အခန်း (၇၃၉-၃၄၀)

အခန်း(၇၃၉)

အခြား ဗန်ပိုင်ယာတွေလိုပဲ အဲဒီအမျိုးသမီးမှာ မှင်ရည်လို နက်မှောင်နေတဲ့ ဆံပင်၊ ဖြူဖျော့နေတဲ့ အရေပြားနဲ့ မြေပြင်ကို တိုက်မိလုနီးပါး ရှည်လျားတဲ့ ဝတ်ရုံနက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အတွင်းခံအဝတ်အစားမှာ ပါဝင်နေတဲ့ ရွှေရောင်အနားသတ်တွေအပြင် သူမဆီကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့ ဖိအားတွေက သူမဟာ တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘဲ ကွဲပြားနေကြောင်း သိသာစေတယ်။

"တော်ဝင်သွေး" ဂီလာမိုက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က အဲဒီအမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ တော်ဝင်သွေးတစ်ယောက်ကို လူလုံးကွဲ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။

"ငါ့မျက်နှာမှာ တစ်ခုခုများ မှားယွင်းနေလို့လား" လို့ သူမက သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။

"မဟုတ်ပါဘူး" သူက ပြန်ဖြေတယ်။ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော် သိတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ တူနေလို့ပါ"

ဒီ တော်ဝင်သွေး ဗန်ပိုင်ယာက ကူနိုနဲ့ အရမ်းကို ဆင်တူတယ်။ ချွန်မြနေတဲ့ မေးရိုးတွေ၊ ကြောင်တစ်ကောင်လို သေးသွယ်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ချွန်ထက်တဲ့ နှာတံတို့က အတူတူပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကိုသာ အတူတူတွေ့ရင် လူတိုင်းက ညီအစ်မတွေလို့ ထင်ကြမှာ သေချာတယ်။

'တော်ဝင်သွေးတွေက မူလဗန်ပိုင်ယာနဲ့ အနီးစပ်ဆုံး ဆွေမျိုးတော်စပ်တယ်လို့ ဂီလာမို ပြောခဲ့ဖူးတယ်... ဒါကြောင့် သူတို့ ရုပ်ချင်းဆင်နေတာများလား'

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဝတ်ရုံခြုံထားတဲ့လူက သူမ ရောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သက်ပြင်းကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။

"တော်ဝင်သွေး လီလစ်" သူက လက်လှမ်းပြလိုက်တယ်။ "ခင်ဗျား အချိန်မီ ရောက်လာတာပဲ... ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ယောက် ရှိတယ်... သူ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်ရင် ကိုးကွယ်ရာအရှင် ဂိုင်ယာ ကို ကျေနပ်စေလိမ့်မယ်"

လီလစ် က ဝတ်ရုံခြုံထားတဲ့လူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်တယ်။ "ငါ့ကို လာအမိန့်မပေးနဲ့ လူသား"

ပြီးတော့ သူမက မိုက်ကယ်ဘက် လှည့်လာတယ်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းလို ကောင်လေးတစ်ယောက်က ငါရောက်လာတာကို ဘယ်လိုများ အာရုံခံနိုင်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ သိချင်မိတယ်"

သေချာတာကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး ပုန်းကွယ်ခြင်း စွမ်းရည်တွေတောင်မှ အလုပ်လုပ်ဖို့ တန်ခိုးစွမ်းရည် တွေ လိုအပ်တာပဲ။ သူ့ရဲ့ ဒရုန်း ကျေးဇူးကြောင့် သူက အဲဒါတွေကို မိုင်ဝက်လောက် အကွာအဝေးကနေတောင် မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေတယ်။

"သူ့ကို အခုပဲ သတ်လိုက်ပါ" ဝတ်ရုံခြုံထားတဲ့လူက နံရံကို ဖက်တွယ်ထားရင်း တိုက်တွန်းလိုက်တယ်။

ဂီလာမိုက ချက်ချင်း ဝင်ရောက် ဟန့်တားလိုက်တယ်။ "တော်ဝင်သွေး လီလစ်... အဲဒီလူသားစကားတွေကို မယုံပါနဲ့... သူက လိမ်ညာတာကလွဲပြီး ဘာမှမပြောဘူး... သူက ဂိုင်ယာ ရဲ့ အမွေအနှစ်အကြောင်းကို မသိပါဘူး"

ဝတ်ရုံခြုံထားတဲ့လူက သူ့စကားတွေကို လှောင်ရယ်လိုက်တယ်။ "ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အိုင်းရွန်းမေဒင် က အစစ်အမှန် ဘာသာရေးလို့ မင်း ထင်နေတာလား... အဲဒါက အလကားသက်သက်ပါပဲ တော်ဝင်သွေး လီလစ်"

လီလစ် က သူမရဲ့ လက်တွေကို ဝတ်ရုံအောက်မှာ ဖွက်ထားလိုက်တယ်။ "ငါတို့ မက်ထရိုပိုလစ် ထဲ ဝင်လာတုန်းက ဒီ အိုင်းရွန်းမေဒင် ဘာသာရေးအကြောင်း ကြားခဲ့တယ်... ပြီးတော့ မင်းက အဲဒါကို ငါတို့ ရှာဖွေနေတဲ့ အစစ်အမှန်လို့ ထင်နေတာလား... အဲဒီဘာသာက ဂိုင်ယာ ကို ကိုးကွယ်တာလား"

ဂီလာမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်ပါတယ်"

"မင်းမှာ အဲဒီအတွက် သက်သေရှိလို့လား" လို့ သူမက သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။ "သူ့မှာ ထောက်ခံပြစရာ သက်သေရှိနေချိန်မှာ ငါက ဘာလို့ သူ့ကိုမယုံဘဲ မင်းကို ယုံရမှာလဲ"

"ဘာ" ဂီလာမိုက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်တယ်။ 'သက်သေ... သူတို့က လိမ်ပြောနေကြတာလေ'

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဝတ်ရုံခြုံထားတဲ့လူက ရယ်မောလိုက်တယ်။ "ဒါ မှန်တာပေါ့... ဒါက ငါတို့ရဲ့ သက်သေပဲ"

သူက သူ့ဝတ်ရုံအောက်ကို နှိုက်လိုက်ပြီး လက်ထဲကနေ လရောင်အောက်မှာ တောက်ပနေတဲ့ အနီရောင် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ် မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။ အဲဒီပစ္စည်းကို သူ မှတ်မိနေတယ်။

"တော်ဝင်သွေး လီလစ်... ခင်ဗျား ဒါ ဘာလဲဆိုတာ သိတယ်မလား" လို့ ဝတ်ရုံခြုံထားတဲ့လူက မေးလိုက်တယ်။

လီလစ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "အဲဒါက မူလဗန်ပိုင်ယာ ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အကြွင်းအကျန်တစ်ခုပဲ... သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သွေးတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတာဖြစ်ပြီး အခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရင် လူပု တွေ ဂုဏ်ယူကြတဲ့ မီသရယ် လိုမျိုး ခိုင်မာတောင့်တင်းတယ်"

'အနီရောင် ပုံဆောင်ခဲက ဂေါသစ်ရဲတိုက်ထဲမှာ ကူနို ကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ သံကြိုးတွေနဲ့ အတူတူပဲ'

'ဒါကြောင့်မို့ ဒီ ဗန်ပိုင်ယာတွေက အရမ်း သစ္စာရှိနေကြတာကိုး... သူတို့က တစ်နည်းနည်းနဲ့ ကူနိုရဲ့ သွေးတွေကို ရရှိထားတာပဲ'

"အဲဒါတွေက ငါတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ သဲလွန်စတွေအဖြစ် ချန်ထားရစ်ခဲ့တာ" လို့ လီလစ် က ဆက်ပြောတယ်။ "ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကျမ်းစာတွေအရ အဲဒီအကြွင်းအကျန်တွေက သူမ ပျောက်ဆုံးနေချိန်အတွင်း ကိုးကွယ်ရာအရှင် ဂိုင်ယာ ကို ငါတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်အောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့ ဟောကိန်းထုတ်ထားတယ်"

"ဒါ မှန်တာပေါ့" ဝတ်ရုံခြုံထားတဲ့လူက အော်ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါက ငါတို့သာ ခင်ဗျားတို့ ဗန်ပိုင်ယာတွေကို ကိုးကွယ်ရာအရှင် ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေပဲ... ငါတို့က ရွေးချယ်ခံထားရတာ... ဒီကောင်လေးကို သတ်လိုက်ရင် ဂိုင်ယာ ရောက်ရှိလာဖို့ ပိုမိုနီးစပ်လာလိမ့်မယ်"

ဂီလာမိုမှာ ပြောစရာ စကားလုံး ဆွံ့အသွားခဲ့တယ်။ သူတို့လက်ထဲမှာ အဲဒီလို အမွေအနှစ်မျိုး ရှိနေမယ်လို့ သူ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။

အခုတော့ လီလစ် ကို အမှန်တရား လက်ခံလာအောင် ဖျောင်းဖျဖို့က အလွန်ခက်ခဲသွားပြီ။

"ငါတို့ဘဝရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ကိုးကွယ်ရာအရှင် ရဲ့ ဘုန်းအာနုဘော်ကို ပြန်လည်ယူဆောင်လာဖို့ပဲ" လို့ လီလစ် က ပြောလိုက်တယ်။ "အဲဒီပန်းတိုင်နဲ့ ပိုနီးစပ်စေမယ့် သက်သေအထောက်အထား အစအနလေးတစ်ခုကိုတောင် လိုက်နာဖို့ ငါတို့မှာ တာဝန်ရှိတယ်"

ထို့နောက် သူမက ရုတ်တရက် မီးခိုးငွေ့တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ ဒရုန်းအမြင်အာရုံ ကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ အချိန်ခဏလေးအလိုမှာ လိမ္မော်ရောင် တောက်ပနေတဲ့ ကိုယ်ပျောက်နေသူ တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။

သူက ခလုတ်တစ်ခုကို ရှေ့ဆီ အမြန် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ လီလစ် ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို ကျရောက်သွားတယ်။

သူမအပေါ် ထိန်းချုပ်ထားမှု မပျက်ပြယ်သွားခင် မီလီစက္ကန့်လေးလောက် သူမ နေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။

လီလစ် ပြန်ပေါ်လာပြီး သူမမျက်နှာမှာ အံ့ဩမှုနဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ အပြည့်ဖြစ်နေတယ်။

"... ငါ မင်းကို အထင်သေးမိသွားတာပဲ"

သူမရဲ့ တာအိုနှလုံးသား က ပြင်းထန်တဲ့ လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းနဲ့ တောက်ပနေပြီး မိုက်ကယ် မှော်သားရဲ တစ်ပိုင်းသတ္တဝါ တွေ ဆီမှာ မြင်ဖူးသမျှ အရာအားလုံးထက် ပိုတောက်ပနေတယ်။

သူ့ရဲ့ ဒရုန်း ကနေ သူရရှိထားတဲ့ သားရဲမျိုးနွယ်အမြင်အာရုံ အဆင့်မြှင့်တင်မှုအရ လီလစ် က ၉ ဆင့်မြောက် တာအို အဆင့်မှာရှိနေပြီး အဲဒါက ၉ ဆင့်မြောက် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် မက်ဂ်နက်တစ် တစ်ယောက်နဲ့ ညီမျှတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ကြားမှာ ကွာဟမှု ရှိနေတဲ့တိုင် သူက သူမကို အချိန်ခဏလေးဖြစ်ဖြစ် ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါက သူမအတွက်တော့ အံ့ဩစရာကောင်းနေခဲ့တယ်။

'သူမက ငါ ရင်ဆိုင်ဖူးသမျှထဲမှာ အသန်မာဆုံး မှော်သားရဲ တစ်ပိုင်းသတ္တဝါ ပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ သိပ်တော့ မစိုးရိမ်ပါဘူး'

| ငှဲ..ငှဲ..ငှဲ..ငှဲ…ငှဲ…. ဒါ မှန်တာပေါ့ | ဟာဘင်ဂျာ က ရယ်မောလိုက်တယ်။ | ငါတို့တွေ အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့ပြီပဲ |

သူ ၄ ဆင့်မြောက်မှာ ရှိနေတုန်းကနဲ့ ၅ ဆင့်မြောက် ရောက်နေတဲ့ အခုအချိန် ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင် သိသာတဲ့ ကွာခြားမှုကြီး ရှိနေတယ်။

သူ ပိုပြီး သန်မာလာတယ်လို့ နှိုင်းယှဉ်မရအောင် ခံစားနေရတယ်။

အရင်ကသာဆိုရင် သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဝတ်ရုံခြုံထားတဲ့လူတွေနဲ့ ဗန်ပိုင်ယာတွေကို အနိုင်ယူနိုင်ဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက သူတို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူပဲ ရှင်းလင်းနိုင်နေပြီ။ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို ပစ္စည်းတွေအတွက် လိုအပ်တဲ့ ၃ ဆ ကန့်သတ်ချက်က နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို ပြသလာခဲ့ပြီ။

ဒါကြောင့် သူ လီလစ် နဲ့ တိုက်ခိုက်ရမှာကို လုံးဝ မစိုးရိမ်နေတာပဲ။

ဒါ့အပြင် သူက သူမကို တကယ်တိုက်ခိုက်ဖို့လည်း မတွေးထားခဲ့ဘူး။ သူမကို လက်ခံလာအောင် ဖျောင်းဖျနိုင်ဖို့ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ လိုအပ်တာလေ။

"မင်းမှာ နေ့ခင်းအိပ်မက် မက်နေဖို့ အချိန်မရှိဘူး" လို့ လီလစ် က တန်ခိုးစွမ်းရည် တွေ အပြည့်ပါဝင်တဲ့ သွေးစက်တွေကို လေထဲမှာ ဆင့်ခေါ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

[သတိပြုရန်... သူမရဲ့ သွေးစွမ်းအားတွေက ထိတွေ့မိတာနဲ့ ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်စေပါလိမ့်မယ်] လို့ နိုဗာ က သတိပေးလိုက်တယ်။

လီလစ် က သူမရဲ့ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးစက် ဆယ်ဂဏန်းလောက်က ကျည်ဆန်ထက်မြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ မိုက်ကယ်ဆီကို ပျံသန်းလာခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ သဟဇာတဓါး ကို စက်ဝိုင်းပုံစံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ ထိတွေ့နိုင်သမျှ သွေးစက်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ လီလစ် က နေရာအနှံ့မှာ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက်နဲ့ သူမရဲ့ သွေးစက်တွေကို နေရာစုံကနေ ပစ်ခတ်နေခဲ့တယ်။

အချို့သော သွေးစက်တွေက သူ့ရဲ့ ခံစစ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဆီ ရောက်လာခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြွင်းမဲ့သဟဇာတအကာအကွယ် က အလုပ်လုပ်လာပြီး အဲဒီရဲ့ သက်ရောက်မှုတွေကို ချေဖျက်ပစ်လိုက်တယ်။

ရောင်စုံဒိုင်းကာက ၉ ဆင့်မြောက် တာအို သွေးစွမ်းအားရဲ့ အပြည့်အဝ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် အက်ကွဲသွားခဲ့တယ်။

ဒိုင်းကာ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့ နောက်ထပ် စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ကြာဦးမယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒိုင်းကာက သူ့အလုပ်ကို သူ လုပ်သွားခဲ့တယ်။

သွေးစက်တွေ တရှဲရှဲမြည်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှာ မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ ဘက်ထရီကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ပြီး သွေးစက်တွေဆီက ကျန်နေသေးတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည် တွေကို စုပ်ယူလိုက်တယ်။

[...၅%.... ၁၀%... ၁၅%....]

ဘက်ထရီအားက မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ တက်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ၂၅% ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ ကွမ်တမ်ခြေလှမ်း ကို အသက်သွင်းဖို့ ၅% ပဲ လိုတော့တယ်။

| ငှဲ..ငှဲ..ငှဲ... မင်း မေ့နေတာလား... မင်းက အခု ၅ ဆင့်မြောက်ကို ရောက်နေပြီလေ... မင်းရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည် က ပိုသန်မာလာပြီ |

မိုက်ကယ် မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ ဟာဘင်ဂျာ ပြောတာ မှန်တယ်။

အရင်တုန်းကဆိုရင် သူ လုံးဝ အားကုန်မသွားအောင် သူ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအင်အပြင်ကနေ ဘက်ထရီအား ၃၀% အပြည့် စုပ်ယူဖို့ လိုအပ်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို ပစ္စည်းတွေကို အားကုန်ခမ်းမသွားစေဘဲ နည်းနည်းလောက် သုံးနိုင်နေပြီ။

အခု သူက ဘက်ထရီအား ၂၅% ပဲ လိုအပ်တော့တယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မိုက်ကယ်နဲ့ လီလစ် တို့ တိုက်ပွဲဖြစ်နေချိန်မှာ ဝတ်ရုံခြုံထားတဲ့လူက သူတို့ရဲ့ ဖမ်းဆုပ်မှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်တယ်။

သူက လက်နှစ်ဖက် ခြေနှစ်ဖက်နဲ့ တွားသွားပြီး လွတ်မြောက်ဖို့ ရုန်းကန်နေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လက်တစ်ဖက်က သူ့ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တာကို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဗန်ပိုင်ယာ နှစ်ယောက်က သူ့ခြေထောက်တွေကို ဖမ်းဆုပ်ထားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

သူ မသိခဲ့တာက အဲဒီ ဗန်ပိုင်ယာ နှစ်ယောက်မှာ ပြုံးနေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို ပုံစံရှိတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်တစ်ခု ရှိနေတာကိုပဲ။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၂)

အခန်း(၇၄၀)

ဝတ်ရုံခြုံထားတဲ့သူက နောက်ဆုံးတော့ သူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ပြီလို့ တွေးထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ခြေလက်တွေကို ဖမ်းဆွဲဖို့ ကြိုးစားရင်း အသိဉာဏ်မဲ့ ဇွန်ဘီတွေလို လျှောက်လှမ်းလာကြတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာ အယောက်နှစ်ဆယ်လောက် ဝန်းရံခံနေရပြီလေ။

"မင်းတို့ ငတုံးတွေ" လို့ သူက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ "ငါ့နောက်ကို ဘာလို့ လိုက်နေကြတာလဲ"

"...ဟီးဟီးဟီးဟီး..."

ဖတ်ချ်ကတော့ အရိပ်တွေထဲမှာပဲ နေနေပြီး အလုပ်တွေအားလုံးကို သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးအရိပ် ဒီဗာက လုပ်ဆောင်နေတာပဲ။

မိုက်ကယ် ပေးထားတဲ့ ဝတ်ရုံသစ်ကျေးဇူးကြောင့် သူ့ရဲ့ အရိပ် စွမ်းရည်က လူတစ်ယောက်တည်းအတွက် အကန့်အသတ် ဖြစ်မနေတော့ဘူး။ သူက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်မှတ်ပေါင်းများစွာဆီကို ဝိညာဉ်ကပ်ပါး အနေနဲ့ ဝင်ရောက်နိုင်နေပြီလေ။

ဝတ်ရုံခြုံထားတဲ့သူက ညည်းတွားလိုက်တယ်။ သူက ဓားကို မြှောက်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ခေါင်းအထက်မှာ အမည်းရောင် မီးတောင်မှန်ကျောက် ဇီးကွက်ဒီဗာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဗန်ပိုင်ယာတစ်ယောက်က အနောက်ဘက်ကနေ သူ့ပခုံးတွေကို ဖမ်းဆွဲဖို့ လုပ်လိုက်ချိန်မှာပဲ ဝတ်ရုံရှင်က သူ့ဓားကို ရှေ့ဆီ ထိုးချလိုက်တယ်။

ရုတ်တရက် သူ့လက်ထဲက မီသရယ် ရှေးဟောင်းဓားက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့အနောက်မှာ ပြန်ပေါ်လာကာ ဗန်ပိုင်ယာရဲ့ ဗိုက်ထဲကို စိုက်ဝင်သွားခဲ့တယ်။

ဇီးကွက်တစ်ကောင်လိုပဲ ဝတ်ရုံရှင်ရဲ့ စွမ်းရည်က သူရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို ၃၆၀ ဒီဂရီ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှည့်ပတ်နိုင်စေတာပဲ။

သူ့ရဲ့ ဓားချက်တစ်ခုစီတိုင်းက သူ့ကို အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံကနေ အနီးကပ် တွယ်ကပ်လာတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာတစ်ယောက်စီကို ပစ်မှတ်ထားနေခဲ့တယ်။

သူတို့က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားတာမို့ ဝတ်ရုံရှင်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထွက်ပြေးခွင့် ရသွားစေတယ်။

သူ ဂူရဲ့ အပေါ်ဘက်ကနေ ထွက်သွားဖို့ အချိန်ခဏလေးပဲ လိုတော့တယ်။

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ အာရုံကို ဝတ်ရုံရှင်ဆီ အမြန်လှည့်လိုက်တယ်။

တကယ်လို့ ဝတ်ရုံရှင်သာ ကူနိုရဲ့ သွေးအမွေအနှစ်ကို ယူပြီး ထွက်သွားခဲ့ရင် သူ လီလစ် ကို အမှန်တရား ရှင်းပြနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့တွေ အဆုံးတိုင်အောင် တိုက်ပွဲထဲ နစ်မွန်းသွားရလိမ့်မယ်လေ။

သူက ဝတ်ရုံရှင် ထွက်မပြေးနိုင်အောင် နောက်ကြောင်းပြန်ဆွဲဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေလျက် လှည့်လိုက်တယ်။

"မင်း ဘယ်ကို ကြည့်နေတာလဲ" လို့ လီလစ် က သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို မယမ်းခင်မှာ မေးလိုက်တယ်။

သူမ ရှေ့မှာ သွေးပေါက်ငယ် ထောင်ပေါင်းများစွာက မျဉ်းဖြောင့်တစ်ကြောင်းအဖြစ် ပေါ်လာခဲ့တယ်။

သူမက သွေးပေါက်ငယ်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမဆီကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သွေးပေါက်တွေနဲ့သာ ဖန်တီးထားတဲ့ ကြာပွတ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်တယ်။

သူမက ကြာပွတ်ကို အပေါ်မြှောက်လိုက်ပြီး မိုက်ကယ်ဆီ ရိုက်ချလိုက်တယ်။

သူမ ရိုက်ချလိုက်တဲ့ အားက ကြာပွတ်တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားတာနဲ့အမျှ လက်နက်ကို ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ သွေးပေါက်ငယ်တစ်ခုချင်းစီက ရုတ်တရက် အနောက်ဘက်ကို ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကြာပွတ်ရဲ့ အစွန်းကို ဖြစ်နိုင်တာထက် ပိုမြန်မြန် တွန်းပို့ပေးတဲ့ အရှိန်မြှင့်အားတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။

ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီကြာပွတ်ရဲ့ ဖမ်းဆုပ်မှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ မျှော်လင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အနည်းဆုံးတော့ ဒါက သူမ တွေးထားခဲ့တာပဲ။

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ ဘက်ထရီတွေကို အသက်မသွင်းခင် လီလစ် ကိုတောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။

အချိန်နဲ့ နေရာလွတ်ရဲ့ ပကတိသဘောတရားက သူ့လက်ကောက်ဝတ်တွေ ပတ်လည်မှာ ရွဲ့စောင်းသွားခဲ့ပြီးနောက် သူက အဲဒါကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ရှေ့ကို ဆွဲယူလိုက်တယ်။

ကြာပွတ်က မိုက်ကယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်လုနီးပါး အချိန်လေးမှာပဲ သူက ရုတ်တရက် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကြာပွတ်ကို လေထုကလွဲလို့ ဘာကိုမှ မဖမ်းဆုပ်မိအောင် ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်။

လီလစ် က တုန်လှုပ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာက လုံးဝကို အံ့အားသင့်နေတယ်။

သူမ မြင်လိုက်ရတာက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာပဲလေ။

မိုက်ကယ်က ဝတ်ရုံရှင်ရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ပြန်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို နှလုံးရပ်မတတ် လန့်သွားစေတယ်။

သူက အဲဒီလူရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးနဲ့ ထောက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ သဟဇာတသေနတ်ကို အနီးကပ် ပစ်ခတ်လိုက်တယ်။

ဝတ်ရုံရှင်က အနောက်ကို လဲကျသွားပြီး သူ့ရင်ဘတ်က မီးခိုးတွေ ထွက်နေဆဲဖြစ်ကာ လက်ထဲက အနီရောင် သွေးပုံဆောင်ခဲက မိုက်ကယ်ရဲ့ ခြေထောက်တွေဆီကို လိမ့်ဆင်းသွားခဲ့တယ်။

သူက ငုံ့ပြီး အဲဒါကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူက အဲဒါကို အရည်ပျော်သွားစေဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး သူ့ရဲ့ သဟဇာတဓါး ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတာက လီလစ် ကို မိန်းမောနေရာကနေ နိုးထလာစေခဲ့တယ်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ သူမက အလောတကြီး မေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက သူမရဲ့ မေးခွန်းကို ဖြေဖို့ ရပ်မနေခဲ့ဘူး။ သူက သဟဇာတဓါး ကို သွေးရောင် ပုံဆောင်ခဲထဲ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ ထောပတ်ကို ဖြတ်သွားသလို ဖောက်ဝင်သွားခဲ့တယ်။

အခဲဖြစ်နေတဲ့ သွေးတွေက မီးခိုးထွက်လာပြီးနောက် အရည်ရွှမ်းလာကာ အရည်ပျော်သွားပြီး သူ့လက်တွေအပေါ် တစ်စက်စက် ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီအရာတစ်ခုလုံးက သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ သွေးအိုင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့တယ်။

"မင်း ဘာလုပ်လိုက်လဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား" လို့ လီလစ် က ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။

"ဒါကို ပိုင်ရှင်ဆီ ပြန်ပေးနေတာပါ" လို့ သူက သူမကို ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

သူ့ခြေထောက်တွေဆီကနေ ကြီးမားတဲ့ အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ အရွယ်အစားအထိ ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။

တစ်စက္ကန့်အကြာမှာ အရိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ကြောက်ရွံ့ကျုံ့ယုံစွာ ရပ်နေတာကိုသာ ပြသနေတော့တယ်။

ကူနိုက ဇဝေဇဝါနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ "မိုက်ကယ်.. ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

လီလစ် က ကူနိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ တာအိုနှလုံးသား က အရိုင်းဆန်စွာ ခုန်ပေါက်နေတာကို ခံစားလိုက်ရကာ သူမကို တစ်ခုခုပြောပြဖို့ ကြိုးစားရင်း ရင်ဘတ်ကို ထုနှက်နေသလိုပဲ။

ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့ကြားက တူညီမှုက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တူနေလို့ပဲ။ သူမ ပိုငယ်ရွယ်စဉ် အတိတ်က မှန်တစ်ချပ်ကို ပြန်ကြည့်နေရသလိုမျိုးပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်မလေးဆီမှာ ကွဲပြားတဲ့အရာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်။ သူမကို ကြည့်လိုက်တာက လီလစ် ရဲ့ DNA ထဲက၊ သူမရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲက သဘာဝ အသိစိတ်တစ်ခုကို နိုးကြားလာစေတယ်။ ရိုသေလေးစားမှု၊ နာခံမှုနဲ့ ကျေးဇူးတင်မှု။ ဒါတွေက လီလစ် တစ်ယောက် ကူနိုကို စိုက်ကြည့်နေချိန် သူမစိတ်ထဲ ဆူပွက်နေတဲ့ ခံစားချက် သုံးခုပဲ။

"သူ... သူက ဘယ်သူလဲ"

မိုက်ကယ်က သူမကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ "သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိပြီးသားပါ"

လီလစ် က ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "ဒါက... မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူက မူလဗန်ပိုင်ယာ ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မိုက်ကယ်ရဲ့ ခြေထောက်အောက်က သွေးအိုင်က ကူနိုဆီကို အပေါ်ယံဆန်တက် စီးဆင်းလာခဲ့တယ်။

ပထမဆုံး သွေးပေါက်က သူမရဲ့ ဗလာခြေဗလာနဲ့ ထိတွေ့သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဧရာမ စွမ်းအားလှိုင်းကြီးတစ်ခုက သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်နဲ့ လီလစ် တို့က လေပြင်းဒဏ်ကနေ ကာကွယ်ဖို့ ဝပ်ချလိုက်ရတယ်။

သွေးတွေက ကူနိုဆီကို အပြေးအလွှား စီးဆင်းသွားပြီး သူမ ပိုပြီး စုပ်ယူလိုက်လေလေ အဲဒီအမြန်နှုန်းက ပိုပိုပြီး မြန်ဆန်လာလေလေပဲ။

သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေက လေထဲကို စတင် လွင့်ပျံလာပြီး သွေးတွေကလည်း သူမနောက်ကို လိုက်ပါလာကာ သွေးပေါက်ငယ်လေးတွေအနေနဲ့ မြေပြင်ပေါ်ကနေ လွင့်ပျံလာခဲ့တယ်။

ကူနို ပိုပြီး စုပ်ယူလာတာနဲ့အမျှ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေရောင် ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ သွေးတွေ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်ရောက်သွားချိန်မှာတော့ မျက်မြင်မရတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုက အပြင်ဘက်ကို စီးဆင်းသွားပြီး အနီးနားမှာရှိတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာအားလုံးနဲ့ ထိတွေ့သွားခဲ့တယ်။

လီလစ်၊ ဂီလာမို နဲ့ တခြား ဗန်ပိုင်ယာတွေက ကူနိုရဲ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ချင်တဲ့ ထိန်းချုပ်မရတဲ့ ဆန္ဒကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူတို့က ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၊ သူတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေး... မူလဗန်ပိုင်ယာ ကို ကြည့်နေရမှန်း သူတို့ နှလုံးသားတွေထဲမှာ သိရှိနားလည်လိုက်ကြတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ကူနိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သူမ ပတ်ဝန်းကျင်က ရွှေရောင် တောက်ပမှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ မျက်လုံးတွေကို မူလ အမည်းရောင်ဆီ ပြန်ပြောင်းသွားစေခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်တွေက ပခုံးတွေပေါ် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြန်ကျလာတယ်။

သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ထပ်ပြီး ကြီးထွားလာပုံရပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အနည်းငယ်လေးသာ ဖြစ်တယ်။

"ငါ... ငါ အခု မှတ်မိပြီ" လို့ ကူနိုက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။ "ဒီနေရာက အရင်တုန်းက ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပဲ၊ လူတော်တော်များများက ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကိုးကွယ်နေခဲ့ကြတယ်... ငါလည်း သူတို့ကို ကိုးကွယ်နေခဲ့တာ"

ထို့နောက် သူမက မိုက်ကယ်ကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဆောရီး မိုက်ကယ်... ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မသိသေးဘူး"

ရုတ်တရက် သူမက ဘုတ်ခနဲ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဗန်ပိုင်ယာတွေက သူမကို ရိုသေလေးစားစွာနဲ့ ဒူးထောက်နေကြတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

"ဒါ တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်ပဲ" လို့ လီလစ် က အာမေဍိတ်သံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "အို... အရှင်မ ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို ကျွန်မတို့ ဘယ်လောက်တောင် ကြာအောင် စောင့်စားခဲ့ရသလဲ"

သူတို့အားလုံးက ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်နေကြပြီး ဂီလာမို ကတော့ အထူးသဖြင့်ပါပဲ။ သူက အိုင်းရွန်းမေဒင် နဲ့ ဂိုင်ယာ ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ဆင်တူမှုကို မြင်တွေ့ရုံသာမက မူလဗန်ပိုင်ယာ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာတာကို မြင်ရလို့ လွန်စွာ ကောင်းချီးခံစားရတယ်လို့ မှတ်ယူလိုက်တယ်။

သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တုန်းက သူမကို မမှတ်မိခဲ့တဲ့အတွက် သူ ရှက်ရွံ့မိသွားတယ်။

"ဟင်.. မိုက်ကယ်၊ သူတို့တွေ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ" လို့ ကူနိုက မေးလိုက်တယ်။

လီလစ် က သူမရဲ့ လက်တွေကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။ "အရှင်မက မူလဗန်ပိုင်ယာ.. ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးပါ"

ကူနိုက သူမရဲ့ အထိအတွေ့ကနေ နောက်တွန့်သွားတယ်။ "မူလဗန်ပိုင်ယာ ဟုတ်လား.. ဘာလဲ.. မဟုတ်ဘူး၊ ငါ အဲဒါ မဖြစ်ချင်ဘူး၊ ငါ နင်ဂျာ ပဲ ဖြစ်ချင်တာ"

အဲဒီ အပြောင်းအလဲကြောင့် ထိခိုက်သွားသလိုမျိုး လီလစ် နဲ့ ဗန်ပိုင်ယာတွေက နေရာတင် အေးခဲသွားကြတယ်။

"..." မိုက်ကယ်က သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ဖတ်ချ် ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုက နောက်ထပ် သားကောင်တစ်ကောင်ကို သိမ်းပိုက်သွားပြန်ပြီပဲ။

"အဟမ်း... သူက မှတ်ဉာဏ် ပျောက်နေတာပါ" လို့ သူက ရှင်းပြလိုက်တယ်။ "သူ့ရဲ့ အတိတ်ကို သူ မမှတ်မိဘူး"

လီလစ် က သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် သူမ မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုတွေ တောက်ပလာခဲ့တယ်။ "ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ... အဲဒီ သွေးပုံဆောင်ခဲတွေထဲမှာ အရှင်မရဲ့ အနှစ်သာရတွေ ပါဝင်နေတာပါ၊ ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်ဖြည့်သွင်းခြင်းအားဖြင့် အရှင်မ တစ်ချိန်က ဆုံးရှုံးခဲ့တာတွေကို ပြန်လည်ရရှိလာမှာပါ၊

မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ဘိုးဘေးအရှင်မ... ကျွန်မ.. မဟုတ်ဘူး.. ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ သွေးပုံဆောင်ခဲတွေ အားလုံးကို စုဆောင်းပြီး အရှင်မရဲ့ တကယ့် အမှတ်အသားကို ပြန်မှတ်မိလာစေဖို့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝပေးတာဝန်တစ်ခုအနေနဲ့ ဆောင်ရွက်သွားပါမယ်။ ဂိုင်ယာ ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်"

* * * * * * * *