အခန်း ၃၉၇

🍋 Chapter 397

လျိုမုယန် ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ရှင်းသည် လှည့်၍ ၎င်းတို့အား နှိပ်ပေးနေသည့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးလည်း အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်သွားကြတော့သည်။

ကျောက်ရှင်းသည်လည်း ရေချိုးပဝါကို ပတ်လျက် ထိုင်လိုက်သည်။

"အသေးစိတ်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ"

"ဘယ်လိုခံစားချက်မျိုးလဲ"

"ကျိုးထျန်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကရော ဘယ်လိုလဲ"

ဆက်တိုက် မေးမြန်းလာသော မေးခွန်းများကြောင့် လျိုမုယန်သည် သူမ၏ခေါင်းကို ပို၍ပင် ငုံ့လိုက်မိပြီး ပုန်းအောင်းရန် မြေကြီးထဲသို့ ကျင်းတစ်ခုတူးပြီး ဝင်လိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားတော့သည်။

"ပြောပြပါဦး၊ ငါ အရမ်းသိချင်နေလို့ပါ"

ကျောက်ရှင်းက လျိုမုယန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ရှေ့နောက် ရမ်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ထပ်မမေးနဲ့တော့၊ ငါ နင့်ကို မပြောပြဘူး"

လျိုမုယန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်၊ နားကို ပိတ်ပြီး ထိုင်လိုက်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှမကြားဘူး၊ ဘာမှမကြားဘူး"

"နားမကြားချင်ယောင်ဆောင်နေတာပေါ့လေ၊ နင် မပြောရင် ငါ နင့်ကို ကလိထိုးမှာနော်"

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတန်ကြာအောင် လုံးထွေးသတ်ပုတ်ကာ ဆော့ကစားနေကြတော့သည်။

"ဟူး" ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျော်ရင်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆံပင်များ ရှုပ်ပွလျက် ရယ်မောနောက်ပြောင်နေကြသည်မှာ အရွယ်မရောက်သေးသည့် ကလေးနှစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"တကယ်သိချင်လို့၊ ဘယ်လို ခံစားရလဲ"

"ဟွန့် မပြောပြပါဘူး၊ နင့်မှာ ရည်းစားရလာတဲ့အခါကျရင် သိလိမ့်မယ်"

"ဟေး နင်က ငါ့ကို ရန်စနေတာလား"

ကျောက်ရှင်း လျိုမုယန်အား နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ကလိထိုးလိုက်ပြန်သည်။

"မြန်မြန်ပြော၊ မပြောရင်တော့ ဒီစုန်းမကြီး ဘယ်လောက်စွမ်းလဲဆိုတာ နင် သိစေရမယ်"

"နင် သိချင်ရင် ကျိုးထျန်းကိုပဲ ကိုယ်တိုင်သွားမေးလိုက်တော့" ဟု လျိုမုယန်က ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ရှင်းသည် လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လျိုမုယန်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူမှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောဆိုခြင်းမဟုတ်သည်ကို မြင်မှသာ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချနိုင်တော့သည်။

"ငါ နင်နဲ့ မဆော့တော့ဘူး၊ ရေကူးကန်သွားမလို့၊ နင် လိုက်မလား"

"အာ အင်း ငါမလိုက်တော့ဘူး၊ နည်းနည်းလောက် နားချင်သေးတယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ပြပွဲတစ်ခု ရှိသေးတယ်"

"အဲဒါဆိုလည်း ပြီးတာပဲ၊ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားတော့မယ်၊ နင် ကောင်းကောင်းနားလိုက်ဦး"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျောက်ရှင်းသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

အခန်းဝသို့ ရောက်ခါနီးတွင် သူမသည် ရုတ်တရက် အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အကြာကြီးသာ နားထားလိုက်ပါဦး၊ နင် ဒီည အလုပ်ရှုပ်ဦးမှာလေ၊ ဟီးဟီး"

ထို့နောက်တွင် သူမသည် လျှပ်တပြက်အတွင်းပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

လျိုမုယန်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက် တံခါးဆီသို့ ခေါင်းအုံးဖြင့် လှမ်းပစ်လိုက်သော်လည်း ကျောက်ရှင်းအား မထိလိုက်ချေ။

သူမ တံခါးပိတ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လျိုမုယန်သည် တံခါးရှိရာဘက်သို့ ရှုပ်ထွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

ထိုညနေခင်း ညစာစားချိန်တွင် ကျိုးထျန်းသည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသော်လည်း ကျောက်ရှင်းကမူ လျိုမုယန်အား အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များဖြင့် ဆက်တိုက် ကြည့်နေခဲ့သဖြင့် လျိုမုယန်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မျက်နှာနီမြန်းနေရရှာသည်။

သူကမူ အနေခက်ခြင်း မရှိသလို မည်သည့် ရှက်ရွံ့မှုကိုမျှလည်း ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား၊ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးအပေါ် အဘယ်ကြောင့် ရှက်နေရပါမည်နည်း။

ညစာစားပြီးနောက် လျိုမုယန်သည် သူ့နောက်သို့ လိုက်ကာ အခန်းသို့ ပြန်မလာခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူမသည် အဝတ်အစားများကို ယူဆောင်ကာ ကျောက်ရှင်း၏ အခန်းတွင် သွားရောက်အိပ်စက်ခဲ့သည်။

‘ဟေး ငါ့ကို အဲဒီလောက်တောင် မယုံကြည်တာလား’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

‘တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရတာ ပျင်းစရာကြီး’

သူ့ကိုယ်သူ သနားကရုဏာ သက်နေစဉ်မှာပင် ဝတုတ်ထံမှ ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီး အရက်သောက်ရန် လှမ်းခေါ်နေသည်။

သူ့တွင် အခြားအစီအစဉ်မရှိဘဲ အချိန်ဖြုန်းရန်သာ ရှိနေသဖြင့် သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မူလကမူ ထိုဝတုတ်အား မိမိ၏လုပ်ရပ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်စေရန်အတွက် တွေ့ဆုံခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဝတုတ်၏ လေသံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် သံသယအချို့ဖြင့် ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ချိန်းဆိုထားသည့် နေရာမှာ ဟိုတယ်နှင့် မဝေးလှဘဲ လမ်းလျှောက်လျှင် နာရီဝက်ခန့် သို့မဟုတ် ကားဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

ဤမြို့မှာ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုများလှသည့် ပေကျင်းမြို့ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဝတုတ်သည် အလွန်အမင်း စည်ကားလှသော ဘားတစ်ခုကို မရွေးချယ်ခဲ့ဘဲ မသိသာလှသော ဆိုင်ခန်းငယ်လေးတစ်ခုကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း ဆိုင်အတွင်းပိုင်းမှာမူ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

အတွင်းသို့ ဝင်သွားသောအခါ သူက ဝတုတ်၏ မိတ်ဆွေဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သဖြင့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူ့အား သီးသန့်ဝိုင်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ထိုင်ပင်မထိုင်ရသေးမီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဝိုင်းတွင် ဝတုတ်တစ်ယောက်တည်း ရှိနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ မနေ့က စားသောက်ဆိုင်တွင် သူ ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် လူနှစ်ဦးဖြစ်သော ရန်ကျိနှင့် ချင်းယွမ်တို့ပါ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

"ရောက်လာပြီပဲ၊ မြန်မြန်ထိုင်၊ အစေ့အဆန်လေးတွေ အရင်စားဦး"

"ဒီနှစ်ယောက်က"

"ဟေး ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲမဟုတ်လား၊ မနေ့က ငါ မင်းကို ပြောပြတဲ့ကိစ္စက သူတို့နဲ့ ပတ်သက်နေလို့ပါ"

ဝတုတ်က အကူအညီမဲ့နေသော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အော် ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ပြောပြပါဦး"

ကျိုးထျန်းသည် သီဟိုဠ်စေ့တစ်ဆုပ်ကို နှိုက်ယူလိုက်ရင်း ဘေးကကြည့်မည့် အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ဒါက ဥက္ကဋ္ဌကျိုး ဖြစ်ရမယ်၊ မင်းနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

ရန်ကျိသည် သူ၏ညာဘက်လက်ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆန့်တန်းကာ ကျိုးထျန်းနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒီလိုရှိပါတယ်၊ အစ်ကိုချောင် အခက်အခဲအချို့၊ ပြဿနာအချို့နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်လို့ ကြားသိရလို့ ငါကပဲ စုံစမ်းကူညီပေးခဲ့တာပါ" ဟု ရန်ကျိက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ အဆုံးသတ်မှာတော့ ငါတို့မိသားစုနှစ်စုက ပတ်သက်မှုရှိနေတာပဲ၊ ပြီးတော့ အစ်ကိုချောင်က လတ်တလော မြို့တော်ရဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကြားထဲမှာ တော်တော်လေး ရေပန်းစားနေတဲ့သူပဲ"

မိသားစုနှစ်စုအကြား ပတ်သက်မှုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝတုတ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ဟေး မစ္စတာကျိုး၊ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား၊ အစ်ကိုချောင်နဲ့ ပဋိပက္ခဖြစ်ခဲ့တဲ့လူက ချင်းယွမ်နဲ့ သိနေတာလေ”

“သူတို့က ကျောင်းနေဖက်တွေ ဖြစ်ပေမဲ့ အတန်းတော့ မတူကြဘူး၊ စကားအနည်းငယ် ပြောဖူးကြတော့ တကယ့်ကို အသိအကျွမ်းတွေလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့"

"ဒါကြောင့် ငါတို့က သူတို့ချင်း တွေ့ဆုံနိုင်ဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး အဲဒီမိန်းမအကြောင်းကိုပါ ငါတို့သိတဲ့လူကတစ်ဆင့် စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တယ်"

"တကယ်တော့ အဲဒီမိန်းမ ဖောက်ပြန်တာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူး၊ သူ အဖမ်းခံရတာ သုံးကြိမ်ရှိပြီ၊ အစ်ကိုချောင်ကတော့ သူမနဲ့ သွားတိုးမိလို့ ကံဆိုးသွားတာပဲ"

ရန်ကျိက ပခုံးတွန့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ငါတို့လည်း အဲဒီလူနဲ့ စကားပြောခဲ့ကြတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မိန်းမက အကျင့်မကောင်းတဲ့သူဆိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ လမ်းခွဲလိုက်ဖို့ အကြံပြုခဲ့ကြတာပေါ့"

"ငါတို့တွေ အတော်လေး အားထုတ်ခဲ့ရတယ်၊ တကယ့်ကို ပင်ပင်ပန်းပန်း ဖျောင်းဖျပြီးမှပဲ သူက ဒီကိစ္စကို လက်လျှော့ဖို့ သဘောတူခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အစ်ကိုချောင်ကို သူ့မိန်းမနဲ့ နောက်ထပ်မတွေ့ဖို့တော့ တားမြစ်ထားတယ်"

"ဒါပေါ့ ငါတို့ ငွေနည်းနည်း သုံးလိုက်ရပေမဲ့ ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကိစ္စအသေးအဖွဲလေးပါ၊ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်းပဲ"

ကျိုးထျန်းသည် သူ စကားပြောပြီးသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် ဝတုတ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြေလည်သွားပြီလား"

"ပြေလည်သွားပြီ၊ တစ်ဖက်လူက ဗီဒီယိုတွေနဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီ"

"ဒါဆို မင်း ငါ့ကို ဒီနေရာကို ဘာလို့ လှမ်းခေါ်တာလဲ" ကျိုးထျန်းက လိုရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

ဝတုတ် ပြဿနာတစ်ခုခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို သူ ရိပ်မိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ဟို ဟိုလေ မင်းရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ"

"ခဏရပ်လိုက်ဦး၊ ဘာမှမပြောနဲ့ဦး၊ ငါပဲ ရှင်းပြမယ်၊ ငါပြောတာ မှန်၊ မမှန် မင်း ကြည့်လိုက်ပေါ့"

ကျိုးထျန်းက သူ့ကို တားမြစ်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် အေးစက်စက်အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရန်ကျိနှင့် ချင်းယွမ်တို့အား ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ဝတုတ်ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပဲ၊ ဘာအကျိုးအမြတ်မှလည်း တောင်းဆိုတာမရှိဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ပြေးလွှားပေးခဲ့ကြတာ၊ တကယ်ကို ပင်ပန်းသွားကြပြီ"

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက ငါတို့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပဲ"

ရန်ကျိသည် မည်သည့် ရှက်ရွံ့မှုမျှမရှိဘဲ ပြုံးရွှင်လျက် ရှိနေသည်။

"မင်းတို့က ဒီလောက်တောင် ကူညီပေးခဲ့မှတော့ ဝတုတ်ရော ငါပါ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလို့ မရတော့ဘူးပေါ့"

"မက်မွန်သီး လက်ဆောင်ပေးရင် ကျောက်စိမ်းပြန်ပေးရတယ်ဆိုတဲ့အတိုင်း ငါတို့ဘက်ကလည်း ကျေးဇူးတုံ့ပြန်ဖို့ လိုအပ်တာပေါ့"

ကျိုးထျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ကြသည်။

"ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကြီးကို ကျေးဇူးတုံ့ပြန်ရမှာဆိုတော့ ဆုလာဘ်ကလည်း သေးငယ်လို့မဖြစ်ဘူး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ငွေရှာနိုင်မယ့် သင့်တော်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေပေးဖို့ လိုအပ်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တာပေါ့"

"ငွေရှာနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် ငါနဲ့ ဝတုတ် တရုတ်နိုင်ငံအတွင်းမှာ လက်ရှိပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အကြီးမားဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကတော့ ကုတ်မီးသွေးလုပ်ငန်းစုနဲ့ ရွှေလုပ်ငန်းစုရဲ့ ရှယ်ယာတွေပဲ၊ ငါတို့အနေနဲ့ အဲဒီကုမ္ပဏီနှစ်ခုအပေါ်မှာ သြဇာအချို့ သက်ရောက်နိုင်သေးတယ်"

ကျိုးထျန်းက ထိုကုမ္ပဏီနှစ်ခုအကြောင်းကို ထည့်သွင်းပြောဆိုလာသည်ကို ကြားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြပြီး စိတ်မရှည်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ပင် ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

"အခြားအရာအားလုံးကို ငါတို့ မထိန်းချုပ်နိုင်ရင်တောင်မှ ကုန်ကြမ်းပိုင်း၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနဲ့ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ကိစ္စရပ်အချို့ကိုတော့ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ပါသေးတယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကော အဲဒီအပေါ်မှာ စိတ်ဝင်စားမှု ရှိကြလား"

"စိတ်ဝင်စားတာပေါ့၊ ဒါပေါ့ စိတ်ဝင်စားတာပေါ့၊ မစ္စတာကျိုးက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ"

ရန်ကျိသည် သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်မှုကို ပြသသည့်အနေဖြင့် ဝီစကီအပြည့် ထည့်ထားသည့် ဖန်ခွက်ကို ချက်ချင်း ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် မော့ချလိုက်တော့သည်။

"စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့"

ကျိုးထျန်းသည်လည်း သူ၏ဖန်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အနည်းငယ်မျှ တစ်ငုံ ငုံလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ဒီစီးပွားရေးတွေကို ခွေးတစ်ကောင်ကိုတောင် ပေးမှာမဟုတ်လို့ပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့နှစ်ယောက်ပဲ အိမ်မက် ဆက်မက်နေကြတော့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖန်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်လေသည်။

ဒုန်း

ဖန်ခွက်ကွဲစများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပျံ့ကျဲသွားခဲ့ပြီး ကျယ်လောင်လှသော အသံကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသော ဧည့်သည်များမှာလည်း လှည့်ကြည့်လာကြတော့သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို လက်ရဲဇက်ရဲနိုင်လှချည်လား၊ ငါတို့ကို ရွှံ့ရုပ်တွေလို့ ထင်နေကြတာလား”