အခန်း ၁၅၁

Ch-151

ရာသီဥတုက အုံ့မှိုင်းအေးစက်နေကာ နေကိုတောင် မတွေ့ရပေ။ မီးဖိုချောင်ပြတင်းပေါက်မှဝင်လာသော နေရောင်ခြည်မှာလည်း အေးစက်ပြီး မှိန်ပျပျဖြစ်နေသည်။ မီးဖိုထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်ကသာ နံရံပေါ်တွင် အနီရောင်အလင်းတန်းကိုဖြာကျစေပြီး တဖြောက်ဖြောက်မြည်ကာ တောက်လောင်နေသည်။ လင်းယွဲ့က မုန့်ပြားများ အမြောက်အများဖုတ်နေသည်ကို ကုလင်ကြည့်နေရင်း သူမကိုယ်သူမ တီးတိုးရေရွတ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ပိုလုပ်ထားမှပဲ၊ စစ်တပ်ထဲက အစားအသောက်တွေ ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး၊ တစ်ကယ်လို့ ဆိုးရွားတာပဲဖြစ်ဖြစ် မလောက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ဒါတွေသုံးပြီး အခက်အခဲကို ကျော်ဖြတ်လို့ရတယ်"

"အရမ်းဆိုးတာပဲ"

ကုလင် ညည်းညူလိုက်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းစူထားသကဲ့သို့ရှိနေသည်။

"အရင်တုန်းက ကိုယ်ဝင်ခဲ့တုန်းကဆိုရင် တစ်နေ့ကုန် ဆန်ပြုတ်ပဲသောက်ခဲ့ရတာ၊ ဆန်ပြုတ်က ရေတွေချည်းပဲဖြစ်နေတာတင်မကဘူး၊ ထမင်းထဲမှာ သဲတွေပါရောနေသေးတာ"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လင်းယွဲ့က ဂျုံအနည်းငယ်ကို ထပ်မံဖျော်စပ်ကာ ဆက်ဖုတ်နေလေသည်။ ဤဂျုံမှုန့်ကို နှံစားပြောင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ရေနှင့်ရောကာ မုန့်နှစ်ရည်အဖြစ် ဖျော်စပ်၍ ပါးလွှာသောအချပ်အဖြစ် ဖြန့်ကျက်ကာ ဆောင်းရာသီတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် သိမ်းဆည်းထားနိုင်လေသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် လူအများအပြားက အခြားပြည်နယ်များသို့ အလုပ်သွားလုပ်ကြရာ ငွေကုန်ကြေးကျသက်သာစေရန် ဤအပြားမုန့်များကို ယူဆောင်သွားပြီး ရေနှင့်တွဲဖက်စားသုံးလေ့ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့က ဗိုက်ပြည့်စေရုံသာမက သေးငယ်ပေါ့ပါးလေသည်။ မုန့်ပြားများကို အေးသွားစေရန်ထားပြီးနောက် လေးထောင့်ပုံစံထပ်ထားလိုက်၏။ လင်းယွဲ့ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဝက်သုံးထပ်သားချက်ကိုသာ အခြောက်ခံထားမယ်ဆိုရင် သယ်ရတာ ပိုလွယ်ပြီး ပုပ်သိုးနိုင်ခြေလည်းနည်းသွားမယ်၊ အချိန်မရတာ နှမြောစရာပဲ၊ နောက်ကျရင် မုန့်ပြားထဲမှာအသားနဲ့ညှပ်ပြီးစားလို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ မုန့်ပြားမှာ သုတ်စားဖို့ဆော့စ်နှစ်အိုးလည်း ယူသွားဦး၊ အစောကတည်းကသာသိခဲ့ရင် ဆိုင်မလာခင် ကန်စွန်းဥကစီမှုန့်ကို ကျွန်မ ပြင်ဆင်ထားမိမှာပဲ၊ ကန်စွန်းဥ ခေါက်ဆွဲတချို့လုပ်ပေးလို့ရပြီး ရှင်လမ်းမှာ ချက်စားလို့ရတာပေါ့၊ ရှင်ကြော်သမျှအကုန်တူးနေပေမဲ့ ခေါက်ဆွဲကိုတော့ တူးအောင်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား"

ကုလင်မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ မြင်ကွင်းက အလွန်တရာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ကိုပင် နူးညံ့သွားစေလေသည်။ လင်းယွဲ့က မုန့်ပြားများ၊ ဝက်သားနီချက်၊ အသားပေါက်စီများနှင့် ဆော့စ်များကို ထုပ်ပိုးကာ ကုလင်ထံသို့ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒါတွေက လမ်းမှာစားဖို့အတွက်၊ အိမ်မှာရှိနေတုန်းတော့ တခြားဟာစားလို့ရတယ်"

လမ်းပေါ်ရှိ အုံ့မှိုင်းသောအငွေ့အသက်က ညစာစားခန်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်နေလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တက်ကြွနေတတ်သော တာ့ယာပင်လျှင် ကုလင်ကိုစိုက်ကြည့်ကာ သူ့အင်္ကျီလက်ကို မခွဲနိုင်မခွာရက် ဆွဲထားလေသည်။ သူမအကြိုက်ဆုံး အစားအစာကလည်း အရသာမရှိတော့ပေ။ ကုလင်က တာ့ယာခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်"

"အရင်တုန်းက အစ်ကိုကြီးကလည်း အဲဒီလိုပြောခဲ့တာပဲ"

တာ့ယာက သူမနှာခေါင်းများကျဉ်လာပြီး မျက်ရည်များစီးကျလာလျက် ပြောလိုက်၏။ ကုတန်ကလည်း ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ထမင်းကိုသာ စားနေလေသည်။ ယနေ့ သူ စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း စိတ်အခြေအနေမှာမကောင်းပေ။

ဤသည်က ကုတန်နှင့် တာ့ယာတို့အတွက် တကယ်ကိုရက်စက်လှပေသည်။ သူတို့အစ်ကိုကြီးကို ဆုံးရှုံးပြီးနောက် အစ်ကိုအသစ်တစ်ယောက်ရခဲ့သည်။ သံယောဇဉ်အချို့တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ခါစအချိန်လေးမှာပင် ဤအစ်ကိုအသစ်မှာ စစ်တပ်သို့ဆင့်ခေါ်ခံရပြန်လေသည်။ ကုလင်ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့ ငါ့မှာလျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခုရှိတယ်"

"ဘာလဲ"

တာ့ယာနှင့် ကုတန်တို့က ကုလင်ကို မော့ကြည့်ကာ ပြိုင်တူမေးလိုက်ကြသည်။

"ငါ မပြန်လာမချင်း မင်းတို့အားလုံး ကောင်းကောင်းနေပြီး မရီးမစကားကို နားထောင်ရမယ်၊ ငါ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းတို့ကိုပြောပြမယ်"

ဤစကားများက တာ့ယာနှင့် ကုတန်တို့၏စူးစမ်းလိုစိတ်ကို နှိုးဆွလိုက်သော်လည်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ရန် သူတို့မည်မျှပင်တောင်းဆိုစေကာမူ ကုလင်မှာ မတုန်လှုပ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူ့စကားအနည်းငယ်က တာ့ယာနှင့် ကုတန်တို့၏စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ပိုမိုကြီးထွားလာစေရန်သာ လောင်စာဖြည့်ပေးလိုက်လေသည်။ ညစာစားပြီးနောက် ကုလင်က သူ့အိတ်ကိုကောက်လွယ်ကာ ရွာသို့ပြန်ရန်ပြင်ဆင်လေသည်။

"ရှင့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ဘာလဲ"

လင်းယွဲ့က သူ့ကော်လံကို သပ်ရပ်အောင်လုပ်ပေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်က ကုလင်ဆိုတာကို သူတို့ကို ပြောပြဖို့ ဒီတစ်ကြိမ်ကျိန်းသေပြန်လာခဲ့မယ်"

ကုလင်ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အခု ကိုယ်ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကိုယ့်နာမည်ကို ပြန်သုံးလို့ရလောက်ပြီ"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လင်းယွဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဒီတစ်ခါစစ်တပ်ထဲဝင်ရမှာမဟုတ်ဘူးလား၊ ရှင်က ဘာလို့ ရှင့်နာမည်ကို ရှင်းလင်းလို့ရမှာလဲ"

"ဒါဆို ဒါကို ကိုယ်ပြန်လာတဲ့အခါ မင်းကိုပြောပြမယ့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအဖြစ် မှတ်ထားလိုက်"

ကုလင်က အရပ်အလွန်ရှည်ပြီး လင်းယွဲ့၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ရပ်နေချိန်၌ အတော်လေး ခံ့ညားထည်ဝါနေသင့်သည်။ သို့သော် သူ့အပြုံးက ခြိမ်းခြောက်မှုထက် ပိုနူးညံ့နေလေ၏။

"ဒါကြောင့် ဒီအချိန်အတွင်းမှာ မင်းကိုယ်မင်းဂရုစိုက်ရမယ်နော်၊ ကိုယ်ပြန်လာတဲ့အခါ ပြောပြမယ်"

နောက်တစ်နေ့ညတွင် အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူကာ ကုလင်က လားလှည်းကို အသုံးပြု၍ ကောက်ပဲသီးနှံများကို အကြိမ်များစွာ သယ်ယူပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ မြို့တံခါးသို့ ရောက်သောအခါ သူကအိတ်နှစ်အိတ်စီကို လင်းယွဲ့အိမ်သို့ သယ်ဆောင်သွားလေသည်။ သို့သော် သူကလင်းယွဲ့နှင့် အခြားသူများကို သတိမထားမိစေခဲ့ပေ။ သူက စပါးဆယ်ကျင်းကျော်ကိုစတိုခန်းနှင့် ခြံဝင်းထဲသို့ထိုးသိပ်ထည့်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

စပါးများကိုမြင်တွေ့ရသောအခါ လင်းယွဲ့ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ချက် ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ကုလင်ကို ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ။ လမ်းမများပေါ်တွင် ယောကျ်ားများကို ပိုဖမ်းဆီးလာကြရာ အနောက်လမ်းမြောက်ပိုင်းဒေသနှင့် တောင်ပိုင်းဒေသရှိလူတိုင်း ကြောက်ရွံ့စွာ နေထိုင်ကြရလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စည်ကားနေတတ်သော လမ်းမများမှာ ရုတ်တရက်လူသူကင်းမဲ့သွားလေသည်။

ဆိုင်အများအပြားမှာလည်း ပိတ်ပစ်လိုက်ကြလေသည်။ ဆောင်းလေပြင်းက တိုက်ခတ်နေပြီး နှင်းပွင့်များကို မြေကြီးပေါ်သို့လွင့်စင်ကျစေရာ မြင်ကွင်းကို ပို၍ပင်အထီးကျန် ဆွေးမြေ့ဖွယ်ရာနှင့် အေးစက်သွားစေလေသည်။ လင်းယွဲ့၏ဆိုင်မှာ အရှေ့နှင့် အနောက်လမ်းဆုံတွင်တည်ရှိသဖြင့် ထိုနေရာတွင် လူဖမ်းရန်သိပ်မခက်ခဲပေ။

သို့သော် စီးပွားရေးမှာ ထိုးကျသွားလေသည်။ လင်းယွဲ့က ကလေးသုံးယောက်အတွက် အထူးအစားအစာများ ချက်ပြုတ်ရန် အချိန်အနည်းငယ်ယူလိုက်ရုံသာရှိတော့သည်။ ပထမဆုံး နှင်းကျသောနေ့တွင် သူမကဟော့ပေါ့အနှစ်ကိုဆီဖြင့်ကြော်ကာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အချို့ထည့်ပြီး ရေဖြင့် ပြုတ်လိုက်လေသည်။

သူမနှင့် ကလေးသုံးယောက်တို့မှာ မီးဖိုဘေးတွင်ထိုင်ကာ အိုးထဲသို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ အသားများနှင့် အသားလုံးများကို ထည့်ကြလေသည်။ အိုးထဲရှိ အနီရောင်ဆီများက ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး အခိုးအငွေ့များထွက်နေကာ မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးကို နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေလေသည်။

"စားကြ၊ အမဲသားလိပ်တွေကျက်လောက်ပြီ၊ အကုန်လုံး ပေါ်နေကြပြီ"

လင်းယွဲ့ကပြောရင်း အသားတစ်ဖတ်ကို အရင်ကောက်ယူကာ ဆီခွက်ထဲသို့နှစ်လိုက်၏။ အမဲသားလိပ်မှ အခိုးအငွေ့များ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး နှမ်းဆီနှင့် နှမ်းဖြူစေ့များ ဖုံးအုပ်သွားလေသည်။ ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်သောအခါ အပူချိန်မှာ ကွက်တိဖြစ်နေပြီး အသားမှာ အစပ်အရသာရှိကာ နှမ်းဆီနှင့် နှမ်းရနံ့တို့ဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။

‘အရသာရှိလိုက်တာ’

ကလေးသုံးယောက်၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အသားများကို အလုအယက် ကောက်ယူကြလေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယန်ယိုထျန်းမှာ ယခင်ကလောက် အရှက်မကြီးတော့ပေ။ ယခုအခါ သူ့မျက်နှာမှာ ပြည့်ဖြိုးပြီး ပိုဖြူလာသဖြင့် သူ့ကို အများကြီးချစ်စရာကောင်းလာစေလေသည်။ တာ့ယာက အသားလိပ်တစ်ဖတ်ကိုစားပြီးနောက် အချိုရည်တစ်ငုံကို အမြန်သောက်လိုက်၏။

"အစ်မ ဒီအချိုရည်က အရမ်းအရသာရှိတာပဲ၊ ဘာလို့ ညီမတို့ဒါကိုမရောင်းတာလဲ"

"ရှူး"

လင်းယွဲ့က လက်ညှိုးထောင်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက နတ်ဘုရားကပေးထားတာမလို့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ၊ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးသိလို့ မဖြစ်ဘူး မဟုတ်ရင် နောက်ကျရင် နင်သောက်ရမှာမဟုတ်တော့ဘူးနော်"

တာ့ယာအမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ သေချာပေါက်မပြောပါဘူး၊ ဒါက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ ထပ်သောက်ချင်သေးတယ်"

လင်းယွဲ့ကကြွပ်ရွနေသော ပဲပြားလိပ်ကြော်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ရာ ပြည့်ဝသော ဟင်းရည်အရသာက ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ချောမွေ့ကာပျစ်နှစ်နေလေသည်။ ထို့နောက် စပရိုက်တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ အလွန်ပင်ရင်အေးသွားစေလေသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ သွေးထွက်သံယိုမှုများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့်မတူဘဲ သူတို့မှာ အတော်လေးပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။

ဆယ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်မှသာ စစ်တပ်ထဲဝင်ရန် လူအလုံအလောက်စုမိသွားသဖြင့် စစ်ဆေးရေးအရာရှိများမှာ တဖြည်းဖြည်းငြိမ်ကျသွားလေသည်။ သို့သော် ဤဆင်းရဲဒုက္ခများပြီးနောက် ခရိုင်မြို့တော်၏လမ်းမများမှာ ယခင်ကလောက် အသက်ဝင်မှုမရှိတော့ဘဲ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသောလူများ၏မျက်နှာများမှာ အများအားဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဆန်ရောင်းမယ် ဆန်ရောင်းမယ်၊ တစ်ကျင်းကို ကြေးပြား ၁၈၀"

"အစားအစာ အသစ်စက်စက်ဖြစ်တဲ့ ကန်စွန်းဥက ချိုမြိန်ပြီးအရသာရှိတယ်၊ ဆယ်ပေါင်ကို ကြေးပြား ၁၀၀တည်းပါ"

လမ်းပေါ်တွင်အော်ဟစ်ရောင်းချနေသော ဈေးနှုန်းများမှာ အဆမတန်မြင့်မားနေပြီး အစားအစာ အမျိုးအစား အားလုံးမှာ ဈေးတက်သွားလေသည်။ ဆော့စ်အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများ အားလုံးက ရေခဲသေတ္တာထဲမှလာခြင်းဖြစ်သဖြင့် လင်းယွဲ့ကအချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် ဈေးမတင်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ဤသည်က ဝယ်သူအများအပြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

လူအများအပြားမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အသားများကိုမဝယ်နိုင်ကြသဖြင့် လင်းယွဲ့၏ဆော့စ်များကို အရံဟင်းအဖြစ် စားသုံးရန် ရိုးရှင်းစွာ ဝယ်ယူကြလေသည်။ ထို့ပြင် သူမက ဈေးမတင်သောကြောင့် သူမဂုဏ်သတင်းမှာ ကြီးမားစွာတက်လာလေသည်။ သူမကို အလွန်တရာကောင်းမွန်သော လူတစ်ယောက်အဖြစ် လူအများအပြားကပြောဆိုကြ၏။ လင်းယွဲ့က ဘာမှမခံစားရပေ။ သူမက သူမ၏ လိပ်ပြာသန့်မှုအတိုင်း လုပ်ဆောင်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျီဝေ့လန်၏ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ချက်ကိုတော့ သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကျီဝေ့လန်က ဆော့စ်လာယူရန်လူလွှတ်လိုက်သောအခါ အကျိုးအမြတ်၏ဝေစုတစ်ခုကိုလည်း သူမထံပေးလိုက်လေသည်။ သတင်းပို့သူက နေရာတိုင်းတွင်အစားအသောက် ဈေးနှုန်းများတက်နေပြီး မြို့တော်တွင်လည်း အပါအဝင်ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ ဤဆော့စ်အသုတ်မှာ မြို့တော်တွင် သိသိသာသာ မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းတစ်ခုရရှိမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားလေ၏။

ထို့ကြောင့် ဈေးတက်မည်ဟု မျှော်လင့်ရသော ငွေကြေးများကိုကြိုတင်ပေးရန် ကျီဝေ့လန်က လူလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတွေ ပိုပိုပြီးဆာလောင်လာကြကာ တချို့မှာ အိမ်လခမပေးနိုင်သဖြင့် အိမ်ရှင်များ၏နှင်ချခြင်းကို ခံရပြီး ထောင့်အသီးသီးတွင် ခိုအောင်းနေကြရလေသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် တောင်းရမ်းနေသူ အရေအတွက်မှာလည်း တိုးများလာလေသည်။

အခြေအနေ၏ကြီးလေးမှုကို လင်းယွဲ့ ခံစားလိုက်ရပြီး လုံခြုံရေးအတွက် အိမ်အပြန်ရော ဆိုင်သွားရာတွင်ပါ ဓားတစ်လက်ကို ဆောင်ထားလိုက်လေသည်။ သို့သော် လူတွေ ပိုပိုပြီးဆာလောင်လာသည်နှင့်အမျှ ခရိုင်မြို့တော်ရှိ ဆိုးရွားသောအခြေအနေက လင်းယွဲ့ကို စိတ်မအေးဖြစ်စေလေသည်။ ထိုနေ့တွင် လမ်းပေါ်ရှိဆိုင်အများစုမှာ အလျင်စလို တံခါးများပိတ်လိုက်ကြလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လင်းယွဲ့က ဘေးရှိမုန့်ဆိုင်ကိုအမြန်မေးလိုက်၏။

"ပြည်တွင်းဆူပူအုံကြွမှု ဖြစ်နေပြီ၊ ပုန်းနေကြ"