အခန်း ၂၁၀

အခန်း (၂၁၀) - တစ္ဆေဧကရာဇ်၏ တားမြစ်မိန့် (၂)

ဤသို့စဉ်းစားပြီးနောက် ချူချင်းသည် စိတ်အေးသွားကာ တာဝန်ကိုလက်ခံရန် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

[တာဝန် - သတ်ဖြတ်ခြင်းအမိန့်တော်]

[လက်ရှိတိုးတက်မှု - သုည။]

[တာဝန်ဆုကြေး (၁) - စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်နိုင်သော သိုင်းပညာ ရတနာသေတ္တာများထဲမှ တစ်ခုကိုရွေးချယ်ခွင့်။]

[တာဝန်ဆုကြေး (၂) - ရတနာသေတ္တာ အဆင့်မြှင့်တင်ခွင့်တစ်ကြိမ်။]

[လက်ရှိရွေးချယ်နိုင်သော ရတနာသေတ္တာ - မရှိပါ။]

ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ယခင်နှင့် ကွာခြားမှုမရှိဟု ထင်ရပေသည်။

သို့သော် ချူချင်းက သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ကွာခြားချက်ကိုသတိပြုမိသွား၏။

'ဆုကြေးနှစ်ခုလား...'

'ရတနာသေတ္တာ အဆင့်မြှင့်တင်ခွင့်... ဆိုလိုတာက ဒီအခွင့်အရေးကိုသုံးပြီး ရမဲ့သိုင်းပညာရဲ့ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်နိုင်တာပေါ့...'

'ကျပန်းရွေးချယ်ရဦးမှာဆိုပေမဲ့ ကျပန်းရတဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးက ကောင်းတာ‌တွေပဲ ဖြစ်လာမှာလား...'

ချူချင်းသည် မိမိ၏အသက်ရှူသံများ အနည်းငယ်မြန်ဆန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏စနစ်သည် အမြဲရိုးရှင်းလွန်းလှပြီး အချို့နေရာများတွင် အလွန်ပင် ပေါ့ဆလှပေသည်။

သို့သော် လှုံ့ဆော်ပေးသော တာဝန်များကမူ အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းပြားလှပေသည်။

ယခင်သတ်ဖြတ်ခြင်းအမိန့်တော်က သူ့အား သိုင်းပညာရတနာသေတ္တာတစ်လုံးသာ ရွေးချယ်ခွင့်ပေးခဲ့၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အပိုဆုကြေးတစ်ခု တိုးလာခဲ့ချေပြီ။

သို့သော် ထျန်းကျီးတောင်ကြားထဲရှိ အစောင့်နှစ်ဦးနှင့် မင်းသားတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ဤတာဝန်ပြီးမြောက်ရန်မှာ ချူချင်းကိုယ်တိုင်ပင် မသိနိုင်ချေ။

အကယ်၍ မပြီးမြောက်နိုင်ပါက သူ့အနေဖြင့် ပိုမိုပင်ပန်းစွာလှုပ်ရှားရပေလိမ့်မည်။

ဤသို့စဉ်းစားနေစဉ် ဝမ်ဖူစန်း၏မေးမြန်းသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ထျန်းကျီးတောင်ကြားထဲက ပစ္စည်းတွေကို မင်းတို့ ဘယ်နေရာကိုရွှေ့လိုက်ကြတာလဲ..."

ဤမေးခွန်းက သာမန်ဆန်သော်လည်း ဝမ်ဖူစန်းသည် ပုရိကောင်းကင်စာလိပ်၏ မြေကမ္ဘာစာလိပ် မည်သည့်နေရာတွင်ရှိသည်ကို အဓိကသိရှိလိုကြောင်း ချူချင်းနားလည်ပေသည်။

သူသည် ဝမ်ရို၏အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဤအရာကိုလိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဆန်းချင်းသည် ဝမ်ဖူစန်းကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"လော့ချန်အိမ်တော်သခင်က ထျန်းကျီးရသေ့ရဲ့ ရတနာတွေကို လိုချင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"အဲဒီပစ္စည်းတွေ အခုဘယ်နေရာမှာ ရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မသိပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ယူပြီး အားလုံးကို ရှောင်ဟန်တောင်ကြားဆီပို့ဖို့ စီစဉ်ခဲ့ကြတာ..."

"ရှောင်ဟန်တောင်ကြား..."

ဝမ်ဖူစန်းသည် မျက်မှောင်တင်းတင်းကြုတ်လိုက်၏။

"လင်ပေ့က ရှောင်ဟန်တောင်ကြားလား..."

တောင်ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးကို ထုံထျန်းတောင်တန်းဖြင့် နယ်နိမိတ်ပိုင်းခြားထားပြီး မြောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်ဟူ၍ နှစ်ပိုင်းကွဲပြားပေသည်။

ထုံထျန်းတောင်တန်း၏မြောက်ဘက်ကို လင်ပေ့ဟုခေါ်ဆို၏။

အဘယ်ကြောင့် တောင်ဘက်တောင်တန်းနှင့် မြောက်ဘက်တောင်တန်းဟု မခေါ်ဆိုသနည်းဟူသည်ကိုမူ ချူချင်း မသိချေ။ ရှေးခေတ်ကတည်းက ဤသို့ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ထုံထျန်းတောင်တန်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အထီးကျန်ဆန်လှကာ ထျန်းရွှမ်တောင်၏အကိုင်းအခက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဂိုဏ်းငါးဂိုဏ်းထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ထျန်းယီဂိုဏ်းသည် ထုံထျန်းတောင်တန်း၏ခြေရင်းတွင် တည်ရှိ၏။

၎င်းသည် ထုံထျန်းတောင်တန်းကို စောင့်ကြပ်နေသော တံခါးဝသဖွယ် ဖြစ်ပုံရပေသည်။

ထုံထျန်းတောင်တန်းသည် ဖြတ်သန်းသွားလာ၍မရသော နေရာမဟုတ်သည့်အတွက် တောင်နှင့်မြောက်လည်း အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်မနေချေ။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ၎င်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သူအနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ပေသည်။

ထိုဒေသနှင့်ပတ်သက်၍ ကောလာဟလများစွာလည်း ရှိနေ၏။

အကြီးမားဆုံးသော ဒဏ္ဍာရီမှာ တစ္ဆေဧကရာဇ်မိုတို၏ တစ္ဆေဧကရာဇ်နန်းတော်သည် ထုံထျန်းတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် တည်ရှိသည်ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ထိုနေရာအကြောင်းကို သိရှိသူများပြားသော်လည်း အမှန်တကယ် သွားရောက်ဖူးသူအနည်းငယ်သာ ရှိ၏။

မည်သူမျှ တစ္ဆေဧကရာဇ်နန်းတော်သို့ အလျင်စလိုသွားရောက်ပြီး တစ္ဆေဧကရာဇ်မိုတိုနှင့် ရင်ဆိုင်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ချူချင်း၏ခရီးစဉ်သည် မူလကပင် လင်ပေ့ရှိ ထျန်းယင်းအိမ်တော်သို့သွားရောက်ရန် ဖြစ်သဖြင့် ထုံထျန်းတောင်တန်းသို့ သွားရောက်ရန်မှာ မလွဲမသွေဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

ဝမ်ဖူစန်း၏မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်ပင် တင်းမာသွား၏။

ချူချင်းသည် သူ၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဝမ်ဖူစန်းသည် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနှင့် မင်ကျောက်တို့ကို ယူဆောင်လာကာ ဆန်းချင်းကိုပြောလိုက်၏။

"မင်း ထျန်းကျီးတောင်ကြားထဲက အစီအမံတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောပြစမ်း... မင်းပြောတာကို ငါဆွဲမယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ဆန်းချင်းသည် မခုခံတော့ဘဲ ဝမ်ဖူစန်းမေးသမျှကို အကုန်ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အချက်အလက်အားလုံးကို ပြောပြပြီးနောက် ဝမ်ဖူစန်းသည် ဆွဲထားသောပုံကြမ်းကို ချူချင်းထံပေးလိုက်၏။

"ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ..."

"အခုပဲ သွားမယ်..."

ချူချင်းသည် ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒီကိစ္စက... နှောင့်နှေးလို့မရဘူး..."

ဝမ်ဖူစန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ငါ ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်... ငါတို့ ချက်ချင်းထွက်ကြမယ်... စီယဲ့..."

စီယဲ့သည် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာ၏။

"ဒီလူကို သေချာစောင့်ကြည့်ထား... ဘာအမှားမှမရှိစေနဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

စီယဲ့သည် ဦးညွှတ်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

ဆန်းချင်းသည် ဒေါသတကြီးပြောလိုက်၏။

"မင်း... မင်း ငါ့ကို ကတိပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ငါအကုန်ပြောပြရင် ငါ့ကို မြန်မြန်သေခွင့်ပေးမယ်လို့..."

"သေတာထက်စာရင် ဒုက္ခရောက်နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်... အခုတော့ သည်းခံလိုက်ဦး... မင်းသေဖို့အလှည့်ရောက်ရင် သေချာပေါက် မြန်မြန်သေခွင့်ပေးပါ့မယ်..."

ချူချင်းသည် သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး စိတ်အေးအေးထားရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"..."

ဆန်းချင်းသည် ယခုအခါ ကျေးဇူးတင်ရမည်လော၊ ဆဲဆိုရမည်လော မသိတော့ချေ။

ဤသို့သောနှစ်သိမ့်မှုမျိုးသည် မရှိတာထက်ပင် ပိုဆိုးလှပေသည်။

ခြံဝင်းထဲမှထွက်လာပြီးနောက် ဝမ်ဖူစန်းသည် ခြေလှမ်းများကိုရပ်တန့်လိုက်၏။

ချူချင်းသည် သူတွေးနေသည်ကို ခန့်မှန်းမိသဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ဟန်တောင်ကြားကိုလည်း ကျုပ်ကို အကူအညီတောင်းဖို့ မရည်ရွယ်ထားဘူး မဟုတ်လား..."

"..."

ဝမ်ဖူစန်း၏အတွေးများကို ချူချင်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သဖြင့် မကျေမနပ်ဖြင့် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း ငါ့သမီးအပေါ် မရိုးသားတဲ့စိတ်တွေ ရှိနေတုန်းပဲကို... ငါ့အတွက် ရှောင်ဟန်တောင်ကြားကို တစ်ခေါက်လောက်သွားပေးတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ကျုပ် ဘယ်တုန်းက သူမအပေါ် မရိုးသားတဲ့စိတ်ရှိခဲ့လို့လဲ... မဟုတ်ဘူး... ကျုပ် ဘယ်တုန်းက ဒီလိုစိတ်မျိုးရှိဖူးလို့လဲ..."

ချူချင်း၏မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွား၏။

"မရိုးသားတဲ့စိတ်မရှိဘဲနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လက်ကိုင်နေကြတာကို ငါကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့တာ... မင်းက ဟန်ဆောင်ချင်သေးတာလား..."

ဝမ်ဖူစန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်... ငါ့သမီးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဒီအတိုင်းထွက်သွားဖို့တော့ မစဉ်းစားနဲ့..."

"မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် သူမကို လက်ထပ်လိုက်စမ်း... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ လေးစားပေးမယ်..."

"..."

ချူချင်းသည် မျက်လုံးများကို ကောင်းကင်သို့လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူနှင့်ဆက်လက်ငြင်းခုံရန် ပျင်းရိလှသဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ခင်များမှာ မသွားနိုင်တဲ့ ဘာအခက်အခဲရှိနေလို့လဲ..."

ဝမ်ဖူစန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အင်္ကျီလက်ထဲမှ အမိန့်ပြားတစ်ခုကိုထုတ်ယူကာ ချူချင်းထံ ပေးလိုက်လေသည်။

ချူချင်းသည် ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မျက်လုံးများကျုံ့သွား၏။

"တစ္ဆေဧကရာဇ်အမိန့်ပြား..."

"ဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်း၊ ခန်းမသုံးခု၊ ဂိုဏ်းငါးဂိုဏ်းနှင့် အိမ်တော်တစ်ခုက နန်လင်မှာ အကြီးဆုံးအင်အားစုတွေလို့ ပြောကြပေမဲ့..."

"တောင်ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးကိုကြည့်ရင် အမြင့်မြတ်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ တစ္ဆေဧကရာဇ်မိုတိုပဲ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်က တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအမိန့်ပြားကို ငါ့ဆီလာပေးခဲ့တယ်..."

"ပြီးတော့ နောက်နှစ်အတွင်း နန်လင်ကနေ ထွက်ခွာလို့မရဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်... ဒါက တစ္ဆေဧကရာဇ်ရဲ့တားမြစ်မိန့်ပဲ..."

"ဒီတားမြစ်ချက်ကို ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်ရုပ်သိမ်းမလဲဆိုတာကိုတော့ အဲဒီလူက ငါ့ကိုမပြောပြခဲ့ဘူး..."

ဝမ်ဖူစန်းသည် ချူချင်းကိုကြည့်လိုက်၏။

"ဒီအမိန့်ပြားကို ငါတစ်ယောက်တည်းရခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ထင်တယ်... ဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်းလုံး၊ ခန်းမသုံးခု၊ ဂိုဏ်းငါးဂိုဏ်းနှင့် အိမ်တော်တစ်ခုတည်းကလည်း ဒီတားမြစ်ချက်ကို ရထားကြတာပဲ..."

"ဒါကြောင့် ပြီးခဲ့တဲ့သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ဘယ်အင်အားစုကမှ ထုံထျန်းတောင်တန်းကို မဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြဘူး..."

ချူချင်းသည် မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်လိုက်၏။

'လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်က ထပ်ပြီးလား...'

လွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်က ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းသည် လှုပ်ရှားမှုများကို စတင်ခဲ့ပေသည်။

လွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်က တစ္ဆေဧကရာဇ်မိုတိုသည် အင်အားကြီးဂိုဏ်းများ၏ ခေါင်းဆောင်များထံ တားမြစ်မိန့်များထုတ်ပြန်ခဲ့၏။

ဤကိစ္စရပ်သည် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုမဟုတ်သည်မှာ သေချာသလောက်ရှိပေသည်။

ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းနှင့် ဘုရင်သုံးပါး၊ ဧကရာဇ်ငါးပါးတို့အကြား တိုက်ပွဲသည် လွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်ကတည်းက စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

သို့သော် ဤအရာများကို သာမန်လူများမသိရှိကြရုံသာမက ဝမ်ဖူစန်းကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ပင်လျှင် မသိရှိခဲ့ချေ။

ချူချင်းသည် ပြီးခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူကြားသိခဲ့ရသော ကောလာဟလများကို ရုတ်တရက်သတိရသွား၏။

ရွှမ်ဧကရာဇ်ရှန်းချိုးယွီ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး တစ္ဆေဧကရာဇ်မိုတိုသည် တောင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ချေပြီ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ လှုပ်ရှားမှုမရှိခဲ့သော ဘုရင်သုံးပါးနှင့် ဧကရာဇ်ငါးပါးတို့သည် ပြောင်းလဲမှုအချို့ ကြုံတွေ့နေရပုံရှိပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ထိုသူတောင်းစားအိုကြီးအကြောင်းကို ပြန်လည်တွေးတောမိပြန်၏။

ထိုသူတောင်းစားအိုကြီးသည် ရှန်းချိုးယွီမဟုတ်နိုင်ဟု သူခန့်မှန်းထားသော်လည်း ဤလူသည် ရှန်းချိုးယွီနှင့် ပတ်သက်မှုရှိရပေမည်။

ဤအချက်က ချူချင်းအား လွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်ကတည်းက ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းတည်ရှိမှုကို ဘုရင်သုံးပါးနှင့် ဧကရာဇ်ငါးပါးတို့သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်ဟု သံသယဝင်စေပေသည်။

ထို့ပြင် ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့အကြားတွင် မည်သူမျှ မသိရှိသော တိုက်ပွဲတစ်ခု စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤအချက်ကိုစဉ်းစားရင်း ချူချင်းသည် စကားပြောရန်ပြင်လိုက်စဉ် လေထဲတွင် အဝတ်အစားများ တဖျပ်ဖျပ်လွင့်ပျံလာသော အသံကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရ၏။

သူနှင့်ဝမ်ဖူစန်းတို့သည် အသံလာရာဘက်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြရာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော စီချန်သည် လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"အိမ်တော်သခင်... သခင်လေးသုံး..."

"အခြေအနေမဟန်ဘူး... ထျန်းကျီးတောင်ကြားရဲ့တည်နေရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတွေက အိမ်တော်ထဲမှာ ရုတ်တရက်ပျံ့နှံ့သွားတယ်... အဲဒီလူတွေကို ဆက်မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး..."

ချူချင်းနှင့်ဝမ်ဖူစန်းတို့သည် အပြန်အလှန်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြ၏။

"တုံ့ပြန်မှုက အရမ်းမြန်တာပဲ…”