အခန်း ၁၄၇

Ch-147

ဆရာကျိုးဇီ၏မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ ကုတန်၏ရှင်းလင်းချက်က အလွန်ကောင်းမွန်ရုံသာမက သူ့ကိုယ်ပိုင် တွေးခေါ်မှုများလည်းရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။သူ ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာလေသည်။

"မင်း ဒီလောက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ 'မဟာပညာကျမ်း' နဲ့ 'အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်ကျမ်း' တို့ကို ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ ကိုယ်ပိုင်အမြင်တွေနဲ့ မေးခွန်းတွေတောင်ရှိသေးတယ်၊ လောင်ဇီက ဘာမှမလုပ်ဘဲနေဖို့ တိုက်တွန်းပေမဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ကတော့ စိတ်ရောကိုယ်ပါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ဖို့ကို ပိုပြီး ယိမ်းယိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အရာဝတ္ထုတွေရဲ့ အနှစ်သာရကို နားလည်အောင် ပြီးတော့ ဆန်းသစ်တီထွင်မှုကိုအသုံးပြုအောင် ငါတို့ကိုလမ်းညွှန်ပေးတာပဲ၊ အဓိက သဘောတရားကတော့အတူတူပါပဲ"

ဆရာကျိုးဇီက လင်းယွဲ့ပေးသော ပါဆယ်ထုတ်ထားသည့် ဝက်သားများကိုယူလိုက်ပြီး တွေးလိုက်သည်။

‘ဒီဝက်သားကို ပါဆယ်ထုတ်ဖို့က တစ်ကယ်မလိုအပ်တော့ဘူး’

သူက ကြေးပြားနှစ်ဆယ်ကိုထုတ်ကာ ကုတန်ကို ပြုံးပြလိုက်၏။

"မနက်ဖြန် ချန်ရှီချိန်မှာလာဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ကုတန်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ဆရာကျိုးဇီက ကုတန်၏ကျက်သရေရှိပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သောဦးညွှတ်ဟန်ကို မြင်သောအခါ သူ့သဘောကျမှုက ပိုကြီးထွားလာလေသည်။

"နောက်တစ်ပွဲ"

ရုတ်တရက် အော်သံတစ်သံက ဆရာကျိုးဇီ၏အထင်ကြီးလေးစားမှုကို နှောင့်ယှက်လိုက်လေသည်။ ဆရာကျိုးဇီမော့ကြည့်လိုက်ရာ ပါးစပ်မှအဆီများ ယိုကျနေလျက် စားသောက်နေသော ဝမ်ရှင်းကိုတွေ့လိုက်ရပြီး ထိုသူသည် ကျင့်ဝတ်မရှိဟန်ဖြင့်လက်မြှောက်ကာ ရွှင်လန်းစွာရယ်မောရင်းပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းအရသာရှိတာပဲ၊ နောက်တစ်ပွဲပေး"

ဝမ်ရှင်း၏ရိုးအသော အသွင်အပြင်ကို မြင်ပြီးနောက် ကျောင်းတွင်ရှိစဉ်၌ ကြောက်ရွံ့တတ်သော သူ့အမူအရာကို ပြန်အမှတ်ရမိရာ ဆရာကျိုးဇီရင်ထဲတွင် ဒေါသများပွက်ပွက်ဆူလာလေသည်။ သူက ဝမ်ရှင်းနားရွက်ကို ရုတ်တရက် လိမ်ဆွဲလိုက်၏။

"စားမယ် စားမယ် စားမယ်နဲ့ တစ်နေ့ကုန် မင်းက စားဖို့လောက်ပဲ သိတာလား၊ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါ မင်းကို ကူးခိုင်းထားတဲ့ ကဗျာတွေနဲ့ စာစီစာကုံးတွေ ဘယ်မှာလဲ၊ ဘာလို့ ငါမတွေ့ရသေးတာလဲ"

"အား အား အား၊ ဆရာ ကျွန်တော်မှားပါတယ်"

ဝမ်ရှင်းက ခါးသီးသောမျက်နှာဖြင့် ပြောရင်း ယိမ်းယိုင်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ထပ်မစားတော့ပါဘူး၊ ထပ်မစားတော့ပါဘူး"

"အိမ်ပြန်ပြီး မင်းရဲ့ကဗျာတွေနဲ့ စာစီစာကုံးတွေကို သွားကူးစမ်း၊ မင်းအဖေက မင်းရဲ့ပညာရေးအတွက် ထောက်ပံ့ပေးနေတာ၊ အဲဒါကို မင်းက ဒီလို ပြန်ဆပ်တာလား၊ မင်းက 'မဟာပညာကျမ်း' နဲ့ 'အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်ကျမ်း' ကိုတောင် အလွတ်မရွတ်နိုင်ဘူး"

ဆိုင်ထဲရှိ အခြားပညာရှင်များ အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြပြီး အသံပင် မထွက်ရဲကြတော့ပေ။ သူတို့၏ဝါးစားမှုများပင် အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားလေသည်။ ဝမ်ရှင်းမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဒုက္ခရောက်သွားပြီး ဗိုက်ဝအောင်ပင်မစားရသေးဘဲ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ကုတန်မှာ အနည်းငယ် စိတ်မအေးဖြစ်သွားလေသည်။ ကုလင်က သူ့ပခုံးကိုပုတ်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ငါ့ညီက တခြားသူတွေထက် ဘာမှမညံ့ဘူး"

သူတို့ ခုနက တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဆရာကျိုးဇီ၏ ငြင်းဆန်စကားများကို ကြားပြီးနောက် ကုတန်မှာ ပြေးထွက်သွားချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကုလင်က သူ့ကိုဆွဲထားပြီး ဆရာကျိုးဇီ၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်ရန် ထိုအချိန်တွင် တမင်သက်သက်ဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူက သူ့အပေါ် ဤမျှယုံကြည်မှုရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ယခင်ကကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယုံကြည်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကုတန်ရင်ထဲသို့ စီးဝင်လာလေသည်။

၎င်းက သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ထပ်ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်ရာ မူလက အအေးဓာတ်အနည်းငယ် ပါဝင်သော မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုနူးညံ့သွားသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။ ကုလင်က လင်းယွဲ့ထံသို့ သော့နှင့် စာချုပ်ကိုကမ်းပေးလိုက်၏။

"အိမ်က အနီးအနားမှာပဲ၊ အိမ်နီးချင်းတွေက စစ်ဆေးရေးအရာရှိတွေဆိုတော့ အတော်လေး လုံခြုံတယ်၊ အနောက်ဘက်ခြံဝင်းမှာဆိုရင် အခန်းနှစ်ခန်းနဲ့ သီးသန့်စတိုခန်းတစ်ခုပါတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခုရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မီးဖိုချောင်နဲ့ အိမ်သာကိုတော့ မျှသုံးရမယ်"

လင်းယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းသားပဲ၊ ဘယ်လောက်လဲ"

"တစ်လကို ငွေတစ်တေး၊ ကိုယ် အရင်ဆုံး ခြောက်လစာငှားလိုက်တယ်"

ကုလင် ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် ပစ္စည်းတွေရွှေ့ပြီး ရှင်းလင်းပေးထားမယ်၊ ဒီနေ့ည အဲဒီမှာမင်းသွားအိပ်လို့ရတယ်"

ဆိုင်ထဲသို့ လူအများအပြားဝင်လာနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းယွဲ့ သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ထိုင်စရာနေရာရပြီ၊ မင်းတို့ရဲ့ နာမည်ကြီးဟင်းလျာက ဝက်သားနီချက် မဟုတ်လား၊ ငါ့ကို တစ်ပွဲပေး"

မောက်မာသော အသံတစ်ခုထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ အဝင်ဝတွင် လူတစ်ယောက်က သူ့ဝတ်ရုံကို မ,တင်ကာ ဝင်လာသော်လည်း သူ့မျက်နှာတွင်မူ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သောရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ကုလင်က မျက်ခုံးအသာပင့်ကာ မာလျန်ကျွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ ထွက်သွားတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

"ဘာလို့ ဒီနေရာက ဒီလောက်သေးရတာလဲ၊ ပြီးတော့ ကောင်တာနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်နေတာလား၊ ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် အဲဒါက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အမူအကျင့်နဲ့ အရမ်းဆန့်ကျင်မနေဘူးလား၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာလာစားတဲ့ ပညာရှင်တွေကလည်း ဒီလောက်တောင် အများကြီးရှိနေတာလား ရယ်စရာပဲ"

မာလျန်ကျွင်းက ပြဿနာရှာရန် တမင်လာရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလေသည်။ လင်းယွဲ့အပြုံးတုဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေး ရောက်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အရာရာတိုင်းကို အပြစ်ရှာတော့တာပဲ၊ ဒီဆိုင်က သေးငယ်တဲ့ဆိုင်လေးမို့လို့ ထျန်းရှန်းနားနေဆောင်ရဲ့ကြွယ်ဝမှုနဲ့ ဈေးနှုန်းမြင့်မားမှုတို့ကို မယှဉ်နိုင်တာသဘာဝပါပဲ၊ တစ်ကယ်လို့ သခင်လေးက မစားချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးပြုပြီးထွက်သွားပေးပါ"

"ဒါ ဘယ်လိုအမူအကျင့်လဲ၊ ဒါ ဘယ်လို အမူအကျင့်လဲ"

မာလျန်ကျွင်းက လက်ခုပ်တီးကာပြောလိုက်သည်။

"မင်းက စီးပွားရေးလုပ်နေပြီးတော့ ဒါက မင်းရဲ့အမူအကျင့်လား"

လင်းယွဲ့က သူ့ကိုအေးစက်စက်မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းယွဲ့က သူ့ကို မောင်းထုတ်မည်အား စိုးရိမ်သဖြင့် ယနေ့တာဝန်ကို မာလျန်ကျွင်း ပြန်သတိရသွားသည်။ သူက ချောင်းအသာဟန့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ထိုင်ကာပြောလိုက်၏။

"ဝက်သားနီချက်၊ ငါ့ကို ဝက်သားနီချက် တစ်ပွဲ မြန်မြန်ပေး၊ ငါ ဗိုက်ဆာလို့ သေတော့မယ်"

လူတိုင်းအကြည့်များ စုဆုံလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို မောင်းထုတ်ရန် လင်းယွဲ့မှာ ခက်ခဲသွားလေသည်။ ထိုသို့ မဟုတ်ပါက သူမ၏ဂုဏ်သတင်းပျံ့နှံ့သွားလျှင် စီးပွားရေးအတွက် ဆိုးရွားနိုင်လေသည်။ ထို့ပြင် ထျန်းရှန် စားသောက်ဆိုင်၏ ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် မာလျန်ကျွင်းက ဤမိုက်မဲသောစကားများကို လာပြောရုံသက်သက်မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ့တွင် အခြား အကြံအစည်တစ်ခုခုရှိရမည်။

အကယ်၍ ယနေ့တွင် သူ့ကိုမောင်းထုတ်လိုက်လျှင်တောင် သူက နောက်ပိုင်းတွင် သေချာပေါက်ပြန်လာဦးမည် ဖြစ်သည်။ လင်းယွဲ့က သူ ဘာလုပ်မည်ကို စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မာလျန်ကျွင်းက စားပွဲခုံကို စမ်းကြည့်ပြီး တောက်ခေါက်ကာ ပြောလိုက်သ၏။

"အရမ်း ညစ်ပတ်လွန်းတယ်၊ စားပွဲပေါ်မှာ ဆီတွေရှိနေတယ်၊ စားပွဲထိုး ဘယ်မှာလဲ၊ ဒီဆိုင်မှာ စားပွဲထိုးရော ရှိလို့လား"

လင်းယွဲ့က အဝတ်စတစ်ခုကိုယူကာ ပြန်သုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကုလင်ကပြုံးကာ အဝတ်စကို ယူလိုက်ပြီး ရှေ့ထွက်ကာ စားပွဲကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ မာလျန်ကျွင်းက ရွံရှာစွာဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။

"ငါ့ကို လာမထိနဲ့၊ မင်း ဒီအဝတ်အစားတွေကို လျော်ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ကုလင် ဒေါသမထိန်းနိုင်ဘဲ ဤလူကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်မည်ကို လင်းယွဲ့ စိုးရိမ်သဖြင့် ကုလင်ထံအကြည့်ဖြင့် အမြန်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ကုလင်ကပြုံးကာ စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဧည့်သည် ဒီလက်ဖက်ရည်က နည်းနည်းအေးနေပြီ၊ လက်ဖက်ရည်ကောင်းကောင်းတစ်ခွက် အသစ်သွားယူပေးမယ်"

"ဟမ့် အနည်းဆုံးတော့ မင်းမှာ အသိအမြင် နည်းနည်းရှိသေးတာပဲ"

မာလျန်ကျွင်း ဝင့်ကြွားနေစဉ်မှာပင် ကုလင်လက်ပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ထောင်ထလာလေသည်။

"ဘန်း"ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကြွေပန်းကန်လုံးမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားပြီး စားပွဲပေါ်သို့ကျဆင်းသွားလေသည်။ ခွက်ထဲရှိရေများက ပန်းထွက်သွားပြီး မာလျန်ကျွင်းပေါင်ကြားသို့ စိုရွှဲသွားလေ၏။ မာလျန်ကျွင်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားပြီး အမြန် နောက်ဆုတ်ကာ လန့်လည်းလန့် ကြောက်လည်းကြောက်သွားလေသည်။

"မင်း မင်း ဘာလုပ်တာလဲ"

"ဧည့်သည် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ခွန်အားကို ကောင်းကောင်း မထိန်းချုပ်နိုင်လို့ပါ၊ လက်ဖက်ရည်ခွက် အသစ်တစ်ခွက် ချက်ချင်းသွားယူပေးပါ့မယ်"

ကုလင်ပြုံးကာ မာလျန်ကျွင်းအား ခွေးခြေခုံပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ရာ သူမရုန်းကန်နိုင်အောင်ပင် အားပြင်းလှလေသည်။ မာလျန်ကျွင်းမှာ အံ့အားသင့်ကာ ကြောက်လန့်နေပြီး ကုလင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို နားမလည်သေးဘဲ ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး မင်းလူသတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

ကုလင်က သူ့ထံအပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဧည့်သည်က ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ကျွန်တော်က ဧည့်သည်ကိုနှစ်သိမ့်ပေးချင်ရုံပါ၊ ပြီးတော့ ဧည့်သည်ရဲ့ ဘောင်းဘီကိုလည်း ကျွန်တော် မတော်တဆစိုသွားစေမိတယ်၊ ခင်ဗျားကို သန့်ရှင်းအောင်လျှော်ပေးပြီး အခြောက်လှန်းပြီးရင် ပြန်ပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"

ရိုးသားသော သူ့အမူအရာကို မြင်သောအခါ မာလျန်ကျွင်းက သူ့ဘောင်းဘီကို သံသယဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ် ရပါတယ်၊ မင်းက မင်းရဲ့ ခွန်အားကိုတောင် မင်းမသိဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ဘောင်းဘီအကောင်းစားကို မင်း လျှော်လိုက်လို့ ပျက်စီးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ထိုအချိန်တွင် ဝက်သားများရောက်လာလေသည်။ မာလျန်ကျွင်းက တူတစ်စုံကိုယူကာ ဝက်သားတစ်တုံးကို ညှပ်ယူလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားခြင်း ရှိမရှိနှင့် အမွေးများ ရှိမရှိကြည့်ချင်လေသည်။ သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်သော်လည်း ဝက်မွေးတစ်ချောင်းမျှပင် မတွေ့ရပေ။

‘ဘာလို့ ဒီလောက်တောင်အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ရတာလဲ’

မာလျန်ကျွင်းက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်လေသည်။ အဆီများပြီး မွှေးကြိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းက အားပြင်းသော မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ အရသာခံဖုတိုင်းကို ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

သူက ပုံမှန်အားဖြင့် ထျန်းရှန်းနားနေဆောင်၏စားဖိုမှူး ပြင်ဆင်သော အစားအစာများကိုသာစားလေ့ရှိပြီး သူ့ကိုယ်သူ အစားအသောက်များကို ကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကာ ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ အစားအစာအများစုကို ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ထားလေသည်။ သို့သော် ဤဝက်သားနီချက်လေးက သူ့ကို ဤမျှလောက်အထိ အံ့အားသင့်စေမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ တစ်ကိုက် ကိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ပိုလိုချင်လာလေသည်။ မာလျန်ကျွင်း၏ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာ၏။

‘တစ်ကယ်လို့ သူမကသာ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ စားဖိုမှူးနဲ့ယှဉ်ပြိုင်ရင် ထျန်းရှန်းနားနေဆောင်ရဲ့စားဖိုမှူး နိုင်ပါ့မလား’

‘သူ မနိုင်နိုင်လောက်ဘူး’

မာလျန်ကျွင်းသည် လင်းယွဲ့၏ဆော့စ်လုပ်နည်းကို မည်မျှပင်ရလိုစေကာမူ၊ မည်မျှပင် ခေါင်းမာချင်စေကာမူ၊ သူ့ကိုယ်ပိုင်စိတ်နှလုံးကိုတော့ မလှည့်စားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက ဝက်ခြေထောက်ကိုမလွတ်တမ်း မြဲမြဲမြံမြံဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ လင်းယွဲ့ မျက်မှောင် အသာကြုတ်မိသွား၏။

'ဒီကောင် ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲဟ'