အခန်း ၁၀၉

အခန်း (၁၀၉) ခြံဝင်းကို လက်ဝယ်ရရှိခြင်း

အဖေထျန်က အသားကို တမင်သက်သက် အနည်းငယ် ဖယ်ရှားလိုက်ရာ ကောင်လေးမှာ ချက်ချင်း နှုတ်ခမ်းဆူသွားပြီး အသံပြုကာ ဂျီကျတော့သဖြင့် အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်းကို ရယ်မောသွားစေခဲ့လေ၏။

မိသားစုသည် အတူတကွ ထိုင်ကာ ပန်ကိတ်များကို လိပ်ပြီး ကြက်သွန်မြိတ်၊ သခွားသီးတို့နှင့် တွဲဖက်စား သုံးရင်း အရသာရှိသော အစားအစာများကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်စွာဖြင့် စားသုံးနေခဲ့ကြလေသည်။

ဤရိုးရှင်းသော ဘဲကင် စားသောက်မှုလေးမှာ တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ပွဲတော်ထက်ပင် ပို၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှား နေပြီး အရသာရှိလှပေသည်။

ညဘက်တွင် မိသားစုတစ်စုလုံးမှာ ၎င်းတို့၏ ဝမ်းဗိုက်များအတွင်း နွေးထွေးမှုနှင့် မွှေးရနံ့များ ပြည့်နှက် နေလျက် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျသွားကြလေ၏။

အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ဘဲကင်၏ မွှေးရနံ့များက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေခဲ့လေတော့သည်။

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကတိအတိုင်း လျန်ဟွာလမ်း အမှတ် (၅) သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ လေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သပ်ရပ်သော နံရံများနှင့် သန့်ရှင်းသော ပြတင်း ပေါက်များ ရှိသည့် အပြာရောင် အုတ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော နှစ်ထပ် အဆောက်အအုံကို မြင် တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဒုတိယထပ်တွင် သံပန်း လသာဆောင်တစ်ခု ရှိပြီး ရှေးဟောင်း အနောက်တိုင်းစတိုင် အဆောက်အအုံ တစ်ခု၏ ထူးခြားသော ဟန်ပန်ကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့လေရာ ၎င်းမှာ ချမ်းသာသော မိသားစုများသာ တတ် နိုင်မည့် အိမ်ကောင်းတစ်လုံးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

သူက ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ သူ၏ လက်ကို မြှောက်၍ တံခါးကို ခေါက်လိုက်လေရာ မကြာမီမှာပင် တံခါး ပွင့်လာခဲ့လေ၏။

တံခါးဖွင့်ပေးသော အမျိုးသမီးမှာ အသက် နှစ်ဆယ့်ငါး၊ နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်ခန့် ရှိလေသည်။ သူမတွင် ရှင်းလင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ဖြူဝေးသော အသားအရေ ရှိပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာကာ အလုပ်တွင်ကျယ်မည့်သူ တစ်ဦးနှင့် တူလေ၏။

"ရှင်က... ရဲဘော်ကျိုး မဟုတ်လား..."

ကျောက်ဟွေ့ယွန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ လေ၏။

"ဝင်လာပြီး ထိုင်ပါဦး... ကျွန်မက ကဲပေါက်ရွှမ်ရဲ့ ဇနီး ကျောက်ဟွေ့ယွန်းပါ..."

သူမက လမ်းဖယ်ပေးရန် အလျင်အမြန် ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခေါင်းလှည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်...။

"ယောက်ျား... မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့... ရဲဘော်ကျိုး ရောက်နေပြီ..."

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကဲအာ့တန်အာသည် အောက်ထပ်သို့ အလျင်စလို ဆင်းလာခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ လေသည်...။

"အိုး... ညီလေး... ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေတာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး..."

"အစ်ကိုကဲ... အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး... ထိုင်ပါ... ထိုင်ပါ..."

ကဲအာ့တန်အာက ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရန် သူ့ကို အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်သွားလိုက်လေ၏။

ကျောက်ဟွေ့ယွန်းမှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရေနွေးကြမ်း နှစ်ခွက်ကို ချက်ချင်း ယူဆောင်လာကာ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ချထားပေးလိုက်လေသည်...။

"ရဲဘော်ကျိုး... လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သူ၏ ဂုန်နီအိတ်ထဲမှ ရိုးရှင်းသော သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ထိုသေတ္တာမှာ သူ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ အထူးရွေးချယ်ထားသော ရှေးဟောင်းပုံစံ ဖြစ်ပြီး အတွင်းတွင် ရွှေချည်မျှင် ပါဝင်သော အနီရောင် ကတ္တီပါစ နူးနူးညံ့ညံ့ကို ခင်းကျင်းထားသဖြင့် အလွန်တရာ အဆင့် မြင့်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေခဲ့ပေသည်။

သေတ္တာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပြီးပြည့်စုံသော အခြေအနေရှိသည့် ဂျင်ဆင်းမြစ် တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ မနေ့ညက သူ၏ နေရာလွတ် အတွင်းမှ တိတ်တဆိတ် တူးဖော်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ အနည်းဆုံး အသက် ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့် ရှိလေသည်။

ကဲအာ့တန်အာက သစ်သားသေတ္တာကို လှမ်းယူလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပ သွားခဲ့လေသည်။

ဂျင်ဆင်းမြစ်များမှာ အပွန်းအပဲ့ မရှိဘဲ ပြည့်ဖြိုးနေကာ ထိပ်တန်း အရည်အသွေးရှိသော ပစ္စည်းဖြစ် ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပြီး သေချာပေါက် ဆယ်နှစ်အထက် ရှိလေသည်။

"အရမ်းကောင်းတဲ့ ဂျင်ဆင်းပဲ... တကယ်ကို အကောင်းစား ဂျင်ဆင်းပဲ..."

ကဲအာ့တန်အာမှာ ပို၍ပင် သဘောကျသွားခဲ့ပြီး ထပ်တလဲလဲ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်...။

"ညီလေး... ဒီအရာအတွက် ငါ အရမ်းကို ကျေနပ်ပါတယ်ကွာ..."

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် နေရာတွင်ပင် သဘောတူညီမှုတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ကြလေ၏။ ကဲအာ့တန်အာက ဂျင်ဆင်း အတွက် ယွမ် (၆၀၀) ပေးချေခဲ့ပြီး ယခင်က သဘောတူထားသည့်အတိုင်း ခြံဝင်းငယ်လေးကိုလည်း ကျိုးချန်ယဲ့အား လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။

ကိစ္စရပ်များ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်ထပ်မဆွဲတော့ဘဲ အိမ်လွှဲပြောင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို ချောမွေ့စွာ ပြီးစီးစေရန် ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးသို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ခဲ့ကြလေ တော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးစီးပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေ၏။

ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်စဉ်မှာပင် အိမ်ထဲမှ အမျိုးသမီးများ၏ ရယ်မော သံများနှင့် ကလေးငယ်များ ကစားနေသော အသံများကို ကြားလိုက်ရလေရာ အတော်လေး သက်ဝင် လှုပ်ရှားနေခဲ့ပေသည်။

သူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်ရာ ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်း၌ လူများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီး၊ ထျန်လီလီနှင့် ဟျောင်ရှင်းရှင်းတို့ အားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြလေသည်။ အမျိုး သမီးများမှာ အတူတကွ ထိုင်ကာ အပ်ချုပ်အလုပ်များ လုပ်ရင်း တက်ကြွစွာ စကားပြောဆိုနေကြ လေ၏။

"ရှောင်တု အဖေ..."

ရှောင်ထင်သည် ပလုတ်တုတ် တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး အမေထျန်၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်လေးကို စနောက်နေခဲ့လေသည်။

သူမက ခြံဝင်းထဲမှ လူရိပ်တစ်ခုကို မသိမသာ မြင်လိုက်ရပြီး သူမ အချစ်ဆုံးဖြစ်သည့် ဦးလေးလေးမှန်း သိလိုက်ရသောအခါ ရှင်းလင်း၍ ပျော်ရွှင်သောအသံဖြင့် ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ဟေး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်...။

"ရှောင်ထင်... ဦးလေး လေးကို လွမ်းနေတာလား..."

"လွမ်းတယ်..."

ရှောင်ထင်က အသံကို ဆွဲငင်ကာ နူးညံ့ချိုသာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဟား ဟား ဟား..."

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ သဘောကျသွားပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေ၏။ သူက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကောင် မလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ မြှောက်ကာ လက်ဖဝါးကို အပေါ်သို့ လှန်ပြလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး လေးက မင်းအတွက် မျက်လှည့်ပြမယ်လေ... ကြည့်ချင်လား..."

"ကြည့်မယ်..."

ရှောင်ထင်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကြည့်... ဦးလေးလေးရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူးမလား..."

ရှောင်ထင်က အတော်ကြာသည်အထိ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမဘာသာ ကိုင်တွယ်ကြည့်ပြီးမှသာ အားပါပါ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး ဘယ်ညာ ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ကာ သူ၏ လက်ကို ပြန်ဖြန့်လိုက်လေသည်...။

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး နှစ်လုံး ရှိနေခဲ့လေ၏။

ရှောင်ထင်၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် သကြားလုံးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်လေသည်။

တကယ့် သကြားလုံး အစစ်ဖြစ်ကြောင်း သေချာစေရန် အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားကာ အံ့သြတကြီး အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်...။

"ရှောင်... ရှောင်တု အဖေ... သကြားလုံး..."

အခန်းတွင်းရှိ လူများမှာ ကောင်မလေး၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကြောင့် သဘောကျသွား ကြပြီး ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် မည်သူကမျှ ကျိုးချန်ယဲ့၏ မျက်လှည့်ငယ်လေးကို အံ့သြခြင်း သို့မဟုတ် သံသယဖြစ်ခြင်း မရှိခဲ့ ကြချေ။ ၎င်းတို့က သူသည် ကလေးများကို ပျော်ရွှင်စေရန်အတွက် သကြားလုံးကို သူ၏ အင်္ကျီလက်စွပ် ထဲတွင် ကြိုတင် ဖွက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟုသာ ယူဆလိုက်ကြလေသည်။

လူအများ၏ ရယ်မောသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမေထျန်၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကျောက်ခဲလေးမှာ လည်း ပျော်ရွှင်မှုတွင် ပါဝင်လာခဲ့ပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ သူ၏ ခြေထောက်သေးသေးလေးများကို ကန်ကျောက်နေခဲ့လေတော့သည်။

ဤသည်က အခန်းတွင်းရှိ ရယ်မောသံများကို ပို၍ ကျယ်လောင်သွားစေခဲ့ပြီး အခန်းအား နွေးထွေး၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားသော လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က ရှောင်ထင်ထင်၏ ပါးကို ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး သကြားလုံးကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေး လိုက်လေသည်...။

"ရော့... ဖြည်းဖြည်းစားနော်..."

ရှောင်ထင်သည် သကြားလုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရယ်မောခြင်း ကြောင့် လခြမ်းကွေးလေးများကဲ့သို့ ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေ၏။

ထျန်လီလီက ဘေးနားမှနေ၍ တခစ်ခစ်ရယ်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်...။

"ဒီကောင်မလေး ဘယ်လောက်တောင် ပျော်နေလဲ ကြည့်ပါဦး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးကာ အမေထျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်လေသည်...။

"ရှောင်ထင်ထင်က နောက်လမှာ သူငယ်တန်း စတက်တော့မှာလား..."

အမေထျန်က ကျောက်ခဲလေးကို ချီထားရင်း ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်...။

"ဟုတ်တယ်... လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ အကုန်ပြီးသွားပြီ... နောက်လကျရင် သွားပို့လိုက်ရုံပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

ဤအကြောင်းကို ပြောရလျှင် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာက သူ၏ တတိယအစ်ကိုထျန်သည် ရှောင်ထင်၏ သူငယ်တန်း ကျောင်းအပ်နှံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့ကို အထူးတလည် မေးမြန်းခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်က သူသည် "ကျွန်တော့် ဒုတိယအစ်ကိုက အလုပ်ပြောင်းဖို့ စီစဉ်နေတယ်" ဟုသာ ပေါ့ပေါ့ ပါးပါး ပြောခဲ့မိခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ညီအစ်ကို နှစ်ဦးက ထိုကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်... လည်ပတ်သော သူများနှင့် စကားပြောရသည်မှာ သိပ်ကို အဆင်ပြေလှပေသည်၊ ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်း နားလည်သဘောပေါက်ကြပြီး စကားလုံးများကို ဖြုန်းတီးနေရန် မလိုတော့ချေ။

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ အတွေးများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် သေချာစွာ ထုပ်ပိုးထားသော အိမ်ခြံမြေ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်လေ သည်။ သူက ၎င်းတို့ကို ဇနီးဖြစ်သူထံသို့ တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"စကားမစပ်... နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

သူက ရုတ်တရက် တရားဝင်ဖြစ်ဟန်တူသော တစ်စုံတစ်ရာကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ ထျန်ရှောင်ယာ မှာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီး မသိမသာ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ယူလိုက်လေ၏။

သူမက ငုံ့ကြည့်ကာ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။ တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်ထဲရှိ အရာမှာ ရုတ်တရက် လေးလံသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမမှာ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒါက... ဒါက..."

သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး စာလုံးကြီးများကို ထိတွေ့လိုက်စဉ် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ် များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေတော့သည်...။

[အိမ်ခြံမြေ ပိုင်ရှင်... ထျန်ရှောင်ယာ]

အဖြူရောင်ပေါ်တွင် အမည်းရောင်ဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသော အိမ်ခြံမြေ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်မှာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးအတွက် ဖြစ်လေတော့သည်။