အခန်း ၁၁၀

အခန်း (၁၁၀) မိုးစက်ပေါင်းတစ်ထောင်နှင့် မီးပွားပေါင်းတစ်ထောင်

သူမသည် ကျိုးချန်ယဲ့ကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မယုံနိုင်မှုနှင့် ဇဝေ ဇဝါဖြစ်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်...။

"အာယဲ့... ဒါ... ဒါက ဘာလို့ သမီး နာမည် ဖြစ်နေရတာလဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူမ၏ အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ခိုင်မာသော်လည်း နူးညံ့နေခဲ့လေသည်...။

"ဒီခြံဝင်းက မင်း အပ်ချုပ်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့အတွက်ပဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာမှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်လာကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဝယ်မလိုက်ခင် ဘာလို့ သမီးနဲ့ မတိုင်ပင်ခဲ့တာလဲ... ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ကုန်သွားမှာပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သနားဂရုဏာများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်...။

"မင်း လုပ်ချင်တဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို ကိုယ်က အကန့်အသတ်မရှိ ထောက်ခံပေးမှာပါ..."

"မင်း အဝတ်အစား ချုပ်ရတာကို နှစ်သက်တယ်ဆိုတာ ကိုယ် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က မင်းကို ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေချင်ရုံပါ... ဒီလောက်ထိ ပင်ပန်းမနေစေချင်တော့ဘူး..."

"ကိုယ် စဉ်းစားတာက ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်မယ်... ပန်းထိုးသမား အနည်းငယ် ငှားလိုက်မယ်... ဒါဆို မင်း လုပ်ချင်တဲ့အခါမှ လုပ်ပြီး မလုပ်ချင်တဲ့အခါ နားလို့ရတာပေါ့..."

သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြသော အမျိုး သမီးများကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အပ်ချုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင် လည်ပတ်ဖို့ဆိုရင် တော်တဲ့ အပ်ချုပ်သမားတွေ ရှိဖို့က လိုအပ်တယ်လေ..."

"မရီးတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကူညီတဲ့အနေနဲ့ လက်ရာထက်မြက်ပြီး ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပန်းထိုး သမား နည်းနည်းလောက် ရှာပေးလို့ ရမလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထျန်လီလီက အလျင်အမြန် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်...။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... ကျွန်မကိုသာ တာဝန်ပေးလိုက်... ကျွန်မ ဒီနယ်မြေအကြောင်း ကောင်းကောင်း သိတယ်..."

"အန်တီကြီး အချို့ရဲ့ ပန်းထိုးလက်ရာက သိပ်ကို ထက်မြက်တာ... သူတို့ရဲ့ အပ်ချက်တွေက ဆေးခြယ် ထားသလိုကို သပ်ရပ်တာ... ကျွန်မ အခုပဲ ပြန်ပြီး အစ်ကို့အတွက် စာရင်းတစ်ခု လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဘေးနားတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးက အနီးသို့ လျှောက် လာပြီး ပြုံးလျက် နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်...။

"ရဲဘော်ကျိုးကတော့ သူ့ဇနီးကို သိပ်အလိုလိုက်တာပဲ... ကျွန်မတို့ရဲ့ စီးပွားရေးလေးကတော့ ဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမရှေ့ရှိ အိမ်ခြံမြေ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထို့နောက် သူမ၏ ခင်ပွန်း ကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေး၍ စိတ်အေးချမ်းရသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

————————————

နောက်ရက်များတွင် မိသားစုတစ်စုလုံးမှာ အလုပ်ရှုပ်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

လူများသည် လိုင်စင်များ လျှောက်ထားခြင်းနှင့် ပန်းထိုးသမားများ ရှာဖွေခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြ ပြီး လူတိုင်းမှာ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်နေကြရလေ၏။

ကံကောင်းသည်မှာ ထျန်လီလီသည် ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေပြီး ဤနယ်မြေကို တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် နယ်မြေအကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် အရာရာမှာ ချောမွေ့သွားခဲ့ပြီး ဒုက္ခများစွာ သက်သာသွားခဲ့လေ၏။

မကြာမီမှာပင် အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ဒေသခံ ပြည်သူများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိထားကာ လက်ရာထက်မြက်ကြသော ပန်းထိုးသမား သုံးဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြလေသည်။

ထို့အပြင် ယခင်က အသေးအဖွဲ အလုပ်များကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးခဲ့ကြသော ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးနှင့် သူမ၏ ခယ်မများစွာလည်း ရှိနေကြသေး၏။

တတိယအစ်ကိုတို့၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ နောက်ဆုံး၌ ကုန်ပစ္စည်း ပြတ်လပ်မှု ပြဿနာကို ယာယီ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လေတော့သည်။

တတိယအစ်ကိုနှင့် သူ၏ ဇနီးတို့မှာ နေ့စဉ် ပျော်ရွှင်ပြုံးရွှင်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ တည်ငြိမ်သော အလုပ် များကို စွန့်လွှတ်ကာ ပီကင်းသို့ လာခဲ့ခြင်းမှာ ၎င်းတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ် ကြောင်း ပြောဆိုနေကြလေတော့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ မိသားစုမှာ လူတိုင်း အားကျရသော ပီကင်း အိမ်ထောင်စုစာရင်း ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံသာ မက ၎င်းတို့၏ ကလေးမှာလည်း ပီကင်းတွင် ချောမွေ့စွာ ကျောင်းတက်နေရပြီး ၎င်းတို့၏ စီးပွားရေး မှာလည်း အလွန် အရောင်းသွက်နေခဲ့လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် နောက်ဆုံး၌ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားခဲ့ပြီး မိသားစုကို ပြုစုစောင့်ရှောက် ရန်နှင့် မိသားစုနှင့်အတူ အချိန်ကုန်လွန်စေရန်အတွက် အချိန်ပိုမို ပေးနိုင်ခဲ့လေတော့သည်။

ဘဝမှာ ဤသို့ဖြင့် ချောမွေ့စွာနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ကုန်လွန်နေခဲ့လေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နွေဦးရာသီမှ နွေရာသီသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီး ရာသီဥတုမှာ ပိုမို ပူနွေး လာကာ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာလည်း ရောက်ရှိရန် နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

——————————

ရှန်ဟိုင်း ၊ အထည်ချုပ်စက်ရုံ ဝန်ထမ်း အိမ်ရာ။

"အမေ... ဒုတိယအစ်ကို လွန်ခဲ့တဲ့အကြိမ်က ပို့ပေးလိုက်တဲ့ ပန်းပွင့်ဂါဝန်ကို ဘယ်မှာ ထည့်ထား တာလဲ..."

ကျိုးချန်ယွီသည် သူမ၏ အထုပ်အပိုးများကို သိမ်းဆည်းရင်း ဧည့်ခန်းမဆီသို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ် မေးလိုက်လေသည်။

ခါးစည်းအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော အမေကျိုး ချိုးဟုန်သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး အိပ်ခန်းဘက် သို့ ကြည့်ကာ မတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်...။

"ကုတင်အောက်က သစ်သားသေတ္တာထဲမှာ နင် ထည့်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"အမေ... အဖေက မြေးလေးအတွက် လုပ်ပေးထားတဲ့ သစ်သားသေနတ်ကော ဘယ်မှာလဲ..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အခြားတစ်ဖက်မှ ကျိုးချန်ရှော့၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်...။

"အမြန် သွားရှာလိုက်... သမီး အရင် ထုပ်ပိုးထားမယ်... ဘာမှ မေ့မကျန်ခဲ့စေနဲ့... မဟုတ်ရင် အဖေ သမီး ကို ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်..."

"အေးပါ... အေးပါ..."

အမေကျိုးက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး လှည့်ကာ သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် ကုတင် ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်မှ သစ်သားသေနတ်ကို ယူကာ ကျိုးချန်ရှော့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"အိုကွယ်..."

သူမက နဖူးကို ရိုက်ကာ အထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့လေ၏။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အထုပ် အပိုးများကို သိမ်းဆည်းနေသော ကျိုးချန်ယွီအား ပြောလိုက်လေသည်...။

"စကားမစပ်... ရှောက်ယွီ... ဒီအထုပ်ကို နင်အမေထျန်ဆီ သယ်သွားပေးလို့ ရမလား..."

အတွင်း၌ သူမ၏ စက်ရုံမှ ထုတ်လုပ်သော တဘက်များ၊ လက်အိတ်များနှင့် အထည်စ အချို့ ပါဝင် လေသည်။

နေရာတစ်ခုခုတွင် အပ်ချည်မျှင်တစ်ချောင်း လိုအပ်နေခြင်း သို့မဟုတ် နေရာတစ်ခုခုတွင် ဆေးဆိုးမှု မညီညာခြင်းတို့ ရှိပါက ၎င်းကို အပြစ်အနာအဆာပါသော ကုန်ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အသုံးပြုမှုကို လုံးဝ မထိခိုက်ပေ။

ထိုစဉ်ကာလက ဤသည်မှာ အတွင်းဝန်ထမ်းများသာ ရရှိနိုင်သော အကျိုးခံစားခွင့်တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

'ပစ္စည်းသစ်က သုံးနှစ်ခံတယ်၊ ပစ္စည်းဟောင်းက သုံးနှစ်ခံတယ်၊ ဖာထေးထားတဲ့ ပစ္စည်းက နောက်ထပ် သုံးနှစ်ခံတယ်' ဟု ပြောစမှတ်ပြုကြသော ထိုခေတ်ကာလတွင် ဤသို့သော အပြစ်အနာအဆာပါသော ပစ္စည်းများကိုပင် အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့်သာ ရရှိနိုင်ပေသည်။

ကျိုးချန်ယွီသည် သူမရှေ့ရှိ အထုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ အခုလေးတင်မှ ထုပ်ပိုးပြီးစီးခဲ့ သော မတိမ်းမယိမ်း အရွယ်အစားရှိသည့် သူမ၏ အထုပ်အပိုးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

သူမက စိုးရိမ်မကင်းဘဲ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ...။ အကယ်၍ သူမသည် ဤအထုပ်ကြီး နှစ်ထုပ်ကို လမ်း ပေါ်တွင် တကယ် သယ်ဆောင်သွားရပါက ပီကင်းသို့ မရောက်မီ လမ်းတစ်ဝက်မှာပင် သေသွားနိုင်သည် ဟုပင် စိုးရိမ်မိခဲ့လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... နင်တို့ ထွက်ခွာမယ့်နေ့ကျရင် ငါနဲ့ နင့်အဖေက ရထားဘူတာရုံအထိ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်... နင်တို့ ရထားပေါ်က ဆင်းရင်လည်း နင့်ဒုတိယအစ်ကိုက လာကြိုပါလိမ့်မယ်..."

သမီးဖြစ်သူမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အမေကျိုးက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယွီက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားခဲ့လေသည်။ သူမက အမေကျိုးကို ကြည့်ကာ ထပ်မံ မေးလိုက်လေသည်...။

"အမေ... အမေနဲ့ အဖေက တကယ် မလိုက်လာကြဘူးလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အမေကျိုးက သမီးဖြစ်သူအား မနှစ်မြို့သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့် လိုက်ပြီး စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်နဲ့... ငါနဲ့ နင့်အဖေက ထွက်သွားလို့ မရဘူးဆိုတာ နင် သိသားပဲ..."

သူမက သက်ပြင်းကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ လေသည်...။

"အခု စက်ရုံက သိပ်အဆင်မပြေဘူး... လူအများစုက ပစ္စည်းတွေသွားယူဖို့ တောင်ဘက်ကို ထွက်သွား ကြပြီ..."

တရုတ်နိုင်ငံရှိ အစိုးရပိုင် စက်ရုံအများအပြားမှာ အနိုင်နိုင် လည်ပတ်နေကြရပြီး ၎င်းတို့၏ ဈေးကွက် ဝေစုကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန်အတွက် ဤနွေရာသီ အဝတ်အထည် ရာသီကို မျှော်လင့်နေကြရ ခြင်းဖြစ်လေ၏။

"သမီးက စိတ်ပုပ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဖေ့အလုပ်ရုံက ထုတ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေက တကယ်ကို ကြည့်လို့ မလှဘူး... ဒုတိယအစ်ကို ပို့ပေးတဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုတောင် မမီဘူး... အမေတို့က ရိုးရာအစဉ်အလာအတိုင်းပဲ သိပ်တွယ်ကပ်နေကြတာ..."

ကျိုးချန်ရှော့က အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်...။

"အမေ... ဒုတိယမရီးကရော အဝတ်အထည် စီးပွားရေးလုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... သူက တတိယ ယောက်ဖနဲ့အတူ အဆင်ပြေပြေ လုပ်ကိုင်နေရတယ်လို့ ကြားတယ်... ဒီလိုလုပ်ရင်ကော... သမီး ပီကင်း ကို ရောက်တဲ့အခါ ဒုတိယမရီးကို ဒီအကြောင်း မေးကြည့်ပေးရမလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အမေကျိုး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် ထရပ် လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်...။

"ဒါဆိုရင်တော့... ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် မြေးလေးဆီကိုပါ သွားတွေ့လို့ ရတာပေါ့..."

သူမက ကိစ္စတစ်ခု ရှိသည်ဟု ပြောကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့မှာ အိမ်တွင် နှစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရပြီး အချင်းချင်း မိန့်မောစွာ ကြည့်နေ ခဲ့ကြရလေတော့သည်။

————————————

ရှန်ဟိုင်းမှ ပီကင်းသို့ ခုတ်မောင်းနေသော ရထားတစ်စီးပေါ်တွင် ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့မှာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တူညီသော ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခေါင်းလွှဲလိုက်ကြလေ၏။

ယနေ့တိုင်အောင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးတည်းသာ သွားရောက်ရမည်ဖြစ်သော ၎င်းတို့၏ ခရီးစဉ်မှာ ထွက်ခွာ ရမည့်အချိန် ရောက်သောအခါ အဘယ်ကြောင့် လူလေးဦးအဖွဲ့ ဖြစ်သွားရသည်ကို ၎င်းတို့ နားမလည်နိုင် သေးချေ။

အဖေကျိုးသည် သူ၏ အငယ်ဆုံး သားနှင့် သမီးတို့အကြား မသိမသာ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသော် လည်း မမြင်ချင်ဆောင်ကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ သတင်းစာကို ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေခဲ့လေ၏။

အမေကျိုးက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်...။

*ဟွန့်... ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် မြေးလေးကို သွားတွေ့တာကို ဘယ်သူမှ တားလို့ မရပါဘူး...*

လက်တွေ့တွင်မူ ကျိုးချန်ရှော့၏ သတိပေးမှုကြောင့်ပင် အမေကျိုးသည် 'ဈေးကွက်ကို လေ့လာစုံစမ်း ခြင်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရှာဖွေခြင်း' ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ပီကင်းသို့ အခွင့်အလမ်းများ သွားရောက်ရှာဖွေရန် လူတစ်ဦးအား စေလွှတ်ခွင့် လျှောက်ထားရန် တွေးမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ဦးမှာ အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ထုတ်လုပ်ရေး မန်နေဂျာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ အထည်ချုပ် စက်ရုံ အလုပ်ရုံမှ ထူးချွန်သော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြသည့် ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ဤခရီး စဉ်အတွက် သေချာပေါက် အကောင်းဆုံး စေလွှတ်ခံရမည့်သူများ ဖြစ်ကြလေတော့သည်။