အခန်း ၁၆၈

Ch-168

ပုန်ကန်ရာတွင် ရိက္ခာများမှာ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်လေသည်။ အရက်ကို ကောက်ပဲသီးနှံများမှ ချက်လုပ်ရသဖြင့် ကောက်ပဲသီးနှံ အများအပြား အလဟဿ ဖြစ်သွားစေလေသည်။ သို့သော် လင်းယွဲ့၏ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် ဖန်ပုလင်းများနှင့် အလူမီနီယံဘူးများဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသောအရက်နှင့် သောက်စရာအများအပြား ရှိနေလေ၏။

အထူးသဖြင့် အချို့သောသစ်သီးဝိုင်များမှာ ကြည်လင်သောဖန်ပုလင်းများသာမက လှပသော အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသည့် ဖန်ပုလင်းများဖြင့်ပါလာလေသည်။ ကိုကာကိုလာ၊ စပရိုက်နှင့် ဖန်တာတို့၏အရသာမှာလည်း ထူးခြားလှပေသည်။ သို့သော် ရှီထိုင်ခရိုင်နှင့် လုံရှီးခရိုင်တို့ကို ယခုလေးတင် သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ပြီး ထိုနေရာများတွင် ချမ်းသာသောမိသားစုများ မရှိတော့ပေ။

ဤစီးပွားရေးကို အခြားနေရာများတွင် လုပ်ဆောင်ရန်လိုအပ်ပြီး မြို့တော် သို့မဟုတ် အနောက်ဘက်ဒေသများတွင်ဆိုလျှင် ပိုကောင်းပေမည်။ ကျီဝေ့လန်အပြင် လုံရှီးခရိုင်တွင် ပင်လယ်နှင့် နီးကပ်ပြီး ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ထွန်းကားမှုကြောင့် အခြားကုန်သည်များစွာလည်း ရှိလေသည်။ သို့သော် သူတို့စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှာ ကျီဝေ့လန်၏လုပ်ငန်းလောက် မကြီးမားပေ။

လင်းယွဲ့မှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်းများကို တာဝန်ယူထားပြီး အချို့လူများ၏ အကူအညီဖြင့် ကုန်သည်အချို့ကို အလျင်အမြန် ရွေးချယ်လိုက်ကာ မြို့တော်တွင် နောက်ထပ်လူကြိုက်များမှုလှိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးရန်နှင့် ငွေရှာရန် အရက်ကိုအသုံးပြုဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။ ဤလူငါးဦးအနက် နှစ်ဦးမှာ မြို့တော်သို့သွားရန် ရေယာဉ်စုဖွဲ့စည်းခဲ့သော ကျီဝေ့လန်နှင့်အတူရှိနေပြီး ကျန်သုံးဦးမှာ သူတို့ပြိုင်ဘက်များဖြစ်လေသည်။

လင်းယွဲ့က ထိုလူငါးဦးကိုဖိတ်ကြားသောအခါ ကျီဝေ့လန်၏အဖိုးတန်ပစ္စည်းစင်ရှိရာ အခန်းထဲသို့ဖိတ်ကြားခဲ့လေသည်။ မီးသွေးမီးများက တဖျစ်ဖျစ်မြည်နေပြီး အခန်းမှာ အလွန် ပူအိုက်နေလေသည်။ လူငါးဦးစလုံး ချွေးများရွှဲနစ်နေကြပြီး အချို့က သူတို့ချွေးများကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် စိုးရိမ်တကြီးသုတ်နေကြကာ အချို့က သူတို့အိတ်ကပ်များထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါများကိုထုတ်ကာ သုတ်နေကြလေ၏။

လင်းယွဲ့က ဘေးခန်းတွင်ထိုင်နေပြီး သူတို့ ဘယ်လိုလူမျိုးများဆိုသည်ကို သိရအောင် တမင်သက်သက်ခဏလောက် စောင့်ခိုင်းထားလိုက်လေသည်။ အိမ်မှာ အသံလုံအောင်လုပ်ထားမှုက ညံ့ဖျင်းသဖြင့် လင်းယွဲ့ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဘေးခန်းမှအသံများကို ကြားရလေသည်။

"ဒါ ငါတို့ကို ဒီကိုဘာလို့ခေါ်ထားတာလဲဆိုတာ မင်းတို့သိလား"

"ငါတို့ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကိုလှူလိုက်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား"

"ငါက အများစုကိုလှူပြီးသွားပြီလေ၊ အဲဒါ မလုံလောက်သေးဘူးလား"

"အင်းလေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ဒီလောကမှာ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ အသက်မသေသွားဘူးလေ"

"ဟမ့် နန်းတော်က ငါတို့ကိုကယ်တင်ဖို့ လာနေတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ငါကြားတယ်"

"ရှူး မင်းအသက်ကို မင်းဂရုမစိုက်တာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ဂရုစိုက်တယ် ပါးစပ်ပိတ်ထား"

"ဟေး ကျီဝေ့လန်ပျောက်သွားတာ မင်းတို့ သိကြလား၊ သူက သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို လှူလိုက်လို့များလား"

"ဒါပေမဲ့ သူ့ဇနီးနဲ့သမီးတွေက အသက်ရှင်နေသေးတယ်လေ၊ သူက သူတို့ကို စွန့်ပစ်သွားမယ်လို့ မင်းပြောချင်တာလား၊ သောက်ကျိုးနည်း လောင်ကျီက အဲဒီလိုလူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး"

ခဏမျှနားထောင်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့ထွက်လာပြီး အခန်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေသည်။ သူမက ညင်သာစွာပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိစ္စလေးတစ်ခုရှိလာလို့ နည်းနည်းနောက်ကျသွားတယ်"

သူမ လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ အဖွဲ့ကတန်းစီဝင်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင်သောက်စရာ အမျိုးမျိုးကို ချထားလိုက်ကြလေသည်။ သူတို့က စားပွဲပေါ်ရှိဖန်ခွက်များကိုကြည့်ကာ မျက်လုံးများ အနည်းငယ်ပြူးကျယ်သွားသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။ တာ့ယုံမင်းဆက်တွင် ဖန်ထည်ပစ္စည်းများမှာ အထူးတလည် မဟုတ်သော်လည်း အချို့သော သာမန်ပြည်သူများပင် ဝယ်ယူသုံးစွဲနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာသာမန် ကြွေပန်းကန်လုံးများထက် အဆဆယ်ကျော် ဈေးပိုကြီးနေဆဲဖြစ်သည်။

ဤဖန်ထည်များမှာ ထူးထူးခြားခြား ကြည်လင်နေပြီး တောက်ပသော အရောင်အသွေးနှင့် အပြစ်ကင်းစင်သော အဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိသဖြင့် ရှားပါးပြီး အလွန်လှပပေသည်။ အချို့မှာ ပန်းများဖြင့်ပင် အလှဆင်ထားလေသည်။ အထူးသဖြင့် တောင်ပေါ်စမ်းရေဟုခေါ်သောပုလင်းပေါ်တွင် ကြမ်းတမ်းသော ကျားတစ်ကောင်ကို ရေးဆွဲထားရာ သူတို့ကိုအံ့အားသင့်သွားစေလေသည်။

“ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရရင် အဲဒါက တကယ်ကို လက်တွေ့ဆန်လွန်းတယ်”

"ဒါ ဒါ"

ထိုနေရာတွင်ရှိနေသူတိုင်းမှာ အနံ့ခံကောင်းသော ကုန်သည်များဖြစ်ကြလေသည်။ သူတို့က ဖန်ခွက်များကိုမြင်သောအခါ ၎င်းတို့၏တန်ဖိုးကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး အလွန်တရာဝမ်းသာသွားကြလေသည်။ အထူးသဖြင့် ဤမျှပါးလွှာသော သံပြားများဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ဖန်ခွက်မျိုးကို သူတို့ယခင်က တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

“ဒါကို ဘယ်ဖိုကနေ ထုတ်လုပ်တာလဲ”

သူတို့အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မသိကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။

“ဒါပေမဲ့ သူမက ဖန်ခွက်တစ်သုတ်ကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ သူမကငါတို့ထင်ထားတဲ့ လယ်သမားမဟုတ်ပုံရတယ်၊ တကယ်တော့ သူမမှာ ကျွမ်းကျင်မှု တချို့ရှိနေတာပဲ”

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဖန်ပုလင်းကို ဖွင့်ပြီး ဖန်ခွက်ထဲသို့ဝိုင်ကို လောင်းထည့်လိုက်သောအခါ နူးညံ့ပြီး လန်းဆန်းသော ရနံ့တစ်ခုက နှာခေါင်းတစ်ဝိုက်တွင် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ သစ်သီးအရသာ လတ်ဆတ်ပြီး ပြည့်ဝသောအရသာများအပြင် သူတို့တစ်ခါမှ မကြုံဖူးလောက်အောင် ကောင်းမွန်သော အရသာအမျိုးမျိုးက ပထမဆုံးတစ်ငုံသောက်လိုက်သည်နှင့် သူတို့မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားစေလေသည်။ လူငါးဦးမှာ လင်းယွဲ့ကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး တွေးတောနေကြလေသည်။

‘ဒီကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်ကများရလာတာလဲ၊ ဒါတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရည်အသွေးကောင်းနေရတာလဲ’

"သခင်မက ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကိုဘာလို့ ခေါ်တာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား"

လင်းယွဲ့မှာ စစ်တပ်၏ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးကို တာဝန်ယူထားပြီး ပုန်ကန်သူခေါင်းဆောင်၏ဇနီးလည်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကြားသိထားလေသည်။ ထို့ပြင် လင်းယွဲ့ယူလာပေးသည့်အရာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက သူတို့မှာပေါ့ဆမှုမရှိရဲဘဲ အလွန်တရာရိုသေလေးစားစွာ ပြောဆိုကြလေ၏။ လင်းယွဲ့၏အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမထံမှထူးခြားသော အာဏာစက်အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"ဒီဝိုင်ကို မင်းတို့အားလုံးဘယ်လိုထင်လဲ"

"သေချာပေါက် အရမ်းကောင်းတာပေါ့"

လူတစ်ယောက်က အလျင်စလို ချီးကျူးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ့ကိုဖားယားနေသည်ဟုထင်ရသော်လည်း တကယ်တော့ သူက အမှန်ကိုပြောနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"တစ်ကယ်လို့ အဲဒါကို မင်းတို့ဆီပေးမယ်ဆိုရင် တန်ဖိုးဘယ်လောက်ထိ ဖန်တီးနိုင်မလဲ"

လင်းယွဲ့အကြည့်များက သူတို့အပေါ် ဖြတ်သန်းသွားရာ ထိုလူငါးဦးတွင် အံ့အားသင့်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရှောင်လွှဲလိုမှုတို့ ရောယှက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။ ၎င်းကို ဘေးခန်းမှ သူမကြားခဲ့ရသည်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လင်းယွဲ့မှာ ဘာကိုမျှော်လင့်ရမည်ကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိသွားလေသည်။

"သေချာတာပေါ့၊ ဒါကိုရောင်းဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ကျွန်တော်တို့ရှာမယ်၊ ဒီဝိုင်က အရသာလည်းလန်းဆန်းတယ်၊ ဖန်ပုလင်းကလည်း လှတယ်၊ တစ်ကယ်လို့ ဒါကိုသာ ကျွန်တော့်ကို ပေးမယ်ဆိုရင် မြို့တော်ကထျန်းရှန်းလုံလိုမျိုး အကောင်းဆုံးစားသောက်ဆိုင်တွေကို ကျွန်တော်သေချာပေါက် ပို့ပေးမှာပါ"

"အဲဒါမသင့်တော်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်၊ စားသောက်ဆိုင်တွေကိုချည်းပဲ ပေးတာက ဒီဝိုင်ရဲ့ထူးခြားမှုကို ကြီးကြီးမားမား စော်ကားတာပဲဖြစ်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီစားသောက်ဆိုင်တွေက ဈေးနှိမ်လေ့ရှိကြတယ်၊ တစ်ကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ အစကတည်းက သူတို့ဆီ ပို့မယ်ဆိုရင် နောင်ကျရင် ကျွန်တော်တို့က သူတို့ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရောက်သွားလောက်တယ်"

ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား သခင်လေးဝမ်က တကယ်ကို ကျားကိုမကြောက်တဲ့ နွားငယ်လေးပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"နေရာအမျိုးမျိုးမှာ အရက်ဆိုင်တွေမရေမတွက်နိုင်အောင်ရှိပြီး အဲဒီနောက်ကွယ်ကအင်အားစုတွေက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းအမြစ်တွယ်နေတာ ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခုခုကို ထုတ်လိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းက လုယက်ကြလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား၊ ဒီဝိုင်က ဈေးကြီးပြီး သခင်မဆီက ဝိုင်မလို့ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး၊ တစ်ကယ်လို့ အရက်ဆိုင်ကိုမအပ်ဘူးဆိုရင် မြို့တော်ထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ ရေထဲက ပုရွက်ဆိတ်လို မျိုချခံရလောက်တယ်"

ကုန်သည်ဝမ်က မျက်နှာနီရဲသွားလေသည်။

"ဒါကို ကျွန်တော်သိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဝိုင်ကောင်းတစ်လုံးက ကြော်ငြာစရာမလိုပါဘူး၊ ဒါ့အပြင် အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေနဲ့ မျိုးရိုးမြင့်တွေကို ပွဲတချို့လုပ်ဖို့ ပိုက်ဆံပေးရင် နာမည်ကိုသဘာဝကျကျပျံ့နှံ့သွားစေနိုင်ပါတယ်၊ အဆိုးဆုံး အခြေအနေမှာ ပြည့်တန်ဆာရုံတွေမှာ ကဗျာတချို့ရေးဖို့ ဆင်းရဲတဲ့ ပညာတတ်တချို့ကို ငှားလို့ရတယ်၊ အဲဒါကလည်း နာမည်ကိုပျံ့နှံ့စေမှာပဲ"

"လီမျိုးရိုး ခင်ဗျားကအသက်ကြီးနေပြီ ဆိုပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ လီမိသားစုရဲ့စီးပွားရေးက ခင်ဗျားလက်ထဲ တဖြည်းဖြည်းကျဆင်းလာခဲ့တယ်၊ အဲဒါ ခင်ဗျားက အခြေအနေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဘယ်လိုနေရမလဲဆိုတာကို မသိလို့ဆိုတာကို ခင်ဗျား တစ်ခါမှမစဉ်းစားဖူးဘူးလား"

"ကောင်စုတ်လေး"

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းမှာ ဝမ်မိသားစုနှင့် လီမိသားစုကြား ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုအဖြစ် လုံးဝပြောင်းလဲသွားလေသည်။ လင်းယွဲ့က စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို ခေါက်လိုက်၏။ ဝမ်မိသားစုက ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူတို့က သာမန်လမ်းကြောင်းအတိုင်း မသွားကြပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် စီးပွားရေးကြီးကြီး လုပ်သူများက သမားရိုးကျမဟုတ်သော ချဉ်းကပ်မှုများကို လုပ်ဆောင်ရလေ့ ရှိလေသည်။

သို့သော် လင်းယွဲ့အကြည့်များက စကားသိပ်မပြောသော ကျောက်မိသားစုပေါ်သို့ကျရောက်သွား၏။ သူက စကားနည်းသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အတော်လေးတည်ငြိမ်ပြီး မြို့တော်တွင် အဆက်အသွယ်အများဆုံး ရှိလေသည်။ ကျီဝေ့လန်၏ နောက်ဆုံးရေယာဉ်စု ခေါင်းဆောင်မှာပင် သူဖြစ်လေသည်။

လင်းယွဲ့မှာ လုံရှီးခရိုင်မှထွက်ခွာ၍မရနိုင်တော့ပေ။ သူမတွင် ခေတ်သစ် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေးအကြံဉာဏ်အချို့ ရှိသော်လည်း အကောင်အထည်ဖော်ရာတွင် ဤမြေခွေးအိုကြီးများလောက် မကောင်းသလို သူတို့အဆက်အသွယ်များ အရင်းအမြစ်များနှင့် နည်းလမ်းများလည်း သူမတွင်မရှိပေ။ သူမက ကုန်ပစ္စည်းများပံ့ပိုးပေးပြီး သူတို့ကို ရောင်းချရန် ကူညီခိုင်းဖို့စီစဉ်ထားလေသည်။ လူတိုင်း၏စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြင်သောအခါ လင်းယွဲ့အသာပြုံးလိုက်၏။

"ရှင်တို့အားလုံးက အရမ်း အရည်အချင်းရှိကြတယ်၊ ရှင်တို့ဆီက သင်ယူခွင့်ရလို့ ကျွန်မအရမ်းဝမ်းသာပါတယ်၊ ဒီနေ့ လာပေးကြတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မလိုက်မပို့တော့ဘူး"

လူငါးဦးထွက်သွားပြီးနောက် စောစောကရှိနေခဲ့သော ဝမ်နှင့် ကျောက် မိသားစုတို့ကို တစ်ယောက်ယောက်အားဖိတ်ခေါ်ခိုင်းလိုက်လေသည်။ သူမက ယနေ့ သောက်စရာများကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲကာ သူတို့တစ်ယောက်စီကို ရောင်းချရန် ပို့ပေးလိုက်လေသည်။ ဝမ်မိသားစုဝင်မှာ အနည်းငယ်မယုံနိုင်သေးပေ။

"ကျွန်တော်.... ကျွန်တော့်မှာ အတွေ့အကြုံသိပ်မရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်နိုင်မလားမသိဘူး"

ကျောက်မိသားစုဝင်များက တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး သူတို့အမူအရာများမှာ ညှိုးနွမ်းနေလေသည်။ လင်းယွဲ့က သူတို့သည် အရက်ကိုကောင်းစွာမရောင်းနိုင်ဘဲ အကျိုးဆက်များကိုခံစားရမည်အား ကြောက်ရွံ့ရုံသာမက အကယ်၍ သူတို့လုံရှီးခရိုင်မှ ပြည်သူများအဖြစ် သွားရောက်ပါက တာ့ယုံက သူတို့ကို ပုန်ကန်သူများအဖြစ် သံသယဝင်ကာ သတ်ပစ်မည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေကြကြောင်းသိလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက မိမိတို့၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်အလိုက် အရက်များကိုရောင်းချပြီး အမြတ်ငွေကို ၂၀/၈၀ခွဲဝေယူမည်ဟု လင်းယွဲ့ကတိပေးခဲ့လေသည်။ သူတို့၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့ကစီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့သူများဖြစ်ရာ သူမထက် နည်းလမ်းများ ပိုရှိမည်မှာသေချာလေသည်။

ကိစ္စပြတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းသိသောအခါ ဝမ်နှင့် ကျောက်မိသားစုတို့မှာ ငြင်းဆန်၍မရတော့ဘဲ သဘောတူလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ မကြာမီမှာပင် သူကဝိုင်တွေတင်ပြီး လှေအစင်းရေများစွာကို ယူဆောင်ကာ မြောက်ဘက်သို့ဦးတည်သွားလေသည်။ တိုက်ခိုက်လာသော စစ်တပ်မှ သူတို့အံကိုက်လွတ်မြောက်သွားခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။