အခန်း ၃၉၃

🍋 Chapter 393

သူတို့နှစ်ဦး ခြေလှမ်းလှမ်းကာ တံခါးခုံကို ကျော်၍ အဝင်ဝသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

ကျောက်တောင်အတုများ၊ အမိုးပါစင်္ကြံလမ်းများနှင့် ကြာပန်းရေကန်များ။

ကျိုးထျန်းသည် မန်ချူးမင်းဆက် ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်ကွင်းတစ်ခုထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ တကယ်မဟုတ်သောအိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤနေရာကား အလွန်ပင်ပန်းခံကာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံ၍ ရှေးဟောင်းမင်းသားနန်းတော်တစ်ခုအတိုင်း သေချာစွာ ပုံတူကူးယူ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဝတုတ် ဒီနေရာက အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ ပေးဝင်တာမလား"

"ဒါပေါ့ ငွေရှိရုံနဲ့တင် မရဘူး၊ သြဇာအာဏာလည်း ရှိဖို့လိုတယ်"

ဝတုတ်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ့မိသားစုတွင် ထိုသို့သော သြဇာအာဏာမျိုး ရှိပေသည်။

"ဒီနေရာ ရှိနေတာ ဆယ်နှစ်လောက် ရှိပြီ၊ စဖွင့်တုန်းက ဖြစ်ရပ်အချို့ ရှိခဲ့ဖူးတယ်"

"ကျောက်မီးသွေးတွင်းပိုင်ရှင် အချို့က သူတို့မှာ ငွေရှိရုံနဲ့ ဆရာကြီး ထင်ပြီး ပြဿနာရှာပြီး အတင်းဝင်ဖို့ လုပ်ကြတာပေါ့"

"တကယ်တော့ ဒီမှာ လာစားတဲ့ လူအချို့ကို ဖားချင်လို့ဆိုတာ အားလုံး သိကြတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီက စည်းကမ်းက သတ်မှတ်ချက်မပြည့်မီရင် ဝင်ခွင့်မရှိဘူး၊ အဲဒါကို သူတို့က အတင်းဇွတ်တိုးဝင်ဖို့ လုပ်တာ"

ဝတုတ်က ထိုသို့ပြောရင်း တဟီးဟီး ရယ်လိုက်သည်။

"ရလဒ်ကတော့ အဲဒီကောင်တွေ ထောင်ထဲမှာ တစ်လ သွားအိပ်လိုက်ရပြီး သူတို့ ဇာတိမြေ ပြန်ရောက်တော့လည်း သူဌေး ဆက်လုပ်လို့ မရတော့ဘူး"

"သူတို့ လုပ်ငန်းလိုင်စင်တွေ အသိမ်းခံရပြီး အရည်အချင်း မရှိဖြစ်သွားတာ၊ အဲဒီတော့ ဘယ်လိုလုပ် ငွေရှာလို့ ရတော့မလဲ"

ကျိုးထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤနေရာ၏ နောက်ခံက တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှရာ သူ သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး၊ ငါရှိနေသရွေ့ တစ်မြို့တော်လုံးမှာ မင်းကို ဘယ်သူမှ မထိရဲစေရဘူး" ဟု ဝတုတ်က ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"တော်စမ်းပါ အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတွေဆီက နေ့တိုင်း အရိုက်ခံနေရတဲ့သူကများ ဒီလို စကားမျိုး ပြောရဲသေးတယ်"

ကျိုးထျန်းက သူ့အား အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ပုဂ္ဂလိကအခန်းဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

ဤပုဂ္ဂလိကအခန်းဆိုသည်မှာ သာမန်အခန်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သီးသန့်အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်သန့်စင်ခန်း၊ အစားအစာပြင်ဆင်ခန်း၊ ဖျော်ရည်ခန်းနှင့် အနားယူခန်းတို့ ပါဝင်ရာ လှပစွာ ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားသော ဘန်ဂလိုတစ်လုံးနှင့်ပင် တူလှပေသည်။

မစ္စတာဟူနှင့် အခြားလူများသည် အခန်းထဲတွင် စောစီးစွာ ရောက်ရှိ စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး ဖရုံစေ့များစားကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့အားလုံး ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်ကြတော့သည်။

"ဟေး ကျိုးထျန်း၊ ငါတို့ မျှော်နေရတာ မောလှပြီ၊ လောင်ဟန်နဲ့ ငါဆို လက်ဖက်ရည် သောက်လွန်းလို့ ဗိုက်ထဲမှာ ရေတွေတောင် ဒေါင်ဒေါင်မြည်နေပြီ"

"ဒါဆိုရင်လည်း အရင်မှာထားလိုက်ကြပါလား၊ ငါ့ကို ပိုက်ဆံရှင်းခိုင်းချင်လို့ အကြာကြီး စောင့်နေကြတာလား"

ကျိုးထျန်းက ဝင်လာရင်း အရွှန်းဖောက်လိုက်ကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် စိတ်အေးလက်အေး ထိုင်လိုက်သည်။

"ငါ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို ဟင်းတွေ လာချခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဒီမှာက ဟင်းမှာစရာမလိုဘူး၊ လူဦးရေအလိုက်ပဲ ပိုက်ဆံကောက်တာ၊ ဟင်းတွေကလည်း နေ့တိုင်းမတူဘူး"

ဝတုတ်က ဤနေရာသို့ လာဖူးနေကျဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးလိုက်သည်။

အစားအစာများက မြန်ဆန်စွာပင် ရောက်ရှိလာသည်။

အအေးဟင်းလျာများအားလုံး ၁၅ မိနစ်အတွင်း ရောက်လာရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

ဤသို့ စီမံထားသော ဟင်းပွဲအစုံလိုက်စနစ်၏ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်မှာ စံသတ်မှတ်ချက် ရှိခြင်းနှင့် ထိရောက်မြန်ဆန်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကဲ ငါ အရင်ဆုံး ခွက်မြှောက်လိုက်မယ်၊ ဒါ ငါတို့ မြို့တော်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံကြတာဆိုတော့ ငါ ဒကာခံပါရစေ၊ အားလုံးပဲ ပျော်ပျော်ပါးပါး သောက်ကြစို့"

ဝတုတ်က အရင်ဆုံး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

တစ်ခွက်စီ သောက်ပြီးနောက် အစားအစာအချို့ စားလိုက်ကြရာ လေထုက ကောင်းမွန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးထျန်း စကားစတင်ပြောကြားလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့ ဒီနေ့ ငါတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ဆုံကြလဲဆိုတာ အားလုံး သိကြမှာပါ"

သူက အဓိကအချက်ကို ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ အားလုံးက သူတို့၏ တူများကို ချလိုက်ကြသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက အားလုံးကို ပိုက်ဆံ စုခိုင်းခဲ့ပြီး အမြတ်ထုတ်ယူမယ့် ကိစ္စကို ငါ တာဝန်ယူ ကိုင်တွယ်ခဲ့တယ်၊ အခုတော့ အားလုံး ပြီးပြတ်သွားပါပြီ"

ကျိုးထျန်းက ပြောရင်း သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

အားလုံးက သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး အထူးသဖြင့် ဝတုတ်မှာမူ ပါးစပ်ကြီး အစွမ်းကုန် ဖြဲကာ ပြုံးနေတော့သည်။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ ငါ အားလုံးကို တောင်းပန်ရပါလိမ့်မယ်"

ဖျောက်

ဝတုတ် လက်ချော်သွားပြီး ဝိုင်ခွက်က စားပွဲပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။

"တောင်းပန်တယ် ဟုတ်လား ဘာအတွက် တောင်းပန်တာလဲ၊ ပိုက်ဆံ မမြတ်လို့လား ဒါမှမဟုတ် ရှုံးသွားလို့လား"

"ရှုံးတော့ မရှုံးလောက်ပါဘူးနော်၊ ငါကတော့ မစ္စတာကျိုးကို ယုံကြည်ပါတယ်"

မစ္စတာဟူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဤနေရာသို့ မလာခင်က သူတို့ ရှုံးနိမ့်မည့် အလားအလာကို ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ဘဲ မည်မျှအထိ မြတ်မလဲဆိုသည်ကိုသာ တွေးနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ကျိုးထျန်းက အရင်ဆုံး တောင်းပန်စကား ဆိုလာသဖြင့် သူတို့ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားရသည်။

"ကျိုးထျန်း မြန်မြန် ပြောစမ်းပါ၊ မဟုတ်ရင် ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို နိုက်ထရိုဂလစ်ဆရင် နှလုံးဆေး သွားဝယ်ခိုင်းရလိမ့်မယ်"

ဝတုတ်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မြို့တော် အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ မျက်နှာပွင့်နေတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ၊ အကုန်ရှုံးသွားရင်တော့ သူများတွေ လှောင်လို့ သေလိမ့်မယ်"

ကျိုးထျန်းက သူ့ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး သိက္ခာ ဆယ်ပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အသည်းငယ်လှတဲ့ နှလုံးသားလေးအတွက်နဲ့တင် ငါ အကုန်အရှုံးမခံနိုင်ပါဘူး"

"စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ငါ့ရဲ့ တောင်းပန်စကားက ပိုက်ဆံ ရှုံးလို့ မဟုတ်ပါဘူး"

"အော် တော်သေးတာပေါ့၊ ပိုက်ဆံမရှုံးရင် ပြီးတာပဲ၊ အခြားဟာတွေ ဘာဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိဘူး"

ဝတုတ်က သူ့နဖူးကို သုတ်လိုက်သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သူ့ထံမှ ချွေးများ ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း ပုံစံကိုလည်း ကြည့်ဦး" ကျိုးထျန်းက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး

"ငါ တောင်းပန်ချင်တဲ့ အချက်က ငါ အားလုံးကို ဆယ်ဆ အမြတ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပေမဲ့ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ငါ ကတိမတည်နိုင်ခဲ့ဘူး"

"ဟူး ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ စစ်မြေပြင်မှာ နိုင်တာ ရှုံးတာက ရိုးရိုးပါပဲ၊ ပိုက်ဆံ မရှုံးရင်ပဲ ကောင်းလှပါပြီ၊ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့ မစ္စတာကျိုး၊ ပိုက်ဆံရှာဖို့ အခွင့်အရေးတွေက အမြဲ ရှိနေတာပဲ၊ ဒါက ကိစ္စအကြီးကြီး မဟုတ်ပါဘူး"

မစ္စတာဟူနှင့် အခြားလူများက သူ့ကို ပြန်၍ နှစ်သိမ့်ပေးကြသည်။

"ငါက ပိုက်ဆံ မမြတ်ဘူးလို့ မပြောရသေးပါဘူး၊ မင်းတို့က ဘာလို့ ငါ့စကားကို ဖြတ် ဖြတ်ပြောနေကြတာလဲ"

သူက ညည်းတွားလိုက်သဖြင့် အခြားလူများမှာ ပြန်၍ ငြိမ်သက်သွားကြပြန်သည်။

"ဒီတစ်ခါ ဆယ်ဆ အမြတ်မရတာက ငါ့ရဲ့ အမှားပါ၊ ရန်သူက ဒီလောက်အထိ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဆုံးသတ်ကတော့ ကောင်းနေတုန်းပါပဲ"

"ငါတို့ စုစုပေါင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက ၁၄ ဘီလီယံ ရှိတယ်၊ ငါ တွက်ချက်ပြီး အခြား ကုန်ကျစရိတ်တွေ နုတ်ပြီးတဲ့နောက် အခု ငါတို့ ရနိုင်တဲ့ စုစုပေါင်း ပမာဏကတော့"

ကျိုးထျန်းက တမင်တကာ စကားကို ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ထိုင်ကာ စားရန်အတွက် တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ပြောလေ ဘာလို့ ဆက်မပြောတော့တာလဲ၊ ရင်တုန်အောင် လုပ်လွန်းတယ်"

ဝတုတ်က မူးမူးရူးရူးဖြင့် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတော့သည်။

ကျိုးထျန်းက သူ့လက်ညှိုးကို အရက်ဖြူထဲ နှစ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ဂဏန်း သုံးလုံး ရေးလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

"ဘုရားရေ"

"တကယ်ကြီး အဲဒီလောက်တောင် များတာလား"

မစ္စတာဟူက စားပွဲတစ်ဖက်မှနေ၍ သူ့ထံ ပြေးလာပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"အတိအကျပဲ၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်းတို့ဆီ ပိုက်ဆံ လွှဲပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရင် သဘောတူညီချက်အတိုင်း မင်းတို့ရဲ့ အမြတ်ထဲက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ငါ ကော်မရှင်အဖြစ် ယူမယ်"

ကျိုးထျန်းက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့ ဒါက ဖြစ်သင့်တာပဲ၊ မစ္စတာကျိုးက ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ပေးပြီး ငါတို့အတွက် ဒီလို ငွေရှာမယ့် အခွင့်အရေးကြီး ယူဆောင်ပေးတာ၊ ဒီကော်မရှင်က မများပါဘူး"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ လုံးဝမများဘူး"

"အေးလေ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးအတွက်ဆိုရင် လူတွေက အနည်းဆုံး ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းပေးဖို့တောင် လုနေကြမှာပဲ"

"မှန်တယ်၊ မှန်တယ်၊ မစ္စတာကျိုး ဘယ်လို လုပ်လိုက်လဲဆိုတာ ငါတို့လည်း မသိဘူး၊ ငါတို့ကို နည်းနည်းလောက် ပြောပြလို့ ရမလား"

ကျိုးထျန်းက ငြင်းပယ်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်မို့လို့ မမေးပါနဲ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေက တရားဝင် ပိုက်ဆံတွေမို့လို့ စိတ်အေးလက်အေး သုံးလို့ရပါတယ်"

"မဟုတ်ဘူးလေ ပြောပြပါဦး၊ ငါက ပုံပြင်နားထောင်ရတာ ဝါသနာပါတယ်"

ဝတုတ်က ပဟေဠိဖြစ်နေသော ပုံစံဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။

ကျိုးထျန်းက ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း မည်သို့ ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်ကို သူ တကယ် နားမလည်နိုင်ပေ။

အခြား မစ္စတာများကမူ ၎င်းသည် ရှယ်ယာ သို့မဟုတ် အနာဂတ်ကုန်စည်စျေးကွက် ဖြစ်ရမည်ကို သိကြပေသည်။

ဘဏ္ဍာရေးစျေးကွက်တစ်ခုတည်းသာ ဤကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ်မျိုးကို ဖန်တီးနိုင်သည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်းက မည်သို့အတိအကျ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကိုမူ သူက မပြောချင်သဖြင့် သူတို့ ဆက်မမေးရဲကြချေ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မသိတာက ပိုကောင်းပေသည်။

ဤလူများအားလုံးက ပါးနပ်ကြပြီး ခေါင်းမာသော ဝတုတ် တစ်ယောက်သာ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဇွတ်မေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကဲပါ မင်း ပုံပြင်နားထောင်ချင်ရင် ဘားကို သွားလိုက်၊ အဲဒီက မူးနေတဲ့ မိန်းမတွေမှာ ပုံပြင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ နေ့တိုင်း မရိုးနိုင်အောင်ပဲ"

"ပုံပြင်နားထောင်မယ့်အစား ဒီပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ တွေးထားတာ ပိုမကောင်းဘူးလား"

ကျိုးထျန်းက ပြုံး၍ သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"အေးပါ ပိုက်ဆံတွေ ဒီလောက်များတာ၊ ငါ ဘယ်လို သုံးရပါ့မလဲ" ဝတုတ်က စဉ်းစားရခက်နေသည်။

ဤအချက်က ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာသူတို့၏ အားနည်းချက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ပိုက်ဆံကို မည်သို့ သုံးစွဲရမည်မှန်း မသိခြင်းပင်။

သူ့၏ စိတ်ညစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံး ဝုန်းခနဲ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။