အခန်း ၂၀၁

အခန်း (၂၀၁) - ငါ ခဏလောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဦးမယ် (၁)

အနှစ်နှစ်ဆယ်တိုင်တိုင် မသိနားမလည်မှု၊ ရှုပ်ထွေးမှု၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ ဝေဒနာများနှင့်အတူ အသက်ရှင်လိုသော်လည်း မရှင်နိုင်၊ သေလိုသော်လည်း မသေနိုင်သည့် လေးလံလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုများကြားတွင် နောက်ဆုံး၌ လွတ်မြောက်မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့လေသည်။

လျန့်ပေချန်း၏ဓားသိုင်းပညာသည် ပိုမို၍ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ စီးဆင်းလာပြီး စိတ်အလိုကျ လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်အသုံးပြုနိုင်လာ၏။

ဓားကိုဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင် မြင့်မားလှသော အစိမ်းရောင်တောင်တန်းကြီးတစ်ခု မြေပြင်မှ ရုတ်တရက်ထိုးထွက်လာသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

ဓားကိုပြန်ချလိုက်ချိန်တွင်မူ နေဝင်ရီတရောအချိန်၌ မြစ်ရှည်ကြီးတစ်စင်းစီးဆင်းနေပြီး နေဝင်ကာ လထွက်လာသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

လှုပ်ရှားမှုနှင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုတို့၏ အပြန်အလှန်အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ပြီးပြည့်စုံလှပြီး ထိုက်ဟန်ဓားရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း ပိုမို၍ သန့်စင်ကြည်လင်လာချေသည်။

ချူချင်းသည်လည်း မကြုံစဖူးစိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိလက်ထဲမှဓားကို ပိုမို၍ ကျွမ်းကျင်သွက်လက်စွာ ကိုင်တွယ်လာနိုင်သည်ကို သိရှိလိုက်၏။

မူလက အပေါ်ယံသာသိပြီး အတွင်းကျကျ နားမလည်ခဲ့သောအရာများသည် တဖြည်းဖြည်းချင်းပြောင်းလဲလာပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အနှစ်သာရများကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်လာပေသည်။

တိုက်ပွဲကို ဘေးမှကြည့်ရှုနေကြသူများမှာမူ ပိုကြည့်လေ ပို၍အံ့အားသင့်ထိတ်လန့်လာလေဖြစ်ပြီး ပိုကြည့်လေ ပို၍လေးစားအားကျလာလေ ဖြစ်ကြ၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့အနှစ်နှစ်ဆယ်က ထိုက်ဟန်ရဲ့ နံပါတ်တစ်ဓားသမားပီသပါပေတယ်... သူသာ တောင်တန်းတွေဆီမသွားခဲ့ဘဲ ဒီအနှစ်နှစ်ဆယ်ကို အလဟဿမဖြုန်းတီးခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့ရဲ့အောင်မြင်မှုတွေက အကန့်အသတ်မရှိဖြစ်နေမှာပဲ..."

"ထိုက်ဟန်ရဲ့ နံပါတ်တစ်ဓားသမားရဲ့ ထက်မြက်တဲ့အရှိန်အဝါကို မြင်တွေ့ခွင့်ရတာက တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိလှပါတယ်..."

"လျန့်ပေချန်းရဲ့ဓားပညာက ထိုက်ဟန်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်တာကိုတော့ ကျွန်တော်နားလည်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီသခင်လေးသုံးက ဘာလို့ဒီလောက်အထိ ကျွမ်းကျင်နေရတာလဲ... သူက အသက်ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ..."

"သူ့ရဲ့ဓားပညာက တိုက်ပွဲအတွင်းမှာတင် အဆက်မပြတ်တိုးတက်နေတာပဲ... လျန့်ပေချန်းက သခင်လေးသုံးကို ယမမင်းအမိန့်တော်ဖယ်ရှားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်နေတာ... ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ တစ်သက်တာကျင့်ကြံမှုကို အသုံးပြုပြီး သခင်လေးသုံးရဲ့ဓားပညာကို မြှင့်တင်ပေးနေတာပဲ..."

"ဒီတိုက်ပွဲပြီးရင် သခင်လေးသုံးရဲ့နာမည်က သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးမှာ ဟိုးလေးတကျော်ဖြစ်သွားတော့မှာ သေချာတယ်..."

ပျန်းချန်နှင့်အခြားသူများသည်လည်း ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ဤတိုက်ပွဲကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြ၏။

"ထိုက်တန်တဲ့ ပြိုင်ဘက်၊ ထိုက်တန်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေပါပဲ..."

ပျန်းချန်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"လျန့်ပေချန်းက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဆိုရင်... သခင်လေးသုံးကိုရော ခင်များတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ..."

အမြဲတမ်း 'အသေးအဖွဲကျွမ်းကျင်မှု'ဟုသာ နှုတ်ဖျားက မချတမ်းပြောလေ့ရှိသော မော့တူရှင်းပင်လျှင် တစ်ခဏမျှစကားမပြောနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားရလေသည်။

ဟွာကျင်နျန်းကမူ အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်၏။

"အသက်နှစ်ဆယ်တောင် မပြည့်သေးဘဲနဲ့ ဒီလောက်အထိ မြင့်မားတဲ့ သိုင်းပညာအရည်အချင်း ရှိနေတာပဲ...

သခင်လေးသုံးကို နောက်ထပ်ဆယ်နှစ်လောက်သာ အချိန်ပေးလိုက်ရင်... တစ်လောကလုံးမှာ သူ့ကို ဘယ်သူယှဉ်နိုင်ပါဦးမလဲ..."

"ဆယ်နှစ်..."

ပျန်းချန်က စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ဆယ်နှစ်အထိ အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်ပါအံ့နည်း။

ချူချင်းသည် ယခုအချိန်အထိ မိမိ၏အစွမ်းအစကို အပြည့်အဝ ထုတ်မသုံးရသေးသည်ကို သူကောင်းကောင်းသိရှိထား၏။

သူ့၏ ရေခဲဖုံးလွှမ်းနေသော လက်သီးသိုင်းပညာသည် ယခုအချိန်အထိ အစွမ်းအစစ်အမှန်ကို ထုတ်မပြရသေးသကဲ့သို့ ယခင်က သူအသုံးပြုခဲ့သော အလွန်အစွမ်းထက်သည့် လက်ဝါးသိုင်းပညာကိုလည်း ထည့်မပြောလိုတော့ပေ။

သူ၏သရဲတစ္ဆေများပင် တုန်လှုပ်စေသည့် လျင်မြန်လှသောဓားပညာနှင့် မြင်သူတိုင်းမမေ့နိုင်တော့မည့် ပျံလွှားဓားမြှောင်ကိုသာ စဉ်းစားကြည့်ပါလော။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်ခိုင်းမည်ဆိုပါက လျန့်ပေချန်းမှာ ပို၍ပင် မြန်မြန်သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"အများဆုံး သုံးနှစ်ပဲ..."

ပျန်းချန်က ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"အများဆုံး သုံးနှစ်အတွင်းမှာ သခင်လေးသုံးက ဧကရာဇ်သုံးပါးနှင့် အရှင်သခင်ငါးပါးများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

ပျန်းချန်၏ ဤမျှအထိရဲတင်းလှသော စကားများကိုကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟွာကျင်နျန်းပင်လျှင် အံ့အားသင့်ကာ အသက်ရှူမှားမတတ်ဖြစ်သွားရလေသည်။

မော့တူရှင်းသည်လည်း မိမိ၏ဓားလက်ကိုင်ကို ဖွဖွလေးဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းမှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

ပျန်းချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... မင်းက သခင်လေးသုံးနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ချင်သေးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ဟွန်း... မင်း ဘာမှမသိပါဘူး..."

မော့တူရှင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့သိုင်းပညာက အခုအချိန်မှာ မဆိုးဘူးဆိုပေမဲ့ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီးရှိသေးတယ်..."

ပျန်းချန်မှာ ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက်ဖြစ်သွားရပြီး မိမိ၏အစ်ကိုကြီးမှာ အမြဲကြွားဝါလွန်းသည်ဟုသာ တွေးတောမိလေသည်။

သူတို့၏ဆရာဖြစ်သူချွေ့ပုနူ ယနေ့ ဤနေရာတွင်ရှိနေပြီး လျန့်ပေချန်း၏နေရာတွင် အစားထိုးတိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင် ရလဒ်ကို တိုက်ခိုက်ပြီးမှသာ သိရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ချူချင်းသာ အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက မိမိ၏ဆရာအတွက် ပြင်ဆင်ပေးနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ အကောင်းစား ရွှေနံသာသစ်သားအခေါင်းတစ်လုံးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်ဟု ပျန်းချန်ခံစားမိ၏။

သို့သော် ပျန်းချန်သည် မော့တူရှင်း၏စကားများနှင့် အမူအရာများကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဟွာကျင်နျန်းတစ်ဦးတည်းသာ မော့တူရှင်းကို သံသယစိတ်ဖြင့်ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် တကယ်ပင် ထိုမျှအထိ အစွမ်းအစများကို ဖုံးကွယ်ထားသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပါသလော။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် မော့တူရှင်း၏တိုးတိုးရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"တကယ် နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ..."

အဘယ်ကြောင့် နှမြောစရာကောင်းပါသနည်း။

ဟွာကျင်နျန်းက မေးမြန်းရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တိုက်ပွဲကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှ အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်သံများ ပျံ့လွင့်လာချေသည်။

သူအမြန်မော့ကြည့်လိုက်ရာ လျန့်ပေချန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့တက်လှမ်းမည့် လှေကားတစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်းလှမ်းတက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ခြေထောက်များသည် မြေပြင်မှကွာလှမ်းသွားပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် တစ်လှမ်းချင်းစီ လှေကားထစ်ကဲ့သို့ လှမ်းတက်နေကာ ခုနစ်လှမ်းမြောက်ပြီးနောက်တွင်မူ မမြင်ရသော ဓားစွမ်းအင်ခုနစ်ခုသည် သူ့နောက်ကျောတွင် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လျန့်ပေချန်းသည် မြေကမ္ဘာပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသော ဓားနတ်ဆိုးတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် ချူချင်း၏ဓားပညာကို သိသိသာသာတိုးတက်စေရုံသာမက လျန့်ပေချန်း၏ဓားပညာကိုပါ အသွင်သစ်တစ်ရပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့၏။

သူသည် လက်ထဲမှဓားရှည်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ချူချင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

သူ့နောက်ကွယ်မှ ဓားစွမ်းအင်ခုနစ်ခုသည် ဝုန်းခနဲထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ဓားစွမ်းအင်ခုနစ်ခုသည် အပြန်အလှန်အားဖြည့်ပေးကာ အင်းကွက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓားချက်များ၏အရှည်နှင့် အမြန်နှုန်းမှာ ကွဲပြားလှကာ ကောင်းကင်ပြင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချူချင်းဆီသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

ချူချင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထက်မြက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွား၏။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး ခုနစ်ချက် ဆက်တိုက်ထိုးနှက်လိုက်ပေသည်။

ဤထိုးနှက်ချက်ခုနစ်ခုအနက် သုံးချက်မှာဖြောင့်မတ်ပြီး သုံးချက်မှာဆန်းပြားလှသော်လည်း ဓားချက်တိုင်းတွင် သိမ်မွေ့နက်နဲလှသော ကွဲပြားမှုများ ပါဝင်နေ၏။

ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါကို အပြင်ပန်းတွင်မပြသဘဲ အတွင်းစိတ်တွင်သာ ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မင်ယွိကျမ်းစာ၏စွမ်းအားနှင့် ကိုက်ညီစွာပင် စုစည်းထားကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားခြင်းမရှိသော်လည်း ထာဝရတည်ရှိနေမည့်အလား ရှိပေသည်။

ဓားချက်ခြောက်ချက်သည် ဓားစွမ်းအင်ခြောက်ခုကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးကိုဖြစ်ပေါ်စေကာ ပြန့်ကျဲသွားသော ဓားစွမ်းအင်များသည် ကောင်းကင်ပြင်ရှိ ကန့်လန့်ကာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ဤသည်က ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေရသော ကြည့်ရှုသူများကို ဆွဲဆောင်နေပေသည်။

ချူချင်းသည် ထိုအလင်းကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားပြီး ခုနစ်ချက်မြောက်ဓားချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

ဤဓားချက်သည် ယခင်ခြောက်ချက်၏ အရှိန်အဟုန်အားလုံးကို ပေါင်းစပ်ထားပြီး ၎င်း၏ဓားချက်သည် လေဟာနယ်ကို လင်းထိန်သွားစေကာ နောက်ဆက်တွဲပုံရိပ်ယောင်များစွာကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ခုနစ်ချက်မြောက်ဓားစွမ်းအင်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွား၏။

သို့သော် ထိုဓားစွမ်းအင်သည် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

ချူချင်း၏မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ဓားချက်သည် လျှပ်တပြက်လင်းလက်သွားကာ လျန့်ပေချန်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အတားအဆီးမရှိ ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

ဓားချက်သည် ခန္ဓာကိုယ်၏အလယ်ဗဟိုမျဉ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြတ်သန်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တကယ်မထိမိသော်လည်း ၎င်း၏ထက်မြက်လှသောအစွမ်းကိုမူ အပြည့်အဝပြသပြီးဖြစ်၏။

လျန့်ပေချန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံးတုန်လှုပ်သွားပြီး လေထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းပြုတ်ကျလာလေသည်။

ချူချင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လျန့်ပေချန်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖမ်းယူရန် လက်လှမ်းကာ လေဟာနယ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်၏။

ထိုသူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။

လျန့်ပေချန်း၏မျက်နှာတွင်မူ အပြုံးတစ်ခုရှိနေဆဲပင်။

"ပြောင်းလဲမှုခုနစ်ခုကို... မင်းနားလည်ရဲ့လား..."

"...အပြည့်အဝနားလည်ပြီလို့ မပြောရဲပေမဲ့ လမ်းကြောင်းကိုတော့ မြင်လိုက်ရပါပြီ..."

ချူချင်းက ခေါင်းကိုအနည်းငယ်စောင်းကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။

လျန့်ပေချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်းရဲ့အရည်အချင်းက တကယ်ကို ထူးချွန်လှတယ်... ဒီဓားသိုင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကွဲပြားမှုတွေရှိတာမို့လို့ ကျွမ်းကျင်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲတယ်…”

“စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းလေး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေရင်တော့ ဒီဓားရဲ့အနှစ်သာရကို နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

“ငါက ဒီတိုက်ပွဲကိုအသုံးချပြီး ဓားရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို မင်းနားလည်အောင် သင်ကြားပေးတာ... ဒါက ငါ့အတွက် စိတ်ကြည်လင်အောင် ကူညီပေးတဲ့အတွက် မင်းကို ကျေးဇူးဆပ်တာပဲ…”

“မင်းလက်ထဲမှာ သေရတာက... ယမမင်းအမိန့်အောက်မှာ အသက်ဓာတ်တွေ ခမ်းခြောက်ပြီး သေရတာထက်စာရင် အများကြီးပိုကောင်းပါတယ်…”

“ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်လိုက်တာက မင်းအတွက်... ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်…”

“မင်း... သတိထားရမယ်... အဲဒီတုန်းက အဲဒီလူက လော့ချန်အိမ်တော်နားမှာ ရှိနေသင့်တယ်..."

သူသည် အစပိုင်းတွင် စကားပြောရန် ခွန်အားရှိနေသေးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ပိုမို၍အားနည်းလာချေပြီ။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ချူချင်း၏ဓားချက်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်၏။ သူ၏ နက်ရှိုင်းလှသော အတွင်းအားကြောင့်သာ ဤမျှအထိအသက်ရှူနိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူသာဆိုပါက ထိုနေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားပြီးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။