၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သည်။

"မင်း မင်း အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

သို့သော် ဝမ်စုန်းရှင်း၏ခံ့ညားသော အမူအရာကိုကြည့်ပြီးနောက် သူ အများစုကို ယုံကြည်သွားကြ၏။ ဝမ်စုန်းရှင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ကဆရာ့ရဲ့ နောက်ဆုံးတပည့်ပါ၊ ပြီးတော့ ဒီဆေးအပ်တစ်ရာ နည်းစနစ်ကိုလည်း ဆရာက ကျွန်တော့်ကို လက်ဆင့်ကမ်းသင်ပေးခဲ့တာပါ"

ဝမ်စုန်းရှင်းက သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ နွားရေဖြင့်ထုပ်ထားသော အပ်ဘူးကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဖြန့်ခင်းလိုက်သောအခါ ရွှေအပ်များက နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေလေသည်။ မည်သည့်ရွံရှာမှုမျှမရှိဘဲ သူက သူတောင်းစားလေး၏အဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှားကာ အပ်အသေးတစ်ချောင်းကိုယူ၍ သူတောင်းစားလေး၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ သွေးကြောဆုံချက်များကို စိုက်သွင်းလိုက်၏။

ဆေးအပ်ဆယ်ချောင်းအကြာတွင် သူတောင်းစားလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း သတိရလာလေသည်။ ဝမ်စုန်းရှင်း၏ တန်ဖိုးကြီးပိုးထည်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လာပွတ်တိုက်မိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ခေါင်းထဲသို့ ပထမဆုံးဝင်လာသောအရာမှာ အကယ်၍ ၎င်းသာညစ်ပတ်သွားပါက သူ လျော်ပေးရမည်လား ဆိုသည်ပင်ဖြစ်သည်။ တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် သူ့ပတ်လည်တွင် လူအုပ်ကြီးစုရုံးနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။

သူ့ဘေးတွင် မရင်းနှီးသော ဇနီးမောင်နှံ တစ်တွဲရှိပြီး သူတို့နောက်တွင်ကျောက်ရုံစောင့်ကြည့်ရန် လွှတ်ထားသော လူမိုက်များရှိကာ သူ့ရှေ့တွင်တော့ လင်းယွဲ့ရှိနေလေသည်။

"ငါ့သားလေး သနားစရာ ငါ့သားလေး နောက်ဆုံးတော့ သားလေးသတိရလာပြီပေါ့"

ကျောက်ချိုးက ငိုယိုကာအနားသို့ လှမ်းဖက်လိုက်သည်။ သူတောင်းစားလေးသည် သူမမျက်လုံးများထဲရှိ ပြာယာခတ်နေမှုကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ အနောက်မှလူမိုက်များက သူ့ကို သတိပေးသည့်အကြည့်အချို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သူတောင်းစားလေးက နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ချောမွေ့သောပိုးထည်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ၎င်းပေါ်တွင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမည်းရောင်အရာများကို မြင်လိုက်ရပြီး တွေးလိုက်သည်။

‘ငါ မသေခင် ဒီလိုအထည်ကောင်းမျိုးကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ရတာ တကယ် အချည်းနှီးမဖြစ်ပါဘူး’

သူ့အကြည့်များက ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် လှောင်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် သဘောတကျရယ်မောလိုက်၏။ သူက သူတောင်းစားအိုကြီး၏နေရာတွင် တစ်ရက်သာရှိနေခဲ့ဖူးရာ သူတောင်းစားအိုကြီးက သူ့ကိုကောင်းကောင်းသိကျွမ်းခဲ့ပြီလားဟု တွေးမိသည်။

‘သိမှာမဟုတ်လောက်ဘူး ထားလိုက်ပါတော့၊ ကောင်းကင်ဘုံမှာ တောင်းစားရုံပဲလေ၊ လိမ်ညာပြီးငရဲကျ ဆီပူအိုးထဲ ပြုတ်ခံရတာထက်တော့ ပိုကောင်းသေးတာပဲ’

"ကျွန်တော့်ကို စုဟိုင်ကအဆိပ်ခတ်ခဲ့တာ၊ ကျုံးဟွာဆော့စ်ကို အကွက်ဆင်ဖို့သက်သက်ပဲ"

သူက အသံကုန်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အားလုံးရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားကြလေ၏။ လူမိုက်များ၏အေးစက်ပြီး အကြမ်းဖက်သည့် မျက်လုံးများကို သူ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ သူ မကြောက်တော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသေရတော့မည်ပင်။ သူတောင်းစားလေးက အော်လိုက်သည်။

"ဒီနှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်မသိဘူး၊ စုဟိုင်က သူတို့ကိုအတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခဲ့တာ၊ တစ်ကယ်လို့ သူတို့သဘောမတူရင် ရိုက်သတ်ခံရလိမ့်မယ်"

"စုဟိုင်က မကောင်းမှုတွေအများကြီး ကျူးလွန်ခဲ့တာ၊ သူက ကျွန်တော့် မွေးစားအဖေကို သတ်ရုံတင်မကဘူး၊ အခု ကျွန်တော့်ကိုတောင် အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ"

သူတောင်းစားလေးသည် နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို အော်ဟစ်ပြီးနောက် အလွန် စိတ်သက်သာရာရသွားလေသည်။

‘သူတောင်းစားအိုကြီး ခင်ဗျားအတွက် လက်စားချေပေးဖို့ ကျွန်တော်ဒါကို လုပ်နေတာမဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ဝမ်းသာမနေနဲ့ဦး၊ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်ရဲ့မွေးစားအဖေအဖြစ် တစ်ခါမှ အသိအမှတ်မပြုခဲ့ဘူး၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့အဘိုးအရွယ်လောက်ရှိနေပြီလေ’

သူတောင်းစားလေးက လင်းယွဲ့ထံစိုက်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မျက်လုံးထဲ မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်က ယန်ယိုထျန်းပါ၊ ကျွန်တော့်ကို မွေးစားအဖေ့ဘေးမှာပဲ မြှုပ်ပေးပါ"

"သူတောင်းစားလေး"

လင်းယွဲ့က သူ့ထံသို့ပြေးလာပြီး သူ့လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ သူမမျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များဝဲတက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ အရှုံးမရှိပါဘူးဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

‘အနည်းဆုံးတော့ သူမသေခင်မှာ သူ့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်က ငိုပေးခဲ့တယ်လေ’

သူ ရယ်မောရင်းပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မနေ့ကလက်ဆေးပြီးသွားတော့ အစ်မဆီက အစားအသောက်တွေယူပြီး ရေခပ်ပေးမလို့ပါ၊ ကျွန်တော် ကတိမဖျက်ချင်ခဲ့ပါဘူး၊ စုဟိုင်က ကျွန်တော့်ကိုဖမ်းသွားလို့ သွားမရခဲ့တာပါ"

သူတောင်းစားလေးသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။ သူ့နောက်ဆုံးစကားများကို ပြောပြပြီးပြီဖြစ်ရာ အသံတိတ်သေဆုံးခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဝမ်စုန်းရှင်းပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အားနည်းနေပေမဲ့ ဒီဝမ်းနှုတ်ဆေးက မင်းရဲ့အသက်စွမ်းအင်ကို အကုန်ခန်းခြောက်သွားစေတာမဟုတ်ဘူး၊ အားပြန်ဖြည့်တင်းဖို့ ဆေးနည်းနည်းသောက်လိုက်တာနဲ့ မင်း နေကောင်းသွားလိမ့်မယ်"

သူတောင်းစားလေးက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် သူ့ကိုငေးမောကြည့်နေလေရာ ဝမ်စုန်းရှင်းပြောလိုက်သည်။

"မင်း မသေဘူး"

သူတောင်းစားလေး၏ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှု လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုတက်လာလေသည်။

‘ငါ မသေဘူး၊ ငါ မသေဘူး’

သို့သော် စိုးရိမ်ပူပန်မှုက သူ့ပျော်ရွှင်မှုကို ချက်ချင်းဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။ သူ့စကားများက စုဟိုင်ကို အကြီးအကျယ်ပြစ်မှားမိသွားပြီဖြစ်ရာ ယနေ့ သူအသက်ရှင်ခဲ့လျှင်တောင် နောက်ပိုင်းတွင် သေရတာထက် ပိုဆိုးသောကံကြမ္မာကို သူခံစားရနိုင်ပေသည်။ သားကောင်ဖြစ်သူ သူတောင်းစားလေးကြောင့် စောင့်ကြည့်နေသူများက အမှန်တရားကို နားလည်သွားကြလေသည်။

"အဲဒီ လူယုတ်မာပဲဖြစ်ရမယ်"

"ရှူး"

အနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျတတ်သူအဖြစ် စုဟိုင်၏ပုံရိပ်မှာ လူများစိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာအမြစ်တွယ်နေပြီး အမှုပတ်မည်ကိုကြောက်သဖြင့် မည်သူမျှသူ့အကြောင်း မကောင်းမပြောရဲကြပေ။ ထိုအချိန်တွင် ဟွမ်ရှန်းကအေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

"အဝေးကတည်းက ငါကြားတယ်၊ တာ့ယုံရဲ့ဥပဒေတွေကို မင်းတို့ကဘာလို့ ထင်နေတာလဲ၊ လင်းထျန်းနဲ့ ကျောက်ရုံ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့"

လင်းထျန်းမှာ သူတောင်းစားလေးကို ထမ်းလာသည့်လူမိုက်ဖြစ်ပြီး ကျောက်ရုံက ဟွမ်ရှန်းကိုစိုက်ကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။

"အရာရှိဟွမ်၊ ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူးနော်"

"သွားစမ်းပါ"

လင်းထျန်း၊ ကျောက်ရုံ၊ ကျောက်ချိုး၊ ကောင်းချန်ရှန်း၊ သူတောင်းစားလေး၊ ဝမ်စုန်းရှင်းနှင့် လင်းယွဲ့တို့အားလုံး ရုံးတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ ယန်ပန်းက ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ လုံးဝဇဝေဇဝါဖြစ်သွားလေသည်။ ဝမ်ယွင်ချောင်းသည် ဧကရာဇ်၏မျက်နှာသာပေးမှုကို မရရှိသော်လည်း သူ့ကိုလျှော့တွက်၍မရပေ။ သူ့နောက်ကွယ်ရှိ အင်အားများက မပြိုလဲသေးပေ။ ထို့ပြင် စုဟိုင်တွင်လည်း နောက်ခံလူများရှိနေလေသည်။