အခန်း ၁၆၀

Ch-160

*ရွှပ်*

ဖြူဖွေးတောက်ပနေသော ဓားသွားက နှင်းများပေါ်တွင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် အလင်းပြန်သွားပြီး သွေးများ၏မျိုချခြင်းကို လျင်မြန်စွာခံလိုက်ရလေသည်။ လင်းယွဲ့မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကုလင်ကမြင်းအမြင့်ကြီး တစ်ကောင်ပေါ်တွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းသုံးလုံးကို ချက်ချင်းဖြတ်ချလိုက်သည်အား မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူကသာမန်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခရီးပန်းနေပုံရလေသည်။

သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများကြားတွင် စူးရှသော သူ့အကြည့်များက တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာလေ၏။ ပူနွေးသောသွေးများက လင်းယွဲ့မျက်နှာပေါ်သို့ စင်လာလေသည်။ သူမအနောက်မှ အလွန်ပြင်းထန်သော မီးတောက်များနှင့် အရှေ့မှလွင့်ဝဲနေသော နှင်းပွင့်များကို သူမခံစားနေရ၏။

ရေခဲနှင့် မီးတို့ရောယှက်နေသော်လည်း သူမရှေ့ရှိလူ၏တောက်ပသောပုံရိပ်နှင့် မည်သည့်အရာကမျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။ ကုလင်က ဓားပြအယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်ကို လျင်မြန်စွာရှင်းလင်းလိုက်လေသည်။

'ခွပ် ခွပ်'

သူမြင်းကို စီးကာ လင်းယွဲ့ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာလေသည်။ သွေးနံ့များက လင်းယွဲ့နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ဆံပင်များက သူမမျက်နှာကို ပွတ်တိုက်သွားသဖြင့် ယားယံသွားစေလေ၏။ သူတို့မျက်လုံးများ ဆုံတွေ့သွားကြပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ စူးရှမှုကတဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားလေသည်။

သူကလက်မောင်းဖြင့် ဓားကိုသုတ်လိုက်ပြီး ဓားအိမ်ထဲသို့ပြန်ထည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူကကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ကာ လင်းယွဲ့ထံသို့ သူ့လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ သူ့လက်များမှာ အလွန်တရာဖြူဖွေးနေပြီး လက်ဆစ်များမှာ သွယ်ပြီးရှည်လျားကာ ၎င်းတို့ပေါ်ရှိသွေးစွန်းများက မက်မွန်ပန်းအနီရောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူက ယခုလေးတင် လူများစွာကို သတ်ထားခဲ့ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှလူသတ်ချင်သော အငွေ့အသက်များထွက်ပေါ်နေသော်လည်း လင်းယွဲ့မှာ လုံးဝမကြောက်ရွံ့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာစောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ ကုလင်က သူမမျက်နှာပေါ်ရှိသွေးကွက်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်းမျက်နှာကို ပေကျံသွားစေမိပြီ"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

လင်းယွဲ့ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်"

သူမ၏နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်သောအနီရောင် နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သွေးများစွန်းထင်းနေသော ကုလင်နှလုံးသားမှာ ဂယက်မထဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆံထိုးတစ်ခုကိုထုတ်ကာ လင်းယွဲ့ဆံပင်များကြားသို့ထိုးထည့်လိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"လှတယ်"

၎င်းမှာ အပြန်လမ်းတွင် ချမ်းသာသော မိသားစုများကို လုယက်နေသည့်ဓားပြများနှင့်တွေ့ဆုံစဉ် သူရရှိခဲ့သောပစ္စည်း ဖြစ်လေသည်။ ပတ္တမြားများစီခြယ်ထားသော ရွှေဆံထိုးမှာ လင်းယွဲ့ခေါင်းပေါ်တွင် အထူးလှပနေမည်ဟု သူထင်သဖြင့် သူ့အိတ်ကပ်ထဲထည့်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူက သူမကိုသေချာကြည့်ရန် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခုပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

"ဒါက မင်းနဲ့တကယ်လိုက်ဖက်တယ်"

လင်းယွဲ့က ရွှေဆံထိုးကိုထိလိုက်ရာ သူမနှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု မသိမသာပေါ်လာလေသည်။

"ခဏလေး စောင့်ဦး၊ ကိုယ်အိမ်ကိုမကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်"

ကုလင်ပြောရင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးပုလင်းတစ်ပုလင်းကိုထုတ်၍ ယန်ယိုထျန်းထံသို့လွှဲပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒဏ်ရာကျက်ဆေး၊ မင်းဒဏ်ရာတွေကို အရင်ဆေးထည့်လိုက်ဦး"

အပြင်ဘက်မှ မြင်းခွာသံတခွပ်ခွပ်ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးဝမှမျက်နှာတစ်ခုပေါ်လာလေသည်။ လင်းယွဲ့မှာ ချက်ချင်းပင်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း အပြင်ဘက်မှလူမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် ထိုလူကမေးလိုက်သည်။

"ကုလင် အခုငါတို့ ဘယ်ကိုသွားသတ်ကြမလဲ"

"ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့"

ကုလင်မျက်လုံးများက ထပ်မံစူးရှသွားပြီး သူကမြင်းဇက်ကြိုးကိုဆွဲကာ တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူနောက်လှည့်ကာမှာကြားလိုက်၏။

"နောက်ပိုင်း နည်းနည်းရှုပ်ထွေးလာနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် တံခါးကိုပိတ်ပြီး အိမ်မှာပဲနေဖို့ သတိရနော်"

လင်းယွဲ့က သူမရင်ထဲတွင်ကြိုတင် ခံစားချက်တစ်ခုရရှိကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကုလင်မှာ မူလကစစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စောစောကရင်းနှီးနေသောလူမှာလည်း မာယန်ရွာမှ ရွာသားတစ်ဦးဖြစ်လေ၏။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့ရှီထိုင်ခရိုင်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ကုလင်ကို သူ့နာမည်အစစ်ဖြင့်ပင်ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြလေသည်။

‘သူ ပုန်ကန်လိုက်တာ သေချာတယ်’

"ဝေါ့"

ယန်ယိုထျန်း သွေးတစ်လုတ်အန်ထုတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့လဲကျသွားလေသည်။

လင်းယွဲ့မှာတွေးတောနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုအိမ်ထဲသို့အမြန် သယ်သွားလေသည်။

"ကျွန်မ တံခါးသွားပိတ်လိုက်မယ်၊ ခဏနေရင် မီးလည်းငြှိမ်းလိုက်မယ်"

လွီရှို့ယွီက ဝမ်ချန်ကိုတွဲထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ လင်းယွဲ့ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒုက္ခပေးသလိုဖြစ်သွားပြီ အစ်မ၊ ယိုထျန်းကို ကျွန်မဆေးအရင်လူးပေးလိုက်မယ်"

လင်းယွဲ့က ယန်ယိုထျန်းကိုအိပ်ရာပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီးနောက် ကလေးသုံးယောက်ကို ကျယ်လောင်စွာခေါ်လိုက်သည်။

"ကုတန် တာ့ယာ အစ်မပါဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး၊ ထွက်ခဲ့ကြတော့"

"မရီး"

ဗီရိုကြီးထဲမှ အားနည်းသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ ဗီရိုပွင့်သွားပြီး ကုတန်က ကလေးနှစ်ယောက်လက်များကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားလျက် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာလေသည်။ သူ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော ခေါင်းမာမှုမှာ လင်းယွဲ့ကိုမြင်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင်မျက်ရည်များအဖြစ် ကျဆင်းလာလေတော့သည်။

"ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ခုနက ကုတန် တကယ်ကိုကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ခဲ့တယ်"

လင်းယွဲ့ ချီးကျူးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုတန်ပြေးလာပြီး လင်းယွဲ့ကို တင်းကျပ်စွာဖက်ထားလိုက်၏။

"မရီး၊ မရီး ဘာမှမဖြစ်လို့ တော်သေးတာပေါ့"

ထို့နောက် သူအိပ်ရာပေါ်ရှိ ယန်ယိုထျန်းကို ကြည့်ကာမေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုယိုထျန်း ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

"ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးရင်းဒဏ်ရာရသွားတာ"

လင်းယွဲ့ပြောလိုက်ကာ မီးဖိုချောင်သို့သွား၍ သိုလှောင်ထားသောမီးသွေးများကို မီးဖိုထဲသို့ထည့်ပြီး မီးမွှေးကာ အိပ်ရာဘေးတွင်ထားလိုက်လေသည်။ အခန်းတွင်းအပူချိန်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး လင်းယွဲ့ကယန်ယိုထျန်း၏ဂွမ်းအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်လေ၏။ 'ဗြိ'ကနဲ အင်္ကျီစုတ်ပြဲသံနှင့်အတူ ဒဏ်ရာနှင့် အတွင်းခံအင်္ကျီပေါ်တွင် အထူကြီးဖြစ်နေသော သွေးခဲများကို လင်းယွဲ့ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီးနောက် သွေးများစွာ ထပ်မံပန်းထွက်လာလေသည်။

ယန်ယိုထျန်းတွင် ဓားဒဏ်ရာအများအပြားရရှိထားသည်ကို လင်းယွဲ့ ထိုအခါမှသတိပြုမိလေသည်။ ဒဏ်ရာများကို သုတ်ပေးပြီးနောက် သူမက ဒဏ်ရာကျက်ဆေးကို အမြန်လူးပေးလိုက်လေ၏။ ယန်ယိုထျန်းမှာ သတိလစ်နေသော်လည်း ဆေးမှုန့်လူးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ဒဏ်ရာတစ်ဝိုက်ရှိ ကြွက်သားများမှာ တုန်ခါသွားလေသည်။ သို့သော် ဒဏ်ရာကျက်ဆေးမှာ အတော်လေးအစွမ်းထက်ပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သွေးတိတ်သွားလေသည်။

ဒဏ်ရာကိုကုသပေးပြီးနောက် အပြင်ဘက်ရှိ မီးမှာလည်း အကုန်နီးပါးငြိမ်းသွားပြီဖြစ်သည်။ မီးမှာထင်းပုံပေါ်တွင်သာစုစည်းနေသဖြင့် လွီရှို့ယွီက ပေါက်တူးတစ်လက်ကို အသုံးပြု၍ ထင်းအားလုံးကို မြေကြီးပေါ်သို့တွန်းချလိုက်လေ၏။ ပြန့်ကျဲနေသောနှင်းများက မီး၏ပြင်းထန်မှုကို လျော့ကျသွားစေရုံသာမက စုပုံနေသောနှင်းများကလည်း မီးတောက်အများစုကို ငြိမ်းသတ်ရန်ကူညီပေးလေသည်။ လင်းယွဲ့က ဘေးပေါက်ကိုဖွင့်ပြီး အနောက်ဘက်ခြံဝင်းသို့ သွားလေသည်။

သူမအိမ်မှာ ဖျက်ဆီးလုယက်ခံထားရပြီး ဂွမ်းအင်္ကျီများနှင့် စောင်များကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချထားကာ အမည်းရောင်ခြေရာများစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ စတိုခန်းထဲရှိ စပါးများကိုလည်းမတွေ့ရတော့ဘဲ ဂရုမစိုက်မှုကြောင့် ကျကျန်ခဲ့သော ဆန်စေ့များကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကုလင်က ခရိုင်အစိုးရရုံးတော်သို့ တစ်ဟုန်ထိုးဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဤခရိုင်အစိုးရရုံးတော်မှာ ယခုအခါ ဓားပြများ၏ခိုလှုံရာနေရာဖြစ်နေလေ၏။ မြို့တံခါးများကို စောင့်ကြပ်ရန် သူတို့စီစဉ်ထားသော ဓားပြများမှာ ကုလင်၏သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုခံခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူတို့က အန္တရာယ်ကို သဘာဝကျကျပင် သတိမထားမိကြပေ။ ဓားပြများမှာ ခရိုင်မြို့တော်ကိုသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ပျော်ရွှင်မြူးထူးကာ ကာမဂုဏ်ခံစားနေကြဆဲဖြစ်သည်။

ကုလင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ဖရဲသီးများကို ခုတ်ထစ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူပင် ဓားပြအားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်လေသည်။ ဓားပြခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်သာ စားပွဲထိပ်တွင်ထိုင်လျက် ကျန်ရစ်ပြီး ဝိုင်ခွက်ကိုင်ထားသော သူ့လက်မှာ တုန်ယင်နေလေသည်။ သူ့ခြေထောက်များ တုန်ယင်နေသည်ကို သတိမပြုမိဘဲ မတ်တတ်ရပ်ရန် အတင်း ကြိုးစားလိုက်လေသည်။ သူအော်ဟစ်လိုက်၏။

"လူယုတ်မာတွေ၊ ငါ့ဒုတိယအစ်ကိုက မြို့ပြင်မှာရှိသေးတယ်၊ တစ်ကယ်လို့ သူသာသိသွားရင် မင်းတို့အားလုံးကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်၊ ငါ့ကို အခု လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ညှိနှိုင်းစရာ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်"

သူ့စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ့ခေါင်းမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ ကုလင်က ဓားပြကိုကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအချိန်တွင် မြေကြီးပေါ်၌အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေလေသည်။ ကုလင်က သူ့နောက်သို့လိုက်လာသော လူများကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီဓားပြတွေက မကောင်းမှုတွေအများကြီး ကျူးလွန်ခဲ့လို့ အခုကွပ်မျက်ခံလိုက်ရပြီ"

“ချမ်းသာသူနဲ့ ဆင်းရဲသူကြားက မညီမျှမှုကို ငါမုန်းတယ်၊ အခု အဲဒါကို မင်းတို့အားလုံးအတွက် ငါတန်းတူဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်၊ လူတိုင်းမှာ မြေယာရှိရမယ်၊ အခွန်တွေနည်းရမယ်၊ ပြီးတော့ လူတိုင်းကိုယ့်မိသားစုနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရမယ်”

"ဆက်ရှင်းပြနေစရာမလိုတော့ဘူး"

ဝမ်တာ့ကျန်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"စောင့်ကြပ်နေတဲ့ စစ်သားတွေကို ငါတို့ သတ်ပြီးပြီဆိုတော့ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်လို့မရတော့ဘူး၊ ဒါ့အပြင် တာ့ယုံရဲ့အမြင်မှာတော့ စစ်တပ်ထဲမဝင်တဲ့သူတွေက ရာဇဝတ်ကောင်တွေဖြစ်နေပြီလေ သေလူတွေပဲ"

"ငါတို့ မင်းနဲ့အတူရှိတယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ဘုရင်တွေနဲ့ မှူးမတ်တွေက မွေးကတည်းက အထူးကံကြမ္မာပါလာလို့လား၊ အဲဒီခွေးဧကရာဇ်က ငါတို့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံရတာလဲ"

ကုလင်ပြုံးကာ အဓိကနေရာတွင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒီခရိုင်ကို ငါတို့ခုလေးတင်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီဆိုတော့ စီစဉ်စရာတွေအများကြီး ရှိသေးတယ်၊ ငါတို့ကိစ္စတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြေရှင်းဖို့လိုတယ်"

ကုလင်က သူ့ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးလိုက်ရာ စစ်သားများက ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ကြလေသည်။ သူက ဤအဖွဲ့၏အဓိကနေရာတွင်ရှိနေကြောင်း သိသာလေသည်။ ညနေပိုင်းရောက်မှသာ ကုလင်အိမ်ပြန်နိုင်ခဲ့လေ၏။ သူ အိမ်သို့ အလျင်စလိုပြန်လာသောအခါ မြေကြီးပေါ်ရှိ အလောင်းပုံကြီးနှင့် ထင်းပုံကိုမြင်ပြီး သူ့ရင်ထဲ လေးလံသွားလေသည်။

‘လင်းယွဲ့ကို ဒီမှာဆက်နေခိုင်းလို့မဖြစ်ဘူး’

သို့သော် အိမ်ထဲတွင် ထွန်းလင်းနေသော ဖယောင်းတိုင်များကို မြင်သောအခါ သူ့နှလုံးသားမှာ ပြန်လည်လန်းဆန်းသွားလေသည်။

"လင်းယွဲ့"

သူတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ လင်းယွဲ့ ကုတင်တိုင်ထက်မှီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမက မှေးခနဲအိပ်ပျော်သွားသော်လည်း သူမမျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါမှုန်ဝါးနေသောအကြည့်များမှာ ထိုသူနှင့်ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကုလင်က ကျေနပ်မှုကိုအထူးတလည်ခံစားလိုက်ရပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် အိမ်ကိုပြန်ရောက်ပြီ"

လင်းယွဲ့က ယန်ယိုထျန်းအတွက် စောင်ကို သေချာခြုံပေးလိုက်သည်။

"ရှင် စားပြီးပြီလား၊ ရှင့်အတွက် အစားအသောက် နည်းနည်းချန်ထားတယ်"

ဤသည်မှာ ကုလင်ကြားဖူးသမျှထဲတွင် ရိုမန့်တစ်အဆန်ဆုံးစကားပင် ဖြစ်လေသည်။ သူ့မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

"ကိုယ်စားဖို့ အချိန်မရသေးဘူး"

လင်းယွဲ့က မီးဖိုချောင်ရှိအိုးထဲမှ အစားအသောက် အနည်းငယ်ယူလာသည်။ ထမင်းပေါ်တွင် ဝက်သားနီချက်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အစိမ်းများတင်ထားကာ လင်းယွဲ့ပြောလိုက်၏။

"ဆန်တွေ အကုန်ယူသွားခံရလို့ သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ ဒီနေ့ည ကျွန်မတို့အချိန်မရလို့ အများကြီးမချက်လိုက်ရဘူး၊ ဒါလေးနဲ့ပဲ အရင်တင်းတိမ်လိုက်ပါဦး"

"မင်းလုပ်သမျှ အကုန်လုံးကို ကိုယ်ကြိုက်တယ်"

ကုလင်က အစားအသောက်ကိုယူကာ အားရပါးရ စတင်စားသောက်လေသည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာ ကျေနပ်မှုကြောင့် မှေးစင်းသွားလေသည်။

"အရသာရှိလိုက်တာ"

အစားအစာမှာ နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး ပြည့်ဝသော အနက်ရောင်ဆော့စ်တို့ဖြင့် ထမင်းနှင့် အထူးလိုက်ဖက်လှပေသည်။

"ဒါနဲ့"

လင်းယွဲ့ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအချိန်အတွင်းမှာ အလောင်းတွေ အများကြီး စုပုံနေလောက်ပြီ၊ အေးတဲ့ ရာသီဥတုက ဆွေးမြည့်မှုကိုနှေးကွေးစေတယ်ဆိုပေမဲ့ တစ်ကယ်လို့ သေချာ မဖြေရှင်းဘူးဆိုရင် ရေအရင်းအမြစ်တွေကို ညစ်ညမ်းစေပြီး ကပ်ရောဂါ ဖြစ်စေနိုင်တယ်"

"ကောင်းပါပြီ"

ကုလင်ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ကိုယ်မီးရှို့လိုက်ပါ့မယ်"