အခန်း ၃၉၁

🍋 Chapter 391

နံနက်ခင်းတွင် ဖဲလ်၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကြောင့် နိုးလာပြီးနောက် ကျိုးထျန်းသည် ဖုန်းကို ချက်ချင်းပင် ပိတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

သူသည် နံနက် ၁၁ နာရီအထိ ဆက်အိပ်ပြီးမှသာ နိုးလာခဲ့၏။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ ထိုင်ရာမှထပြီး သွားတိုက်ရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

နေ့လယ်စာမှာမူ အန်တီလီ ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် မုန်ညင်းချဉ် ဝက်သားမျှင်ခေါက်ဆွဲဖြစ်ပြီး လက်ဖက်ရည်ဥနှင့် ဖူလင်မုန်ညင်းချဉ်တို့ကိုပါ ထည့်ပေးထားသည်။

ယခုအခါ သူ့ထံတွင် ငွေကြေးရှိနေပြီဖြစ်ရာ အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့် စားသောက်ရပေမည်။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် သူသည် အအေးတစ်ပုလင်းကို လှမ်းယူကာ တီဗီရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဟူး ငါ တစ်ခုခုကို မေ့နေသလိုပဲ"

"ငါ အသက်ကြီးလာလို့ မှတ်ဉာဏ်တွေ အားနည်းလာတာလား"

"ကဲ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီနေ့တော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နားလိုက်ရအောင်"

သူသည် လိုင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျော်ကြည့်ရင်း အနှစ်သာရမရှိသော ဖျော်ဖြေရေးအစီအစဉ်အချို့ကို ကြည့်ကာ တဟီးဟီး တဟားဟား ရယ်မောနေမိတော့သည်။

"ဟာဟာ ဟားဟား. သွားပြီ"

ကျိုးထျန်းသည် ဆိုဖာပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်မိပြီး သူ မေ့လျော့နေသည့်အရာကို သတိရသွားခဲ့သည်။

"ငါ့ဖုန်း ငါ့ဖုန်း ဘယ်မှာလဲ"

သူသည် အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားပြီး ရှုပ်ပွနေသော ကုတင်ပေါ်၌ သူ့ဖုန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်၏။

မျက်နှာပြင် လင်းပွင့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စာတိုအမြောက်အမြား ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

အချို့မှာ ပြင်သစ်ဘာသာ၊ အချို့မှာ ဂျပန်ဘာသာ၊ အချို့မှာ တရုတ်ဘာသာနှင့် အချို့မှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာတို့ဖြင့် ဖြစ်ကြသည်။

ထိုလူသုံးယောက်သည် သူ့ထံ စာတိုများ ပေးပို့နေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ အလွယ်တကူပင် ခန့်မှန်းမိလိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ ဆဲဆိုခြင်းနှင့် အစွမ်းအစမရှိသော ဒေါသအမျက်တို့ကို ဖော်ပြခြင်းထက် မပိုပေ။

သူသည် ထိုသုံးယောက်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့အနက် နှစ်ဦးမှာ ယခုအချိန်မှစ၍ ပျက်စီးသွားကြတော့မည်ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသောတစ်ယောက်မှာမူ လတ်တလောတွင် သူ့ကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ရဲလိမ့်မည်မဟုတ်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အား ကြောက်ရွံ့ စိုးရိမ်စေကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဝံ့အောင် ဖြစ်သွားစေချင်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဟိုလူ့ကို သတိထား၊ ဒီလူ့ကို ကာကွယ်နှင့် အချိန်ကုန်နေရမည်ဖြစ်ရာ မည်သို့ အားအင်ရှိတော့မည်နည်း။

တိုက်စစ်ဆင်ပြီး ၎င်းတို့အား တစ်ခါတည်းနှင့် အပြီးတိုင် ချေမှုန်းလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။

သို့သော် ဤစာတိုများသည် သူ ဖုန်းကို အသည်းအသန် ရှာဖွေရသည့် အကြောင်းရင်း မဟုတ်ပေ။

သူ မေ့လျော့နေသည့်အရာမှာ နိုရယ်အား ၎င်းတို့၏ မိသားစုပိုင် ရှယ်ယာများကို ချက်ချင်း ရောင်းချရန် အကြောင်းကြားရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"တောက် ဒါကို ငါ မေ့သွားတယ်"

"ဂျက်ဆီကိုပဲ ယွမ် ၁၅၀ ဝန်းကျင်မှာ ငါ့ရဲ့ ရှော့ပ်စကန် တွေအားလုံးကို ရောင်းဖို့ ကူညီပေးဖို့ ပြောခဲ့တာ"

‘ဒါပေမဲ့ နိုရယ်ကို ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်’

‘တကယ်လို့ သူတို့က ရှော့ပ်စကန်တွေကို အချိန်မီ မရောင်းချနိုင်ခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် လောဘတက်ပြီး ငွေပိုရချင်လို့ ဆက်ကိုင်ထားခဲ့ရင် အခုအချိန်မှာ ဝယ်မယ့်သူ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး’

ဤမျှများပြားသော ရှော့ပ်စကန်များကို အကုန်မရောင်းချဘဲ သူ ထွက်ခွာ၍မရနိုင်ရာ ဂျက်ဆီအတွက် ယွမ် ၁၅၀ ကို အရှုံးခံစျေးအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့ပြီး ရှော့ပ်စကန်များကို ဝယ်ယူမည့်သူများအတွက် အနည်းဆုံး ယွမ် ၁၀၀ ခန့် အမြတ်ကျန်ရှိစေရန် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့အစည်းများနှင့် ကုမ္ပဏီကြီးများသာလျှင် သူ၏ များပြားလှသော ရှော့ပ်စကန်များကို လွှဲပြောင်းရယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူက ၎င်းတို့အတွက် အမြတ်အစွန်းအမြောက်အမြား ချန်မထားပေးလျှင် ၎င်းတို့က လွှဲပြောင်းယူမည်မဟုတ်ချေ။

လူတိုင်း ငွေရချင်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဆုံးရှုံးမှုကြီးကြီးမားမား ကြုံတွေ့ရသည်မှာ စကူရိုင်းမိသားစုသာ ဖြစ်သည်။

ဒင်ဒင်ဒင် ဒင်ဒင်ဒင် ဒင်ဒင်ဒင်

သူသည် WeChat ဗီဒီယိုကောမှတစ်ဆင့် သူမထံ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်ရာ ဖုန်းကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေသည့်အလား ၃ စက္ကန့်ပင်မပြည့်မီ သူမက ဖုန်းလက်ခံဖြေကြားခဲ့သည်။

"ဟေး နိုရယ်၊ တခြားအရာတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ငါ နင့်ကို ပေးထားတဲ့ စကူရိုင်းသံမဏိလုပ်ငန်းရဲ့ ရှော့ပ်စကန် အော်ဒါတွေအားလုံးကို အမြန်ဆုံး အရောင်းအဝယ်ပိတ်လိုက်တော့"

"မြန်မြန်လုပ်၊ တွန့်ဆုတ်မနေနဲ့၊ နည်းနည်းလေး နောက်ကျသွားရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

နိုရယ်သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်နေပုံရပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးစတစ်ခု ပေါ်နေကာ၊

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါ့အဖေက အားလုံးကို လုပ်ပြီးပါပြီ"

နိုရယ်သည် သူမ၏ ဆံနွယ်တစ်စုကို လက်ချောင်းများဖြင့် လိမ်ကျစ်ကစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အာ အော် ဒါဆိုရင် တော်သေးတာပေါ့"

ကျိုးထျန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

သူသည် ဖဲလ်မိသားစုအား ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ရန် ကူညီမည်ဟု နိုရယ်အား ကတိပေးခဲ့ဖူးသဖြင့် ၎င်းတို့အတွက် သင့်လျော်သော အကျိုးအမြတ်ကို ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူက မပေးနိုင်ဘဲ ၎င်းတို့ဘက်မှ ငွေကြေးဆုံးရှုံးမှုပင် ကြုံတွေ့ရပါက သူသည် နိုရယ်အား ဆက်သွယ်ရန် မျက်နှာရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် လောဘတက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ နင်တို့ အတော်လေး အမြတ်ထွက်သွားတယ်မလား၊ ငါ့ကို သေချာလေး ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်နော်"

"ဒါပေါ့ ငါ နင့်ကို ညစာကျွေးလို့ရပါတယ်"

"ညစာ တစ်နပ်ထဲလား၊ နင်တို့မိသားစုက တော်တော် ကပ်စေးနှဲတာပဲ"

ကျိုးထျန်း သူမအား မကျေနပ်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် နိုရယ်သည် မည်သည့်အမျိုးသားကိုမျှ ညစာမကျွေးဖူးကြောင်း၊ အမျိုးသမီးငယ်များပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုကို ခံရခဲကြောင်း သူ မသိရှိချေ။

"ဒါ့အပြင် နင်က ဥရောပမှာ ရှိနေတာ၊ ငါက ညစာတစ်နပ်စားဖို့အတွက် နာရီပေါင်းများစွာ လေယာဉ်စီးရမှာ ဆိုတော့ မတန်ပါဘူး"

"နင် လာစရာမလိုပါဘူး၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါက ငါ့မိဘတွေနဲ့အတူ တရုတ်နိုင်ငံကို လာဖို့ရှိတယ်၊ အဲဒီကျရင် ငါတို့ တွေ့ကြတာပေါ့"

နိုရယ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် တရုတ်ဘာသာစကားကို လေ့လာနေသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းက အသုံးဝင်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

သူမသည် တရုတ်နိုင်ငံသို့ တစ်ကြိမ်မျှ မရောက်ဖူးသေးသဖြင့် အမြဲတစေ စိတ်ဝင်စားခဲ့သော်လည်း ကျိုးထျန်းနှင့် သိကျွမ်းခြင်းက သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ပိုမိုမြင့်မားစေခဲ့သည်။

သူမသည် ဤနိုင်ငံရှိ လူများအားလုံးက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသလားဆိုသည်ကို မြင်တွေ့ချင်နေမိသည်။

"အော် နင် တရုတ်နိုင်ငံကို လာမလို့လား၊ အလည်အပတ်လား ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ကိစ္စလား"

ကျိုးထျန်းသည် သူ့ကို တွေ့ရန်အတွက် သီးသန့်လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်ရလောက်အောင် အောက်ခြေလွတ်နေသူ မဟုတ်ပေ။

"အလုပ်ကိစ္စပါ၊ ငါ့မိဘတွေက မြို့တော်မှာ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စအချို့ရှိလို့၊ ငါက အဖော်လိုက်လာတာ"

"မြို့တော်လား၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ငါလည်း မကြာခင် မြို့တော်ကို သွားဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်၊ အဲဒီကျမှ ဆုံကြတာပေါ့”

“အဲဒီမှာ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ နင် အားလုံးကို မြည်းစမ်းကြည့်ရမယ်"

လျိုမုယန်သည် မြို့တော်တွင် ကျင်းပမည့် အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ ပြိုင်ပွဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ဗိုလ်လုပွဲမှာ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျင်းပတော့မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမအား အားပေးရန်အတွက် ထိုနေရာတွင် ရှိနေရပေမည်။

"ဘဲကင်၊ ဟော့ပေါ့၊ ဝက်ကလီစာချက်၊ ပဲနောက်ရည် ငါ နင့်ကို အားလုံး လိုက်ကျွေးမယ်၊ နင်က ပိုက်ဆံရှင်းရုံပဲ"

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် မြို့တော်မှာ တွေ့ကြတာပေါ့"

နိုရယ်သည် ကျိုးထျန်း ပြောဆိုနေသည့်အရာများကို နောက်မှ ရှာဖွေကြည့်ရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။

"အော် ဒါနဲ့၊ ပီယဲက ငါ့ကို ဆက်သွယ်လာတယ်၊ သူက ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေပြီး နင်ကို ခဏခဏ ဆဲဆိုနေတယ်"

"ဟက် သူက ငါ့ကို ဆဲတာကလွဲလို့ ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ၊ သူက လေယာဉ်စီးလာပြီး ငါ့ကို လာရိုက်ချင်လို့လား"

ကျိုးထျန်းသည် ဤအစွမ်းအစမရှိသော သူဌေးသား ဒုတိယမျိုးဆက်ကို အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသူသာ မရှိလျှင် သူ၏ အစီအစဉ်က ဤမျှအထိ အောင်မြင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ပီယဲသည် သူ၏ ကံကောင်းစေသော ကြယ်ပွင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ငါ သူ့ကို လာမနှောင့်ယှက်ဖို့ သတိပေးထားပြီးပြီ"

နိုရယ်၏ မျက်လုံးများက တည်တံ့သွားခဲ့သည်။

"နင် စကားအနည်းငယ် ပြောရုံနဲ့ သူက ရပ်တန့်သွားမယ်လို့ သေချာလို့လား"

"သေချာတာပေါ့"

နိုရယ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

လက်ရှိ ဖဲလ်မိသားစုမှာ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ဖဲလ်မိသားစု မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းတို့သည် ငွေကြေးအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စတော့စျေးကွက်တွင် ဆုံးရှုံးသွားသော ဤငွေများထဲ၌ ဖောက်သည်များက 'ဖဲလ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီ' ထံ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အပ်နှံထားသည့် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ပါဝင်နေသည်။

ယခင်က ဝိုင်ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဖောက်သည်အများအပြားသည် ယုံကြည်မှု ပျက်ပြားကာ ၎င်းတို့၏ ရန်ပုံငွေများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝိုင်ဖြစ်ရပ်သည် သူ့ထံ ဦးတည်ထားသည့် ဓားမြှောင်တစ်စင်း ဖြစ်ခဲ့လျှင် ယနေ့ စတော့စျေးကွက် ပြိုလဲမှုမှာမူ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်မည့် ကြိုးစင်တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများကို ရင်ဆိုင်ရရုံသာမက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ အမြောက်အမြား၏ အကြွေးတောင်းခံမှုများကိုလည်း ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နိုရယ်မိသားစုကသာ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့အား ထပ်မံ ဖိအားပေးလိုက်ပါက ဖဲလ်သည် ပိုမိုဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ရာ ပီယဲသည် နိုရယ်၏ စကားကို မနာခံဘဲ မနေရဲချေ။

ထို့ပြင် ဖဲလ်မိသားစုသည် ဒေဝါလီခံရတော့မည်ဖြစ်ရာ နိုရယ်မိသားစုသည် ၎င်းတို့နှင့် မည်သည့် ဆက်ဆံရေးမျှ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် နိုရယ်က "ငါတို့ ဆက်ဆံရေး ဖြတ်တောက်လိုက်ရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ၊ မင်း ငါတို့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အစွမ်းအစ ရှိလို့လား" ဟု သတိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လဲသူ့ကို ထူမည့်သူမရှိဘဲ ဝိုင်းနင်းကြမည့် အခြေအနေတွင် နိုရယ်မိသားစုက ၎င်းတို့အား ထပ်မံ အကျပ်မကိုင်ခြင်းမှာပင် အလွန် သဘောထားကြီးရာ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် နိုရယ်၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်နောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားခဲ့ပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုတစ်ခုက သူ့ထံသို့ လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။

လောကကြီးက ဤမျှအထိ ရက်စက်ပြီး လက်တွေ့ဆန်လှရာ၊ အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့တွင် သူသာ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သွားပါက နိုရယ်သည် ပီယဲကို ဆက်ဆံခဲ့သကဲ့သို့ သူ့ကို ဆက်ဆံလာမည်လော။

ကျိုးထျန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ရိပ်မိသည့်အလား နိုရယ်သည် ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျိုးထျန်း ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ၊ ဒါကြောင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က အမြဲတမ်း သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေမှာပါ"

ထို့နောက် သူမသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အပြုံးငယ်တစ်ခုကို ဖော်ပြကာ "ငါ သူငယ်ချင်းလို့ သတ်မှတ်တဲ့လူက အရမ်းနည်းတယ်"

"ကောင်းပါပြီ၊ ငါ နင့်ကို ယုံပါတယ်"