အခန်း (၄၈၃)

အခန်း(၄၈၃) ဆေးအာနိသင်ပြလာခြင်း

"ဆေးလုံး လာပို့တာလား။"

ဟွာကျင်းနှင့် ဆရာတော် ဖာမင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ခဏတာ မှင်တက်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း ဆရာတော် ဖာမင်သည် သူတော်စင် ဟွာကျင်းကို လှောင်ပြောင်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို ချက်ချင်း အရယူလိုက်သည်။

"စုန်းမအိုကြီး ဟွာကျင်း။ မင်း အစွမ်းကုန်သွားပြီလား။ မင်းရဲ့ တပည့်ကတောင် ကုသရေးဆေးလုံးတွေ လာပို့ပေးနေရပြီလား။ မင်း ဒါကို မခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင်လည်း၊ အတင်းအကျပ် မလုပ်သင့်ဘူးလေ။ မင်းကို မတော်တဆ သတ်မိသွားတာမျိုး ငါ မဖြစ်ချင်ဘူး။"

"ဝမ်ရှိုယီ။ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။" ဆရာတော် ဖာမင်၏ လှောင်ပြောင်မှုများကြောင့် ဟွာကျင်းက အရှက်ရသွားသည်။ ဝမ်ရှိုယီက အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်များသောစစ်မြေပြင်ကို လာရကြောင်း သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သူက သေချင်နေတာလား။ ပြီးတော့ ငါက ကုသရေးဆေးလုံးတွေ မလိုဘူး။ ဝမ်ရှိုယီက ဆေးလုံးတွေ လာပို့ဖို့ သူ့အသက်ကို စွန့်စားဖို့ တကယ်ပဲ လိုအပ်လို့လား။

"အရှင်မ၊ ဒါတွေက အကြီးအကဲချန် ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေပါ။"

ဝမ်ရှိုယီက သေတ္တာကို မြှောက်ပြကာ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဆေးလုံးတွေက ခွန်အားကို ယာယီမြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်လို့ အကြီးအကဲချန်က ပြောပါတယ်။"

ခွန်အားကို ယာယီမြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ ဆေးလုံးတွေ။

ဆရာတော် ဖာမင်သည် ထိုစကားကို အလွန်အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

"သူတော်စင် ဟွာကျင်း၊ မင်းရဲ့ ခွန်းလွန်အင်မော်တယ်နန်းတော်က တပည့်တွေက တကယ်ကို ရယ်ရတာပဲ။ ဒီလိုယုတ္တိမတန်တဲ့စကားတွေက ငါ့ကို ခြောက်လှန့်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။"

တကယ်လို့သာ ခွန်းလွန်အင်မော်တယ်နန်းတော်မှာ ခွန်အားကို ယာယီမြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ဆေးလုံးတွေ တကယ် ရှိနေခဲ့ရင် သူတို့က မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော်ကို တိုက်ခိုက်ပြီးလောက်ပြီပေါ့။

ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ ဒီနေရာမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ကောင်းကင်အနှစ်သာရ ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီကို လုယက်နေဦးမှာလဲ။

သူတော်စင် ဟွာကျင်း၏ မျက်လုံးများကမူ စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့် တောက်ပသွား၏။

ဆရာတော် ဖာမင်၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ သူက ဝမ်ရှိုယီ၏ဘေးသို့ ပျံသန်းသွားပြီး သူ၏ ဘေးကင်းရေးနှင့် သူယူဆောင်လာသော ဆေးလုံးများ၏ ဘေးကင်းရေးနှစ်ခုစလုံးကို ပထမဆုံး သေချာအောင် လုပ်လိုက်သည်။

"ဝမ်ရှိုယီ။ အဲဒါက တကယ်လား။"

သူက ဝမ်ရှိုယီ၏လက်ထဲရှိ ပိုးသားသေတ္တာလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြွယ်ဝသည့်ဆေးရနံ့ကို ရလိုက်သည်။

ဒီထူးခြားတဲ့ရနံ့က လုံးဝကို စိမ်းသက်နေတယ်။ သုံးထားတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုကိုမှ ငါ မခွဲခြားနိုင်ဘူး။

သူ့လို ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေသောသူ တစ်ယောက်အတွက် ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ထိုဆေးလုံးက ထူးထူးခြားခြား ရှုပ်ထွေးပြီး ဖော်စပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်ရမည်။

ထို့ပြင် ဖော်စပ်ရန်ခက်ခဲသော ဆေးလုံးများက များသောအားဖြင့် အလွန် တန်ဖိုးကြီးတတ်သည်။

"အရှင်မ၊ ကျွန်တော့်စကားကို မယုံရင်တောင်မှ အကြီးအကဲချန်ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ စွမ်းရည်ကိုတော့ ယုံကြည်သင့်ပါတယ်။" ဝမ်ရှိုယီက လုံးဝကို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူက အပြည့်အဝ နားမလည်သေးတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတချို့တော့ ရှိတယ်လို့ ပြောပါတယ်။"

"ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ဟုတ်လား။" ဟွာကျင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "အဲဒါက ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ကျဆင်းသွားစေမှာလား။"

အကယ်၍ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများထဲ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကျဆင်းသွားခြင်း သို့မဟုတ် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အားနည်းသွားခြင်းမျိုး ပါဝင်နေမည်ဆိုလျှင် ထိုဆေးလုံးက သောက်ရန်မတန်။ လုံးဝ ယုံကြည်၍မရပေ။

ပထမတစ်ခုကမူ ပြောနေစရာပင် မလိုပေ။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဆိုသည်က အမြဲတမ်းပင် ထိပ်တန်း ဦးစားပေး ဖြစ်လေသည်။

ဒုတိယတစ်ခုအတွက်မူ ဆေးလုံး၏အကူအညီနှင့် ဆရာတော် ဖာမင်ကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားနိုင်လျှင်ပင် အားနည်းနေသောအချိန်ကျရင် သူက အလွယ်တကူ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"မဟုတ်ပါဘူး။" ဝမ်ရှိုယီက ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ခါယမ်းပြသည်။ "ဒီဒေါသချီဆေးလုံးက ကျင့်ကြံမှု အခြေခံကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အကြီးအကဲချန်က အတည်ပြုထားပါတယ်။"

ဒါဆိုရင် ဘာများ တွန့်ဆုတ်နေစရာ လိုသေးလို့လဲ။

ဟွာကျင်းက ပိုးသားသေတ္တာလေးကို ချက်ချင်း ယူလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သံသယများတတ်သော သူ၏ သဘာဝက မည်သည့်နေရာမှန်း မသိသော ဆေးလုံးများကို အလွယ်တကူ စားသုံးရန် လုံးဝခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဝမ်ရှိုယီက လာပို့ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး ချန်ဟွိုက်အန်က ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ဟွိုက်အန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဓားကျင့်ကြံသူကို ရဲရင့်စွာ တားဆီးခဲ့သည့်မှတ်ဉာဏ်မှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးက သူ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို သက်သေပြနေ၏။

မှန်ပေသည်။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ဟွာကျင်း၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားအပေါ် ယုံကြည်မှုပင်။

သူက ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

ဆေးလုံးက အာနိသင်မရှိခြင်း သို့မဟုတ် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိနေလျှင်ပင် ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ကို သူတို့က ဘာများ လုပ်နိုင်မည်နည်း။

ဆရာတော် ဖာမင်ကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်ပြီး ထိပ်တန်းအဆင့် ကောင်းကင်အနှစ်သာရ ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီကို ရယူနိုင်မည့်အခွင့်အရေးအတွက် အန္တရာယ်အနည်းငယ် စွန့်စားရသည်က တန်ပေသည်။

အလွန်ကောင်းမွန်သော အပေးအယူတစ်ခုပင်။

သူတော်စင် ဟွာကျင်းသည် ပိုးသားသေတ္တာလေးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လုနီးပါး ပန်းနုရောင် ဆေးလုံးလေးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။

ထိုဆေးလုံးလေးမှ နွေဦးပန်းခြံတစ်ခုကို သတိရစေပြီး စိတ်ကိုလန်းဆန်းစေသည့် သင်းပျံ့သောရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဟမ့်။ ဆေးလုံးတစ်လုံးလောက် စားလိုက်ရုံနဲ့ ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။" ဆရာတော် ဖာမင်က အထင်သေးစွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "စုန်းမအိုကြီး ဟွာကျင်း။ မင်းက တကယ်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတာ ဖြစ်ရမယ်။"

သူ၏လှောင်ပြောင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ ဟွာကျင်းသည် ဆေးလုံးကို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မျိုချလိုက်သည်။

ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဆေးဖော်စွမ်းရည်များက မည်မျှအံ့မခန်းဖြစ်ကြောင်းကို သူ တစ်ယောက်တည်းသာ သိသည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဒန်တျန်မှ နွေးထွေးသောရေစီးကြောင်းတစ်ခု တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များ သိသိသာသာတိုးလာပြီး စစ်မှန်သောအနှစ်သာရသည် ကြီးမားသော မြစ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တားဆီး၍မရနိုင်အောင် စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"တကယ်ကောင်းတဲ့ ဆေးလုံးပဲ။" သူတော်စင် ဟွာကျင်းက အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် ဆရာတော် ဖာမင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်မှာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှနေသည်။

ဟွာကျင်း၏အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ဆရာတော် ဖာမင်က သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း အလိုအလျောက် ဆုတ်သွားမိ၏။ ထိုဆေးလုံးကို စားသုံးပြီးနောက် ဟွာကျင်း၏ စစ်မှန်သောအနှစ်သာရသည် အနည်းဆုံး၃၀%ခန့် သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဆရာတော် ဖာမင်။ ကြောက်သွားပြီလား။" သူတော်စင် ဟွာကျင်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စိမ်းပြာရောင် ဓားချီစွမ်းအင်များ စုစည်းလာစေရန် မုဒြာလက်ဟန်များကို ဖော်လိုက်သည်။ "ခုနကတုန်းက ရှင် အရမ်းမောက်မာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဈေးပေါတဲ့ လှည့်ကွက်လေးတစ်ခုက ဒီဘုန်းကြီးကို ခြောက်လှန့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဆရာတော် ဖာမင်သည် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ယုံကြည်မှုမှာ သိသိသာသာ တုန်လှုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတော်စင် ဟွာကျင်းသည် စကားများများ မပြောတော့ပေ။ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ အစွမ်းများကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စစ်မှန်သောအနှစ်သာရမှာ ၃၀%ကျော် တိုးလာသောကြောင့် စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းသွားမည်ကို မပူပန်ဘဲ အကန့်အသတ်မရှိ တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

ဆရာတော် ဖာမင်သည် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ရုန်းကန်နေရပြီးသိသိသာသာ အရေးနိမ့်နေကာ မကြာခင် ဒဏ်ရာများစွာ ရလာခဲ့သည်။

"ဒီဆေးလုံးက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။" ဟွာကျင်းသည် တိုက်ပွဲတွင် ပိုမိုကြမ်းတမ်းလာပြီး ဆေး၏အာနိသင်များကို အတွင်းစိတ်မှ ချီးကျူးနေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင်ရုတ်တရက် မမျှော်လင့်ထားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ဒန်တျန်မှ ထူးဆန်းသော အပူရှိန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူ၏နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာသည်။ အသက်ရှူသံများ ပြင်းလာပြီး မျက်လုံးများ ဝေဝါးလာသည်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" ဟွာကျင်းသည် သူ၏တိုက်ခိုက်ရေးအာရုံကို ထိန်းသိမ်းရန် အနိုင်နိုင် ကြိုးစားနေရသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆရာတော် ဖာမင်ကို ပုံမှန်မဟုတ်သော ခံစားချက်များဖြင့် ကြည့်နေမိကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

ဆရာတော် ဖာမင်သည် ရုပ်ရည် သိပ်မချောမောသော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ ကျယ်ပြန့်သောပခုံးများနှင့် ခိုင်မာသောမေးရိုးများက ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဟွာကျင်း၏ နှလုံးသားထဲမှ တစ်ခုခုကို လှုပ်ခတ်သွားစေသလိုပင်။

"မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။" ဟွာကျင်းက လန့်သွားပြီး ဤယုတ္တိမတန်သော အတွေးကို ချက်ချင်းဖိနှိပ်လိုက်ကာ သဘောပေါက်သွားသည်။ "ဒါက ဒေါသချီဆေးလုံးရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများလား။"

ထိုဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက သူ၏ကျင့်ကြံမှုကို တကယ်ပင် မထိခိုက်စေနိုင်ပေ။ သို့သော်...

သူတော်စင် ဟွာကျင်းသည် နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်ပြီး ထကြွလာသော လိုလားတပ်မက်မှုကို ဖိနှိပ်ကာ စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

ဟွာကျင်း၏ ထူးဆန်းသောအမူအရာကို ဆရာတော် ဖာမင်လည်း သတိပြုမိသွားသည်။ ဝေဝါးမှုနှင့် ကြည်လင်မှု တစ်လှည့်စီဖြစ်နေသော အမူအရာက သူ့ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။ "စုန်းမအိုကြီး ဟွာကျင်း၊ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့တပည့်က မင်းကို အဆိပ်ခတ်လိုက်တာလား။"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား။" သူတော်စင် ဟွာကျင်း၏ ဖြူဝင်းသောမျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် နီမြန်းသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒီအရှင်မက ရှင့်လို ဘုန်းကြီးစုတ်အပေါ် ဘယ်တော့မှ အဲဒီလိုအတွေးမျိုး တွေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဆရာတော် ဖာမင်က လုံးဝခေါင်းရှုပ်သွားသည်။ "မိတ်ဆွေက ဒီဘုန်းကြီးအပေါ် အဲဒီလိုအတွေးတွေ ရှိနေတယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ။"

စကားမှားသွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဟွာကျင်းမှာ ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့ပြီး ဒေါသထွက်သွားကာ သူ၏ အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာ၏။

ဒေါသချီဆေးလုံး၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများက စိတ်ကို ထိခိုက်နေပြီ ဖစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

"ဒီကိစ္စကို အမြန် အဆုံးသတ်မှရမယ်။"

အံကြိတ်ကာ ဟွာကျင်းသည် ဆေးလုံး၏ ထူးဆန်းသောအာနိသင်များကို လျစ်လျူရှု၍ သူ၏ စစ်မှန်သောအနှစ်သာရအားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အန္တိမပညာရပ်များကို မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရူးသွပ်နေသော ဟွာကျင်းသည် ဆရာတော် ဖာမင်ကို ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့ပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးခဲ့ပေ။ သူ၏ လုံးဝန်းသောမျက်နှာက စိတ်ပျက်မှုကြောင့် နီရဲလာပြီးနောက် ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။ "ဟွာကျင်း၊ ငါနဲ့ သေတဲ့အထိ တိုက်ရမှာလား။ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးသွားရင် ခွန်းလွန်အင်မော်တယ်နန်းတော်အတွက်ရော မဟာမိုးကြိုးကျောင်းတော် အတွက်ပါ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရှိဘူးနော်။"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား။ ဒီအရှင်မကို ပရောပရည်လုပ်ဖို့ ဘယ်လိုများ ရဲရတာလဲ။ ဘုန်းကြီးစုတ်။"

အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသကြောင့် ဟွာကျင်းက ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် အက်ကွဲသွားစေသည့် လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ဆရာတော် ဖာမင်သည် ပေရာပေါင်းများစွာအဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

ယခုဆိုလျှင် ဆရာတော် ဖာမင်ဆီမှ ထွက်လာသော စကားလုံးတိုင်းက သူမနားထဲတွင် သည်းမခံနိုင်စရာ စော်ကားမှုများလို ဖြစ်နေလေပြီ။

ခွန်းလွန်အင်မော်တယ်နန်းတော်၏ အလွန်လေးစားရသောခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ဘယ်တုန်းကများ ထိုမျှေလာက် ဂုဏ်သိက္ခာကျစရာမျိုး ခံခဲ့ရဖူးမည်နည်း။

သင်ခန်းစာပေးရန် ထိုဘုန်းကြီးစုတ်ကို သတ်ပစ်ရပေမည်။

ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် ဆရာတော် ဖာမင် သွေးအန်သွားပြီး သူ၏အရှိန်အဝါများ အလွန်ပင် အားနည်းသွားသည်။ သူတော်စင် ဟွာကျင်း၏ မလျှော့တမ်း လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကို မြင်သောအခါ အရူးမဟု အတွင်းစိတ်မှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး မှော်လက်နက်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ကာ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

"စုန်းမအိုကြီး ဟွာကျင်း။ စောင့်နေလိုက်။"

"ဒီဘုန်းကြီးက မင်းအကြောင်း အထက်လူကြီးဆီ သတင်းပို့လိုက်မယ်။ မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ မာနဆက်ကြီးနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့။"

...

ဆရာတော် ဖာမင်က အနှစ်သာရမပါသော ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွားသည်။

ပျက်စီးနေသော စစ်မြေပြင်တွင် သူတော်စင် ဟွာကျင်းနှင့် ဝမ်ရှိုယီတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူတော်စင် ဟွာကျင်းသည် လေထဲတွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေပြီး သူ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ခြေတံများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားသည်။

သူက ခေါင်းကိုငုံ့ထားပြီး ထိပ်တန်းအဆင့် ကောင်းကင်အနှစ်သာရ ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီကိုပင် မယူတော့ဘဲ မသိနိုင်သော အတွေးများထဲတွင် နစ်မွန်းနေ၏။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ရှိုယီသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ကောင်းကင်အနှစ်သာရ ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီကို သူကိုယ်တိုင် ကောက်ယူလိုက်သည်။

၎င်းကိုဆက်သရန် သူတော်စင် ဟွာကျင်းအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားချိန်တွင် သူ၏ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို ဝမ်ရှိုယီ မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။

လုံးဝကို မှားနေပြီ။

အရှင်မရဲ့ ဒီလိုပုံစံမျိုးကို ငါ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

ထိုသို့ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူက သေချာပေါက် ပြဿနာပင်။ ဝမ်ရှိုယီက ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းတစ်ဝက် ဆုတ်လိုက်ပြီး ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မ၊ အဆင်... အဆင်ပြေရဲ့လား။"

…