အခန်း ၁၆၆

Ch-166

အနီရောင်တံခါးကြီးများ၏ နောက်ကွယ်တွင် အသားနှင့်ဝိုင်တို့မှာ အလဟဿဖြစ်နေပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် အေးခဲသေဆုံးသွားသူများ၏အရိုးစုများ ရှိနေလေသည်။ သို့သော် ယခုဆောင်းရာသီတွင် ရှီထိုင်ခရိုင်၌လူရာပေါင်း ထောင်ပေါင်းများစွာ အအေးဒဏ်ကြောင့် မသေဆုံးခဲ့ကြပေ။ အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပေါများလာခြင်းအပြင် ခိုလှုံရာနေရာများကို ပြုပြင်မွမ်းမံထားခြင်းကြောင့် ဤဆောင်းရာသီမှာ သူတို့အတွက် ထိုမျှမခက်ခဲခဲ့ပေ။

လုံလောက်သော အစားအစာများကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်စွမ်းရှိသောကြောင့် လင်းယွဲ့မှာ စစ်တပ်နှင့် ပြည်သူများ၏မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်လေးစားခံရသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီး သူမ၏လုပ်ဆောင်ပုံ နည်းလမ်းများမှာ ကြိုတင်ခန့်မှန်း၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ သို့သော် ခရိုင်ဝန်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် စစ်သားခေါင်းဆောင်ကို ကုလင်သတ်ဖြတ်ခြင်းတို့မှာ အလွန်ဆိုးရွားလွန်းလှ၏။ ဧကရာဇ်ထံ သတင်းပို့ပြီးနောက် ဧကရာဇ်က ပုန်ကန်မှုကိုနှိမ်နင်းရန် လျန်ကျိုးတွင် တပ်စွဲထားသောစစ်တပ်အား အမိန့်ပေးခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုလင်က အနီးအနားရှိရွာများတွင် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းများ တည်ဆောက်ကာ လူငယ် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတစ်စုကို စုဆောင်း၍ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ပြီး ထို့နောက် လုံရှီးခရိုင်ကို တိုက်ခိုက်ရန်ပြင်ဆင်နေ၏။ လပြက္ခဒိန် နှစ်သစ်ကူးအခမ်းအနားများတွင်ပင် မကြာမီသေရတော့မည့်သူများ၏ရူးသွပ်မှုကဲ့သို့ အရူးအမူး ပျော်ရွှင်နေကြသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေလေသည်။

၎င်းမှာရှေးခေတ်တွင် လင်းယွဲ့၏ပထမဆုံး နှစ်သစ်ကူးဖြစ်လေသည်။ စစ်သားများစွာက သူတို့ဇနီးများနှင့် သမီးများကိုခေါ်ဆောင်လာခဲ့သဖြင့် ရှီထိုင်ခရိုင်မှာ အလွန်အမင်းသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေလေ၏။ အရေအတွက်မှာ ပုန်ကန်မှုမဖြစ်ပွားမီကထက်ပင် ပိုမိုများပြားနေလေသည်။

ငွေများအားလုံးကို ရေတွက်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့က ကံကောင်းစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် နှစ်သစ်ကူးအတွက် စစ်သားများကို အန်ပေါင်းပေးရန် ကုလင်နှင့်တိုင်ပင်လိုက်လေသည်။ သူတို့က နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာတစ်နပ် ထပ်မံချက်ပြုတ်ရန်လည်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြလေ၏။ ရာသီဥတုက အေးမြနေပြီး စစ်တပ်စခန်းထဲတွင်ရှိနေသဖြင့် ဟော့ပေါ့ချက်ရန် လင်းယွဲ့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

အမဲသား၊ သိုးသားနှင့် ကြက်သားတို့ကို ဆူပွက်အောင်တည်၍ အရသာရှိသော ဟင်းရည်တစ်မျိုးရရှိစေပြီးနောက် မှိုများနှင့် အခြားပါဝင်ပစ္စည်းများကိုထည့်၍ အရသာပိုမိုကောင်းမွန်စေရန် ပြုလုပ်ထားသော ဟင်းရည်မှာ ဟင်းရည်ကြည်ဟော့ပေါ့ဖြစ်လေသည်။ နောက်အိုးတစ်အိုးမှာ အရသာပြည့်ဝသောဟင်းရည်ကို အခြေခံကာ ဟော့ပေါ့အစပ်နှစ်များကိုထည့်ထားခြင်း ဖြစ်လေ၏။ လင်းယွဲ့ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် အမဲသားလွှာများနှင့် သိုးသားလိပ်များရှိနေရုံသာမက သူမက ရွှေလက်ညှိုး လုပ်ဆောင်ချက်ကို အသုံးပြု၍ လွယ်ကူစွာလှီးဖြတ်နိုင်လေသည်။

စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ရန်အတွက် ကုလင်က စစ်သားများနှင့်အတူ စားသောက်ပြီး လင်းယွဲ့နှင့် ကလေးသုံးယောက်ပါ အတူလိုက်ခဲ့ကြလေသည်။ စစ်သားများက သစ်သားချောင်းများဖြင့် မီးဖိုတစ်ခုဆောက်ကာ ထိုအပေါ်တွင် သံအိုးတစ်လုံးကိုတင်၍ နေရာတွင်ပင် ပြင်ဆင်ကြလေ၏။ ဟင်းရည်ကြည်နှင့် ဟင်းရည်အစပ်များကို လောင်းထည့်ထားပြီး မိမိတို့နှစ်သက်ရာဟင်းရည်ရှိသည့်နေရာတွင် ထိုင်နိုင်ကြလေသည်။

စစ်သားခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့် ဝိုင်းထိုင်နေကြသဖြင့် ထူးခြားပြီးနွေးထွေးသော အငွေ့အသက်ကိုဖန်တီးပေးနေလေသည်။ ထို့နောက် အသားလိပ်များနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များက တစ်သီတစ်တန်းကြီးရောက်ရှိလာလေသည်။ အစပ်အရသာနှင့် အပူငွေ့က အေးစက်သောဆောင်းရာသီကို ပို၍ ခံသာသွားစေပုံရလေသည်။

"နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ"

ကုလင်က စားပွဲပေါ်ရှိသောက်စရာကို ယူကာ လင်းယွဲ့နှင့်ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်လေသည်။ လင်းယွဲ့နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြရင်းပြောလိုက်သည်။

"နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ"

ဒီနှစ်ထဲမှာ အများကြီးကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် လင်းယွဲ့ကဟော့ပေါ့စားရင်း ရာနှင့်ချီသော စစ်သားများရယ်မော နောက်ပြောင်နေကြသည်ကိုကြည့်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

‘နောက်နှစ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ၊ ငါ နောက်နှစ်အထိ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား’

တာ့ယုံမင်းဆက်က သူမကိုဖိနှိပ်ထားသောတောင်ကြီးတစ်တောင်ကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမကိုယ်တိုင်ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခု နေထိုင်ရန်သာ ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကုတန်နှင့် တာ့ယာတို့ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုနေထိုင်နိုင်ရေး သေချာစေရန် တွေးတောလာခဲ့လေ၏။ ထို့နောက် လူတိုင်းကြုံတွေ့နေရသော ကြေကွဲဖွယ်ရာအခြေအနေ အမျိုးမျိုးကို သူမကြည့်လိုက်သော်လည်း လင်းယွဲ့က သူမ၏ကိုယ်ပိုင် ကန့်သတ်ချက်များကို သိလေသည်။ အကာအကွယ်ပေးထားခြင်းကပင် သူတို့ကိုမကူညီနိုင်ပေ။

'ဆင်းရဲတဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ကိုယ်တိုင်ပြုစုပျိုးထောင်သင့်တယ်၊ အောင်မြင်တဲ့အခါ ကမ္ဘာမြေပေါ်က အားလုံးကို အကျိုးပြုသင့်တယ်'

အင်အားကြီးမားသော တာ့ယုံမင်းဆက်၏ခြေရာအောက်တွင် သူမက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရေးမပါလှဘဲ အသက်ရှင်သန်ရန်ပင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ရမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာတကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်လေသည်။

‘ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါတို့တကယ်ပဲ ပုန်ကန်လိုက်ကြပြီ’

လင်းယွဲ့လက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

‘ပိုကြောက်နေတာလား၊ ပိုစိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ’

သူမအဆင့်အတန်းကြောင့် ဤသင်္ဘောပေါ်တွင်ကြိုးနှင့်ချည်ထားခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ ကုလင်က ပုန်ကန်လိုက်ပြီး သူမလည်း သူနှင့်သင်္ဘောတစ်စင်းတည်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့၏။ သို့သော် ကုလင်သာမပုန်ကန်ခဲ့လျှင် ထိုနေ့က ဓားပြများတိုက်ခိုက်လာချိန် သူမအသက်ဆုံးရှုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

‘ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲနေပြီး ဒါကလူသားတွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုပြင်ပမှာ ရှိနေတယ်’

ဤကာလအတွင်း သူမကလေးစားမှုများစွာရရှိခဲ့ပြီး အာဏာ၏အရသာ အနည်းငယ်ကို ခံစားခဲ့ရလေသည်။ သူမက လေးစားကြည်ညိုကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ လူတိုင်းက သူမကို ယဉ်ကျေးစွာပြောဆိုကြပြီး မည်သူကမျှ သူမကိုစိတ်မချမ်းမသာမဖြစ်စေခဲ့ပေ။

‘ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူကောင်းတွေနဲ့ စကားကောင်းတွေ ဝန်းရံနေတဲ့အချိန်မှာ ငါကိုယ်တိုင်အဖြစ် ဆက်ရပ်တည်နိုင်ပါဦးမလား’

အခွန်ကောက်သည့်နေ့က မာယန်ရွာရှိ သူမသိသောလူများ၏မျက်နှာပေါ်မှ ဝမ်းနည်းဖွယ်မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာများကို လင်းယွဲ့ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။ သူမကန်စွန်းဥများနှင့် အာလူးများဝေငှပေးစဉ်က သူတို့ပျော်ရွှင်သော်လည်း သံသယဝင်ခဲ့ကြပုံ၊ သို့သော် အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် စိုက်ပျိုးရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပုံကိုလည်း သူမ မှတ်မိနေလေသည်။

မြေတစ်မူလျှင် ကျင်းနှစ်ဆယ်ကျော်မျှသာရရှိသော်လည်း အသက်ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေးရရှိခဲ့သဖြင့် ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် သူတို့၏ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာများကိုလည်း သူမမှတ်မိနေလေသည်။ ထိုအသေးအမွှားလေးများ အားလုံးက သူမနှလုံးသားထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေလေသည်။ လင်းယွဲ့ခွက်ကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

ဤအရာများက သူမ၏တွန်းအား၊ သူမ၏ ကျောက်ဆူးပင်ဖြစ်လေသည်။ လင်းယွဲ့က သူမခွက်ကို ကုလင်ခွက်နှင့် ညင်သာစွာတိုက်လိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး အသက်တစ်ရာတိုင်အောင် အသက်ရှင်ကြပါစေ"

ကုလင်ပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့ဖန်ခွက်များ ညင်သာစွာ တိုက်မိသွားလေသည်။ စားသောက်ပြီးနောက် ကုလင်က သူ့ဘေးရှိ ဓားကိုဆွဲယူလိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများက စူးရှနေလေသည်။

"သွားကြစို့"

စားသောက်နေသော စစ်သားများ အားလုံးက သူတို့လက်နက်များကို ကောက်ယူကာ သပ်ရပ်သောတန်းစီမှုဖြင့် ချီတက်သွားကြလေသည်။ ဒီအကြောင်းကို ကုလင်အစောကြီးကတည်းက ပြောပြထားပြီးဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်ဖြစ်၍ သတိလွတ်နေတတ်သည့်အချိန်ပင်ဖြစ်သည်။ ရှီထိုင်ခရိုင်က အာဏာသိမ်းမှုအောင်မြင်သွားသည်ကြောင့် လုံရှီးခရိုင်မှာရှိသောလူအများအပြားကလည်း သူတို့ဘာသာ လှုပ်ရှားဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြလေသည်။

အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်းမြင်သောအခါ ကုလင်က ရှီထိုင်ခရိုင်တွင် အတွင်းလူ တစ်ယောက်ကို စီစဉ်ထားပြီး ထိုညတွင်ပင် အတင်းဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် စီစဉ်ခဲ့လေသည်။ လင်းယွဲ့က မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ့အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ကူညီပေးလိုက်သည်။

"အမြန် ပြန်လာခဲ့နော်"

နှစ်သစ်ကူးကိုကြိုဆိုရန် အိပ်ရေးပျက်ခံနေသည်ဖြစ်စေ၊ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ဖြစ်စေ လင်းယွဲ့ စားပွဲတွင်ထိုင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ တာ့ယာက သူမလက်ကို ကိုင်ကာ အကြိမ်ကြိမ်ငိုက်မျည်းနေလေသည်။ ကုတန်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ ဘေးတွင်ထိုင်နေသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာမျှ မလှန်ရသေးပေ။ ယန်ယိုထျန်းမှာ အပြင်ဘက်တွင် မြင်းစီးသည့်ကိုယ်နေဟန်ထားကို လေ့ကျင့်နေလေသည်။

"တာ့ယာ အိပ်ချင်ရင်သွားအိပ်တော့"

လင်းယွဲ့ ထိုသို့ပြောကာ တာ့ယာပင်ပန်းနေသည်ကိုမြင်၍ သူမကိုပွေ့ချီပြီး အိပ်ရာပေါ်ချပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမလွှတ်လိုက်သည်နှင့် တာ့ယာက သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေပြီး အားကိုးနေပုံ ရလေသည်။ လင်းယွဲ့ရုန်းထွက်ရန် စိတ်မကူးတော့ပေ။ ကုတန်က လင်းယွဲ့ကို ဦးညွှတ်ကာပြောလိုက်၏။

"မရီး ကျွန်တော်အခန်းကို ပြန်တော့မယ်"

လင်းယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကုတန် အပြင်ထွက်သွားပြီးနောက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အလျင်စလိုပြန်ဆုတ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"မရီး အစ်ကိုပြန်လာပါ့မလား”

လင်းယွဲ့ရင်ထဲ တုန်ရင်သွားလေသည်။ ကုတန်ကိုပြောလိုက်သည်လား သို့မဟုတ် သူမကိုယ်သူမပြောလိုက်သည်လား မသိသော်လည်း ပြတ်သားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် ပြန်လာမှာပါ"

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် လင်းယွဲ့ပိန်သွားလေသည်။ သူမ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ခုတ်ထစ်နေစဉ် တစ်ယောက်ယောက်က အော်လိုက်လေသည်။

"သူတို့ ပြန်လာပြီ၊ သူတို့ ပြန်လာပြီ"

လင်းယွဲ့ မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို အလျင်စလို ချလိုက်ပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကိုကြည့်ရန် အပြင်သို့ပြေးထွက်သွားလေသည်။ ပင်မလမ်းမပေါ်တွင် ကုလင်ကလှံရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ကာမြင်းပေါ်တွင်ထိုင်လျက် သူတို့ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာဦးတည်လာလေသည်။ သူ့အဝတ်အစားများမှာ သွေးများဖြင့် ပေကျံနေပြီး ခရီးပန်းနေကာ ဖျော့တော့တော့ပြုံးရုံသာပြုံးနိုင်တော့သည်။

အောင်ပွဲကြီးခံရမည့်ကိစ္စဖြစ်သည့် လုံရှီးခရိုင်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့လက်ခုပ်သံများဖြင့် ဝန်းရံခံနေရသော်လည်း ဆူညံပွက်လောရိုက်နေမှုများကြားတွင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေလေသည်။ မည်းနက်သော သူ့မျက်ဝန်းအိမ်များက လူအုပ်ကြီးကိုဖြတ်ကျော်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး လင်းယွဲ့ကိုမြင်သောအခါမှသာမျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာလေ၏။ သူ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သုံးရက်ကြာအောင် ဖိစီးနေခဲ့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက နောက်ဆုံးတွင်ပြေကျသွားလေသည်။ ခါးသီးမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ရောယှက်ကာ ရင်ထဲတွင်လှိုက်တက်လာပြီး မျက်ရည်များ ဒလဟော စီးကျလာလေတော့သည်။

"ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ"

ကုလင်၏ပုံရိပ်က လင်းယွဲ့အရှေ့သို့ ရောက်လာသည်အထိ နီးကပ်လာလေသည်။ သူမြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ သူမမျက်ရည်များကို အသာသုတ်ပေးလိုက်၏။

"ကိုယ် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလေ"

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့က သူတို့အခြေအနေ ဘယ်လောက် ခက်ခဲခဲ့ကြောင်း ကုလင်၏ပြောပြချက်မှတစ်ဆင့် သိလိုက်ရလေသည်။

"မင်းကို ကိုယ်ခေါ်သွားသင့်တာ"

ကုလင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဇနီးသည်က အရမ်း အရေးကြီးတယ်၊ လုံလောက်တဲ့ ရိက္ခာတွေမရှိလို့ ကိုယ်တို့ငတ်သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်၊ တစ်ကယ်လို့ ကိုယ်တို့သာ အစွမ်းကုန်မတိုက်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီတစ်ကြိမ် လုံရှီးခရိုင်ကိုသိမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

"ဒါက ရေရှည်ဖြေရှင်းနည်းမဟုတ်ဘူး"

လင်းယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"စစ်တပ်တစ်ခုကို မွေးမြူဖို့က ငွေကုန်တယ်၊ ကျွန်မတို့မှာ လုံလောက်တဲ့ ငွေကြေးလိုအပ်နေသေးတယ်"

"ချမ်းသာတဲ့အသိုင်းအဝိုင်းကလူတွေကို သတ်လိုက်ရင်ရမှာပေါ့"

"သူတို့ကို လုံးဝဖြတ်တောက်လိုက်လို့မရဘူး၊ သူတို့ထဲမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ သူတွေ အတော်များများရှိသေးတယ်"

လင်းယွဲ့ တွေးတောရင်း ခေါင်းကိုက်လာသလိုခံစားလိုက်ရ၏။ အတိတ်တွင် ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိသောမိသားစုများမှာ သူမအတွက် သင်္ကေတများသာ ဖြစ်ပြီး သူမက သူတို့ကိုရိုးရှင်းစွာသတ်ပစ်နိုင်လေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျီဝေ့လန်နဲ့ ရင်းနှီးလာပြီးတဲ့နောက် သူကသူ့ရဲ့ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကို ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ပဲ စုဆောင်းခဲ့တာကို ကျွန်မသိလာရတယ်၊ သူက ကယ်ဆယ်ရေးနဲ့ ဆန်ပြုတ်တွေကိုလည်း မကြာခဏ ထောက်ပံ့ပေးပြီး နာမည်ကြီးတဲ့ ပရဟိတသမားတစ်ယောက်ပါ၊ ဒီလိုလူတွေကို ကျွန်မတို့သတ်ပစ်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့နဲ့ ဓားပြတွေကြား ဘာကွာခြားတော့မှာလဲ”

လင်းယွဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ပြည်သူတွေ သူတို့ရဲ့မကျေနပ်ချက်တွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ဒီဆယ်ရက်အချိန်ပေးလို့ ရတယ်၊ တစ်ကယ်လို့ သူတို့မှာ မကျေနပ်ချက်တွေရှိရင် တရားမျှတမှုအတွက် ဗုံတီးပြီးတိုင်ကြားနိုင်တယ်၊ ပြီးရင် ကျွန်မတို့က စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး စီရင်ချက်ချပေးမယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပြည်သူတွေကို ဗဟိုပြုတဲ့ဒဿနကို မြှင့်တင်ဖို့ ကျွန်မတို့ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ချဲ့ထွင်ဖို့နဲ့ ကြင်နာမှုကိုဖြန့်ဝေဖို့လုပ်နိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ ပြည်သူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ အနိုင်ရနိုင်ပြီး အဲဒီ ဩဇာကြီးမားတဲ့ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုတွေကိုဖယ်ရှားရင်း အစီအစဥ်သစ်ပြန်လုပ်နိုင်ရမယ်”

ကုလင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို အရင်ဆုံးအစီအစဉ်တစ်ခုစဆွဲကြတာပေါ့"