အခန်း ၁၆၁

Ch-161

ကုတန်နှင့် တာ့ယာတို့ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လင်းယွဲ့က ကုလင်နားနားကပ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဒီခေတ်လူတွေက အယူသည်းကြတယ်၊ ဒါကြောင့် မီးရှို့လို့မဖြစ်ဘူး၊ မြို့ပြင်က နေရာတစ်ခုရှာပြီးမြေမြှုပ်လိုက်ကြတာပေါ့"

"ကောင်းပြီ"

ကုလင်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ခရိုင်အစိုးရရုံးတော်အပြင်ဘက်က ခြံဝင်းကို သူတို့ကိုရှင်းလင်းခိုင်းထားတယ်၊ နောက်ကျရင် အဲဒီမှာသွားနေကြတာပေါ့၊ ဒီမှာကနေရာတိုင်း အလောင်းတွေချည်းပဲဆိုတော့ မင်း ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ယိုထျန်းရော သူက အခုဒဏ်ရာရထားတာဆိုတော့ ရွှေ့ပြောင်းတာတွေ၊ လေတိုက်ခံတာတွေ မလုပ်သင့်ဘူးလေ"

"အစ်မ ကျွန်တော်အဆင်ပြေပါတယ်"

ယန်ယိုထျန်း နိုးနေပြီဖြစ်ရာ ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူဘာမှမဖြစ်ကြောင်း အမြန်အာမခံလိုက်သည်။

"နောက်ကျရင် သူ့ကိုပြန်သယ်ဖို့ ဝေါယာဉ်တစ်စီး ရှာခိုင်းလိုက်မယ်"

ကုတန်နှင့် တာ့ယာတို့မှာ ဘေးတွင် အနေရခက်စွာထိုင်နေပြီး ကုလင်စားသောက်ပြီးစီးမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။ သူတို့က ကုလင်ကို အကြိမ်ကြိမ်ကြည့်နေကြရာ တစ်ခုခု ပြောချင်နေကြောင်း သိသာလေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကုလင် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်ရာ ကုတန်က သတ္တိမွေးကာမေးလိုက်၏။

"အစ်ကို အစ်ကိုကစစ်တပ်ထဲသွားဝင်တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်စောစောပြန်ရောက်လာတာလဲ"

ကုလင်မှာ ဖုံးကွယ်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ အစောပိုင်းဖြစ်စေ နောက်ပိုင်းဖြစ်စေ သူတို့သိသွားကြမည်သာဖြစ်ကြောင်း သူသိလေသည်။ သူကတိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့က အစောင့်စစ်သားတွေကိုသတ်ပစ်လိုက်တယ်ဆိုတော့ ပုန်ကန်ရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး"

"ပုန်ကန်တာ"

ကုတန်က ကုလင်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ကုလင်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ပုန်ကန်မှုဆိုသည်မှာ သူ့အမြင်တွင် အသေးအမွှားကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေ၏။ ကုတန်မှာ ထိုအရာကို ရှင်းလင်းစွာနားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ပုန်..... ပုန်ကန်တာ"

တာ့ယာ ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။

"အစ်ကို ပုန်ကန်တာလေးများ ဘာအံ့ဩစရာရှိလို့လဲ"

သူမ၏အရင်ဘဝတွင် ဟိုလူ ဒီလူ ပုန်ကန်သည်ဆိုသော အကြောင်းများကို မကြာခဏကြားခဲ့ရဖူးသည်။ သို့သော် သူမဘဝမှာ ဘယ်သောအခါမှ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ သူမက တာ့ဟွမ်ယာ၏ကျွန်ဖြစ်နေဆဲသာဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူမရင်ထဲတွင် ပုန်ကန်မှု ဆိုသည်မှာ ကြီးမားသောကိစ္စတစ်ခုဟု မထင်ခဲ့ပေ။

ကုတန်က တာ့ယာထံမျက်လုံးပြူး၍စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ဖြစ်နေသောပုံစံ၊ ထို့နောက် ကုလင်၏ဂရုမစိုက်သော အမူအရာနှင့် လင်းယွဲ့၏တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ့ခမျာအလွန်တရာအံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူပင် စတင်သံသယဝင်လာလေသည်။

‘သူတို့ကပဲ ပုန်ကန်မှုရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်တာလား ဒါမှမဟုတ် ငါကပဲ အလွန်အမင်းတုံ့ပြန်နေတာလား’

ထို့ကြောင့် ကုတန်က သူ့အမူအရာကို ပြင်ဆင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး မျက်ခုံးများကို ဖြေလျှော့ကာပြောလိုက်သည်။

"အိုး ပုန်ကန်တာပဲလေ"

"အစ်ကို"

တာ့ယာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို ပြန်လာတဲ့အခါလျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခု ပြောပြမယ်ဆိုတာ ဘာများလဲ"

"မင်းတို့ကို ပြောပြရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ"

ကုလင်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အမြွှာဆိုတာလုံးဝမရှိခဲ့ဘူး"

"ဟင်"

ကုတန်နှင့် တာ့ယာတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကုလင်ကိုကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ ကုတန်၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီးမေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို အစ်ကိုကဘယ်သူလဲ "

ကုလင်က ကလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါက ကုလင်ပဲ"

"အာ"

"အစ်ကိုကြီး"

"အစ်ကိုကြီး"

ကုတန်နှင့် တာ့ယာတို့မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပြည့်နှက်လာပြီး ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူတို့သဘောမပေါက်ခင်မှာပင် မြေကြီးပေါ်သို့ကျဆင်းသွားလေသည်။ သူတို့က ရှေ့သို့ပြေးထွက်သွားပြီး ကုလင်ကို တင်းကျပ်စွာဖက်ထားလိုက်ကြလေ၏။ ကုလင်က သူတို့နှစ်ယောက်ကိုနှစ်သိမ့်ရန် ခေါင်းကိုပုတ်ပေးလိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူ့အတွက်ရှားပါးလှသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဖြစ်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး စစ်မြေပြင်မှာ ကျဆုံးသွားပြီလို့ပဲ ကျွန်တော်တို့ထင်ခဲ့တာ"

ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမှုကြောင့် ကုတန်ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ လှိုင်းထန်လာလေသည်။ သူအော်ငိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ အရမ်းကြောက်ခဲ့ရတာ၊ အစ်ကို့ကို ဘယ်တော့မှပြန်မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ ငတ်သေလုနီးပါးပဲ၊ မရီးကျေးဇူးကြောင့်သာ"

"အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာမှ ပြန်လာတာလဲ၊ ဗြဲ အကိုကြီး”

တာ့ယာက ကုလင်ကိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး မျက်ရည်များစီးကျနေကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမအတွက်တော့ ဤသည်မှာဘဝနှစ်ခုဖြတ်သန်းပြီးမှ ဆုံတွေ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး အံ့ဖွယ်ရာတစ်ခုနှင့် ပိုတူလေသည်။

"ငါက လူယုတ်မာတစ်ယောက်ရဲ့ ထောင်ချောက်ဆင်ခံရပြီး စစ်မြေပြင်မှာ သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရတာ ဒဏ်ရာတွေ အရမ်းပြင်းထန်နေလို့ ချက်ချင်းပြန်မလာနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒဏ်ရာတွေသက်သာသွားတာနဲ့ ငါပြန်လာခဲ့တာပဲ"

ကုလင် ပြောလိုက်သည်။

"တာ့ယုံမင်းဆက်ထဲက တချို့လူတွေက ဟန်လူမျိုးတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ပြီး နယ်စပ်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေကို ရောင်းစားနေတာကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငါ သိခဲ့ရတယ်၊ တာ့ယုံမင်းဆက်မှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းအမြစ်တွယ်နေတဲ့ ပြဿနာတွေရှိနေပြီး မဖြစ်မနေပြုပြင်ပြောင်းလဲရမယ်"

"ဟုတ်တယ်"

ကုတန်ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကုလင်၏ဆင်းရဲဒုက္ခများအကြောင်းကိုကြားသောအခါ သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားလေ၏။

“ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်ကို တာ့ယုံကသတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာပဲ၊ ဒီပျက်စီးနေတဲ့တာ့ယုံမင်းဆက်ကို ဖယ်ရှားပစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”

ကုတန်နာကြည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး တာ့ယုံကိုဖယ်ရှားဖို့ ကျွန်တော်ကူညီမယ်"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ကုလင်မှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ သဘောတကျရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မင်းက ကလေးပဲရှိသေးတာ၊ ငါ့ကို ဘယ်လိုကူညီနိုင်မှာလဲ"

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို အထင်မသေးပါနဲ့၊ သမိုင်းမှာ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ်နဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်ခဲ့သူတွေ အများကြီးရှိခဲ့တာပဲ၊ ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ"

ကုလင်မဖြေနိုင်မီမှာပင် တာ့ယာက သူမ၏သစ္စာရှိမှုကို အလျင်စလို ကြေညာလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ညီမလေးလည်း ကူညီချင်တယ်"

"ကျွန်တော်ရောပဲ"

ယန်ယိုထျန်း အလျင်စလိုဝင်ဖြေလိုက်ပြီး အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ သူ့ဒဏ်ရာများ ပြန်ပွင့်သွားလေသည်။ ဤမျှ ခိုင်မာသောယုံကြည်မှုနှင့် ထောက်ခံမှုတို့က ကုလင်မျက်လုံးများကို နွေးထွေးသွားစေလေသည်။ သူ လင်းယွဲ့ထံ မော့ကြည့်လိုက်၏။

"ဇနီးလေး မင်းရောကိုယ့်ကို ကူညီမှာလား"

ကုတန်၊ တာ့ယာနှင့် ယိုထျန်းတို့ အားလုံးက လင်းယွဲ့ကိုကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ ကုတန်က ကုလင်နှင့် လင်းယွဲ့ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး မရီး"

ကုတန်မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

"မရီး၊ မရီးက အစ်ကိုကြီးရဲ့ဇနီးပဲ"

သူ့မျက်နှာမှာ လင်းလက်နေပြီး သူ့အပြုံးက ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပွင့်လန်းလာလေသည်။

"ကျွန်တော် အချစ်ရဆုံးမရီးနဲ့ ကျွန်တော် အချစ်ရဆုံးအစ်ကိုကြီး သူတို့က အရမ်းလိုက်ဖက်တာပဲ"

ကုလင်က ကုတန်နှာခေါင်းကို အသာပုတ်လိုက်သည်။

"တစ်ကယ်လို့ မင်းအနာဂတ်မှာ ငါ့ကို ကူညီချင်တယ်ဆိုရင် အခုလိုတုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးနေလို့ မရဘူးနော်"

နောက်တစ်နေ့တွင် ကုလင်က သူ့လူတစ်ဝက်ကို အလောင်းများမြေမြှုပ်ရန် လွှတ်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို လေ့ကျင့်ပေးလေသည်။ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ လယ်သမားနောက်ခံမှ လာကြသူများဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ ခွန်အားကြီးမားသော်လည်း များသောအားဖြင့် စည်းကမ်းမဲ့စွာ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းများကိုသာ ပြုလုပ်တတ်ကြလေသည်။ ကုလင်က သူတို့ကို ရိုးရှင်းသောလှုပ်ရှားမှုများနှင့် စစ်တပ်အမိန့်များကို မည်သို့နားလည်ရမည်ကို သင်ကြားပေးလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုလင်က ရှီထိုင်ခရိုင်တွင် စစ်သားများကိုလည်း စုဆောင်းနေလေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယောကျ်ားအများအပြားမှာ အစောပိုင်းက စစ်မှုထမ်းရန်ဆင့်ခေါ်ခံခဲ့ရပြီး နောက်ဆက်တွဲပြည်တွင်းဆူပူအုံကြွမှုတွင်လည်း အများအပြား သေဆုံးသွားခဲ့ကြရာ စစ်သားအများအပြား မစုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် မြို့ကို ဓားပြများဝိုင်းရံထားကြောင်း မြို့တံခါးရှိ စစ်သားများက သတင်းပို့လာကြလေသည်။ သူတို့က ကောက်ရိုးပုံများထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော်လည်း နှင်းများအောက်တွင် မျက်စိလျင်သော စစ်သားများ၏မြင်တွေ့ခြင်းခံလိုက်ရလေသည်။ ဝမ်တာ့ကျန်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ အစိုးရရဲ့ စပါးကျီတွေရော ကုန်သည်တွေရဲ့ စပါးကျီတွေကိုပါ ကျွန်တော်တို့ရှာဖွေခဲ့တယ်၊ စပါးက သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ ခရိုင်အစိုးရရုံးတော်မှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ စပါးဆယ်ကျင်းကျော်လောက်ပဲရှိတော့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စစ်သားတွေ ဒီလောက်အများကြီးနဲ့ဆိုတော့ ရက်အနည်းငယ်ထက် ပိုခံမှာမဟုတ်ဘူး၊ တစ်ကယ်လို့ ဓားပြတွေက ကျွန်တော်တို့ကိုဆက်ဝိုင်းထားမယ်ဆိုရင် စားစရာ ဘာမှရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်နိုင်မှာမဟုတ်တဲ့အပြင် တပ်ဖွဲ့ရဲ့စိတ်ဓာတ်တွေပါ ပြိုကျသွားလိမ့်မယ်"

ကုလင် ခဏမျှစဉ်းစားပြီးပြောလိုက်သည်။

"ငါ နည်းလမ်းရှာကြည့်ပါ့မယ်"

သို့သော် အစားအစာများက လေထဲမှ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက်ပေါ်လာနိုင်မည်နည်း။ ကုလင်က ညဘက်တွင် ဓားပြများ၏စခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ကာ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ရန်ပင်စဉ်းစားခဲ့လေသည်။ သို့သော် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် သူတို့အဲဒီလိုမလုပ်ခဲ့ပေ။ သူ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လင်းယွဲ့သတိပြုမိသွားလေသည်။

ခရိုင်အစိုးရရုံးတော်ရှိ အရာရှိအားလုံး အသတ်ခံခဲ့ရပြီး စစ်သားများထဲတွင်လည်း စာတတ်သူနည်းပါးသဖြင့် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းများ၊ ရွှေနှင့် ငွေများကို စာရင်းပြုစုခြင်းနှင့် အိမ်ထောင်စုစာရင်းမှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးရာတွင်ကူညီပေးရန် လင်းယွဲ့အား ကုလင်က တာဝန်ပေးခဲ့လေသည်။ သူမက အခြေအနေကိုလျင်မြန်စွာ သတိပြုမိသွားပြီး ကုလင်ကိုပြောလိုက်၏။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ စစ်သားတွေရဲ့ ရိက္ခာတွေက ထမင်းထက်ဟင်းရည်နဲ့ ပိုတူလာပြီး ပိုပိုကျဲလာတာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်၊ သူတို့အခြေအနေကလည်း ဆိုးရွားလာနေတယ်၊ အစားအစာမကျန်တော့ဘူးလား"