အခန်း ၁၀၂

အခန်း (၁၀၂) ဝင်စားရန် အလျင်လိုနေခြင်း

ထိုသူတို့မှာ စောစောက ရထားပေါ်တွင် နေရာလုခဲ့ကြသော သားအမိနှစ်ယောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လူအုပ်ထဲမှ အနိုင်နိုင် တိုးဝှေ့ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ တွန့်ကြေနေခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ၎င်းတို့၏ ဆံပင်များမှာလည်း ငှက်သိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေလျက်ရှိလေ တော့သည်။

ဖိနပ်များပေါ်တွင် အမည်းရောင် ခြေရာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တက်နင်းခြင်းကို ခံထားရသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှကာ ၎င်းတို့ကို အလွန်တရာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပုံ ပေါက်သွားစေခဲ့လေ၏။

ရထားပေါ်သို့ စတင်တက်ရောက်လာစဉ်က သူ၏ မောက်မာသော အမူအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် သူ သည် ပို၍ပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေခဲ့လေသည်။

ဘေးနားရှိ သဘောကောင်းသော သူတစ်ဦးက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မကြည့်ရက်နိုင်တော့သဖြင့်

ကူညီရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူက အနောက်သို့ ပြန်ဆွဲထားလိုက်လေ၏။

ထိုအမျိုးသားက ဘေးသို့ဖယ်လိုက်ပြီး သားအမိနှစ်ဦးအား ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူကို တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

"မြန်မြန် သွားကြရအောင်... သူများကိစ္စကို ဝင်မပါနဲ့... မဟုတ်ရင် ဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မယ်..."

အဘွားကြီးမှာ ဒေါသထွက်နေပြီး သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ သူမက လမ်းလျှောက် ရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

"ဘုရားရေ... အရမ်းကို ကြပ်သိပ်နေတာပဲ... လူတိုင်းက ပြန်လည်ဝင်စားဖို့ ကြိုးစားနေကြတဲ့အတိုင်း သေဖို့ကို အလျင်လိုနေကြတာပဲ..."

————————————

ပီကင်းရှိ ကျိုးမိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဖြစ်လေ၏။

ရှည်လျားပြီး ကြမ်းတမ်းသော ခရီးစဉ်တစ်ခု အပြီးတွင် အဖွဲ့မှာ နောက်ဆုံး၌ ကျိုးမိသားစု၏ ခြံဝင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

"အဖေ... တတိယဦးလေး... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာကြပြီပေါ့..."

ဆန်းဝါသည် တံခါးဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူသည် လူရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခုန်ထကာ ပြေးသွားလိုက်လေ သည်။

"အဘွား... ရှောင်ထင်ကော ဘယ်မှာလဲ... သား စောင့်နေတာ အတော်ကြာနေပြီ..."

အမေထျန်မှာ အပြင်းအထန် မောဟိုက်နေခဲ့လေသည်။ သူမက သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ တတိယချွေးမကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ်က ကလေးချီထားတယ်... သွားပြီးတော့ မင်းရဲ့ ညီမလေးကို ခေါ်ကစားလိုက်..."

ရှောင်ထင်မှာ လမ်းတစ်ဝက်တွင် နိုးလာခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ နွမ်းလျစွာ မှီခို နေခဲ့လေသည်။

ဆန်းဝါ၏ ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ဆန့်ထုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"အစ်ကို... အစ်ကို..."

ဆန်းဝါသည် ရှောင်ထင်က သူ့ကို "အစ်ကို" ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး ပြုံးနေခြင်းကိုပင် မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် အနီးသို့ရောက်ရန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းသွားလိုက်ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို လှမ်းကိုင်လိုက်လေသည်။

"ညီမလေးထင်ထင်... အစ်ကို ဒီမှာရှိတယ်..."

ရှောင်ထင်သည် တတိယချွေးမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားနေကာ လျှောဆင်း ရန် ကြိုးစားရင်း သူမ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ကန်ကျောက်နေခဲ့လေ၏။

"အစ်ကို့ကို ရှာမယ်... ကစားဖို့..."

တတိယချွေးမ ဝမ်ကျင်းရိမှာ သူမ၏ အပြုအမူများကြောင့် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ရယ်မော ကာ သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်လေသည်။

"ဖြည်းဖြည်း သွားနော်... မချော်လဲစေနဲ့..."

ရှောင်ထင်၏ ခြေထောက်များက မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် ဆန်းဝါ ရှိရာသို့ ချက်ချင်း ခုန်ပေါက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဆန်းဝါက သူမကို ထိန်းကိုင်ရန် အလျင်အမြန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး လူကြီးလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

"လာခဲ့... ကျောက်ခဲလေးကို သွားကြည့်ရအောင်... သူက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတာ..."

ကလေးငယ် နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းချိတ်ကာ ရယ်မောလျက် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေ၏။ ၎င်း တို့၏ ခြေထောက်သေးသေးလေးများက မြေပြင်ပေါ်သို့ နင်းချလိုက်သဖြင့် တဒေါက်ဒေါက်မြည်သော အသံများကို ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။ ခြံဝင်းငယ်လေးမှာ ၎င်းတို့၏ အပြစ်ကင်းစင် သော ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

ခြံဝင်းထဲမှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသော အမျိုး သမီးနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ လက်များကို အလျင်အမြန် သုတ်ကာ ကြိုဆိုရန် ထွက်လာခဲ့ကြလေ၏။

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြ လျက် ရှေ့မှ လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

"အမေ... အဖေ... တတိယမရီး... ကျွန်မတို့ မျှော်နေတာ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တက်လာပြီး အမေထျန်၏ လက်မောင်းကို ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ကိုင်တွယ်လျက် တီးတိုးခေါ်လိုက်လေ၏။

"အမေ..."

ထို့နောက် သူမက အဖေထျန်နှင့် တတိယခယ်မတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အဖေ... တတိယမရီး... လမ်းခရီးကြောင့် အတော်လေး ပင်ပန်းနေကြပြီမလား... ဝင်လာပြီး ထိုင်ဦး… ခြေထောက်လေး ဘာလေး အညောင်းညာဖြေကြပါဦး..."

၎င်းတို့သည် စကားပြောကာ ရယ်မောရင်း အဖွဲ့မှာ ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ ကြလေသည်။

အဖေထျန်သည် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက် လေသည်။

"ကျိုးချန်ယဲ့ကော ဘယ်မှာလဲ... သူ့ကို မတွေ့မိပါလား..."

ထျန်ရှောင်ယာက အလျင်အမြန် ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"ဒီနေ့ အဖေတို့ လာမယ်ဆိုတာ သိလို့ သူက အဖေတို့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဧည့်ခံချင်တယ်ဆိုပြီး ဒီ မနက် အစောကြီးကတည်းက အရက်ဝယ်ဖို့ လမ်းမပေါ်ကို ထွက်သွားလေရဲ့..."

အဖေထျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်တွင်ပင်...၊

"အိုး... အာ..."

ရုတ်တရက် အခန်းတွင်းမှ ကလေးငယ်လေးများ၏ တီးတိုးရေရွတ်သံ အချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အမေထျန်နှင့် အဖေထျန်တို့က အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထို့နောက် အလွန်အရေးကြီး သော ကိစ္စတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်အလား ၎င်းတို့၏ ပေါင်များကို ရိုက်လိုက်ကြလေ သည်။ ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ အိပ်ခန်းဆီသို့ အလျင်စလို သွားရောက်လိုက်ကြလေတော့ သည်။

"ဘုရားရေ... ငါ့ရဲ့ မြေးလေး..."

၎င်းတို့သည် လိုက်ကာကို မတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆန်းဝါနှင့် ရှောင်ထင်တို့မှာ ပုခက်နားတွင် လှဲလျောင်းနေကြပြီး အတွင်းရှိ ကျောက်ခဲလေးကို ညင်သာစွာ စနောက်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ လေသည်။

အမေထျန်၏ မျက်နှာမှာ ကြင်နာယုယမှုများဖြင့် ချက်ချင်း လင်းလက်သွားခဲ့လေ၏။ သူမက ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ကိုင်းညွတ်သွားကာ ကျောက်ခဲလေး၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နူးညံ့သော လက်သေးသေးလေးကို သတိထား၍ ကိုင်တွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ ရေခဲကိုပင် အရည်ပျော်သွားစေနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့နေခဲ့လေတော့သည်။

"အိုကွယ်... ငါ့ရဲ့ မြေးဦးလေး... မြေးလေးကို တွေ့ရလို့ သိပ်ဝမ်းသာတာပဲ... အဘွားက မြေးလေးကို သိပ်လွမ်းနေခဲ့တာ..."

လူအများအပြားမှာ ပုခက်ပတ်လည်တွင် စုရုံးကာ အတွင်းရှိ ကလေးငယ်လေးနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ချော့မြူနေခဲ့ကြလေသည်။

အမေထျန်က ရှောင်ထင်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ချီထားလိုက်ပြီး ထို့နောက် ပုခက်ထဲရှိ သူမ၏ မြေးဦး လေးကို ငုံ့ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေခဲ့လေသည်။

ဆန်းဝါသည် အဖေထျန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ မှီခိုနေခဲ့ပြီး သူ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို မော့ကာ အဘိုးဖြစ်သူက ညီလေး ကျောက်ခဲလေးအား ရယ်စရာကောင်းအောင် မျက်စိမှိတ်ပြကာ မျက်နှာပြောင်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့လေသည်။

"ဖူး..."

ဆန်းဝါ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ တိုးညှင်းသော ရယ်မောသံလေးတစ်ခု မတော်တဆ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ သူ့ ကိုယ်သူ အလွန်လန့်သွားခဲ့သဖြင့် သူ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် တင်း ကျပ်စွာ အုပ်ထားလိုက်လေသည်။

သူ၏ ပေါ်လွင်နေသော မျက်လုံးများသာ လခြမ်းကွေးလေးများကဲ့သို့ ကွေးညွတ်သွားကာ ဖုံးကွယ်၍မရ သော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် အခန်းတွင်း၌ ကလေးချော့သံလေးများနှင့် ညင်သာသော ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက် သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို နူးညံ့သွားစေသည့် နွေးထွေး၍ သက်သောင့်သက်သာရှိသော လေထု တစ်ရပ်ကို ဖန်တီးပေးနေခဲ့လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးမှာ ကလေးများကို သွားကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ချွေးမသုံးဦးသည် ၎င်းတို့၏ အင်္ကျီလက်များကို အလျင်အမြန် ခေါက်တင်လိုက်ကြပြီး မီးဖိုချောင်ဆီသို့ စကားပြောကာ ရယ်မောရင်း လျှောက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်ကိုတို့မှာလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေခဲ့ကြလေသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ထင်းများစွာ မကျန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့သည် ပုဆိန်များကို ယူကာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ထင်းပုံဘေးတွင် ထင်းများကို စတင်ခွဲကြလေတော့သည်။

ဤနေရာရှိ ခြံဝင်းလေးမှာ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေပြီး အသက်ဝင်နေလျက်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ နေရာလွတ်ကုန်တိုက်ကြီး အတွင်း၌ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင် နေခဲ့ခြင်းဖြစ်လေ၏။

ခုနစ်လွှာရှိ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ဧရိယာတွင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် နူးညံ့ကာ အိစက်နေသော အလိုအလျောက် အနှိပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး လေပေါ်လွင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလောက်အောင် အလွန်တရာ စိတ်အပန်းပြေနေခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

၎င်း၏ဘေးရှိ သစ်သားစားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင်မူ လတ်ဆတ်ပြီး တောက်ပနေသော သစ်သီးပန်းကန် တစ်ချပ်ကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားခဲ့လေသည်။

သစ်သီးများအားလုံးမှာ သစ်သီးခြံထဲတွင် သဘာဝအတိုင်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မှည့်နေခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်လုံးချင်းစီတိုင်းမှာ ပြည့်ဖြိုးကာ သိမ်မွေ့သော ရနံ့လေးများနှင့်အတူ ချိုမြိန်နေခဲ့လေရာ ၎င်းတို့ကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန်ပင် မလိုဘဲ အလွန်အရသာရှိကြောင်း သင်သိနိုင်ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။ နေရာလွတ်ကုန်တိုက်ကြီးကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီး ကတည်းက သူသည် ဤမျှလောက် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မပျော်မွေ့ခဲ့ဖူးချေ၊ ဤဝန်ဆောင်မှုမှာ အဆင့်မြင့် လွန်းလှပေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤအရာကို အပြင်သို့ ယူထုတ်သွား၍ မရနိုင်ချေ။

*ထားလိုက်ပါတော့... ကြည့်ရတာ ဒီသက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ငါတစ်ယောက်တည်း ခံစားရမယ့် ပုံပဲ...*

သို့သော် စားပွဲပေါ်ရှိ သစ်သီးများမှာ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားနေသည်ကိုမူ မည်သူကမျှ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

ခဏအကြာ အေးအေးလူလူ လှဲလျောင်းပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး သက်သောင့်သက်သာနှင့် စိတ်အပန်း ပြေသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးချန်ယဲ့က အချိန်ကိုစစ်ဆေးလိုက်ရာ အပြင်သို့ထွက်ရန် အချိန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်လေ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ကာ ကုန်တိုက်ကြီး၏ မြေအောက် ဒုတိယထပ်ရှိ ပစ္စည်းသို လှောင်ရာ ဧရိယာသို့ လျှောက်သွားရန် လှည့်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"ဂေ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့ လှည့်ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချစ်စရာကောင်းပြီး လုံးဝန်းကာ အဖြူရောင်ရှိသော ဖက်ထုပ်လုံးလေးတစ်ခုမှာ စားပွဲအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ လုံးဝန်းနေသော ဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ကာ တိုးညှင်းသော လေတက်သံလေးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

ကုန်တိုက်၏ မြေအောက် ဒုတိယထပ်တွင် ဖြစ်လေသည်။

မျက်စိတစ်ဆုံးအထိ ရှည်လျားစွာ တန်းစီနေပြီး သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသော သူ့ရှေ့ရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့သည် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် လုံခြုံမှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် ချက်ပြုတ်ပြီးသား အစားအစာများရှိရာ အပိုင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်လိုက်ပြီး မွှေးကြိုင်နေသော အဓိကဟင်းပွဲ အချို့ကို အလျင်အမြန် ထုပ်ပိုးလိုက်လေသည်။ ၎င်းတို့မှာ တောက်ပ သော အရောင်အသွေးများ ရှိကြပြီး ကြွယ်ဝသော အရသာများ ရှိကြရာ အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် လူတစ်ယောက်ကို သွားရည်ကျသွားစေနိုင်ပေသည်။

သူ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် ယောက်ဖနှစ်ဦးတို့ကို တွေးမိကာ သူသည် ၎င်းတို့အား တည်ခင်းဧည့်ခံ ရန်အတွက် အရည်အသွေးမြင့် မောက်ထိုင် အရက်နှစ်ပုလင်းကိုလည်း ယူဆောင်လိုက်လေရာ ဤ သည်မှာ ကြည့်ကောင်းပြီး လေးစားဖွယ်ကောင်းလှပေတော့သည်။