အခန်း ၃၇၆

Vol. 38 Ch. 376

အခန်း (၃၇၆) လူရွေးချယ်ခြင်း

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မီကာတိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အလျင်အမြန် ဝင်ဖြေလေသည်။ သူ၏ အသံများပင် တုန်ယင်နေခဲ့၏။ "ကျွန်တော် သွားချင်တာပေါ့... ပြင်ပတာဝန်တွေက အန္တရာယ်နည်းနည်းများတယ်လို့ ကြားဖူးပေမဲ့ တစ်ခါတလေ လူနှစ်ရာသုံးရာ သွားရင် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်လောက်ပဲ ပြန်လာနိုင်တာ... ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်တဲ့သူတိုင်းက ထောင်ဒဏ်လျှော့ပေါ့မှုကို ရကြတယ်... အခြေခံအားဖြင့် ခြောက်လအတွင်းမှာ ဒီငရဲတွင်းကနေ ထွက်သွားဖို့ စီစဉ်ပေးကြတယ်... ဒါကြောင့် တာဝန်ရှိတိုင်း လူတိုင်းက ပါဝင်ဖို့ လုယက်နေကြတာ..."

ဒါးရ်နှင့် မီကာတိုတို့က တာဝန်ပြီးဆုံးပြီးနောက် တောက်ပသော အနာဂတ်အကြောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေကြသော်လည်း လွေ့ရှီကမူ တိတ်ဆိတ်နေချေသည်။

ကျန်းယဲ့က လွေ့ရှီထံသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး "လွေ့ရှီ... သူတို့ပြောတာ ဘာမှားနေတာ ရှိလို့လဲ..." ဟု မေးလိုက်၏။

လွေ့ရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသော်လည်း အပြုံးတစ်ခုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းထားရန် ကြိုးစားရင်း အမြန်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မရှိပါဘူး... မှန်ပါတယ်... သူတို့ပြောတာ အမှန်တွေချည်းပါပဲ..."

ကျန်းယဲ့က ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးက ပေါ့ပါးနေပုံရသော်လည်း လွေ့ရှီမှာမူ သူ၏ နှလုံးသားကို ဖောက်မြင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခြေဖဝါးမှစ၍ အေးစက်သွားရသည်။

"မီကာတို၊ ဒါးရ်... မင်းတို့နှစ်ယောက် အပြင်ထွက်ပြီး အမှတ်(၁၅) အကျဉ်းထောင်က လူအားလုံးကို ပထမထပ်မှာ စုဖို့ သွားပြောလိုက်... ဒီတာဝန်အတွက် လူရွေးဖို့ လိုတယ်..." ကျန်းယဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး..." လူနှစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အမိန့်ကို ခံယူကာ ထွက်သွားကြလေသည်။

နောက်ခဏ၌ အမှတ် ၇၇၇အခန်းထဲတွင် ကျန်းယဲ့နှင့် လွေ့ရှီသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး လေထုက အနည်းငယ် တင်းမာလာခဲ့သည်။

ကျန်းယဲ့က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ စူးရှသော အကြည့်များက လွေ့ရှီထံသို့ ကျရောက်နေခဲ့၏။ "မင်းကို နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး ပေးမယ်... မဖြေခင် သေချာစဉ်းစား... ဒီတာဝန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဘာတွေ သိထားလဲ..."

လွေ့ရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာက အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရုန်းကန်နေရမှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

ထို့နောက် သူက အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်သော စောင့်ကြည့်ရေးစက်လုံးကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည့်အလား ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး လေသံကို တီးတိုးပြောသကဲ့သို့ အလွန်တိုးညှင်းကာ....

"အစ်ကိုကြီး... တာဝန်က အပေါ်ယံကြည့်ရင် ရိုးရှင်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ဘူး... ဒီအထူးပြင်ပတာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ဖို့ ရွေးချယ်ခံရတဲ့ ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာဖူးကြဘူး... ထောင်ဒဏ်လျှော့ပေါ့ပြီး ပြန်လွတ်သွားတယ်ဆိုတဲ့သူတွေ အားလုံးက တကယ်တော့ သေသွားကြတာချည်းပဲ..."

ကျန်းယဲ့၏ မျက်ဆန်များက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လေသံနှိမ့်ကာ မေးလိုက်၏။ "မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

လွေ့ရှီ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းက ဒီအကျဉ်းထောင်မှာ အကျဉ်းချခံခဲ့ရဖူးလို့ပါ... ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာတုန်းက သူနဲ့ ပြန်ဆုံရဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမဲ့ တခြားအကျဉ်းသားတွေကို လိုက်မေးကြည့်တော့ သူက တာဝန်တစ်ခုမှာ စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းမွန်ခဲ့လို့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကတည်းက ခံဝန်နဲ့ လွတ်သွားပြီလို့ ပြောကြတယ်..."

နောက်ခဏ၌ သူ၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာခဲ့၏။ "တကယ်လို့ သူသာ ထောင်ကနေ တကယ်လွတ်သွားခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် သတင်းတစ်ခုခုပါးဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ ကြိုးစားမှာပဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ထောင်မကျခင်က သူ့ဆီမှာ ကျန်နေသေးတဲ့ နောက်ဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ကျွန်တော့်ဆီ အပ်ထားခဲ့လို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာသတင်းမှ မရခဲ့ဘူး... သူ ထောင်ကနေ လွတ်သွားပြီဆိုတာကိုတောင် ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး... သူက လုံးဝ ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားခဲ့တာ..."

ထိုမျှဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်၏။

ပြင်ပတာဝန် နှင့် ထောင်ဒဏ်လျှော့ပေါ့ပြီး လွတ်မြောက်ခြင်းဆိုသည်များမှာ အကျဉ်းသားများအတွက် သေမင်းတမန် ထောင်ချောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

အမှတ်(၁၅) အကျဉ်းထောင်အတွင်း၌ ပြင်ပတာဝန်သတင်းက တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည့်အခါ အကျဉ်းသားအားလုံးမှာ ဆူညံသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တောင့်တမှုများ လင်းလက်နေခဲ့ကာ ဤသံမဏိလှောင်ချိုင့်ကြီးမှ လွတ်မြောက်ရန် အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေကြ၏။

ပထမထပ်ရှိ ကွင်းပြင်တွင် လူများ ထပ်မံ၍ ပြည့်နှက်နေပြီး ဆူညံသံများက အမိုးပင် ပွင့်ထွက်သွားလုမတတ် ဖြစ်နေချေသည်။

အမြင့်ပိုင်းတွင် ရပ်နေသော ကျန်းယဲ့က အောက်ဘက်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားကာ မျှော်လင့်ချက်ကြီးမားနေသော မျက်နှာများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စွာ ချိန်ဆနေခဲ့သည်။

မူလအစီအစဉ်အရ သူတို့၏ ခုနစ်ရက်ကြာ ကြယ်တာရာခရီးစဉ်မှာ နောက်ဆုံး နှစ်ရက်သာ ကျန်တော့၏။ ယုတ္တိအရဆိုလျှင် သူတို့က အန္တရာယ်ကင်းစွာ နေထိုင်သင့်ပြီး မမျှော်လင့်ထားသည့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရှောင်ရှားသင့်ပေသည်။

ယခု၌ တာဝန်ဆိုသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး လွေ့ရှီ၏ စကားများက သူ့အား ပို၍ သတိထားလာစေသည်။

အိမ်မပြန်မီ နောက်ဆုံးနှစ်ရက်တွင် ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားပြီး သတ္တုတွင်းတွင် အန္တရာယ်ကင်းစွာ တူးဖော်နေခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်၌ စနစ်၏ အေးစက်စက် စက်သံကြီးက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ဒင်... အထူးလည်ပတ်စရာနေရာကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိပါသည်... လျှို့ဝှက်ဘေးထွက်တာဝန်တစ်ခုကို အစပျိုးလိုက်ပါပြီ...]

[တာဝန်အမည်] - ကြယ်တာရာ စွန့်ပစ်ပစ္စည်းပုံကြီးကို တစ်ချက်လေ့လာခြင်း

[တာဝန် သတ်မှတ်ချက်များ] - ခရီးသွားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံးကို ဦးဆောင်ကာ ၉၉ ကြိမ်မြောက် စွန့်ပစ်ဂြိုဟ်သို့ တစ်ရက်တာ အသေးစိတ်လေ့လာရေးခရီး သွားရောက်ပါ... နည်းပညာမြင့် ဖန်တီးမှုများ၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေမှုကို ခရီးသွားများ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားသိရှိစေပြီး ကြယ်တာရာယဉ်ကျေးမှုနှင့် ကမ္ဘာ့နည်းပညာကြားရှိ ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်ကို တိုက်ရိုက်ခံစားစေကာ ထူးခြားသော အပျက်အစီး အလှတရားကို ခံစားသိရှိစေပါ...

[တာဝန် ဆုလာဘ်] - နာနို အလိုအလျောက်ချိန်ညှိမှုစနစ်ပါ အပြည့်အစုံဝတ်စုံ (ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုအပ်ချက်များအပေါ် မူတည်၍ ပုံသဏ္ဍာန်၊ အပူချိန်နှင့် ကာကွယ်ရေးတို့ကို အလိုအလျောက် ချိန်ညှိပေးနိုင်ပြီး အခြေခံ ကိုယ်ပျောက်လုပ်ဆောင်ချက် ပါဝင်သည်...)

စနစ်၏ အသိပေးသံက စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ကျန်းယဲ့၏ မျက်ဝန်းများက ချက်ချင်း လင်းလက်သွားလေသည်။

နာနိုဝတ်စုံ အပြည့်အစုံ... ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့အရာပဲ...

အလိုအလျောက် အပူချိန်ချိန်ညှိမှုနှင့် အခြေခံကိုယ်ပျောက်နိုင်စွမ်းများ ပါဝင်သော ဤနတ်ဘုရားအဆင့်ပစ္စည်းက အလွန်ဆိုးရွားသော ပတ်ဝန်းကျင်များတွင် အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက်သာမက နေ့စဉ် ကြွားဝါရန်အတွက်ပါ ပြီးပြည့်စုံလှချေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က ခရီးသွားငါးဆယ်ကို သီးသန့်နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ယူလိုက်ပြီး လွေ့ရှီ ဖွင့်ဟခဲ့သည့် ပြင်ပတာဝန် နှင့် ပတ်သက်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်သည်။

မြင့်မားလှသည့် သေဆုံးနှုန်းနှင့် ထောင်ဒဏ်လျှော့ပေါ့ပြီး လွတ်မြောက်သွားသည်ဟု ဆိုသူများအားလုံး၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားမှုများအကြောင်း ရက်စက်လှသည့် အမှန်တရားကို အများရှေ့တွင် အပြည့်အစုံ ဖွင့်ချလိုက်ခြင်းပင်။

"ဒါက အခြေအနေပဲ... အတော်လေး အန္တရာယ်များတယ်... ပြီးတော့ ဒါက ထောင်ချောက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..." ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်က လူတိုင်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။ "အခု မင်းတို့ရဲ့ သဘောထားကို ငါ မေးမယ်... အပြင်ထွက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို လေ့လာချင်သေးလား..."

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် ယန်ကန်းက ပထမဆုံး လက်ထောင်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ "သွားမှာပေါ့... ဘာလို့ မသွားရမှာလဲ... ဒါရိုက်တာကျန်း... နေ့တိုင်း သတ္တုတူးနေရတာ အကျိုးအမြတ်များပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျင်းလာပြီဗျ... အစစ်အမှန် ကြယ်တာရာ စွန့်ပစ်ပစ္စည်းပုံကြီးကို တွေ့ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းမှာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်..." ယန်ကျွင်းကျဲက ချက်ချင်း ဝင်ထောက်ခံလိုက်၏။ "ငါတို့က ဒီကို ရောက်နေမှတော့ ခုနစ်ရက်လုံး ထောင်ထဲမှာပဲ နေသွားလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ... အပြင်ထွက်ပြီး မျက်စိဖွင့် နားဖွင့် လုပ်ရမှာပေါ့..."

ကျန်းယန်ကျွင်းကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သဘောတူတယ်... အန္တရာယ်တွေ ရှိတာတော့ သေချာတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ရွှံ့နဲ့လုပ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ..."

ဝူကွေ့လီ၊ ကွမ်ယု၊ လီကျန် နှင့် အခြားသူများကလည်း သွားရန် သဘောတူကြောင်း ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကြယ်တာရာခရီးသွားရန် အခွင့်အရေးက အလွန်ရှားပါးလှပြီး မည်သူကမျှ အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသည့် သတ္တုတွင်းထဲတွင် အချိန်ကုန်ချင်မည်မဟုတ်ချေ။

တန်ကျင်းပင်းက အတွေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ထောင်ထဲက တခြားသူတွေ ဘယ်လောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး... သူတို့က တာဝန်ရဲ့ အန္တရာယ်ကို လုံးဝ သိပုံမရဘူး..."

ကျိုးယွီဟွာက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်လို့ လူတိုင်းက သေတွင်းကို သွားရမယ်ဆိုတာကို သိနေရင် အထက်လူကြီးတွေက ဒါကို အသုံးချပြီး ပိုက်ဆံရှာဖို့နဲ့ ပိုနေတဲ့လူတွေကို ရှင်းထုတ်ပစ်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်တော့မလဲ..."

"ဒီကိစ္စက ရိုးရှင်းတယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး... ဒီတာဝန်မှာ မသင်္ကာစရာ တစ်ခုခုရှိနေလို့သာ အခုလို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ရှင်းထုတ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..." ယန်ကန်းက မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း သုံးသပ်ပြလိုက်၏။

ဝူကွေ့လီက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က မကြာခင် ပြန်တော့မှာပဲလေ... သူတို့ ငါတို့ကို ရှင်းထုတ်မှာကို စောင့်နေစရာမှ မလိုတာ..."

ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ လူတိုင်းက နားလည်သဘောပေါက်စွာ အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြ၏။

လူတိုင်းက စွန့်စားရန် သဘောတူကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းယဲ့က ဆက်၍ မတုံ့ဆိုင်းနေတော့ဘဲ သူ၏အဖွဲ့မှ လူငါးဆယ့်တစ်ယောက်လုံးကို တာဝန်သွားမည့် စာရင်းတွင် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ပထမထပ်တွင် ပေါ်လာသည့်အခါ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် အကျဉ်းသားများက ကြီးမားလှသည့် အော်ဟစ်အားပေးသံကြီးကို ပြုလုပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် တောင့်တမှုများဖြင့် သူ့အား စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို ရွေးပါ... နောက်ဆို ကျွန်တော် တူးသမျှ သတ္တုရိုင်းတွေကို အစ်ကိုကြီးကို အကုန်ပေးပါ့မယ်..."

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်က သန်မာတယ်... ဘာအလုပ်မဆို လုပ်နိုင်တယ်..."

"အစ်ကိုကြီး..."

အကျဉ်းသားများစွာက နေရာတစ်နေရာရရန်အတွက် အပူတပြင်း တောင်းဆိုလာကြပြီး ကြီးမားလှသည့် ကတိကဝတ်များကိုပင် ပေးလာကြလေသည်။

အခန်း ၃၇၆ပြီး၏။