အခန်း ၁၀၉
Vol. 11 Ch. 109
🍅 Chapter 109
“လူကြီးမင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ လူတိုင်းကသာ ဒီလို အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ လူကြီးမင်းတို့ကို လာပြီး လှည့်စားနေကြမယ်ဆိုရင် လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ အချိန်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ဆုံးသွားရမလဲ”
“သူ့ကို တခြားသူတွေပါ မှတ်လောက်သားလောက်ဖြစ်သွားအောင် သေချာလေး ရိုက်နှက်ဆုံးမသင့်တယ်”
ထိုသို့ပြောရင်း သူမက ကျောက်လီကျွမ်ကို လက်ဖက်ရည်ဖျော်ရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။
“လီကျွမ်၊ လူကြီးမင်းတို့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စီ ဖျော်ပေးလိုက်၊ ပြီးတော့ အိမ်မှာရှိတဲ့ အဖိုးတန်မုန့်တွေကိုပါ ထုတ်လာခဲ့၊ သူတို့ကို လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး အမောပြေမှ ပြန်သွားခိုင်းရမယ်”
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ရုံးတော်အစောင့်မှာ အစပိုင်းက ဝူယွီလန် သက်သေအထောက်အထားကို စောစောစီးစီး ထုတ်မပြခဲ့သည့်အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အလိုက်သိတတ်လွန်းသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ များစွာနူးညံ့သွားလေသည်။
ရုံးတော်အစောင့်နှစ်ဦးက ဟောက်ချန်အား ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ဖိချုပ်ထားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ရုံးတော်အစောင့်က ထမ်းပိုးကို ကိုယ်တိုင်ယူ၍ အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ဆုံးမတော့သည်။
“ဖြန်း၊ ဖြန်း”
ထမ်းပိုးနှင့် အသားရိုက်ခတ်သံများက ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။
“အိုး၊ လူကြီးမင်း၊ ကျွန်မကို ချမ်းသာပေးပါ”
“ချမ်းသာပေးပါ”
ဟောင်ချန်မှာ နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားရင်း လူအုပ်ကြီးထဲတွင် လိုက်လံရှာဖွေလိုက်ရာ သူမ၏သားအကြီးဆုံး စုန့်ချန်နှင့် ဒုတိယသား စုန့်ကန်တို့ကို ရုတ်တရက် လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။
သူမက အလျင်အမြန်ပင် အသံကုန်ဟစ်၍ အော်ငိုလိုက်၏။
“အကြီးကောင်နဲ့ အငယ်ကောင်၊ မြန်မြန်လာပြီး ငါ့ကို ကယ်ကြပါဦး၊ နင်တို့အမေတော့ အရိုက်ခံရပြီး သေရတော့မယ်”
စုန့်ချန်နှင့် စုန့်ကန်တို့မှာ ရုံးတော်အစောင့်များ၏ဝတ်စုံများကို မြင်လိုက်သည်နှင့်ပင် ထိတ်လန့်နေကြပြီဖြစ်ရာ ဟောင်ချန်ကို ထွက်ကယ်ရန် နေနေသာသာ ထိုကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိသွားမည်ကိုပင် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။
ဟောက်ချန်က သူတို့အား လှမ်းခေါ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရုံးတော်အစောင့်များက သူတို့ကိုပါ သတိပြုမိသွားမည်ကိုစိုးရိမ်သဖြင့် လူအုပ်ကြီးထဲမှ ခပ်မြန်မြန် ရှောင်ထွက်ကာ အိမ်သို့ ပြေးသွားကြတော့သည်။
“ဟဲ့၊ အကြီးကောင်၊ အငယ်ကောင်”
သားနှစ်ယောက်ကအားအားကိုး၍မရနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဟောက်ချန် သူမ၏အကြည့်များကို ဒုတိယချွေးမ လျိုမေဖန်ထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဒုတိယချွေးမ၊ အမေ့ကို ကယ်ပါဦး”
လျိုမေဖန်လည်း ပြဿနာထဲ ပါဝင်ပတ်သက်မိသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပေသည်။
ယောက္ခမဖြစ်သူက သူမအား လှမ်းခေါ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ကပျာကယာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အမေ၊ အမေ ရူးနေလား၊ ရုံးတော်အစောင့်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် လှည့်စားလို့ရမှာလဲ”
“ရုံးတော်အစောင့် လူကြီးမင်းက အပြစ်ပေးချင်တယ်ဆိုတော့ အမေက အပြစ်ကိုခံယူပြီး အမှားကိုဝန်ခံလိုက်ရုံပေါ့”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ သားဖြစ်သူကိုခေါ်ကာ အနောက်ဘက်သို့ ပုန်းရှောင်သွားလေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် ဟောင်ချန်မှာ ကြိမ်ဒဏ်အချက်နှစ်ဆယ်ကို အံကြိတ်၍ ခံယူလိုက်ရသည်။
ပြစ်ဒဏ်ပေးမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူမ၏ဘောင်းဘီများအတွင်းမှ သွေးနီများ စိမ့်ထွက်နေပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ခွေးသေတစ်ကောင်နှယ် လဲလျောင်းနေတော့သည်။
ရွာသားတစ်ဦးက ပြောလိုက်လေ၏။
“ကျစ်၊ သူ့ပြဿနာ သူ ပြန်ရှာလာတာပဲကိုး”
အခြားတစ်ဦးလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ကျောက်ခဲပြန်ပစ်ချမိတာ မဟုတ်ဘူးလား”
နောက်ထပ်ရွာသားတစ်ဦးကလည်း ဝင်ပြေလာသည်။
“အေးချမ်းတဲ့ဘဝလေးမှာ နေရတာက သိပ်ခက်ခဲနေလို့လား၊ သူက တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ချည်းပဲ အမြဲတွေးနေတာ”
မည်သည့်ရွာသားကမျှ ဟောက်ချန်ကို ဂရုမစိုက်ကြဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင်သာ လဲလျောင်းနေစေခဲ့သည်။
သူတို့က လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှု ကင်းမဲ့နေကြခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဟောက်ချန်ကဲ့သို့သောလူစားမျိုးကို ကူညီပြီး အိမ်ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပါက နောက်လှည့်သည်နှင့် ချက်ချင်းငွေညှစ်ခံရနိုင်ချေ အလွန်များပြားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟူသော ခံယူချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသဖြင့် ရွာသားများအားလုံးက သူမကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်၏။
ဝူယွီလန် ပြုံး၍ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
“ရိုက်ရတာ ပင်ပန်းသွားလောက်ပြီ၊ အထဲဝင်ပြီး အမောပြေ လက်ဖက်ရည်လေးတစ်ခွက်လောက် သောက်သွားပါဦး”
ရုံးတော်အစောင့်များမှာ အားနာမနေတော့ဘဲ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စီသောက်ပြီး အတန်ကြာ အနားယူလိုက်ကြသည်။
“အစ်မကြီးရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ဝူယွီလန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရုံးတော်အစောင့်များက မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေဆဲဖြစ်သော ဟောင်ချန်ကို တစ်ချက်မျှကြည့်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။
ရုံးတော်အစောင့်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်မှသာ စုန့်ကန်နှင့် စုန့်ချန်တို့ ထွက်လာပြီး ဟောင်ချန်ကို အိမ်သို့ သယ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။
ဟာသပြဇာတ်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ရွာသားများလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လူစုကွဲသွားကြ၏။
ဝူယွီလန်က အပြင်သို့ ခဏထွက်ကာ လျှို့ဝှက်သိုလှောင်ရုံနယ်မြေထဲမှ ထုတ်ယူထားသော စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနှင့် မင်သွေးကျောက်များအပြင် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးအစုံနှင့် သံဒယ်အိုးတို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ကလေးများက ကြမ်းတမ်းစွာ ကိုင်တွယ်မိပြီး စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနှင့် မင်သွေးကျောက်များ ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝူယွီလန်က ထိုပစ္စည်းများအား သူမ၏အခန်းထဲတွင် တိုက်ရိုက်သိမ်းဆည်းထားလိုက်၏။
နောက်နေ့ ကလေးများ မင်ကျစ်ပညာရေးကျောင်းသို့ သွားရောက်စာရင်းသွင်းသည့်အချိန်မှသာ သူတို့ကို ပြန်ထုတ်ပြီးဝေငှပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဝူယွီလန် လှမ်းခေါ်လိုက်၏။
“ချွေးမအကြီး၊ ဒုတိယချွေးမ၊ တတိယချွေးမ၊ ဒီကိုလာကြပါဦး”
ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ၀မ်ကွေ့ချင်တို့သုံးယောက်သား သူတို့၏ လုပ်လက်စအလုပ်များကို ချထားခဲ့ကြသည်။
“အမေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ပင်ပန်းနေလို့လား”
ဝမ်ကွေ့ချင်က အနီးသို့ရောက်လာပြီး သူမ လက်များကို ၀တ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားနှင့်ပင် သုတ်လိုက်ကာ ဝူယွီလန်၏ဘေးသို့သွား၍ ပခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးလေသည်။
ဝူယွီလန် တားလိုက်လေ၏။
“ရပါတယ်၊ မနှိပ်ပေးပါနဲ့၊ အမေ မပင်ပန်းပါဘူး”
သူတို့ ထိုင်ပြီးသွားသောအခါ ဝူယွီလန် သူမဝယ်လာသော ဆံထိုးများကို ထုတ်ယူကာ သုံးယောက်လုံးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီဟာလေးတွေ တွေ့တော့ နင်တို့နဲ့ လိုက်ဖက်မယ်ထင်လို့ ဝယ်လာခဲ့တာ”
သုံးယောက်သားမှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် သေတ္တာများကို ယူလိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
“ဒါ ငွေဆံထိုးတွေပဲ”
ဝမ်ကွေ့ချင်၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
‘ဘုရားရေ’
သူမ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ငွေဆံထိုးကို တစ်ခါမျှ မထိုးခဲ့ဖူးပေ။
“အမေ၊ ဒါကို ကျွန်မအတွက် ဝယ်လာပေးတာလား”
ဝူယွီလန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ခုစီပေါ့၊ ငါကိုယ်တိုင် ရွေးလာတာ၊ ကြိုက်ရဲ့လား ကြည့်ကြပါဦး”
ဝမ်ကွေ့ချင် ဆံထိုးကိုကိုင်ကာ အောက်သို့ပြန်မချချင်အောင် ဖြစ်နေသည်။
“ကြိုက်ပါတယ်၊ အရမ်းကြိုက်တယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ”
သူမ သေတ္တာထဲရှိ ဆံထိုးကို မြင်သောအခါ ကျောက်လီကျွမ် မျက်လုံးများ နီရဲသွားလေ၏။
ငွေဆံထိုးတစ်ခု၊ သူမ၏အမေအရင်းကပင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မဝယ်ပေးခဲ့ဖူးပေ။
သူမက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ မျက်ရည်များရစ်သိုင်းနေပြီး ငိုမဲ့မဲ့လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ”
ငွေဆံထိုးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီရှို့ယွင်လည်း အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။
ချွေးမသုံးယောက်အတွက် ပုံစံမတူညီသော ဆံထိုးများကို ဝယ်ယူပေးခဲ့ပြီး ဤဆံထိုး၏ပုံစံမှာ ၎င်းတို့ အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်သော ပုံစံမျိုးဖြစ်နေရာ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ သတိထားဂရုစိုက်ခံရမှုကို ဖော်ပြနေပေသည်။