အခန်း (၄၈၄)

အခန်း(၄၈၄) ငါ တကယ် ယူသွားပြီနော်

ဟွာကျင်းက ကောင်းကင်မှဆင်းသက်လာပြီး ဝမ်ရှိုယီ၏ နုပျိုပြီးချောမောသောမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ နှလုံးသားမှာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ တုန်ယင်သွားသည်။ ဆေး၏လွှမ်းမိုးမှုအောက် သူ၏ဆင်ခြင်တုံတရားသည် လေထဲမှ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အန္တရာယ်ရှိစွာ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေသည်။

"အရှင်မ၊ အဆင်... အဆင်ပြေရဲ့လား။" ဝမ်ရှိုယီက တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဟွာကျင်းသည် သူ အလွန်လေးစားရသော ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ရာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတော်စင် ဟွာကျင်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သဲ့သဲ့လေးဖြစ်နေသည့် ဆေးရနံ့ကို သူ ရလိုက်သည်။ သူ ရှူရှိုက်မိလေလေ ပို၍မူးယစ်လာလေလေဖြစ်ပြီး သူ၏အတွင်းတွင်ပင် ဂနာမငြိမ်သော အပူရှိန်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်တိုလေးကတင် အမျိုးသမီးများက ဓားဆွဲထုတ်သောအရှိန်ကို နှေးကွေးသွားစေရုံ သက်သက်ပဲဟု သူ ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင် သူတော်စင် ဟွာကျင်း၏ မြိန်ယှက်ဖွယ်မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ခဏတာ စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသာ အရှင်မ ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ဓားသိုင်းကို နှောင့်နှေးစေမည်မဟုတ်ဘ တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်နှင့် ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှုများကို ပိုကောင်းလာစေနိုင်သည်။

အတွင်းမှ ထူးဆန်းသောစိတ်ဆန္ဒများကို ဖိနှိပ်ကာ ဟွာကျင်းက ခက်ခဲစွာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဝမ်... ဝမ်ရှိုယီ။ မင်း... မင်း အရင် သွားသင့်တယ်..."

"အရှင်မ၊ အခု လမ်းတောင် ကောင်းကောင်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်... ဒီတပည့် ကူတွဲပြီး ပြန်ပို့ပေးရမလား။"

သူတော်စင် ဟွာကျင်းပင်လျှင် နွေဦးကိုးလွှာ၏ အာနိသင်များကို မခံနိုင်ပါက ဝမ်ရှိုယီဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏အကြည့်သည် ရိုသေမှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုရိုသေမှုတွင် ယခုအခါ သားကောင်ကို အမဲလိုက်လိုသော ရည်ရွယ်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ သူ လုံးဝကို ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။

ဟွာကျင်းသည် အံကြိတ်ထားပြီး ဆေး၏ လောင်ကျွမ်းနေသောအပူရှိန်ကို တန်ပြန်ရန် နာကျင်မှုကို ရှာဖွေရင်း လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။ သို့သော် ဤဆေးလုံးသည် အလွန် ပြင်းထန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သူ၏ မာနကြီးလှသော ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုမှာ ယခုအခါ ၎င်းကိုယှဉ်ရန် လုံးဝအင်အားမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မ... မဖြစ်ဘူး..." ဟွာကျင်း အသက်ရှူပြင်းလာပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာသည်။ "ဒီအရှင်မ... မင်းကို ထွက်သွားခွင့်မပြုနိုင်ဘူး..." သူ ပြောချင်သည့် အဓိပ္ပာယ်မှာ ဝမ်ရှိုယီကို အခုချက်ချင်း ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထွက်လာသောစကားလုံးများမှာ မြူဆွယ်တောင်းဆိုနေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

ယိုင်နဲ့ယိုင်နဲ့ တိုးကပ်လာရင်း ဝမ်ရှိုယီသည် မူးဝေဝေဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "အရှင်မ... ဒီတပည့် မထွက်သွားပါဘူး... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ အဲဒါ ဆေးလုံးရဲ့ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးလား။"

ဆေးလုံးအကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ ဟွာကျင်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကြည်လင်မှုတစ်ချက် တောက်ပသွားသည်။ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏အသံကို တည်ငြိမ်စေရန် ရုန်းကန်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်ရှိုယီ၊ မင်းယူလာတဲ့ ဆေးလုံးက ဘယ်လိုအမျိုးအစားလဲဆိုတာ မင်း သိလား။"

"အကြီးအကဲချန်က အဲဒါက ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတချို့ ရှိတယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာ..."

"ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတချို့ ဟုတ်လား။" ဟွာကျင်းသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီအရှင်မ မြင်တာ မှန်မယ်ဆိုရင် ဒီဆေးလုံးက... က..." သူ ဆက်မပြောနိုင်လောက်အောင် ရှက်သွားသဖြင့် အသံ တိတ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ရှိုယီ သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏အမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ "အရှင်မ၊ ဖြေဆေးအတွက် အကြီးအကဲချန်ဆီ အခုချက်ချင်း သွားရှာလိုက်ပါ့မယ်။"

"နောက်ကျသွားပြီ..." ဟွာကျင်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ယခုအခါ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပိုးသားကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး ဝမ်ရှိုယီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ သူ၏အသံမှာ ရှစ်ဆမျှ ပိုမိုနူးညံ့သွားသည်။ "ဝမ်ရှိုယီ၊ ခွန်းလွန်အင်မော်တယ်နန်းတော်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့... ဒီအရှင်မကို ကူညီပေးမလား။"

ဝမ်ရှိုယီ မှင်တက်သွားပြီး ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏တွန့်ဆုတ်နေမှုကို သတိပြုမိသောအခါ ဟွာကျင်း၏ မျက်လုံးများတွင် အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတို့ လင်းလက်သွားသည်။ "ဘာလဲ။ မင်းရဲ့ခေါင်းဆောင် ဒီလိုဝေဒနာခံစားနေရတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမလို့လား။"

"ဒီတပည့် မရဲပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့..." ဝမ်ရှိုယီ ထစ်ငေါ့သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားသည်။

ဟွာကျင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ယိမ်းနွဲ့နေသော ခြေလှမ်းတိုင်းသည် သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆန့်ကျင်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ "ဝမ်ရှိုယီ၊ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်ကို အခု ဖီဆန်နေတာလား။"

"အရှင်မ၊ ဒါက... ဒါက ယဉ်ကျေးမှုစည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်ရာရောက်ပါတယ်..." ဝမ်ရှိုယီ အားနည်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။

ဟွာကျင်းသည် သူ၏ သွယ်လျသောလက်ချောင်းများဖြင့် ဝမ်ရှိုယီ၏ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဒီတောရိုင်းထဲမှာ ဘာယဉ်ကျေးမှု စည်းကမ်းတွေ ရှိလို့လဲ။" ဆေးက ပုံမှန်အားဖြင့် ဩဇာတိက္ကမရှိသော သူ၏ အသံကို ဆွဲဆောင်ညှို့ငင်နိုင်လွန်းသော နူးညံ့သည့်အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ဝမ်ရှိုယီ တုန်ယင်သွား၏။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်။ "အရှင်မ၊ အရှင်မက ခေါင်းဆောင်ပါ..."

"ဒီနေ့ကိစ္စတွေကို နောင်မှာ ဘယ်တော့မှ မပြောရဘူး။ သဘောတူလား။" ဟွာကျင်းသည် ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးလာပြီး သူ၏ မူးယစ်စေသောရနံ့က ဝမ်ရှိုယီကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ "ဘယ်လိုလဲ။"

တံတွေးကို ခက်ခဲစွာမျိုချလိုက်ပြီး ဝမ်ရှိုယီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ခပ်တန်းတန်း နေတတ်သော အင်မော်တယ်နန်းတော်၏ခေါင်းဆောင်၊ ယခုအခါ မက်မွန်ပန်းကဲ့သို့ ပါးပြင်များနှင့် ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသော ဟွာကျင်းကိငု စောင့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ခုခံနိုင်စွမ်းများ ပြိုလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒီတပည့်... နာခံပါ့မယ်။"

ဟွာကျင်း၏နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးသဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏အပြင်ဝတ်ရုံကို စတင်၍ ဖြေလျှော့လိုက်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်က ဝမ်ရှိုယီ၏လည်ပင်းကို ရေမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရစ်ပတ်သွားသည်။ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံသည် မြေပြင်သို့ လွင့်ကျသွားပြီး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝေးသော ပခုံးများကို ဖော်ပြနေသည်။

ဖုံးကွယ်ခြင်းအခင်းအကျင်းတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ တည်ဆောက်ပြီးနောက် သူက ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုပုသော ဝမ်ရှိုယီကို သူ၏အနားသို့ ဆွဲကပ်လိုက်ပြီး နီရဲနေသောနှုတ်ခမ်းများကို သူ၏နားရွက်တွင် ကပ်ကာ ပျားရည်နှင့်ပိုးသားကဲ့သို့အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကို အိပ်မက်တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ အလုပ်အကျွေးပြုမှုကို ဒီအရှင်မ မှတ်ထားပေးပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကိုတော့ သေချာပိတ်ထားရမယ်။"

ဝမ်ရှိုယီ ညည်းညူလိုက်သည်။ သူ၏စကားများကို နားလည်နိုင်ရန် အသက်ရှူမဝဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် ကောင်းကင်အနှစ်သာရကျောက်စိမ်းခြင်ဆီသည် ထိုမြင်ကွင်းပေါ်သို့ ရွှေရောင် ဝိုးတဝါးအလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖြာကျစေသည်။ ညလေပြေက သူတို့၏ တီးတိုးစကားများကို သယ်ဆောင်သွားပြီး ပြန့်ကျဲနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်များကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

...

"ငါက တကယ်ကို စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝတာပဲ။ ဒီလိုအောင်သွယ်တော်မျိုး ရှားတယ်နော်။"

"ဘိုးဘေးကြီး ပြောတာ အမှန်ပါပဲ။" လျူယွမ်ချင်းသည် ပွေ့ဖက်နေသောစုံတွဲကို မနာလိုစွာ ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ညိတ်လိုက်သည်။ "သူတော်စင် ဟွာကျင်းမှာ အတွေ့အကြုံ မရှိပေမယ့် နွေဦးကိုးလွှာရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာတော့ တိုက်ခိုက်ရေးအနုပညာ (၁၈)မျိုးစလုံးကို ကျွမ်းကျင်နေပြီ။ ဒီရွှေရောင်အနှစ်သာရ ကောင်လေးအတွက်တော့ အမြတ်ကြီးပဲ။"

ထို့နောက် သူ၏လေသံမှာ လှောင်ပြောင်သည့်ပုံစံ ပြောင်းသွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့အခင်းအကျင်း ပညာကတော့ တကယ့်ကို လမ်းဘေးကအမှိုက်ပဲ။ ဒီဂျူနီယာက ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းမှာပဲ ရှိသေးတာတောင် သူ့ရဲ့ ဖုံးကွယ်ခြင်းအခင်းအကျင်းကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက သတိတောင်ထားမိတဲ့ပုံတောင်မပေါ်ဘူး။"

"တကယ်ပါပဲ။" ချန်ဟွိုက်အန်က အရသာခံကာ ကြည့်နေသည်။

ဂျပန်က သင်ကြားရေးဗီဒီယိုတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။ သူတို့ဆရာမတွေရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း၊ ဟင်းလင်းပြင် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူတော်စင်ဟွာကျင်းရဲ့ ကိုယ်ဟန်တွေနဲ့ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ လီချင်းရန်နဲ့ နောက်မှသုံးဖို့ ပညာရပ်တွေကို လေ့လာဖို့အတွက် ကွက်တိပဲ။

အခင်းအကျင်းကို အလျင်အမြန် ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ထိပ်တန်းအဆင့် ကောင်းကင်အနှစ်သာရ ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီကို ယူဆောင်ရန် မူလက စုချီနျန်ကို ဆင့်ခေါ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ချန်ဟွိုက်အန်သည် ကမ္ဘာမြေကို အချိန်ကကြာကြီး စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သော အခင်းအကျင်းဆရာတစ်ဆူဖြစ်သည့် အကြီးအကဲ လျူယွမ်ချင်းကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။ စုချီနျန်နှင့် ယွဲ့ချန်ချီတို့၏ ယခင်ထောက်ခံချက်များဖြင့် လျူယွမ်ချင်းသည် အခြေအနေကို အလျင်အမြန် အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို ဘိုးဘေးကြီး။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ လှုပ်ရှားမလဲ။"

ပိုမိုနစ်မွန်းနေသောစုံတွဲကို စောင့်ကြည့်ရင်း ချန်ဟွိုက်အန်က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အခုပဲ။ နွေဦးကိုးလွှာရဲ့အရှိန်ကြောင့် သူတော်စင် ဟွာကျင်းရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီကို ယူသွားရင်တောင် သူ တုံ့ပြန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ကောင်းပါပြီ။"

၎င်းနှင့်အတူ လျူယွမ်ချင်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဟွာကျင်း၏ အခင်းအကျင် အတွင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွေ့ဖက်နေသောစုံတွဲ၏ဘေးတွင် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး ချန်ဟွိုက်အန်ကို မှင်တက်သွားစေသည်။

"ငါက တင်စားပြီး ပြောလိုက်တာပါ။" ချန်ဟွိုက်အန်၏နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ လျူယွမ်ချင်းက တကယ်ကြီး ပေါ်တင်သွားလုလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မည်နည်း။ တကယ်ကို အကြောက်အလန့် မရှိခြင်းပင်။

"ထိပ်တန်းအဆင့် ကောင်းကင်အနှစ်သာရ ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီကို ဒီအဘိုးကြီး ယူသွားပြီနော်။"

အာရုံများနေသောစုံတွဲကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း လျူယွမ်ချင်းသည် ဟွာကျင်း၏ပခုံးကိုပုတ်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ တကယ်ယူသွားပြီနော်။"

ဟွာကျင်းသည် ဝေဝါးစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မှုန်ဝါးနေသောမျက်လုံးများက မူးယစ်နေမှုကိုသာ ပြသနေသည်။ ထို့နောက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်:

"ဒီအရှင်မကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့။ အဲဒါယူပြီး ထွက်သွားတော့။"

"ကျစ်…" လျူယွမ်ချင်း ပြုံးစိစိလုပ်လိုက်ပြီး ရတနာကိုယူကာ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ချန်ဟွိုက်အန်ထံသို့ မရောက်ခင်မှာပင် အနောက်ဘက်ကောင်းကင်ယံက ရုတ်တရက် ရွှေရောင် တောက်ပသွားပြီး ဟိန်းထွက်နေသော ဓမ္မတေးသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်:

"အော်မီတော်ဖော်။ ဂျူနီယာ။ အဲဒီ ကံကြမ္မာပေးတဲ့အရာကို အခုချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်စမ်း။"

…