အခန်း ၂၀၄

အခန်း (၂၀၄) - သူ့ကို ကြိုးတုပ်လိုက်ကြစမ်း (၂)

အကယ်၍ စစ်မှန်သော ပညာရှင်တစ်ဦးက သူ့ကိုဖမ်းဆီးရန် ရည်ရွယ်ထားပါက တစ်ဦးတည်းလာရောက်၍ အငွေ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့ဆိုပါက သူ့အနေဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် အလွန်ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချူချင်းအတွက်မူ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ လှည့်စားမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် တစ်ဖက်လူက အပြောင်းအလဲကို ရိပ်မိသွားပြီး အလျင်စလို ချဉ်းကပ်ရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ လူတစ်စုကို စုစည်းထားခြင်းဖြင့် ပြဿနာကိုရိပ်မိရုံသာမက ပြင်ဆင်မှုများလည်း ပြုလုပ်ထားကြောင်း တစ်ဖက်လူကို ပွင့်လင်းစွာ အသိပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပညာရှင်တစ်ဦး၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရမူ အနည်းဆုံးတော့ နျဲ့ကျင့်ထိုင်တွင် ပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိရှိနိုင်ရန် အန္တရာယ်ကို စွန့်စား၍ စမ်းသပ်လာနိုင်ပေသည်။

ထိုလူပေါ်လာသည်နှင့် ချူချင်းသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

အချိန်များမှာ တရွေ့ရွေ့ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ရို၏မျက်နှာတွင်မူ တင်းမာသော အရိပ်အယောင်များ မတွေ့ရဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏မျက်လုံးများက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသောအရာများကို ရှာဖွေနေပုံရသည်။

ချူချင်းသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် ဝမ်ဖူစန်းက သူ့အား ပြောပြခဲ့သော အနံ့ခံအာရုံနှင့် ပတ်သက်သည့် အခြေအနေများကို သတိရသွားမိသည်။

သူသည် ဝမ်ရို၏သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သော်လည်း ဤနေရာမှာ သင့်တော်သောနေရာမဟုတ်ပေ။

ရှုရှီအချိန်သို့ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

စီယဲ့သည် ချူချင်းကို လှည့်မကြည့်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်လာမိသည်။

ချူချင်းသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး စိတ်အေးအေးထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း လူကကြိုးစားသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံကသာ ဆုံးဖြတ်ပေလိမ့်မည်။

မည်သည့်အစီအစဉ်မဆို ကျရှုံးနိုင်ခြေရှိသဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုအပ်ပေ။

ထို့ပြင် သူသည် ယနေ့တွင် ထိုလူမလာရောက်လျှင်ပင် တစ်စုံတစ်ခုကိုရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှုရှီအချိန်သို့ရောက်ရှိသွားပြီး တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စီယဲ့အနေဖြင့် ထိုလူ ယနေ့လာရောက်တော့မည်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချောင်ချိုးဖူ၏စာထဲတွင် ရေးသားထားသည့်အတိုင်း ထိုလူသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်ကာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားပြီး ဆံပင်အရောင်မှာ အနည်းငယ်နီရဲနေသည်။

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် သေမင်းကဲ့သို့ အေးစိမ့်ငြိမ်သက်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး ထွက်ခဲ့ကြ... ငါ မေးချင်တာလေးတွေ ရှိလို့..."

ချူချင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ကူးရရှိသွားကာ အတွင်းအားလှည့်ပတ်မှုကို တမင်တကာ တစ်ချက်မျှရပ်တန့်လိုက်ရာ အတွင်းအားအငွေ့အသက်များ ချက်ချင်းယိုစိမ့်သွားတော့သည်။

ထိုလူသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိုအငွေ့အသက်ကို ချက်ချင်းဖမ်းယူမိသွားပြီး ခြေလှမ်းများအောက်တွင် လေပင်မတိုက်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ့ရှေ့သို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ယနေ့ဝိုင်းရံထားသော အဝန်းအဝိုင်းမှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး ချူချင်းနှင့် ထိုလူ၏အကွာအဝေးမှာ ပေတစ်ရာ့ငါးဆယ်ကျော် ကွာဝေးသည်။

သူ၏ခြေလှမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မမြင်ရဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဤမျှဝေးကွာသော အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိုယ်ဖော့သိုင်းပညာကို မြင်တွေ့ဖူးရန် မဆိုထားနှင့် ကြားပင်မကြားဖူးချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုလူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုမှာ ချူချင်းဆီသို့ ချက်ချင်းပျံသန်းလာခဲ့သည်။

ထိုအရာဝတ္ထုပျံသန်းလာစဉ်အတွင်း စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေသော အသံစူးစူးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံလှိုင်းများပျံ့နှံ့သွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုန်းကွယ်နေသူများမှာ ချက်ချင်းပင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး စီယဲ့၏မျက်နှာတွင်လည်း နာကျင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဝမ်ရိုမှာမူ မည်သည့်အမူအရာမျှ ရှိမနေပေ။ သို့သော် ဤမိန်းကလေးမှာ မူလကတည်းက စိတ်ခံစားချက်နည်းပါးပြီး အမူအရာကင်းမဲ့သူဖြစ်သဖြင့် နာကျင်နေလျှင်ပင် သူမ၏မျက်နှာတွင် အပြောင်းအလဲ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ချူချင်းတွင် မင်ယွိကျမ်းစာ၏ အကာအကွယ်ရှိနေသဖြင့် ထိုအသံမှာ စူးရှပြီး ဦးနှောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှုမရှိပေ။

သူသည် ထိုသူတောင်းစားအိုကြီး ပြောကြားခဲ့ဖူးသော စကားများကို ချက်ချင်းသတိရသွားမိသည်။

‘ဝိညာဉ်လိုက်ရှာအစောင့်... ဆန်းချင်း…’

'ကိုယ်ဖော့သိုင်းပညာက တစ္ဆေတစ်ရာခရီးစဉ်နဲ့ တစ္ဆေငိုနတ်ဘုရားဟစ်ကြွေး ဆယ့်သုံးအပ်သိုင်း...'

ထိုအတွေးများအားလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ချူချင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကိုလှည့်ကာ လက်ဖဝါးထဲတွင် မင်ယွိကျမ်းစာ၏အတွင်းအားကို တိတ်တဆိတ် လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး လှည့်ပတ်စဉ်အတွင်း ထိုအရာဝတ္ထုကို လက်ဖဝါးထဲသို့ ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

သူ၏နှုတ်မှလည်း ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုလူသည် ချူချင်းတွင် လျှို့ဝှက်လှည့်ကွက်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားဘဲ ထိုအသံကိုကြားရသောအခါ အပ်ထိမှန်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ချူချင်း၏ရင်ဘတ်ဆီသို့ ချက်ချင်းလက်လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုလက်ချက်မှာ ရောက်ရှိလာတော့မည့်အချိန်တွင် ချူချင်းသည် ရုတ်တရက် လက်ဖြင့် စက်ဝိုင်းပုံဆွဲကာ လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။

မာနနဂါးရဲ့နောင်တ...

နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ အေးစိမ့်သောနှင်းခဲများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖြူဖွေးသော နဂါးပုံသဏ္ဌာန်စွမ်းအားများ အပြည့်အဝ မပေါ်လွင်မီမှာပင် ထိုလူ၏လက်ဖဝါးနှင့် တိုက်မိသွားတော့သည်။

ထိုလူ၏မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများထဲရှိ အေးစိမ့်ငြိမ်သက်မှုများမှာ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

"ယုတ်မာလိုက်တာ..."

ချူချင်း၏လုပ်ရပ်မှာ အလစ်တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် မခြားပေ။

ထိုလူသည် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုအတွင်း မိမိ၏စကားတစ်ခွန်းကြောင့် အတွင်းအားအငွေ့အသက်များ ယိုစိမ့်သွားသောသူက ဤမျှအထိ ကောက်ကျစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သိုင်းပညာ အလွန်မြင့်မားပါလျက်နှင့် တမင်တကာ အားနည်းဟန်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူချင်း၏ဤလက်ဝါးချက်မှာ အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက တိုက်ကွက်ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်မမီတော့ပေ။

အတွင်းအားကိုပြန်လည်စုစည်းရန် ပြင်သော်လည်း အတွင်းအားများ လက်ဖဝါးသို့ မရောက်ရှိမီမှာပင် ချူချင်း၏လက်ဝါးစွမ်းအားနှင့် မင်ယွိကျမ်းစာ၏အတွင်းအားတို့က ပိတ်ဆို့ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ အတားအဆီးများကို ချိုးဖျက်ကာ တစ်ဖက်လူက အတွင်းအားကို မစုစည်းနိုင်သော အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ သွေးကြောများအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ နဂါးဟိန်းသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထိုပုံရိပ်မှာ ထိမိရုံမျှဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး နောက်သို့လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူပြောနိုင်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသောစကားမှာ "ယုတ်မာ..."ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဤဖြစ်စဉ်မှာ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် တစ်ဖက်လူသည် ထိုစကားလုံးကိုပင် အဆုံးသတ်အောင် မပြောနိုင်ခဲ့ဘဲ လေပေါ်တွင် လွင့်ပျံနေစဉ် ထိုအသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ချူချင်းသည် သူဆဲဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ လူသတ်သမားများမှာ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန်သာ စိတ်ဝင်စားကြသည်။

သူ၏ခြေလှမ်းများ လှုပ်ရှားသွားရာ မီးခိုးပြာတစ်စိုင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဤနေရာရှိလူများမှာ သူ မည်သို့လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မရိပ်မိလိုက်မီမှာပင် ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူနှင့် အကွာအဝေးကိုဖြတ်ကျော်ကာ သူကျဆင်းမည့် နေရာသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူသည် ညာဘက်လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ရာ လက်သီးပေါ်တွင် နှင်းခဲများဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဆီးနှင်းများ ဝဲပျံသွားသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်နှင်းခဲလက်သီးသိုင်းထဲမှ ဆီးနှင်းများဝဲပျံခြင်းသိုင်းကွက်ပင် ဖြစ်သည်။

လက်သီးချက်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ ခန္ဓာကိုယ်မလှည့်နိုင်မီမှာပင် သူ၏ခါးဆီသို့ တိုက်ရိုက်ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။

ဂျောက်ခနဲ အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ဤလက်သီးချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ထိုလူ၏ကျောရိုးကို တိုက်ရိုက်ကြေမွသွားစေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုလူသည် လေပေါ်တွင် လည်ပတ်ကာ ထပ်မံလွင့်ထွက်သွားပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချူချင်းသည် ထပ်မံလှုပ်ရှားခြင်းမရှိတော့ဘဲ လေပေါ်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လည်ပတ်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူသည် ခါးမတ်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ ထိုနေရာတွင်မှောက်လျက် လဲလျောင်းကာ သွေးများကို အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်နေရတော့သည်။

ဤဖြစ်စဉ်မှာ ပြောရသည်မှာ ရှုပ်ထွေးသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ချူချင်း၏ ရှေ့သို့ရောက်ရှိလာသည်နှင့် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်နှက်ခံရကာ လွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် ချူချင်းက နောက်ကွယ်မှကပ်လျက် လိုက်ပါကာ လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံထိုးနှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အလွန်လျင်မြန်လှသဖြင့် ဤနေရာရှိလူများ သတိပြုမိသွားချိန်တွင် တိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စီယဲ့သည် ချူချင်းကိုကြည့်ရန်ပင် အချိန်မရဘဲ ထိုလူ၏အနီးသို့ အမြန်သွားကာ အသက်ရှူသံနှင့် သွေးကြောများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှကြာပြီးနောက် ထိုလူမသေသေးကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ချူချင်းသည် လက်ဦးမှုယူရာတွင် အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏အသက်ကို ချက်ချင်းနုတ်ယူရန် ပြင်းထန်သော သတ်ကွက်ကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုသို့ဆိုလျှင်ပင် ထိုလူမှာ အသက်ဝက်ခန့် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ စီယဲ့သည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ဆေးလုံးကိုထုတ်ယူ၍ ထိုလူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ချူချင်းကိုကြည့်လိုက်ရာ သူသည် လက်ထဲရှိအရာဝတ္ထုကို သေသပ်စွာ ကြည့်ရှုနေသည်။

၎င်းမှာ သုံးလက်မခန့် ရှည်လျားသော အနက်ရောင်သံအပ်တစ်ချောင်း ဖြစ်သည်။ အပ်ဟုဆိုသော်လည်း ဤအရှည်မှာ စူးတစ်ချောင်းနှင့် မခြားပေ။

၎င်း၏ကုန်ကြမ်းမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ ကိုင်တွယ်လိုက်သည်နှင့် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစိမ့်လှသည်။

ထိပ်ဖျားမှာ အလွန်ထက်မြက်သော်လည်း အဆိပ်လူးထားခြင်း မရှိပေ။

အမြီးပိုင်းတွင်မူ ဦးခေါင်းခွံပုံစံထွင်းထုထားပြီး အတွင်းပိုင်းမှာ အခေါင်းပွဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ချောင်ချိုးဖူ၏ရှန်ယင်ဓားနှင့် သဘောတရားချင်း တူညီပြီး အတွင်းပိုင်း အခေါင်းပွဖွဲ့စည်းပုံမှတစ်ဆင့် အသံလှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်ကာ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူချင်းသည် ခေတ္တမျှကြည့်ရှုပြီးနောက် ထိုအပ်ကိုကိုင်ဆောင်ကာ ထိုလူ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုလူသည်လည်း ချူချင်းကိုကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ယုတ်မာတဲ့... လူယုတ်မာ..."

သူသည် သိုင်းပညာ အလွန်မြင့်မားပါလျက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင်မူ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှမရှိသော တိုက်ကွက်တစ်ကွက်ကိုသာ ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

ချူချင်း၏လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ရှုံးနိမ့်မှုမှာ အလွန်စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ချူချင်းသည် ပြုံးလိုက်သည်။

“သူ့ကို ကြိုးတုပ်လိုက်ကြစမ်း…”