အခန်း ၁၀၅

အခန်း (၁၀၅) ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ

ဤယဉ်ကျေးဟန်ဆောင်သော စကားကို ပြောပြီးနောက် သားအမိနှစ်ဦးမှာ ဆက်လက်၍ မနေရဲ ကြတော့ချေ။

အိမ်နီးချင်းများ၏ ရယ်မောသံများကြားတွင် သူသည် မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်း ငယ် လှမ်းတိုင်း အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ကျိန်ဆဲရင်း နောက်ဆုံး၌ လူအုပ်ထဲမှနေ၍ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေတော့သည်။

"ဟွန့်..."

အမေထျန်က ပြင်းထန်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဟျောင်ရှင်းရှင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖြူဖျော့နေခဲ့ပြီး နှာခေါင်းပေါ်တွင် ချွေးစေး များ ပေါက်လုမတတ် ထွက်နေကာ မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့လေတော့သည်။

အမေထျန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူမကို ထိန်းကိုင်ပေးရန် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တက် သွားလိုက်လေသည်...။

"ဟျောင်မလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... နေလို့ထိုင်လို့ မကောင်းဘူးလား..."

"အန်တီ... သမီး... ဗိုက်နာလို့ပါ..."

ဟျောင်ရှင်းရှင်းသည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ အူများကို အကြမ်းပတမ်း ညှစ်ခြေနေသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး နုံးခွေနေခဲ့လေ၏။ သူမ ၏ ခြေထောက်များမှာ အလွန်အမင်း အားနည်းနေသဖြင့် မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ အမေထျန်၏ ကိုယ်လုံးကို မှီထားရလေတော့သည်။

"အမေ... အမေ ဒီနေရာမှာပဲ နေပြီး သူမကို စောင့်ကြည့်ပေးထားပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အသံမှာ အလောတကြီး ဖြစ်နေခဲ့လေသည်...။

"ကျွန်တော် လှည်းတစ်စီး သွားငှားပြီး သူ့ကို ဆေးရုံသို့ ချက်ချင်း ပို့လိုက်ပါ့မယ်..."

စကားမဆုံးမီမှာပင် သူသည် ခြံဝင်းထဲမှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

မကြာမီမှာပင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် လှည်းတစ်စီးကို ဆွဲကာ တံခါးဝသို့ အလျင်စလို ရောက်ရှိလာခဲ့ လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာမှာလည်း သူ၏အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး ပြေးလာရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာ မှာ ဖြူရော်နေခဲ့ကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အလျင်စလို ဝင်ရောက်လာစဉ် ခလုတ်တိုက်၍ လဲကျလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

အဖွဲ့မှာ အချိန်မဆွဲရဲကြတော့ဘဲ စောင်များ ခင်းကျင်းထားပြီးဖြစ်သော လှည်းပေါ်သို့ ဟျောင်ရှင်းရှင်း အား သူမကို ထပ်မံ၍ နာကျင်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ညင်သာစွာ မတင်လိုက်ကြလေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က အမေထျန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အမေ... အစ်ကိုကျန့်ကော်ကို သွား အသိပေးဖို့ မရီးဝမ်ကို ကျောင်းကို သွားခိုင်းလိုက်ပြီ..."

"အမေ အိမ်ကို ပြန်ပြီး ကျောက်ခဲလေးကို အရင် သွားစောင့်ကြည့်ပေးထားပါ... ရှောင်ယာနဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို ဆေးရုံကို ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပြီး သွားကြနော်..."

အမေထျန်မှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်နယ်နေခဲ့ပြီး မှာတမ်းစကား အနည်းငယ် ထပ်မံ ပြောကြားကာ လှည့်၍ အိမ်သို့ အလျင်စလို ပြန်သွားခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ထပ်မံ၍ စကားမဆိုတော့ဘဲ လှည်း၏ လက်ကိုင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ဆေးရုံရှိရာသို့ လျင်မြန်၍ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေတော့ သည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် လှည်း၏ ဘေးမှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး အမီလိုက်နိုင်ရန် ခပ်ရွရွ ပြေးလာခဲ့ ရလေသည်။ ဟျောင်ရှင်းရှင်း၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာနှင့် နာကျင်မှုကြောင့် ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေ ပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာခဲ့လေ၏။

"အစ်မရှင်း... နောက်ထပ် ခဏလောက်လေးပဲ တောင့်ခံထားပါဦး... ကျွန်မတို့ ဆေးရုံကို ရောက်တော့ မှာပါ..."

ထျန်ရှောင်ယာက လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်လေ၏။ သူမ၏ အသံမှာ မျက်ရည်များကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့သော်လည်း သူမသည် တည်ငြိမ်နေရန် ကြိုးစားရင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်....။

"အစ်မရှင်းရှင်း... အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ... မကြောက်ပါနဲ့နော်..."

"မရီးဝမ်က အစ်ကိုကျန့်ကော်ကို သွားခေါ်နေပါပြီ... သူ မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်..."

ဟျောင်ရှင်းရှင်းမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်နေသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းကိုပင် အဆုံးတိုင်အောင် မပြော နိုင်တော့ချေ။ သူမသည် အားနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့လေ၏။

ချွေးစေးများက သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံပင်စများကို စိုရွှဲသွားစေကာ အရေပြားပေါ်တွင် ကပ်နေစေပြီး သူမအား အတော်ပင် သနားစရာကောင်းနေပုံ ပေါက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အပြေးအလွှား လာခဲ့ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လှည်းမှာ ဆေးရုံ ဝင်ပေါက်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

"ဆရာ... ဆရာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လှည်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်လေ၏။

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ တံခါးဝရှိ ဆရာဝန်က အလျင်စလို ပြေးလာခဲ့ပြီး ဟျောင်ရှင်းရှင်း၏ အခြေ အနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

"မြန်မြန်... လူနာတင်စင် ယူလာခဲ့ကြ..."

လူအများအပြားက ဟျောင်ရှင်းရှင်းကို လူနာတင်စင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပင့်မတင်လိုက်ကြပြီး အထဲ သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ကြလေ၏။

"ဒါက အရေးပေါ် အခြေအနေပဲ... သူမကို ခွဲစိတ်ခန်းထဲတန်း ပို့လိုက်ကြ..."

————————

ထျန်ရှောင်ယာသည် ဆေးရုံစင်္ကြံရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ခွဲစိတ်ခန်း တံခါးဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေကာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက် နေခဲ့လေတော့သည်။ သူမက သူမဘာသာ ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်နေခဲ့လေသည်...။

"အဆင်ပြေရမယ်... အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က သူမထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်...။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

"ချန်ယဲ့..."

အလျင်စလို ခြေသံများ နီးကပ်လာခဲ့ပြီး လျူကျန့်ကော်သည် ချွေးများရွှဲရွှဲစိုနေလျက် အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးများ စီးကျနေခဲ့ရာ ဤနေရာသို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပြေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ် ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

"ချန်ယဲ့... ခယ်မလေး..."

လျူကျန့်ကော်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူက မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်လေသည်...။

"ငါ့မိန်းမ... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ခွဲစိတ်ခန်းဘက်သို့ ကြည့်ကာ သူ့ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေရန် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဆရာဝန်က ကုသပေးနေပါပြီ... အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

လျူကျန့်ကော်က သူ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ခွဲစိတ်ခန်း မျက်နှာကြက်ပေါ်ရှိ တောက်ပနေသော အနီရောင်မီးလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အောက်သို့ ထိုးကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခြေထောက်များမှာ အားနည်းသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က သူ့ကို အလျင်အမြန် ထူမပေးလိုက်လေသည်။ ဟျောင်ရှင်းရှင်း ထွက်မလာမီအချိန်အထိ မည်သည့် နှစ်သိမ့်စကားမျိုးမဆို အရာထင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိထားလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...၊

"ကလစ်..."

ခွဲစိတ်ခန်း မီးရောင်မှာ ပိတ်သွားခဲ့ပြီး ဆရာဝန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့လေ၏။ ထိုလူသုံးဦး သည် သူ့ထံသို့ ချက်ချင်းပင် အလျင်စလို ပြေးသွားလိုက်ကြလေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော့် မိန်းမကလေ..."

လျူကျန့်ကော်မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသဖြင့် သူ၏ စကားကိုပင် အဆုံးတိုင်အောင် မပြော နိုင်ခဲ့တော့ချေ။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာဝန်က စိတ်သက်သာရာရစေသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက် လေသည်...။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မိခင်ရော ကလေးပါ ဘေးကင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့..."

လျူကျန့်ကော်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားခါစပင် ရှိသေးသော်လည်း ဆရာဝန်၏ စကားကို ကြား လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထပ်မံ၍ တင်းကျပ်သွားခဲ့လေ၏။

"ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်က နဂိုကတည်းက အာဟာရနည်းနည်းချို့တဲ့နေခဲ့တာပါ... အဲ့ဒီအပေါ်မှာ စိတ် ခံစားမှု ပြင်းထန်သွားတော့ သန္ဓေသားကိုပါ သွားထိခိုက်စေခဲ့တယ်... ကံကောင်းလို့သာ အချိန်မီ ရောက်လာလို့ပေါ့..."

ဆရာဝန်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးဖို့နဲ့ လုံလောက်တဲ့ အာဟာရ ပြည့်ဝနေစေဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်..."

"နောက်လာမယ့် နှစ်လအတွင်းမှာ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ တတ်နိုင်သမျှ အနားယူခိုင်းထားပါ... ပြီးတော့ ထပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေကို လုံးဝ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်... မဟုတ်ရင်တော့..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ... ဆရာပြောတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် လုပ်ပါ့မယ်..."

လျူကျန့်ကော်က သူ့ကို ထပ်တလဲလဲ အာမခံလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါပြီ... ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်ကို မကြာခင် အပြင်ကို ထုတ်လာပေးပါလိမ့်မယ်... စောင့်ကြည့်ဖို့ အတွက်တော့ ဆေးရုံမှာ နှစ်ရက်လောက် တက်ရလိမ့်မယ်..."

ဆရာဝန်က သူ၏ လေသံကို အနည်းငယ် လျှော့ချကာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"အရာအားလုံး အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်တော့ ဆေးရုံကနေ ဆင်းလို့ရပါပြီ..."

လျူကျန့်ကော်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ကျေးဇူးတင်မှုများဖြင့် ပြည့် နှက်လျက်ရှိနေခဲ့လေသည်...။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ..."

"ကောင်းပါပြီ... တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး လာရှာလို့ ရပါတယ်..."

ဆရာဝန်က လက်ယမ်းပြကာ ထွက်သွားရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေ၏။

"ချန်ယဲ့... ခယ်မလေး... ဒီတစ်ကြိမ်အတွက် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ..."

လျူကျန့်ကော်က လှည့်ကာ ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအား နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်...။

"မင်းတို့သာ မရှိခဲ့ရင် ငါ့မိန်းမတော့..."

"အစ်ကိုကျန့်ကော်... ခင်ဗျား သိပ်အားနာလွန်းနေပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ့ကို အလျင်အမြန် ထူမပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဖယ်ထားလိုက်ရင်တောင် ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ အစ်မရှင်းရှင်းတို့ ကြားက သံယောဇဉ်ကို ထောက်ထားပြီး ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူးဗျာ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ အသံကို နှိမ့်ကာ မေးလိုက်လေသည်...။

"ဒီနေ့ကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ အစ်ကို့ ဘယ်လိုလုပ်ဖို့စီစဉ်ထားလဲ..."

လျူကျန့်ကော်က သူ၏ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ် တရက် အေးစက်သွားခဲ့ကာ သွားကြိတ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"သူတို့က လုပ်ရဲမှတော့ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးကိုလည်း ပေးနိုင်ရမှာပေါ့..."

လျူကျန့်ကော်သည် မရီးဝမ်ထံမှ ဤအကြောင်းကို စတင် ကြားသိခဲ့ရစဉ်က သူ၏ ရင်ထဲတွင် လူသတ် ချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာခဲ့ရလေ၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လျူကျန့်ကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ဩရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ သည်...။

"ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်တာ တစ်ခုခု ရှိရင်သာ အစ်ကို နှုတ်ကနေ ထုတ်ပြောလိုက်ပါ..."

ခွဲစိတ်ခန်း တံခါးမှာ ညင်သာစွာ ပွင့်လာခဲ့ပြီး သူနာပြုတစ်ဦးက ဆေးရုံတင် ကုတင်အား ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းထုတ်လာခဲ့လေသည်။

ဟျောင်ရှင်းရှင်းမှာ ဖြူဖျော့နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်လေ သည်။ သူမ၏ ဆံပင်စအချို့မှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း အားနည်းနေပုံ ပေါက်နေခဲ့ပေ တော့သည်။

လျူကျန့်ကော်က အလျင်စလို ပြေးသွားလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်...။

"မိန်းမ..."

သူက ဟျောင်ရှင်းရှင်း၏ အေးစက်နေသော လက်ကို သတိထား၍ ကိုင်တွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သွေး ဆုတ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာခဲ့လေတော့သည်။

ဆေးရုံတင် ကုတင်အား လူနာဆောင်အတွင်းသို့ တွန်းပို့ကာ နေရာချထားပြီးနောက် လျူကျန့်ကော်က ကျိုးချန်ယဲ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ ဩရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ချန်ယဲ့... ငါ့အတွက် ကျောင်းမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ခွင့်တောင်းပေးလို့ ရမလား... ငါ အခုချိန်မှာ ဒီနေရာကနေ ခွာလို့ မရသေးလို့ပါ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။