အခန်း ၄၃၆

အခန်း ၄၃၆ မိစ္ဆာနဂါး လွတ်မြောက်ခြင်း... ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးသုတ်သင်ခြင်း

ကျန်းချဲ့အတွက်တော့ ပို၍ပင် ရိုးရှင်းနေသည်။ သူက ရဟန္တာများ၏ အချည်းနှီး ဒေါသထွက်နေမှုများကို အဖက်ပင်မလုပ်ဘဲ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အကြည့်များက လေဟာနယ်ထက်၌ ကျောက်ရှန်းကျီနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ရဟန္တာ ဝူချန်အပေါ်တွင်သာ ကျရောက်နေ၏။

တိတိကျကျဆိုရလျှင် စစ်မှန်သောသခင် အဆင့်အောက်တွင် မည်သူကမျှ ကျန်းချဲ့၏ မျက်စိထဲသို့ မဝင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက ရဟန္တာ ဝူမင်ကဲ့သို့ပင် ကျန်းချဲ့ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူ ခုခံနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ဓမ္မရုပ်တုကို လွယ်လွယ်ကူကူ ချေမှုန်းပစ်ခဲ့ပြီး မူလဝိညာဉ်ကိုပါ တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံ အပြည့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မီးတောက်ပင်လယ်ကြီးထဲတွင် ထိုရဟန္တာမှာ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ချေ။

ထိုအရာက ကျန်းချဲ့ အဘယ်ကြောင့် ယင်ယန်မီးတောက်ပင်လယ်ကို အရင်ဆုံး ဖွင့်လှစ်ခဲ့ရသနည်း ဆိုသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

လူကို သတ်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ပစ်ပြီး မူလဝိညာဉ်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားပါက ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် တားဆီးရန် အလွန် ခက်ခဲသွားပေမည်။ မူလဝိညာဉ်ဆိုသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မတူဘဲ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသည်။ ဓမ္မရုပ်တု အဆင့်လောက်နှင့် မူလဝိညာဉ် ထွက်ပြေးမည်ဆိုပါက သာမန် စစ်မှန်သောသခင်များပင် တားဆီးရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ မိုးကြိုးပစ်ချသည့်အလား ချက်ချင်း လက်စမသတ်နိုင်ပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် အဆုံးအစမရှိသော ပြဿနာများ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

"ဝူချန်... ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်းက လူတွေကလည်း ဒီလောက်ပါပဲ... မင်းမှာ ဒီလောက် အရည်အချင်းပဲ ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ ဒီနေ့... ငါက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ပစ်ရတော့မှာပဲ"

ကျန်းချဲ့က အခြားနေရာတွင် တိုက်ခိုက်နေကြသော ရဟန္တာများကို လက်ညိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော တိုက်ပွဲသုံးနေရာတွင် လျူဆန်းချိုးနှင့် ယွီဝေ့ရွှေတို့က ခဲယဉ်းစွာ တားဆီးထားနိုင်ရုံသာ ရှိသည်။ ကျိုးရွှမ်ကတော့ အသာစီးရနေပြီး ဓမ္မရုပ်တုအဆင့် ရဟန္တာကို အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်သွားစေရန် တိုက်ခိုက်နေ၏။

သို့တိုင်အောင် ကျိုးရွှမ် အနေဖြင့် ချက်ချင်း အဆုံးအဖြတ် မပေးနိုင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့က ထိုရဟန္တာများ၏ အသက်ကို အသုံးပြု၍ တစ်ဖက်လူကို မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း"

လေဟာနယ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရဟန္တာ ဝူချန်က ကျောက်ရှန်းကျီကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေရန် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အကွာအဝေး တစ်ခုအထိ ခွာလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သေးငယ်လှသော လူခေါင်းလေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာက အလွန်တရာ မှောင်မိုက်သွား၏။

သူ၏ မူလ အစီအစဉ်မှာ ရဟန္တာ ဝူမင်ကို ကျန်းချဲ့အား အချိန်ဆွဲထားစေပြီး သူက ကျောက်ရှန်းကျီကို အမြန်ဆုံး အနိုင်ယူကာ အသာစီးရရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရလဒ်ကတော့ သူ၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သလိုပင်။ သူ အနိုင်မရခင်မှာပင် ကျန်းချဲ့ဘက်တွင် အသက်သေဆုံးသည်အထိ အဆုံးအဖြတ် ပေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝူမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရုံသာမက မူလဝိညာဉ်ကိုပါ ချေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ့ကို အကျပ်အတည်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့၏။

"နတ်သံတမန်ကျန်း... တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှပါလား"

ယခုအချိန်တွင် ရဟန္တာ ဝူချန် ကိုယ်တိုင်ပင် ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအားကို ဝန်ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။ မျက်မှောက်ခေတ်၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှသည်။ အဆင့်တူများထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီး စစ်မှန်သောသခင် တစ်ပါးကသာ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိပေလိမ့်မည်။

"သူတို့ကို သတ်ဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်"

ကျန်းချဲ့က ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဝူချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ပူးကပ်လိုက်သည်။

"မူလကတော့ ဒီနေ့ သွေးထွက်သံယို မဖြစ်စေဘဲ ဒါယကာကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ... ဒါပေမဲ့ ဒါယကာကျန်းက ဒီလောက်တောင် အတင်းအကျပ် လုပ်နေမှတော့ ဒီဘုန်းကြီးလည်း ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရတော့မှာပဲ... နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ဒီနေ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် ဒါယကာကျန်း နောင်တမရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ငါ လုပ်တဲ့အလုပ် ဘယ်တော့မှ နောင်တမရဘူး"

"ကောင်းပြီ"

ဝူချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းအဆောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂါထာအချို့ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ချက်ချင်း ချေမွပစ်လိုက်၏။

"ဒီနေ့ ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း အန္တရာယ်ကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့နေရပြီမို့လို့ ဆရာဦးရီးတော်တို့ကို အကူအညီ တောင်းရတော့မယ်... ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း ဘေးကင်းဖို့အတွက် ဆရာဦးရီးတော်တို့ ကူညီပေးကြပါ"

ဝူချန်က စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းအဆောင် ပျက်စီးသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်း အချို့က လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူရိပ်သုံးခုက မသဲမကွဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာ၏။ အိပ်ရာမှ ခုနစ်လတ်စ နိုးထလာသည့်အလား ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း၏ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ထဲမှ တစ်လှမ်းချင်း ထွက်လာကြရာ သူတို့၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများ ရစ်ပတ်နေသည်။

ထိုအထဲတွင် နှစ်ပါးမှာ စစ်မှန်သောသခင် အဆင့်တွင် ရှိပြီး နောက်တစ်ပါးမှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေ၏။

သူတို့ကား ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များပင် ဖြစ်သည်။ ဇီဝစွမ်းအင်များကို လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ဖြင့် ပိတ်လှောင်ကာ ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း၏ မြေကြောအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်း အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် အချိန်မရွေး ထွက်ပေါ်လာနိုင်ကြသည်။

အားလုံးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရာပေါင်းများစွာက ဘုန်းကြီးအိုကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ပါးစီတိုင်းက အလွန်အမင်း အိုမင်းရင့်ရော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ကုန်းကွနေပြီး အရေပြားများမှာ တွန့်လိပ်ကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မြှုပ်နှံထားသော သွေ့ခြောက်နေသည့် အလောင်းကောင်များနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ဗောဓိသတ်များ မရှိသော်လည်း ဗောဓိသတ်အဆင့်နှင့် ညီမျှသော အခြေခံအုတ်မြစ်များ ရှိနေသည်။ မျိုးဆက်တိုင်းတွင် သက်တမ်းကုန်ခါနီးဖြစ်သော ဆရာတော်ကြီးများက နောက်ဆုံးအချိန်၌ ကူညီပေးနိုင်ရန် မိမိတို့၏ ဇီဝစွမ်းအင်များကို လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ဖြင့် ပိတ်လှောင်ထားလေ့ ရှိကြသည်။ သေချာသည်မှာ ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း စတင်တည်ထောင်ချိန်မှစ၍ ယခုလို ပိတ်လှောင်ထားသည့် ရဟန္တာ သုံးပါးတည်းသာ ရှိခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ အများအပြား ရှိခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ထိုသူများ အားလုံးမှာ အချိန်၏ စီးဆင်းမှုအောက်တွင် လုံးဝ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်က ဇီဝစွမ်းအင်များကို ပိတ်လှောင်နိုင်သော်လည်း ထာဝရ တည်တံ့စေရန်တော့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ချေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သက်တမ်းများ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး ယခုအခါ ဤသုံးပါးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဤသည်မှာလည်း ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း အနေဖြင့် ဗောဓိသတ် မရှိဘဲနှင့်ပင် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည့် အားကိုးရာပင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းများ အားလုံးက ဇာစ်မြစ်တစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာကြခြင်း ဖြစ်ရာ မည်သည့် သိုင်းသူတော်စင်ကမှ ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်းကဲ့သို့သော ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက် ဖျက်ဆီးရဲမည် မဟုတ်ပေ။ ယခင်က ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ဗောဓိသတ် တစ်ပါး ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုသူမှာ တာ့လေ့ယင်ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ သွားရောက် ကျင့်ကြံနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာဦးရီးတော်များကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဝူချန်က လက်အုပ်ချီကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အခြားရဟန္တာများကလည်း တိုက်ခိုက်နေရင်းမှ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"အခု ဘယ်အချိန် ဘယ်ခုနှစ် ရောက်နေပြီလဲ"

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကုန်းကွနေသော ဘုန်းကြီးအိုကြီးက ဝူချန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နောက်ကျိမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဆရာဦးရီးတော်... အခုက တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ယွမ်ခန် ဆယ့်သုံးနှစ်... ကျိုးပြက္ခဒိန် ခြောက်ရာ့ဆယ့်နှစ်နှစ် ဖြစ်ပါတယ်"

"ကျိုးပြက္ခဒိန် ခြောက်ရာကျော်သွားပြီပဲ... ဟက်ဟက်ဟက်"

ဘုန်းကြီးအိုကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ မည်မျှကြာအောင် အိပ်စက်နေခဲ့ကြောင်းကို နားလည်သွားသည်။

"ဒီလူတွေက ငါတို့ ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဖျက်ဆီးချင်နေတဲ့ လူယုတ်မာတွေလား"

အခြား ဘုန်းကြီးအိုကြီး တစ်ပါးက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်ရင်း ကျန်းချဲ့တို့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

"မှန်ပါတယ်... ဒီလူက တော်ဝင်နန်းတော်က လာတာပါ... အရင်တုန်းက ရန်ငြိုးတွေကြောင့် ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်းကို အပြစ်ပုံချပြီး ဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ချင်နေတာပါ... တပည့် အနေနဲ့ မရင်ဆိုင်နိုင်တော့လို့ ဆရာဦးရီးတော်တို့ကို အကူအညီ တောင်းရတာပါ"

ဝူချန်က အခြေအနေကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရဲတင်းလှချည်လား"

ထိုဘုန်းကြီးအိုကြီးက ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ဟိန်းထွက်လာသည်။ မသိမသာပင် ခြင်္သေ့ဟိန်းသံ အထူးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းပင်။

ဝူချန်က ကျန်းချဲ့ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါယကာကျန်း... ဘယ်လိုလဲ"

"ကောင်းတယ်... တကယ် ကောင်းတယ်"

ကျန်းချဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိသည့်အသွင် ရှိနေသည်။

သူနှင့် ကျောက်ရှန်းကျီတို့က ဝူချန် ရှင်းပြနေချိန်အတွင်း ဝင်ရောက် မတိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ ဘဝင်မြင့်နေသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အကြံအစည် အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထိုဘုန်းကြီးအိုကြီးများက မြေကြောအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေပြီး မြေကြောကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။ သူတို့ရှိနေသရွေ့ နဂါးလှောင်တွင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက် ထိခိုက်မိသည်နှင့် ချက်ချင်း သိရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု သူတို့က မြေကြောထဲမှ ထွက်လာကြပြီ ဖြစ်ရာ ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင်ဘက်တွင်လည်း အောင်မြင်သင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ဘာကြောင့် ဝမ်းမသာဘဲ နေမည်နည်း။

ထိုဘုန်းကြီးအိုကြီးများက စွမ်းအား အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သော်လည်း ထိုမျှသာ ရှိသည်။ သက်တမ်း ကုန်ခါနီး ဖြစ်နေပြီး သွေးကြောများလည်း ခန်းခြောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့၏ စွမ်းအားများက အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် မရှိတော့ပေ။ ဘာကို ကြောက်စရာ လိုမည်နည်း။

ကျန်းချဲ့ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကြောင့် ဝူချန် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ မည်သည့်အတွက်ကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သို့သော် မည်သည့်အရာက မှားယွင်းနေကြောင်းကိုတော့ စဉ်းစား၍ မရနိုင်သေးပေ။

"ဒါယကာကျန်းမှာ တခြားလှည့်ကွက်တွေ ကျန်သေးရင်လည်း အကုန် ထုတ်သုံးလိုက်ပါတော့"

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်လား"

ကျန်းချဲ့က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ရုံ ပြုံးလိုက်ပြီး ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း၏ နေရာတစ်ခုဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့၏ အကြည့်များအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝူချန်၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သေစမ်း"

ကျန်းချဲ့နှင့် ဝူချန်တို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်နေချိန်တွင် ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်းအတွင်း ပုန်းအောင်းနေသော ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အခွင့်အရေး ရသွားပြီး နဂါးလှောင်တွင်းရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ အစောပိုင်းက ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း၏ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို မဖွင့်လှစ်ခင်ကတည်းက သူ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ သတိမထားမိစေရန် မည်သည့် အငွေ့အသက်ကိုမှ ထုတ်ဖော်မပြခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင်ကြောင့် နဂါးလှောင်တွင်းကို စောင့်ကြပ်နေသော ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းမှ ဗာဂျရာ ကိုယ်တော်များ အလွန် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"ဘယ်က မိစ္ဆာကောင်က ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်းရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေထဲကို ဝင်လာရဲတာလဲ"

"မင်းရဲ့ ဇာတိရုပ်ကို အခုပြစမ်း"

"မိစ္ဆာကောင်"

ဗာဂျရာ ကိုယ်တော် အချို့က သွေးရောင်အလင်းတန်းကို တားဆီးရန် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ကြားရှိ ကွာဟချက်က ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင်က သူ၏ အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ မရောက်သေးသော်လည်း ပြီးခဲ့သော ကာလများအတွင်း ကျန်းချဲ့၏ အကူအညီကြောင့် စွမ်းအား အတော်များများ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သောသခင် အဆင့်ကို မယှဉ်နိုင်သေးသော်လည်း ဓမ္မရုပ်တု အဆင့်တွင်တော့ အလွန် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ ရွှမ်တန်အဆင့်သာ ရှိသေးသော ဗာဂျရာ ကိုယ်တော် အနည်းငယ်ကို ရင်ဆိုင်ရန်ကတော့ လွယ်ကူလှပေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သွေးရောင်အလင်းတန်းက အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်သွားသည်။ တစ်ချက် ဝင်တိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ဗာဂျရာ ကိုယ်တော် သုံးပါးမှာ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကာ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ ယိုစီးကျလာပြီး အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သွေ့ခြောက်နေသော အလောင်းကောင်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုများက နဂါးလှောင်တွင်းထဲမှ နဂါးအိုကြီးကိုပါ အာရုံစိုက်မိသွားစေသည်။ ကျန်းချဲ့က လှုပ်ရှားမှု မစတင်ခင်ကတည်းက သူ့ကို အသိပေးထားပြီးဖြစ်ရာ သူကလည်း အသင့်ပြင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ လှုပ်ရှားမှု အသံများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အိုမင်းနေသော အသံကြီး တစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျားက ချီရွှယ် ဆိုတဲ့ မိတ်ဆွေပဲ... တကယ်ကို ထူးခြားလှပါလား"

"စကားများမနေနဲ့... မြေကြောကို ဘယ်လို ဖြတ်ရမလဲ ပြော"

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင်က အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီး နဂါးလှောင်တွင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လွယ်ပါတယ်... နဂါးလှောင်တွင်း ပတ်လည်မှာ အစီအရင် မျက်လုံး ခုနစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒါတွေကို ဖျက်ဆီးပေးနိုင်ရင် ကျုပ်ကိုယ်တိုင် မြေကြောရဲ့ ချည်နှောင်မှုကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ပြီ"

အောက်ခွန်းက အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လွတ်လပ်ခွင့်ကို သူ မျှော်လင့်နေခဲ့သည်မှာ အလွန် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"အစီအရင် မျက်လုံးတွေက ဘယ်မှာလဲ"

"ဘယ်ဘက် အရှေ့နားက သစ်ပင်ခြောက်အောက်မှာ တစ်ခု... ညာဘက် အရှေ့နားက ကျောက်တိုင်မှာ တစ်ခု... ပြီးတော့..."

အောက်ခွန်းက အခြေအနေ အရေးကြီးကြောင်း သိထားသဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြောပြလိုက်သည်။

ထိုနှစ်များအတွင်း အပြင်ပန်းတွင် ငြိမ်သက်နေသယောင် ရှိသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစီအရင်များကို အသေးစိတ် လေ့လာခဲ့ပြီး အစီအရင် မျက်လုံးများ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေကြောင်းကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထွင်းထုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင်က မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ကပ်ဆိုးတစ်သောင်း မိစ္ဆာဓားကို ခေါ်ယူကာ အစွမ်းကုန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် အစီအရင် မျက်လုံး ခုနစ်ခုစလုံး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်က စတင် တုန်လှုပ်လာသည်။ အစီအရင် မျက်လုံး ခုနစ်ခုမှ ပြင်းထန်သော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအစီအရင် မျက်လုံး ခုနစ်ခုမှာ ပထမအလွှာ အကာအကွယ်သာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်တော့ အောက်ခွန်းကို အလွှာသုံးလွှာဖြင့် ချည်နှောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်ရှိနေသော အလွှာနှစ်ခုကိုတော့ သူကိုယ်တိုင် ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ အရင်က ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်၏။ သို့မဟုတ်ပါက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်းက ပို၍ ပြင်းထန်သော နည်းလမ်းများဖြင့် ဖိနှိပ်လာမည် ဖြစ်သည်။ ယခု အစီအရင် မျက်လုံး ခုနစ်ခု ပျက်စီးသွားပြီး မြေကြောကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသည့် အရာများကို သူ အလေးထားစရာ မလိုတော့ပေ။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အောက်ခွန်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံကြိုးများ အတင်းအဓမ္မ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရခြင်းပင်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့သော အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခုက လေဟာနယ်ကို ခွင်း၍ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အသံကျယ်ကြီး တစ်ခုက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဟားဟားဟား... ဒီနေ့... ဒီဘုရင် နောက်ဆုံးတော့ လွတ်လပ်ခွင့် ရပြီကွ... ဟားဟားဟား"

ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း အရှေ့ဘက်တွင်။

ဝူချန် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု သတိထားမိလိုက်ချိန်မှာပင် ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ခုလုံး စတင် တုန်ခါနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ရဟန္တာများ အားလုံးက တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြ၏။

"သေစမ်း"

"ဒုက္ခပဲ... အဲဒီ မိစ္ဆာကောင် လွတ်သွားပြီ"

"သေပါပြီ... မြေကြော ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ အစီအရင်လည်း ကျိုးပေါက်တော့မှာပဲ"

"ကျက်သရေမရှိလိုက်တာ... မြေကြောက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ပျက်စီးသွားရတာလဲ"

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း၏ အောက်ခြေ တစ်ခုလုံး မြေငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး နောက်ဘက်တောင်တော်မှ စတင်ကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းကဲ့သို့သော ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးကလည်း အလင်းရောင်များ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်လာတော့သည်။

ဝူချန်နှင့် ဘုန်းကြီးအိုကြီး သုံးပါးမှာလည်း အောက်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ မြေကြောက ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ စစ်မှန်သောသခင် တစ်ပါး ဝင်တိုက်လျှင်တောင်မှ ဤမျှ မြန်ဆန်မည် မဟုတ်ပေ။

မြေကြော ပြတ်တောက်သွားသည်နှင့် ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း၏ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်မှာ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အရင်က သိုင်းသူတော်စင် အစီအရင်နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ စစ်မှန်သောသခင် တစ်ပါးကိုပင် တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်းရှိ တပည့်များ စုဝေးနေသော ကွင်းပြင်ကြီး၏ မြေပြင်က ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားပြီး မြေငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရာ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးကြပြီး အချို့က လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားကြသည်။ သူတို့က မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီးကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

သို့သော် သူတို့ သတိမဝင်လာခင်မှာပင် ကြီးမားလှသော ဖိအားကြီးက ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းမှ တပည့်များ အားလုံးကို လှုပ်ရှား၍မရအောင် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ဧရာမ နဂါးခေါင်းကြီး တစ်ခုက အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကိုယ်လုံးကို တစ်ချက် လှိမ့်လိုက်ရာ အက်ကွဲကြောင်းကြီး ပိုမို ကြီးမားသွားပြီး ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မြေပြင်မှနေ၍ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း၏ မြေကြော ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျက်စီးသွားရခြင်းမှာ အောက်ခွန်း၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ဤနေရာကိုလည်း နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ လေ့လာခဲ့ရာ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရရှိသည်နှင့် ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း၏ နှစ်ပေါင်းများစွာသော အခြေခံအုတ်မြစ်များကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝေါင်း"

အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သော ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားကြသည်။

ဧရာမ နဂါးကိုယ်ထည်ကြီးက ပါးစပ်ကို ဟကာ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းမှ တပည့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တစ်လုပ်တည်း ဝါးမျိုပစ်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးသားများကို ဝါးစားရင်း အောက်ခွန်းက လေဟာနယ်ထက်တွင် ပျံသန်းကာ ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော အမုန်းတရားများ တောက်ပနေ၏။

"ဒီနေ့ ဒီဘုရင် လွတ်ပြီမို့လို့ မင်းတို့ ခေါင်းတုံးတွေကို အကုန် သတ်ပစ်မယ်... နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အရှက်ကွဲမှုတွေအတွက် လက်စားချေမယ်"

အောက်ခွန်း လွတ်မြောက်လာပြီး အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော အောက်ခွန်းက လေဟာနယ် တစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်ထား၏။ သူ၏ ဧရာမ ကိုယ်ထည်ကြီးက ပေသုံးရာကျော် ရှည်လျားပြီး ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး တစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အကြေးခွံများပေါ်တွင် သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း ဤနေရာရှိ မည်သူကမျှ သူ့ကို အထင်သေးရဲခြင်း မရှိပေ။ ဝူချန်၏ မျက်နှာက တုန်လှုပ်သွားပြီး ယနေ့ ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း၏ အဆုံးသတ်ကို သူ ကြိုတင် မြင်ယောင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဘုန်းကြီးအိုကြီး သုံးပါးကမူ ချက်ချင်း အစီအရင် ဖွဲ့စည်းလိုက်သည့်အလား အတူတကွ ရပ်လိုက်ကြသည်။

"မိစ္ဆာကောင်... နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ တရားပြခဲ့တာတောင် မင်းရဲ့ တိရစ္ဆာန် စိတ်က မပျောက်သေးဘူးပဲ... မင်း သေသင့်တယ်"

"မိစ္ဆာနဂါး... မင်း အသိတရား ရှိရင် အခုချက်ချင်း နဂါးလှောင်တွင်းထဲ ပြန်ဝင်သွား... မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ငါတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီကလိုပဲ မင်းကို အရွတ်ဆွဲ အရေခွံခွာပြီး အစာအဖြစ် ဝါးမျိုပစ်မယ်"

ဘုန်းကြီးအိုကြီး နှစ်ပါးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

အောက်ခွန်းက ဧရာမ နဂါးခေါင်းကြီးကို မော့ကာ မီးပုံးတမျှ ကြီးမားလှသော မျက်လုံးနီကြီးများဖြင့် ကြည့်ရင်း လူလို စကားပြောလိုက်သည်။

"အစာ ဟုတ်လား... ဟားဟားဟား... ဒီနေ့ မင်းတို့ကမှ ငါ့ရဲ့ အစာတွေပဲ"

ဘေးပတ်လည်ရှိ သွေးပင်လယ်ကြီး လှိုင်းထနေပြီး ချီမိသားစုမှ အကြီးအကဲ နှစ်ဦးကလည်း အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖော်ထုတ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်လျက် ကျန်းချဲ့၏ နောက်တွင် မည်သည့် စကားမှ မဆိုဘဲ ရပ်နေကြသည်။ ကျန်းချဲ့က ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းသွားပြီး ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ယင်ယန် မိစ္ဆာမီးတောက်များ ဝန်းရံလျက် ဝူချန်ကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်ကာ ခံစားချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့... ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးမယ်”