အခန်း ၁၀၇

အခန်း (၁၀၇) မင်းက... ငါ့ခြံဝင်းကို ဝယ်ချင်လို့လား...

ဟျောင်ရှင်းရှင်းသည် အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာအရောင်အသွေးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကထက် အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သူမက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ညီမရှောင်ယာ... ရောက်လာပြီလား..."

"ကျန့်ကော်က အဝတ်အစားလဲဖို့ အိမ်ပြန်သွားတယ်... ခဏနေရင် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်..."

"တော်ပါသေးရဲ့... တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲငယ်ပေါ်တွင် ဓာတ်ဘူးကို ချက်ချင်း တင်ထားလိုက်ကာ အဖုံးကို သတိထား၍ ဖွင့်လိုက်လေသည်။

အရသာရှိသော ငါးဟင်းချို၏ မွှေးရနံ့များက လူနာဆောင်တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ တော့သည်။

"အစ်မရှင်းရှင်း... အစ်မ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့ ဒီနေ့ ကျွန်မ ငါးကြင်းပေါင်းရည် ချက် လာတယ်... ပူတုန်းလေး သောက်လိုက်ပါဦး..."

အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေပြီး နို့နှစ်ရောင်ရှိကာ မွှေးကြိုင်နေသော ငါးဟင်းချိုကို ကြည့်ရင်း ဟျောင်ရှင်းရှင်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေ သည်...။

"ညီမရှောင်ယာ... ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ နေ့တိုင်း ဟင်းချို လာပို့ပေးရတာ အရမ်းကို ပင်ပန်းနေပြီပဲ..."

"ငါ အရမ်းကို အားနာမိတယ်... ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲတောင် မသိတော့ပါဘူး..."

"ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်မတို့က အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေပဲဟာ..."

ထျန်ရှောင်ယာက လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကွေးညွတ်သွားလေသည်...။

"အခုချိန်မှာ အစ်မအတွက် အရေးအကြီးဆုံးက ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာဖို့ပဲ... တခြားကိစ္စတွေကို စိတ်ပူမနေပါနဲ့တော့..."

ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် ဝါးခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ အလျင် အမြန် တက်လာခဲ့ပြီး ခြင်းတောင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဝတ်ကို မတင်လိုက်ရာ လုံးဝန်းကာ ပန်း ရောင်သန်းနေသော ကြက်ဥဆယ်လုံး ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"ညီမလေး... အစ်မဆီမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ သိပ်မရှိပါဘူး... ဒီမှာ ညီမလေးအတွက် အိမ်မွေးကြက်ဥ ဆယ်လုံးပါ... ခွန်အားနဲ့ သွေးတွေ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာဖို့ နေ့တိုင်း နှစ်လုံး ပြုတ်စားနော်... ဒါဆို ခန္ဓာ ကိုယ်က မြန်မြန် ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ်..."

ဟျောင်ရှင်းရှင်းက အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်...။

"မရီး... ဒီလို လုပ်လို့မဖြစ်ပါဘူး... ကြက်ဥတွေက သိပ်ကို ရှားပါးတာကို... မရီး ထျဲ့တန်အတွက်ပဲ ချန်ထားလိုက်ပါ..."

"ယူထားလိုက်ပါ..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် ခြင်းတောင်းကို ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲငယ်ပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ တက်ကြွနေခဲ့လေတော့သည်...။

"အခုချိန်မှာ ညီမလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရ ပြည့်ဝအောင် လုပ်ဖို့ လိုတယ်... အစာငတ်ခံလို့ မရ ဘူးလေ..."

ဟျောင်ရှင်းရှင်းသည် ကြက်ဥခြင်းတောင်းကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်ဟု ခံစား လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့ကို ထပ်တလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံကို နှိမ့်ကာ ဟျောင်ရှင်းရှင်း ၏ နားအနီးသို့ ကပ်လျက် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အိုး... ဟုတ်သားပဲ... အစ်မရှင်း... အစ်မကို ပြောစရာ သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်..."

သူမက ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"အစ်မရဲ့ ကိုယ်ဝန် ပျက်ကျအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ သားအမိနှစ်ယောက်ကို ရဲတွေ ဖမ်းသွားပြီ..."

ဟျောင်ရှင်းရှင်းမှာ လန့်ဖြန့်သွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေသည်...။

"ညီမ ဘာ ပြောလိုက်တာလဲ... ယောင်ဇူနဲ့ အမေဟျောင်တို့ကို ဖမ်းသွားပြီ ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားမှုများ ရောယှက် နေခဲ့လေသည်...။

"ဒေသခံ ရဲစခန်းက ရဲမှူးလီ ကိုယ်တိုင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး သူတို့ကို တည်းခိုခန်းမှာ လက်ပူး လက်ကြပ် ဖမ်းဆီးခဲ့တာတဲ့... ချက်ချင်းပဲ လက်ထိတ်ခတ်လိုက်တာ..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်...။

"သိပ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းတာပဲ... ဒီလူယုတ်မာတွေကို ဖမ်းပြီး သေချာ ပညာပေးသင့်တယ်..."

ဟျောင်ရှင်းရှင်းမှာ ကြက်သေသေနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်ရှောင်ယာ ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ သူမက သတိထား၍ မေးလိုက်လေသည်...။

"အစ်မရှင်းရှင်း... အစ်မက သူတို့အပေါ်မှာ သံယောဇဉ် ရှိနေတုန်းပဲလား..."

"ဟင်..."

ဟျောင်ရှင်းရှင်းမှာ အသိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး သူမရှေ့ရှိ လူနှစ်ဦး၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ကာ ပြုံးမနေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ၊ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့လေ၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါ ခံစားနေရတာက..."

သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ သည်...။

"ငါ့အပေါ် ဖိကျနေတဲ့ တောင်ကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် 'ဒိုင်း' ကနဲ လုံးဝ ကွဲအက်သွားသလို ခံစားလိုက် ရပြီး သူတို့က ထင်သလောက် မကြောက်စရာ မကောင်းဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားလို့ပါ..."

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဟျောင်ရှင်းရှင်း၏ ကျန်းမာရေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ကောင်းမွန် လာခဲ့ပြီး ဆရာဝန်ကလည်း အိမ်တွင် အနားယူရန်အတွက် သူမကို ဆေးရုံမှ ဆင်းခွင့်ပြုလိုက်လေတော့ သည်။

ထျန်ရှောင်ယာနှင့် သူမ၏ တတိယအစ်ကိုတို့၏ အဝတ်အထည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ တတိယမရီး ပါဝင်လာခြင်းကြောင့် ပို၍ပင် စည်ကားလာခဲ့လေတော့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် အဝတ်အထည် ဝယ်လိုအားမှာ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာခဲ့ရာ ရောင်းလိုအားက ဝယ်လိုအားကို မလိုက်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ကြယ်သီးတပ်ခြင်းနှင့် အနားလုံးခြင်းကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ အလုပ်များကို အိမ်နီးချင်းများထံသို့ ခွဲဝေပေးထားလျှင်ပင် ထျန်ရှောင်ယာမှာ ရေနွေးတစ်ငုံ သောက်ရန် အချိန်ပင် မရှိလောက်အောင် အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အပ်ချုပ်စက်ပေါ်တွင် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သော သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

သူသည် သူမကို သတိထား၍ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ချထားလိုက်လေ၏။

သူက လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံပင်စများကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဖြစ်လေသည်…။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကျောင်းမှ မွန်းလွဲပိုင်း ခွင့်ယူလိုက်ပြီး ရှင်းဟွာ တက္ကသိုလ် အနီးရှိ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူအတွက် သင့်လျော်သော အပ်ချုပ်ဆိုင်တစ်ခု ဖွင့်ပေးရန် စီစဉ် ထားသဖြင့် အနီးအနားရှိ လမ်းပေါ်တွင် သင့်လျော်သော ခြံဝင်းများ သို့မဟုတ် ဆိုင်ခန်းငယ်များ ရှိ၊ မရှိကို ကြည့်ရှုလိုခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို သေသေချာချာ စီစဉ်ရန်အတွက် ကျွမ်းကျင်သော ပန်းထိုးသမား အနည်းငယ်ကို ငှားရမ်းမည်ဖြစ်ရာ ဇနီးဖြစ်သူမှာ အေးအေးချမ်းချမ်းဖြင့် သူဌေးမ လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပေ သည်။

သူမ အဝတ်အစားများ ချုပ်ချင်လျှင် ချုပ်နိုင်ပြီး မချုပ်ချင်လျှင်လည်း အနားယူနိုင်လေသည်။

သူမအနေဖြင့် အဝတ်အစားများ ချုပ်လုပ်ခြင်းကို အလုပ်တစ်ခုအနေဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဝါသနာတစ်ခုအနေ ဖြင့်သာ သဘောထားရန် သူ မျှော်လင့်ထားလေ၏။

နှစ်နာရီနီးပါးခန့် လှည့်လည်သွားလာပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့မှာ လက်လျှော့ကာ နောက်တစ်နေ့မှ ပြန် လာရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လမ်းကြားအဆုံးမှ ဆူညံသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။

တရုတ်လူမျိုးများ၏ သဘာဝအရ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုလိုသော စူးစမ်းချင်စိတ်ကြောင့် သူသည် အသံလာရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်သွားခဲ့လေသည်။

"အိုး... ဖြည်းဖြည်း လုပ်ကြပါ..."

"ဖြည်းဖြည်း... ဖြည်းဖြည်း... ဒါက ငါ့မိန်းမ အကြိုက်ဆုံး မှန်တင်ခုံကွ... မတိုက်မိစေနဲ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့က မော့ကြည့်လိုက်ရာ အသက် သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ် ကာ အိမ်ထဲမှ ပရိဘောဂများကို အပြင်သို့ သယ်ထုတ်ရန် လူအနည်းငယ်အား ညွှန်ကြားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူက ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ... အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ သိုလှောင်မှု နေရာလွတ် ထဲမှ... တာ့ချန်မင် ဆေးလိပ်တစ်ဘူးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးကာ ပြုံးလျက် ပြော လိုက်လေသည်...။

"ဟေး အစ်ကို... တစ်လိပ်လောက် သောက်မလား..."

ထိုအမျိုးသားက ခေါင်းလှည့်ကာ ကျိုးချန်ယဲ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးလိပ်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ လက်ဆန့်ထုတ်၍ ဆေးလိပ်ကို ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်တွင် ခဲထားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူက မီးခြစ်ဆံတစ်ဘူးကို ဆွဲထုတ်ကာ 'ချစ်' ကနဲ နှစ်ချက်ခြစ်လိုက်ပြီး မီးညှိကာ အားပါပါ ဖွာရှိုက်လိုက်လေသည်။ ထူထဲသော မီးခိုးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်လေသည်...။

"ဟေး ညီလေး... မင်းက ဒီနားကလူနဲ့ မတူပါလား..."

ဤအမျိုးသားမှာ ကဲအာ့တန်အာ ဟု နာမည်ပြောင်ပေးထားသော ကဲပေါက်ရွှမ် ဖြစ်ပြီး ထိုဒေသတွင် အနည်းငယ် နာမည်ကြီးသော လမ်းဘေးလူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။ သူ့ကို လမ်းဘေးလူမိုက်ဟု ခေါ် ကြသော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ်တော့ ထိုသို့သောသူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

'အလုပ်သမားသည် အမွန်မြတ်ဆုံး' ဟု တန်ဖိုးထားသော ဤခေတ်ကာလတွင် သူသည် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် တည်ငြိမ်သော အလုပ်တစ်ခုကို မရှာဖွေခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူသည် တစ်နေ့လုံး အိမ်တွင် သာ နေကာ မိဘများကို မှီခိုနေခဲ့သဖြင့် အိမ်နီးချင်းများ၏ အမြင်တွင် အလကားနေ အချောင်ခိုသူ တစ် ဦး ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

"ဪ... ကျွန်တော်က ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ မုန့်ဆိုင်ကနေ ပြန်လာတာပါ... ဒီနေရာမှာ ဆူဆူညံညံ အသံတွေ ကြားလို့ လာကြည့်တာပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အလျင်အမြန် ဆင်ခြေပေးလိုက်လေ၏။

"မုန့်ဆိုင်... ဘေးနားက 'ပျော်ရွှင်ခြင်းမုန့်ဆိုင်' လား..."

ကဲအာ့တန်အာ ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်၊ သူသည် ထိုဆိုင်တွင် ဖောက်သည်တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။

*အဲ့ဆိုင်က ဝက်သားနှပ်က တကယ်ကို အရသာရှိလွန်းတယ်လို့ ပြောရမယ်...* ဤသည်ကို တွေးမိရုံနှင့် ကဲအာ့တန်အာမှာ တံတွေးများကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချမိသွားခဲ့လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အဲ့ဒါ ကျွန်တော့် ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ ဆိုင်ပါ... အစ်ကိုက အိမ်ပြောင်းတော့မလို့လား..."

"ဟုတ်တယ်..."

ကဲအာ့တန်အာက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်...။

"ငါ့ယောက္ခမက အနားယူဖို့ ငါ့ယောက်ဖရှိတဲ့ တောင်ဘက်ကို လိုက်သွားပြီလေ..."

"ဒါကြောင့် အိမ်က လွတ်သွားလို့ သူတို့က ငါတို့ကို ပြောင်းလာနေစေချင်တာ..."

လူအများစုအတွက်မူ ယောက္ခမအိမ်တွင် နေထိုင်ခြင်းကို မျက်နှာငယ်စရာအဖြစ် သတ်မှတ်ကြပေ လိမ့်မည်။

သို့သော် သူ့အတွက်မူ ဤသို့သော အခွင့်အရေးကောင်းကို အသုံးမချလျှင် အရူးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ယောက္ခမအိမ်မှာ နှစ်ထပ် အိမ်ကြီးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး သူ၏ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ခြံဝင်းလေး ထက် အများကြီး သာလွန်လှပေသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်...။

"အစ်ကို... ဒီခြံဝင်းကို ငှားမှာလား... ဒါမှမဟုတ်... ရောင်းမှာလား..."

ကဲအာ့တန်အာက သူ့ကို အထက်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်...။

"မင်းက... ငါ့ခြံဝင်းကို ဝယ်ချင်လို့လား..."