အခန်း ၁၀၈

အခန်း (၁၀၈) မီးဖိုဖြင့် ကင်ထားသော ဘဲကင်

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် မျှော်လင့်ချက်ရှိကြောင်း သိလိုက်လေ၏။ သူက ပြုံးကာ တာ့ချန်မင် ဆေးလိပ်ဘူးကို ကဲအာ့တန်အာ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်...။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော့် မိန်းမက အဝတ်အစား ချုပ်ရတာကို သိပ်ဝါသနာပါလို့ သူ့အတွက် အပ်ချုပ်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင် ဖွင့်ပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာ..."

"ဝါး... ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်တဲ့သူဆိုတာ ရှားပါတယ်..."

ကဲအာ့တန်အာက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်လေသည်...။

"ဘာမဟုတ်တာလေးနဲ့ မိန်းမကို ရိုက်နှက်တတ်တဲ့ သတ္တိကြောင်တဲ့ ယောက်ျားတွေထက် အများကြီး သာပါတယ်..."

သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ငါ မင်းကို ရောင်းပေးလို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်လေ၏။ ကျိုးချန်ယဲ့၏ သဘောထားကို မြင်သောအခါ ကဲအာ့တန်အာသည် သူလိုချင်သောအရာမှာ ဈေးကွက်ထဲတွင် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလွန်းသည်ဖြစ်ရာ စကားကို လှည့်ပတ်မပြောတော့ချေ။

သူသည် တစ်ကြိမ်က မုန့်ဆိုင်သို့ သွားစဉ် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက ကောင်းချွေ့ချွေ့ အမည်ရှိသော အမျိုး သမီးတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို ကြားဖြတ် နားထောင်ခဲ့မိပြီး ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီး၏ ယောက်ဖမှာ ရှင်းဟွာ တက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့လေ သည်။

ထို့အပြင် ဆိုင်၏ အောင်မြင်မှုမှာ ယောက်ဖဖြစ်သူက နောက်ကွယ်မှ ပေးစွမ်းခဲ့သော အကြံဉာဏ်များနှင့် မဟာဗျူဟာများကြောင့် လုံးဝ ဖြစ်တည်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူထင်တာသာ မမှားခဲ့ပါက သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသားမှာ ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီး ပြောခဲ့သော ယောက်ဖဖြစ်သူ ပင် ဖြစ်ရပေမည်။

"ငါ့အိမ်ကို မင်းဆီ ရောင်းပေးလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ ငွေမလိုချင်ဘူး..."

ကဲအာ့တန်အာက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ငါ တောဂျင်ဆင်း လိုချင်တယ်... သက်တမ်းဆယ်နှစ်အထက်ဆိုရင် ပိုကောင်းတယ်..."

သူ၏ ယောက္ခမမှာ အစောပိုင်းနှစ်များက နာတာရှည်ရောဂါတစ်မျိုး ခံစားခဲ့ရပြီး ယခုအခါတွင် သူ၏ ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ဂျင်ဆင်းကဲ့သို့သော အဖိုးတန် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို မှီခို နေရခြင်းဖြစ်လေသည်။

သို့ရာတွင် ယခုခေတ်ကာလ၌ ဤအရာမှာ ရှာဖွေရ အလွန်ခက်ခဲလှသဖြင့် ငယ်ရွယ်သေးသော သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူကိုပင် ဆံပင်ဖြူသွားစေခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ၎င်းကို ရရှိနိုင်ပါက ထိုနှစ်ထပ် အိမ်ကြီးမှာ သူ့အပိုင် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"အိုး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် ပေါက်ရောက်နေသော ဂျင်ဆင်းများကို တွေးတောလိုက်လေသည်။

ဤအရာမှာ အခြားသူများအနေဖြင့် ငွေရှိလျှင်ပင် ရရှိနိုင်ရန် ခက်ခဲသောအရာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ့ အတွက်မူ ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းကို အလွန်လွယ်ကူစွာ ရယူလိုက်ပါက ပြဿနာများ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေ သည်။

သူက ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီး ကဲအာ့တန်အာကို မော့ကြည့်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြော လိုက်လေသည်...။

"ဈေးကွက်ထဲမှာ ဂျင်ဆင်းက အရမ်းရှားပါးတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိသင့်တယ်... ဆယ်နှစ်သား ဂျင်ဆင်း ဆိုရင်တော့ ပြောမနေနဲ့တော့..."

သူက ချက်ချင်း ငြင်းဆန်မသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကဲအာ့တန်အာ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်း ရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ငါ နားလည်ပါတယ်... မင်းသာ အဲ့ဒါကို ရနိုင်မယ်ဆိုရင် ခြံဝင်းအတွက် မင်းဆီက ပိုက်ဆံမယူတဲ့အပြင် ဂျင်ဆင်းအတွက်ပါ ဈေးရင်းအတိုင်း ငါ ပေးပါ့မယ်..."

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ယောက္ခမထံတွင် အလွန်များပြားသော လျှို့ဝှက်စုဆောင်းငွေများ ရှိနေခဲ့ သည်မဟုတ်ပါလော။

"ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်တော့်မှာ ဒီလိုအလုပ်မျိုး လုပ်ရတာကို နှစ်သက်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်... သူ့ကို သွားမေးကြည့်ပြီး နှစ်ရက်လောက်နေရင် အကြောင်းပြန်ပေးပါ့မယ်..."

"ကောင်းပြီ... ကျေးဇူးပဲ ညီလေး..."

ကဲအာ့တန်အာက ကျိုးချန်ယဲ့၏ လက်ကို အလျင်အမြန် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နားရွက်တိုင် အောင် ပြုံးဖြီးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ငါ့နာမည်က ကဲပေါက်ရွှမ်ပါ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို သိတဲ့လူတွေကတော့ ငါ့ကို ကဲအာ့တန်အာလို့ ခေါ်ကြ တယ်..."

"တကယ်လို့ မင်းဆီမှာ ပစ္စည်းရှိတယ်ဆိုရင် အမှတ် (၅) လျန်ဟွာလမ်းက နှစ်ထပ်အိမ်ကြီးမှာ ငါ့ကို လာရှာလိုက်ပါ..."

ခြံဝင်းနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ကျိုးချန်ယဲ့၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ သိသိသာသာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့လေ၏။

အချိန် အတော်လေး လင့်နေပြီဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အိမ်သို့ အလျင်စလို ပြန်လာ ခဲ့လေသည်။

သူ၏ တံခါးဝသို့ နီးကပ်လာသောအခါ သူသည် သူ၏ သိုလှောင်မှု နေရာလွတ်ထဲမှ ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ် ပိုးထားသော ဘဲကင်နှစ်ကောင်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။ ဆီများက စက္ကူကို တစ်ဝက်ခန့် အထိ စိမ့်ဝင်နေခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ကြွယ်ဝသော မွှေးရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ လူတစ်ယောက်ကို သွားရည် ကျသွားစေနိုင်ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမေထျန် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းပွဲ များကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"ကျိုးချန်ယဲ့... မင်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ..."

အမေထျန်က သူမ၏ လက်ထဲရှိ ပန်းကန်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"သွားပြီး လက်ဆေးလိုက်ဦး... စားဖို့ ပြင်ရအောင်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

သူက ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားကာ အမေထျန်၏ လက်ထဲမှ ဟင်းပန်းကန်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ သယ်ဆောင်လာသော ဘဲကင်ကို သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်...။

"အမေ... ဒါက ကျွန်တော် ပြန်လာတုန်းက ပျန်ယိဖန် ကနေ တကူးတက ဝယ်လာတဲ့ ဘဲကင်နှစ် ကောင်ပါ..."

"ချွမ်ကျွီးတက် က ဘဲကင်နဲ့ အရသာ လုံးဝ ကွာခြားတယ်လို့ ကြားတယ်... ဒီနေ့ည မြည်းစမ်းကြည့် ကြတာပေါ့..."

"အိုး..."

အမေထျန်သည် ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော ဘဲကင်နှစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အသား၏ ကြွယ်ဝသော မွှေးရနံ့များက သူမထံသို့ လွင့်ပျံလာခဲ့လေ၏။ သူမမှာ အံ့ဩသွားသကဲ့သို့ ဝမ်းသာသွားခဲ့လေသည်...။

"မိုက်မဲတဲ့ ကလေးရယ်... ဒါတွေကို ဘာလို့ ဝယ်လာရတာလဲ... အိမ်မှာ စားစရာတွေ လုံလောက်နေပြီ ကို..."

"အမေနဲ့ အဖေက ဒီရက်ပိုင်း မိသားစုအတွက် အလုပ်တွေ အရမ်းကြိုးစားနေခဲ့ရတာဆိုတော့ ဒီနေ့ အားဖြည့်ပေးတဲ့အနေနဲ့ စားလိုက်ပါဗျာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က စကားပြောရင်း အမေထျန်ကို ဧည့်ခန်းမဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားရန် ကူညီပေးလိုက် လေသည်။

၎င်းတို့ ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဇနီးဖြစ်သူမှာ အပ်ချုပ်စက် ပေါ်တွင် အပ်များ တဒေါက်ဒေါက် မြည်နေလျက် အလုပ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း နစ်မြုပ်နေသည်ကို မြင် တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူမက အရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ထားကာ အလွန်အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ၎င်း တို့နှစ်ဦး ဝင်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။

သူမ၏ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ် သွားခဲ့ပြီး သူမကို အလွန်အမင်း သနားသွားခဲ့လေသည်။ သူက အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်လေသည်...။

"မိန်းမ... အလုပ်ကို ခဏရပ်လိုက်ဦး... ဒီမှာ ကြည့်စမ်း..."

"ကိုယ် ပြန်လာတုန်းက ပျန်ယိဖန် ကို တကူးတက သွားပြီး ဘဲကင်နှစ်ကောင် ဝယ်လာတယ်... လာ မြည်းကြည့်ကြရအောင်..."

"ရှောင်ယာ... လာပြီး အနားယူလိုက်ဦး... သမီးက တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှုပ်နေတာလေ... လူကောင်းတစ် ယောက်ဆိုရင်တောင် တစ်နေ့လုံး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်မနေနိုင်ပါဘူး..."

အမေထျန်ကလည်း ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားရင်း ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"အိုး... အခုလာပြီ..."

ထျန်ရှောင်ယာက အလျင်အမြန် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နာကျင်နေသော သူမ၏ ခါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခုက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အဖေထျန်သည် အခုလေးတင်မှ နိုးလာသော ကျောက်ခဲလေးကို ချီကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ လေသည်။

ကလေးငယ်လေးမှာ အိပ်မှုန်စုံမွှား ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပါးပြင်လေးများမှာ ပန်းရောင်သန်းနေသော်လည်း လေထဲရှိ မွှေးရနံ့ကို ရူရှိုက်မိလိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားခဲ့လေသည်။

သူက အနံ့ခံလိုက်စဉ် သူ၏ နှာခေါင်းသေးသေးလေးမှာ ပွတ်တိုက်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းသေးသေးလေး က စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့ရာ သူသည် အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့ ပေတော့သည်။

မွှေးရနံ့မှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းသဖြင့် ကျိုးချန်ယဲ့သည် အချိန်ထပ်မဆွဲတော့ချေ။ သူက ပြုံးကာ ဆီစိမ်စက္ကူကို ဖြေလိုက်ရာ တောက်ပနေသော ဘဲကင် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အခွံမှာ ရွှေအိုရောင်သန်းကာ ကြွပ်ရွနေသည်အထိ ကင်ထားပြီး အငွေ့တလူလူ ထွက်နေဆဲဖြစ်ကာ အစင်းကြောင်းများတစ်လျှောက် ဆီများ ဖြည်းညင်းစွာ စိမ့်ထွက်နေသဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ၎င်း၏ မွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

"မြည်းကြည့်ကြ... ဒီဘဲကင်က သိပ်အရသာရှိတာ..."

အဖေထျန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။ သူက လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ကြွပ်ရွနေသော ဘဲကင်၏ အခွံကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဝမ်းသာမှု နှစ်ခုလုံးကို ခံစားနေရလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါက ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးရမှာပဲ... မင်းက ခရီးသွားတဲ့အခါ ငွေကို ဘယ်လို ချွေတာရမလဲဆိုတာ ကိုတောင် မသိဘူး..."

သူက ဝေဖန်အပြစ်တင်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ဖုံးကွယ်၍မရသော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

"ဘာလို့ ဒီဟာက အရင်က သမီးတို့စားဖူးတာတွေနဲ့ မတူသလို ဖြစ်နေတာလဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာက အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး တောက်ပနေသော ဘဲကင်ကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှု လိုက်လေသည်။

"ဒီဟာက ပျန်ယိဖန် ရဲ့ အလုံပိတ်မီးဖိုနဲ့ ကင်ထားတဲ့ ဘဲကင်လေ... အပြင်က ဆွဲချိတ်ကင်ထားတဲ့ ဘဲကင် တွေနဲ့ မတူဘူး..."

"အဲ့ဒါက ကင်ဖို့အတွက် တိုက်ရိုက် မီးတောက်တွေကို အားမကိုးဘူး... အကုန်လုံးက မီးဖိုနံရံတွေက လာတဲ့ အပူရှိန်နဲ့ ပေါင်းခံထားရသလို ဖြစ်သွားတာ..."

"အသားက နူးအိပြီး အရည်ရွှမ်းနေရုံသာမက အဆီလည်း မများဘူး... ဒါကြောင့် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ ကလေးတွေအတွက် သိပ်ကို သင့်တော်တယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပသွားခဲ့ပြီး လှည့်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်လေသည်...။

"သမီး ပန်းကန်တစ်ချပ် ယူလာပြီး ကြက်သွန်မြိတ်နဲ့ သခွားသီး နည်းနည်း သွားလှီးလိုက်မယ်... ဒီနေ့ည ကောင်းကောင်းလေး စားကြတာပေါ့..."

မကြာမီမှာပင် ပန်းကန်လုံးများ၊ တူများ၊ ကြက်သွန်မြိတ်မျှင်များ၊ သခွားသီးများနှင့် ပန်ကိတ်များ အား လုံး စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့က ဘဲကင်ကို လှီးဖြတ်လိုက်ရာ ရွှေအိုရောင် အသားပြားလေးများက ပန်းကန်ထဲသို့ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ဆီများ တောက်ပနေကာ သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသဖြင့် ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လူတစ် ယောက်ကို သွားရည်ကျသွားစေနိုင်ပေသည်။

ကျောက်ခဲလေးမှာလည်း အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်ခံနေရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးမှာ ပန်းကန် ဆီသို့ အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေကာ တအီအီ အသံပြုရင်း သူ၏ ပါးစပ်သေးသေးလေးကို ဟလိုက် ပိတ်လိုက် လုပ်နေသဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်လောနေခဲ့သည့်ပုံပေါ်နေလေ၏။

အဖေထျန်မှာ ကလေးငယ်လေး၏ လောဘတကြီး ဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေ ခြင်းကိုပင် မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူက အနူးညံ့ဆုံး ဘဲရင်အုံသား အတုံးသေးသေးလေး တစ်တုံးကို သတိထား၍ ယူလိုက်ပြီး ကျောက်ခဲ လေး၏ နှုတ်ခမ်းထံသို့ ညင်သာစွာ တေ့ပေးလိုက်လေသည်။

ကလေးငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ နှာခေါင်းသေးသေးလေးမှာ ပွတ်တိုက်သွား ကာ သူ၏ ပါးစပ်သေးသေးလေးဖြင့် ရှေ့သို့လှမ်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့လေ၏။ သူသည် အသားကို မကိုက်နိုင် ခဲ့လျှင်ပင် ပျော်ရွှင်နေဆဲဖြစ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေခဲ့လေတော့သည်။