အခန်း ၁၀၆

အခန်း (၁၀၆) တကယ်ကြီး လုပ်လိုက်တာလား...

ထျန်ရှောင်ယာသည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဆေးရုံတင် ကုတင်ပေါ်ရှိ အားနည်းနေသော ဟျောင်ရှင်းရှင်း ကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားခဲ့လေ၏။ သူမက တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်... ။

"အစ်ကိုကျန့်ကော်... အစ်မရှင်းရှင်းကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါနော်... ညီမ အခုပဲ အိမ်ပြန်ပြီး သူ ခွန်အား ဖြစ်စေဖို့ ကြက်ပေါင်းရည် သွားချက်လိုက်ဦးမယ်..."

လျူကျန့်ကော်၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နွေးထွေးမှုတို့ ရောယှက်သွားခဲ့ပြီး ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအား ထပ်မံ၍ အလုပ်မရှုပ်စေချင်တော့ချေ။

ဆေးရုံတင် ကုတင်ပေါ်ရှိ သူ၏ အားနည်းနေသော ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး ၎င်းတို့ ကြုံတွေ့နေရသော ပြဿနာများကို တွေးမိသောအခါ သူသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေးဇူး တင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြောလိုက်လေသည်....။

"အို... ချန်ယဲ့နဲ့ ခယ်မလေး... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ကွာ..."

"ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမလဲဆိုတာ တကယ်ကို မသိတော့ပါဘူး..."

"ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ... သိပ်အားနာမနေပါနဲ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အစ်ကို ဒီနေရာမှာပဲ နေပြီး ဇနီးကို ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ... တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်တော်တို့ကို အသိပေး လိုက်နော်..."

"ကျိုးချန်ယဲ့နဲ့ ရှောင်ယာ... ပြန်ရောက်လာကြပြီလား..."

အမေထျန်က ၎င်းတို့နှစ်ဦး ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေ သည်....။

"ဟျောင်မိန်းကလေး... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး အမေထျန်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်တွယ်လျက် နှစ်သိမ့်ပေး လိုက်လေသည်...။

"အမေ... စိတ်မပူပါနဲ့... မိခင်ရော ကလေးပါ ဘေးကင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့... အစ်မရှင်းရှင်းက ကိုယ်ဝန် ထိခိုက်သွားလို့ ဆေးရုံမှာ နှစ်ရက်လောက် စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောတယ်..."

"တော်ပါသေးရဲ့... တော်ပါသေးရဲ့..."

အမေထျန်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားခဲ့ကာ အံကြိတ်လျက် ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်...။

"အဲ့ဒီ သေနာမ အဘွားကြီး... တကယ့် လူယုတ်မာမကြီးပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က လျူမိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အမေထျန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်လေသည်...။

"အမေ... အမေက အဲ့သားအမိကို အရင်ကတည်းက သိနေတာလား..."

"မပြောပါနဲ့တော့... ရထားပေါ်မှာတုန်းကလေ..."

အမေထျန်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ယမ်းပြကာ ဒေါသတကြီး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒီနေ့ သူတို့ မြန်မြန် ထွက်ပြေးသွားလို့သာပေါ့... မဟုတ်ရင် သူ့ကို ငါ အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်မှာ..."

"ကဲပါ... ကဲပါ... အသက်ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲ... ငယ်တုန်းကလို ထင်ပြီး မလုပ်ပါနဲ့တော့..."

အဖေထျန်သည် ကျောက်ခဲလေးကို အိပ်စေရန် ချော့သိပ်ပြီးခါစတွင် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူက ဤသို့ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။

"ဟေ့... ဒီအဘိုးကြီးတော့နော်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အမေထျန်က အဖေထျန်ကို ချစ်စနိုးဖြင့် ပုတ်ရန် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း သမီးနှင့် သမက်ဖြစ်သူတို့ ကြည့်နေကြသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွား သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

သူက သူမ၏ အဘိုးကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် နေလိုက် လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော ပခုံးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြုံးကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်...။

"မိန်းမ... မင်းက ကြက်ပေါင်းရည် ချက်မယ်ဆို... ဘယ်ကြက်ကို သတ်ချင်လို့လဲ..."

"အိုး... ဟုတ်သားပဲ... လာ... ကြက်သတ်ဖို့ ကူညီပေးဦး..."

ထျန်ရှောင်ယာက အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး ကျိုးချန်ယဲ့ကို ဆွဲခေါ်ကာ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်သွား ခဲ့လေတော့သည်။

"ရှီး..."

"ဒီအဘွားကြီး... မင်း... မင်း တကယ်ကြီး လုပ်လိုက်တာလား..."

အဖေထျန်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့လျက် သူ၏ ခါးကို ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

"ဟွန့်..."

အမေထျန်က သူမ၏ မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ အရှေ့ဘက်ဆောင်သို့ ပြန်သွားပြီးနောက် သူမ၏ အထုပ်အပိုးများကို သိမ်းဆည်းနေလေတော့သည်။

————————————

ပီကင်းရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခု အတွင်းတွင် လေထုမှာ လက်ဖြင့်ပင် စမ်းသပ်ကြည့်၍ ရနိုင်လောက်အောင် ဖိစီးလွန်းနေခဲ့လေသည်။

အမေဟျောင်သည် သူမ၏ ချစ်လှစွာသော သားဖြစ်သူအတွက် ရေနွေးတစ်ခွက်ကို ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး နောက် သူမ၏ အထုပ်အပိုးများထဲမှ အိမ်မှ တကူးတက ယူဆောင်လာခဲ့သော ကြံသကာ တစ်ဝက်ခန့်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူမက ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်ကို သတိထား၍ ဖြည်လိုက်ပြီး ကြံသကာ အနည်းငယ်ကို ခွက်ထဲသို့ ထည့်ကာ ညင်သာစွာ မွှေလိုက်ပြီးနောက် ဟျောင်ယောင်ဇူ၏ ရှေ့တွင် ချထားပေးလိုက်လေသည်။

"ယောင်ဇူ... နင့်အထင်... ဒီကောင်လေးက ရဲကို တကယ် မတိုင်လောက်ဘူးမလား..."

အမေဟျောင်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး သူမဘာသာ တီးတိုး မရေရွတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ဟျောင်ယောင်ဇူက ကြံသကာရည်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ ပါးပါးပင် အကြံပေးလိုက်လေသည်...။

"အမေရယ်... စိတ်ပူမနေပါနဲ့... လျူကျန့်ကော်က သာမန် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်ပါပဲ... သူက ဘာပြဿနာတွေများ လုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

"ဟျောင်ရှင်းရှင်းလို မိန်းမယုတ်မလေးကတော့ သူမဆီမှာ သတ္တိဆယ်ဆလောက် ရှိနေရင်တောင် ရဲတင်း မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြာလို့ အခြေအနေတွေ ငြိမ်သက်သွားတဲ့အခါကျရင် ဟျောင်ရှင်းရှင်း ကို သွားရှာပြီး ငွေညှစ်မယ်... ပြီးတာနဲ့ ငွေရရချင်း ရှန်ဟိုင်းကို ပြန်ကြတာပေါ့..."

သူ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပိတ်ထားသော တံခါးမှာ အပြင်ဘက်မှ ကျယ် လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရလေ၏။

အပြာရောင် ရဲဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ရဲအရာရှိနှစ်ဦး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်လာ သူမှာ ဒေသခံ ရဲစခန်းမှ ရဲမှူးလီ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များက အခန်းတွင်းရှိ သားအမိနှစ်ဦးထံသို့ ဝေ့ကြည့်သွားခဲ့ပြီး သူက ဩရှရှအသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်...။

"ဘယ်သူက ဟျောင်ယောင်ဇူလဲ... ဘယ်သူက ကျန်းကွေ့လန်လဲ..."

ဟျောင်ယောင်ဇူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူသည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကာ ခြေ ထောက်များပင် တုန်ယင်လာခဲ့လေ၏။

သူက အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး စကား အထစ်ထစ်အငေါ့ငေ့ါဖြစ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ရဲအရာရှိ... ကျွန်တော်က... ကျွန်တော်က ဟျောင်ယောင်ဇူပါ... ခင်ဗျားတို့... ကျွန်တော်တို့ဆီက တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား..."

"အိုး... ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပေါ့..."

ရဲမှူးလီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာခဲ့လေသည်။ သူ၏အ နောက်ရှိ ရဲအရာရှိငယ်က တံခါးဝကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်...။

"ပုဂ္ဂလိက နေအိမ်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်မှု သံသယနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို လူတစ်ယောက်က တိုင်ကြားထားတယ်..."

"အခု မေးခွန်းတွေ မေးဖို့အတွက် ငါတို့နဲ့အတူ ရဲစခန်းကို လိုက်ခဲ့ကြ..."

"ဘာ... ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရစေမှု..."

အမေဟျောင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချကာ သူမ၏ ပေါင်များကို ရိုက်လျက် ပြဿနာ ရှာရန် ဟန်ပြင်လိုက်လေသည်...။

"ဘုရားရေ... ဒါက သိပ်လွန်လွန်းတယ်... ငါတို့က ငါ့သမီးကို သွားကြည့်ရုံ သက်သက်ပါ... ဘာမှ မလုပ် ခဲ့ပါဘူး..."

"လုပ်ခဲ့သလား မလုပ်ခဲ့ဘူးလား ဆိုတာက ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး..."

ရဲမှူးလီမှာ မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့နေခဲ့ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ထိတ်တစ်စုံကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလေးချိန် ချိန်ကြည့်လိုက်ပြီး ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက် လေသည်...။

"ငါတို့ဆီမှာ လူသက်သေတွေရော ရုပ်ဝတ္ထု သက်သေတွေပါ ရှိတယ်... ခင်ဗျားတို့ ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ငါတို့နဲ့သာ လိုက်ခဲ့ပါ... ဒါဆို သိရလိမ့်မယ်..."

တောက်ပနေသော လက်ထိတ်ကို ကြည့်ရင်း ဟျောင်ယောင်ဇူ၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင် နေခဲ့လေတော့သည်။

ယနေ့ လျူမိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဤမျှ ဆူညံအောင် လုပ်ခဲ့ပြီး မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေသော အိမ်နီး ချင်းများ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေခဲ့သည်ကို သူ သတိရသွားကာ ငြင်းဆိုချင်လျှင်ပင် ငြင်းဆို၍ မရနိုင် တော့ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။

တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ရဲအရာရှိငယ်က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဟျောင်ယောင်ဇူ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်း ဆုပ်လိုက်လေ၏။ သူ၏ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော လက်ဖြင့် အားပါပါ ဆွဲလိုက်ရာ ဟျောင်ယောင် ဇူကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်တော့မည့်အလား ပင်။

"ဟေ့... သူ့ကို မဖမ်းပါနဲ့... ရဲအရာရှိ... ကျွန်မ သားကို ဖမ်းလို့ မရဘူးလေ..."

အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ အမေဟျောင်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး တားဆီးရန် အလျင်စလို ပြေးသွားလိုက်လေသည်။

ရဲအရာရှိငယ်၏ အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် လန့်ဖြန့်သွားကာ အမေဟျောင်သည် ချက်ချင်း ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့သို့ ထပ်မတိုးရဲတော့ချေ။ သူမသည် နေရာတွင်ပင် ရပ်ကာ ပေါင်များကို ရိုက်လျက် အသည်းအသန် ငိုကြွေးနေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့လေတော့သည်။

"ငါတို့က အပြစ်ကင်းပါတယ်... လုံးဝ အပြစ်ကင်းပါတယ်... ဒီကိစ္စက ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး..."

ရဲမှူးလီက အမေဟျောင်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ကာ တင်းကျပ်စွာ သတိပေးလိုက်လေသည်...။

"ကျန်းကွေ့လန်... ခင်ဗျား ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာရဲရင် တရားဝင် လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို နှောင့်ယှက်မှုနဲ့ အပြစ် ပေးခံရလိမ့်မယ်..."

အမေဟျောင်မှာ ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လျှာဖျားတွင် ရှိနေ သော ငိုသံများကို ပြန်မြိုချလိုက်ကာ တုန်ယင်စွာဖြင့် အပြင်သို့ အခေါ်ခံသွားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့လေ တော့သည်။

တည်းခိုခန်း စင်္ကြံတွင် ဧည့်သည်များက အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်ကာ သားအမိနှစ်ဦးကို လက်ညှိုး ထိုးနေကြလေ၏။

ရဲများက သူတို့နှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ထိုသတင်းမှာ တစ်နယ်လုံးသို့ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဆေးရုံ လူနာဆောင်တွင် ထျန်ရှောင်ယာသည် ဓာတ်ဘူးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာပြီး ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးနှင့်အတူ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

သို့သော် ၎င်းတို့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခဏတာမျှ ကြက်သေ သေသွားကြ လေသည်...။

လူနာဆောင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဟျောင်ရှင်းရှင်း တစ်ယောက်သာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေကာ လျူကျန့်ကော်က သူမကို စောင့်ကြည့်ပေးနေသည်ကို မတွေ့ရချေ။

ယခင်က ၎င်းတို့ လာရောက်လည်ပတ်ချိန်များတွင် လျူကျန့်ကော်သည် ကုတင်ဘေး၌ ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့ သို့ နေထိုင်ကာ ၎င်းတို့အတွက် ရေနှင့် အစားအစာများ ယူဆောင်လာပေးပြီး ဘေးမှ လုံးဝ မခွာခဲ့ဖူးချေ။

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ့ကို စံပြခင်ပွန်းတစ်ဦးဟု မကြာခဏ နောက်ပြောင်လေ့ရှိပြီး သူသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ဘေးနားတွင် မရှိပါက နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်တတ်လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာက ခြေဖျားထောက်ကာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံကို နှိမ့်ကာ မေးလိုက်လေ သည်...။

"အစ်မရှင်းရှင်း... အစ်ကိုကျန့်ကော်ကော ဘယ်မှာလဲ... ဘာလို့ အစ်မ တစ်ယောက်တည်း ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာလဲ..."