အခန်း ၁၀၁

အခန်း (၁၀၁) မြေးမပေးနိုင်ဘူး

ရှောင်ထင်သည် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားပြီး အမေထျန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အလျင်အမြန်

တိုးဝင်သွားကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် အမေထျန်၏ အင်္ကျီကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင် ထားလျက်ရှိပြီး ခေါင်းလေးငုံ့ကာ အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်ရဲဘဲ ရှိနေခဲ့လေသည်။

အမေထျန်သည် ရှောင်ထင်ကို သူမ၏အနောက်သို့ ချက်ချင်း ကွယ်ကာထားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်မှောင် များ ကြုတ်သွားကာ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"ငွေပေးပြီး ဝယ်ထားတဲ့နေရာကို ဘာလို့ ပေးရမှာလဲ..."

ဘေးနားရှိ လူငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ကျုပ်ပဲ ဆုံးမပေးလိုက်မယ်... ကျုပ်အမေက ပြတင်းပေါက်နား ထိုင်ရတာ ပိုအဆင်ပြေလို့လေ၊ ခင်ဗျား လို အဘွားကြီးကများ ညည်းတွားနေရဲသေးတယ်ပေါ့လေ..."

အမေထျန်က လုံးဝ ကြောက်ရွံ့မနေဘဲ သူမ၏ အသံမှာလည်း ပို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့လေသည်။

"ငါတို့က လက်မှတ်ကို သေသေချာချာ ဝယ်ထားတာဆိုတော့ ဒီနေရာမှာ ထိုင်ရမှာပဲ... ပြတင်းပေါက်နား ထိုင်ချင်ရင် လက်မှတ်ဝယ်တုန်းက စောစောသွားတန်းစီလေ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အဘွားကြီးမှာ ရထားလမ်းလျှောက်လမ်းပေါ်တွင် ခါးထောက်ကာ ချက် ချင်း ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏အသံမှာ ရထားတွဲတစ်ဝက်ခန့်အထိ ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်နေခဲ့ လေတော့၏။

"ဘုရားရေ... အရမ်းလွန်လွန်းနေပြီ... မုဆိုးမသားအမိကို လာအနိုင်ကျင့်နေကြပါတယ်တော်..."

ခဏအကြာတွင် သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့် ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်ပြန်လေသည်။

"ပြောလိုက်မယ်... မင်းတို့ သဘောတူတူ မတူတူ ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ဖယ်ပေးရမယ်..."

အမေထျန်သည် အဝေးသို့ ခရီးသွားလာရာတွင် အတွေ့အကြုံမရှိသူတစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် အကြောင်းပြ ချက် မခိုင်လုံသော လူများနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက တာဝန်ရှိသူ တစ်ဦးဦးကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိထား ခဲ့လေသည်။

သူမက လမ်းလျှောက်လမ်းဘက်သို့ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ရဲအရာရှိ... ဒီဘက်မှာနေရာလုနေတဲ့သူတွေ ရှိနေပါတယ်... ပြီးတော့ သူတို့က သိပ်ရိုင်းစိုင်းတာပဲ..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခရီးသည်များကလည်း လှမ်းကြည့်ကာ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြလေတော့ သည်။

"ဒီနှစ်ယောက်က သိပ်ကို အနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်..."

"ဟုတ်တယ်... ဒီလိုလူမျိုးတွေက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရ အခက်ခဲဆုံးပဲ..."

.........။

ရထားရဲအရာရှိများမှာ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို နားလည်သွားပြီးနောက် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ခုံနေရာတွေကို လက်မှတ်တွေအရ သတ်မှတ်ထားတာပါ... ဘယ်သူမှ အတင်းအဓမ္မ နေရာယူတာ ဒါမှ မဟုတ် နေရာပြောင်းတာမျိုး လုပ်လို့မရပါဘူး..."

သားအမိနှစ်ယောက်မှာ ၎င်းတို့ လိုချင်သည့်အတိုင်း မရခဲ့ချေ၊ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့သွား ကာ ထို့နောက် နီရဲလာခဲ့ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ဘေးနားရှိ ခုံများဆီသို့သာ အောင့်သက် သက်ဖြင့် ပြောင်းရွှေ့သွားရလေတော့သည်။

ရထားရဲအရာရှိများ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သားအမိနှစ်ယောက်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ပေါက်ကွဲရန် နေရာပင် မရှိတော့ချေ။ ၎င်းတို့သည် အမေထျန်နှင့် အခြားသူများကို လမ်းတစ်လျှောက် လုံး မရပ်မနား ကျိန်ဆဲကာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး မည်သည့် ကြင်နာမှုမျိုးကိုမျှ မပြသခဲ့ကြပေ။

ညနေစောင်းသောအခါ လူတိုင်း ဗိုက်ဆာလာခဲ့ကြလေသည်။

အမေထျန်သည် သူမ၏ အဝတ်အိတ်ထဲမှ ကြိုတင်လုပ်ထားသော အသားဖက်ထုပ်များကို ထုတ်ယူ လိုက်လေသည်။ ထိုအသားဖက်ထုပ်များမှာ ရာသီဥတု အေးမြသောကြောင့် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ရေနွေးပူပူတွင် စိမ်လိုက်ရုံဖြင့် စားသုံးရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

လက်ဖက်ရည် အသင့်ဖြစ်ချိန်တွင် ဘေးနားရှိ အဘွားကြီးက ဘေးတိုက်လှမ်းကြည့်ကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ လေသံဖြင့် ပြောလာခဲ့လေသည်။

"ကျွတ် ကျွတ်... အသားဖက်ထုပ်တွေ စားရအောင် အစားအသောက်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ... ရိက္ခာ တွေကို နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ..."

အမေထျန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ချေပလိုက်လေ၏။

"ငါ့မြေးမလေး ဘာစားစား နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့..."

"ဟွန့်... မိသားစုထဲက ယောက်ျားတွေအတွက် အစားအသောက်ကောင်းတွေကို မချန်ထားဘဲ မိန်းက လေးငယ်လေးကို ကျွေးနေကြတယ်... အိမ်ထောင်ကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲရမလဲဆိုတာ တကယ်ကို နားမလည်ကြတာပဲ..."

အဘွားကြီးက နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ ငါက အကြံဉာဏ်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ကျေးဇူးမတင်ဘူး၊ လွီတုန်းပင်းကို ကိုက်တဲ့ ခွေးလိုပဲ စေတနာကို နားမလည်ဘူးဟူ၍ သူမဘာသာ တွေးလိုက်လေသည်။

"ဂွီ ဂွီ ဂွီ..."

သူမ၏ ဘေးနားရှိ အမျိုးသားက ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်လေ၏။

"အမေ... သား ဗိုက်ဆာနေပြီ... ဖက်ထုပ် စားချင်တယ်..."

"အိုကွယ်... ယောင်ဇူ..."

အဘွားကြီးသည် သူမ၏ အထုပ်ထဲမှ ပြောင်းဖူးမုန့်နှစ်ခုကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ သားဖြစ်သူ၏ လက်ထဲ သို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အမေ့ဆီမှာ ပြောင်းဖူးမုန့် နှစ်ခု ကျန်သေးတယ်... အဆာပြေ စားလိုက်ပါဦး..."

လူငယ်လေးက ပေါင်းမုန့်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်ကာ လိမ့်ကျသွားခဲ့လေ၏။ သူက လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ကျုပ် ဒီဟာတွေ မစားချင်ဘူး... အသားဖက်ထုပ်ပဲ စားချင်တာ..."

"မိုက်မဲတဲ့ ကလေးရယ်..."

အဘွားကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ပြောင်းဖူးမုန့်ကို ကောက်ယူရန် အမြန်ငုံ့လိုက်ပြီး ဖုန်များကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"သား… မစားရင်တောင် ဖြုန်းတီးပစ်လို့ မရဘူးလေ... အမေပဲ စားလိုက်ပါ့မယ်..."

"ဂရုမစိုက်ဘူး... အမေ... ကျုပ် အသားဖက်ထုပ်နဲ့ အသားပေါင်းမုန့်တွေ စားချင်တယ်..."

မိခင်ဖြစ်သူ သဘောမတူမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက တမင်သက်သက် ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ကာ အသံ ကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"အမေသာ ကျုပ်ကို မကျွေးရင် ကျုပ် ဘယ်တော့မှ မိန်းမမယူတော့ဘူး... ပြီးတော့ အမေ့ကိုလည်း မြေး မပေးနိုင်ဘူး..."

"ဒါက..."

အဘွားကြီးက လှည့်ကာ အမေထျန်နှင့် အခြားသူများကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ၎င်းတို့ကို ရန်စရန် မတတ်နိုင်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူမသည် သားဖြစ်သူကို ချော့မော့ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့လေတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... အမေ အခုချက်ချင်း သွားဝယ်ပေးပါ့မယ်..."

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် မတတ်သာဘဲ ထရပ်ကာ စားသောက်တွဲဆီသို့ သွားပြီး အသားပေါင်းမုန့် နှစ်ခု ကို အံကြိတ်၍ ဝယ်ယူလိုက်ရလေတော့သည်။

၎င်းတို့သည် အဖေဖြစ်သူကို အသိမပေးဘဲ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ထံတွင် ငွေအများအပြား မပါရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ထိုမိန်းမယုတ်ကို ရှာဖွေရန်နှင့် သူမထံမှ ငွေအချို့ကို ညှစ်ထုတ်ရန် ပီကင်းသို့ သွားရန် စဉ်းစား နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ မိသားစုက သူမ လက်ထပ်ရန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော မိသားစုတစ်စုကို ရှာဖွေပေးခဲ့ သော်လည်း သူမက ငြင်းဆန်ခဲ့လေသည်။

အသက် အနည်းငယ် ကြီးနေတော့ရော ဘာဖြစ်သနည်း။ အသက်ကြီးသော ယောက်ျားများက ပို၍ ဂရု စိုက်တတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့ရာတွင် သူမသည် အပြင်မှ မည်သူမှန်းမသိသော ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူမကို ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့ရခြင်းမှာ အလကားပင် ဖြစ်သွားခဲ့ချေသည်။ သူမ သည် ပီကင်းတွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းဖြင့် ဧကရာဇ်၏ အာဏာစက်မှ လွတ်ကင်းနိုင်မည်ဟု အမှန်တ ကယ်ပင် ထင်မှတ်နေသည်လော။

ခရီးစဉ်၏ ကျန်ရှိနေသော အချိန်များတွင် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဆိုကြတော့ဘဲ ၎င်းတို့ ၏ မျက်နှာများမှာ အေးစက်နေကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လျစ်လျူရှုထားသော သဘောထားမျိုးကို ပြသ နေခဲ့ကြလေသည်။

————————————

ကြမ်းတမ်းသော ခရီးစဉ်တစ်ခု အပြီးတွင် နောက်ဆုံး၌ ရထားသည် ပီကင်း ဘူတာရုံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဒုတိယအစ်ကို နှင့် တတိယအစ်ကို တို့သည် ထွက်ပေါက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီဖြစ်ကာ လူအုပ်ထဲတွင် ၎င်းတို့၏ လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်၍ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်လံကြည့်ရှုနေခဲ့ကြလေသည်။

တတိယအစ်ကိုထျန်သည် သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများဖြင့် လူအုပ်ထဲရှိ သူ၏ မိဘများနှင့် ဇနီး ဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်လေသည်။

မိဘနှစ်ပါးသည် ဖောင်းကားနေသော အထုပ်များစွာကို သယ်ဆောင်ထားကြပြီး ၎င်းတို့မှာ အလွန်လေး လံနေပုံရကာ လမ်းလျှောက်ရာတွင် တော်ပင် အခက်အခဲဖြစ်နေခဲ့ကြပေသည်။

သမီးလေးမှာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မှီခိုရင်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေခဲ့လေ၏။

မိသားစုဝင်အားလုံးမှာ ရှည်လျားသောခရီးကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ဖြာထွက်နေခဲ့လေသည်။

"အမေ... အဖေ... သား ဒီမှာ..."

တတိယအစ်ကိုထျန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်းပင် လက်ယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက် ပြီး အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်လေ၏။

"အဖေနဲ့ အမေ... သားတို့ စောင့်နေခဲ့တာ... လမ်းခရီးကြောင့် အတော်လေး ပင်ပန်းနေကြပြီမလား..."

တတိယအစ်ကိုထျန်က စကားပြောရင်း သူ၏ မိဘများထံမှ အထုပ်များကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက် လေသည်။

သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဖိကျလာသော ကြီးမားသည့် အလေးချိန်ကြောင့် သူသည် မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ် သွားခဲ့လေ၏။

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်း ကလည်း လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် အထုပ်များကို အလျင်စလို ခွဲဝေကာ တစ်ယောက်တစ်ဝက်စီ သယ်ပိုးလိုက်ကြသဖြင့် အဖေထျန်နှင့် အမေထျန်တို့မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

အမေထျန်သည် သူမ၏ လက်များကို လွတ်လပ်သွားစေကာ ခါးအောက်ပိုင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း သက်ပြင်း ရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်လေ၏။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အပြုံးတစ်ခုက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်အေ... လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခုံမာပေါ်မှာ ထိုင်လာရတော့ ခါးတောင် ကျိုးတော့ မလိုပဲ... တစ်ကိုယ်လုံးလည်း နေလို့ထိုင်လို့ မကောင်းဖြစ်နေတာ..."

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူမက တတိယချွေးမ ဝမ်ကျင်းရိကို အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကလေးကို ခေါ်ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

"တတိယချွေးမ... ထင်ထင်ကို အမေ ခဏလောက် ချီထားမယ်... သမီးက တစ်လမ်းလုံး ချီလာရတော့ လက်တွေ နာနေမှာပေါ့... သိပ်ပြီး အတင်းမလုပ်ပါနဲ့..."

"အမေ... သမီး တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်... မပင်ပန်းပါဘူး..."

တတိယချွေးမ ဝမ်ကျင်းရိမှာ အလျင်အမြန် ဘေးသို့ဖယ်သွားကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေ သော သမီးဖြစ်သူကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးရင်း တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

"ထင်ထင်က အခုလေးတင် အိပ်ပျော်သွားတာ... တကယ်လို့ သူမကို ရွှေ့လိုက်ရင် နိုးသွားလိမ့်မယ်... သမီးပဲ ချီထားလိုက်ပါ့မယ်..."

အမေထျန်သည် တတိယချွေးမ၏ သွေးကြောများ နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ စိတ်မ ကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သမီးရယ်... သမီးက သိပ်ကို ရိုးသားလွန်းတယ်... ဒီခရီးက အရမ်းလည်း ကြမ်းပြီး ပင်ပန်းဖို့ကောင်း တာ၊ ဘယ်သူက ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ... သမီး အနားယူလို့ရအောင် အမေပဲ ချီထားလိုက်ပါ့မယ်..."

အဖေထျန်ကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ ဩရှရှဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

"အမေပြောတာကို နားထောင်လိုက်ပါကွယ်... သမီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေလို့ရအောင် ကလေးကို သူ ခဏ လောက် ချီပါစေ..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ တတိယအစ်ကိုထျန်က အလျင်အမြန် ပြုံးကာ အခြေအနေကို ပြေလည်စေ လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အထုပ်ကို သယ်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် အဖွဲ့ကို ဘေးသို့ ရွှေ့ရန် ကူညီပေးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ အမေနဲ့ အဖေ... ကျင်းရိက ချီချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ချီထားပါစေ... ဒီနေရာက အရမ်း မွန်းကြပ်လွန်းတယ်၊ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ကြတာပေါ့... ညီမလေးက သားတို့ကို စောင့်နေတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အမေထျန်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး အာမေဍိတ် သံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပြီလေ... အိမ်ပြန်ကြတာပေါ့..."

ညီအစ်ကို နှစ်ဦးသည် အရှေ့မှတစ်ယောက်၊ အနောက်မှတစ်ယောက်ဖြင့် ၎င်းတို့၏ မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးရင်း အဖွဲ့မှာ ဘူတာရုံ ထွက်ပေါက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်သွားခဲ့ကြလေ၏။

ထိုအဖွဲ့ ဘူတာရုံ ထွက်ပေါက်မှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်ပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော လူနှစ်ဦး ရထားပေါ်မှ တိုးဝှေ့ဆင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။