အခန်း ၃၈၅

Vol. 39 Ch. 385

အခန်း (၃၈၅) စီးပွားရေး လာရောက်ရှာဖွေခြင်း

ဆိုင်တွင် လက်ရှိအချိန်၌ အခြားဖောက်သည်များ မရှိသဖြင့် သူက ကျန်းယဲ့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ စကားစမြည် စတင်ပြောဆိုလေသည်။ "ဟေ့... မင်းက လူမှန်ကို လာမေးတာပဲ... အဲ့ဒီတုန်းက မြင်ကွင်းကို ပြောရရင် ရှန်းယန်မြို့တစ်ခုလုံးတောင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့တာ..."

သူက ကျန်းယဲ့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို အကဲခတ်လိုက်၏။ "မင်းရဲ့ အသံနေအသံထားကို ကြည့်ရတာ မင်းက မြို့ပြင်ကနေ လာတာမလား... အစ်ကိုကြီး..."

ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... နာမည်ကြီးလို့ ကြားဖူးနားဝရှိတာနဲ့ လာလည်တာပါ..."

"ဒါဆို မင်း နောက်ကျနေပြီ..." ဆိုင်ရှင်က သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ကာ ပြောလေသည်။ "အင်မော်တယ်က ဒီကို ဆင်းသက်ခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ... ရက်တွေကို ရေတွက်ကြည့်ရင် ဒီဆောင်းဦးပေါက်ဆိုရင် နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိတော့မယ်..."

"နှစ်နှစ်တောင် ရှိပြီလား..." ကျန်းယဲ့ နားလည်သွားခဲ့၏။

"သူဌေး... အဲ့ဒီတုန်းက အင်မော်တယ်ကို ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရတာလား..." ကျန်းယဲ့က စကားကို ဆက်၍ မေးလိုက်ပြန်သည်။

ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုများ ပေါ်လာခဲ့၏။ "မြင်တာပေါ့... တကယ် မြင်ခဲ့တာပါ... အရမ်းဝေးပေမဲ့ လူအုပ်ကြီးကြားထဲကနေ အင်မော်တယ်ကို တစ်ချက်တော့ မြင်လိုက်ရတယ်... အဲ့ဒီ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်တင်နဲ့တင် ငါ့ဘဝအတွက် တန်နေပါပြီ..."

သူက အသံကို နှိမ့်ကာ လျှို့ဝှက်သယောင်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြန်သည်။ "မင်းကို တစ်ခုပြောပြမယ်... အင်မော်တယ် ထွက်ခွာသွားပြီးကတည်းက လူအများအပြားက ရှန်းယန်ကို လာကြတယ်... အင်မော်တယ်နဲ့ ဆက်သွယ်ခွင့် ရမလားဆိုပြီးတော့ပေါ့... ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ ဒီလိုကံမျိုး ကြုံခဲ့ရတယ်လို့ မကြားမိဘူး..."

ကျန်းယဲ့က စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။ "မင်း စိတ်ဝင်စားရင် အင်မော်တယ် ထွက်ခွာသွားခဲ့တဲ့... အဲ့ဒီနေရာနဲ့ သူတို့ ခဏခဏ သွားလေ့ရှိတဲ့ ဆိုင်တွေကို သွားကြည့်လို့ရတယ်... အဲ့ဒီနေရာတွေကို လူတွေ အများကြီး သွားကြတယ်... အင်မော်တယ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ချီကို ရပြီး ကံကောင်းစေတယ်လို့ ပြောကြတယ်လေ..."

ဝမ်တန်စားရင်း ဆိုင်ရှင်၏ အရင်တုန်းကအကြောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြနေသည်များကို ကျန်းယဲ့က နားထောင်ရင်း တစ်ခါတစ်ရံ ခေါင်းညိတ်ပေးလိုက်၊ အံ့ဩဟန်ဆောင်လိုက်ဖြင့် နားထောင်ပေးနေသူကောင်း တစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေခဲ့၏။

ဖောက်သည်အသစ်များ ရောက်လာမှသာ ဆိုင်ရှင်က မရမက ထကာ ဆီးကြိုလေတော့သည်။

ကျန်းယဲ့ ဝမ်တန်နောက်ဆုံးတစ်လုပ်ကို စားပြီး အရသာရှိလှသော ဟင်းရည်ကို သောက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်တွင် ချင်ငွေအနည်းငယ် တင်ထားခဲ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားလိုက်ချေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ရှန်းယန်နန်းတော်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့၏။ မြင့်မားသော နန်းတော်မြို့ရိုးများနှင့် လှံများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေသော အစောင့်များက နန်းတော်၏ အာဏာကို ပြသနေခဲ့သည်။

နန်းတော်တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်၌ စူးရှသော အကြည့်များရှိသည့် အမည်းရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်နှစ်ယောက်က ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူတို့၏ ရှည်လျားသော လှံများကို ကန့်လန့်ဖြတ်ကာ ပိတ်ဆို့ပြီး ပြတ်သားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ရပ်... ဒါက နန်းတော်ရဲ့ တားမြစ်ဧရိယာပဲ... ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ချဉ်းကပ်ခွင့် မရှိဘူး... ချက်ချင်း ပြန်လှည့်သွား..."

ကျန်းယဲ့က အမူအရာမပျက်ဘဲ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နက်မှောင်သော သံခမောက်အမှတ်တံဆိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

အလွန်အမင်း အထူးအလေးထားခံရမှုနှင့် အထူးအဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုသော တံဆိပ်ကို အစောင့်များရှေ့တွင် ပြသလိုက်ချိန်၌ ထိုသူနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ မျက်ဆန်များက ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ကျန်းယဲ့အား အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူတို့မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်းကမှ ရွေးချယ်ခံရသည့် နန်းတော်အစောင့်များ ဖြစ်ကြပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ သခင်လေးကျန်းကို လူကိုယ်တိုင် မတွေ့ဖူးကြချေ။ သို့သော် သူက နက်မှောင်သော သံတံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အလေးထားခံရသူဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ်ကိုပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သူဟူသော ပုံပြင်မှာ နန်းတော်အတွင်း၌ ရိုးနေအောင် ကြားဖူးနေကြ ဖြစ်၏။

ယခုအခါ ပုံပြင်ထဲမှ တံဆိပ်နှင့် ဇာတ်လိုက်ဟု သံသယရှိရသူက သူတို့၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေချေသည်။ ဤရုတ်တရက် အံ့အားသင့်မှုကြောင့် လူငယ်အစောင့်များမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် မှင်တက်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သတိမဝင်နိုင် ဖြစ်နေကြရသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဦးစီးအစောင့်က ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို သဘောပေါက်သွားကာ သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ... ကျွန်တော် ချက်ချင်း အစီရင်ခံပါ့မယ်..."

အစောင့်မှာ မနှောင့်နှေးဝံ့ဘဲ အထက်လူကြီးများထံ ချက်ချင်း အစီရင်ခံလိုက်ရာ နန်းတော်အစောင့်များကို တာဝန်ယူရသည့် အဆင့်မြင့်အရာရှိချုပ်ကိုပင် နှိုးဆော်သလို ဖြစ်သွားခဲ့၏။

အရာရှိချုပ်မှာ တရားဝင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာပြီး ကျန်းယဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာက မိသားစုဝင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ရှေ့သို့ လှမ်းတိုးလာပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွတ်လိုက်၏။

"သခင်လေးကျန်း... တကယ်ပဲ မင်းဖြစ်နေတာကိုး... နောက်ဆုံးတွေ့ပြီးကတည်းက နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိသွားပြီ... မင်းကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ နုပျိုနေတုန်းပဲ..." သူ၏ စကားများတွင် အံ့ဩမှုနှင့် လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။ "မင်း ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတာ သိရင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အလွန် ဝမ်းသာနေမှာပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ..."

အရာရှိချုပ်က ကိုယ်တိုင်လမ်းပြကာ ကျန်းယဲ့အား နန်းတော်တံခါးမှတစ်ဆင့် ရှန်းတိုင်ခန်းမဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်လေသည်။

ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ကြည်ပြီး ပြုံးလေ့မရှိသော အရာရှိချုပ်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ စကားပြော အလွန်ကောင်းနေပြီး အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြနေ၏။

"သခင်လေးကျန်း... သခင်လေးမသိတာက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သခင်လေးအကြောင်းကို ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်... ကောက်ပဲသီးနှံအသစ်တွေ ရိတ်သိမ်းတိုင်း ဒါမှမဟုတ် မူဝါဒအသစ်တစ်ခု အောင်မြင်တိုင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အမြဲသက်ပြင်းချပြီးတော့ ဒီအပြောင်းအလဲတွေကို သခင်လေးကျန်းကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခွင့်ရရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲလို့ ပြောလေ့ရှိတယ်..."

သူက နန်းတော်၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အနည်းငယ် မြင်တွေ့နေရသော မီးတိုင်များနှင့် အဝေးတွင် အနည်းငယ် ကွဲပြားခြားနားသော ပုံစံများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် အစိုးရအဆောက်အအုံအသစ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး... သခင်လေးမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... သခင်လေး နောက်ဆုံးအကြိမ် ထွက်ခွာသွားပြီးကတည်းက မဟာချင်နိုင်ငံက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်... ဒီအပြောင်းအလဲတွေအားလုံးက သခင်လေး ယူဆောင်လာပေးခဲ့တဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ မျိုးစေ့တွေနဲ့ နည်းလမ်းကောင်းတွေကြောင့်ပဲ..."

"သခင်လေး အပြင်ဘက်မှာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ပြသခဲ့ပြီးတဲ့နောက် နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံက ပြည်သူတွေက မဟာချင်နိုင်ငံအပေါ်မှာ ပိုပြီး သစ္စာရှိလာကြတယ်... သူတို့အားလုံးက မဟာချင်နိုင်ငံကို ရွေးချယ်ခံထားရတဲ့ နိုင်ငံလို့ ခံစားနေကြရပြီး မူလက ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေကြတဲ့ မှူးမတ်တွေတောင် အခုဆိုရင် အများကြီး နာခံလာကြတယ်... ဒါတွေအားလုံးက သခင်လေးရဲ့ ကျေးဇူးတွေပါပဲ..."

အရာရှိချုပ်က ခရီးစဉ်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းများနှင့် အပြောင်းအလဲများကို အသေးစိတ် ပြောပြနေချိန်တွင် ကျန်းယဲ့က နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ခေါင်းညိတ်၍ တုံ့ပြန်နေခဲ့သည်။

ကျန်းယဲ့ နန်းတော်တံခါးသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သတင်းပို့စာကို ရရှိသည်နှင့် အစီရင်ခံစာများကို စစ်ဆေးနေသော ရင်းကျန့်မှာ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှန်းတိုင်ခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ အမြန် လျှောက်သွားလိုက်၏။

နန်းတော်တံခါးမှ ထွက်ကာ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းလှေကားထစ်များပေါ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူက အရာရှိချုပ်၏ နောက်မှ တက်လာသော ကျန်းယဲ့၏ ရင်းနှီးသည့် ပုံရိပ်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရလေသည်။

"ကျန်းယဲ့...."

ရင်းကျန့်က သူ့ကို ကြိုဆိုရန် သွားလိုက်၏။ သူ၏ အမည်းရောင် နဂါးဝတ်ရုံက လေထဲတွင် လွင့်မျောနေချေသည်။

ကျန်းယဲ့က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းကျန့် လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွတ်ကာ ရင်းနှီးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းကြီး... သက်တော်ရှည်ပါစေ... နေကောင်းပါရဲ့လား..."

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်..." ရင်းကျန့်က ကျန်းယဲ့အား အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ယခင်ကအတိုင်း နုပျိုနေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားရသည်။ သူက ကျန်းယဲ့အား နန်းတော်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။ "မြန်မြန်... အထဲဝင်ပြီးမှ စကားပြောကြရအောင်..."

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက် ကျယ်ဝန်းပြီး ခမ်းနားလှသော ရှန်းတိုင်ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်ကြသည်။ စီရန်ပေါင်က ရေနွေးနွေး လက်ဖက်ရည်နှင့် အရသာရှိသော သရေစာများကို အလိုက်တသိ ပြင်ဆင်ထားပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ရိုသေစွာ တင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းငုံ့ကာ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားလိုက်သည်။

ရင်းကျန့်နှင့် ကျန်းယဲ့တို့က အိမ်ရှင်နှင့် ဧည့်သည်အဖြစ် နေရာယူလိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် ရင်းကျန့်က ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျန်းယဲ့... မင်း ထွက်ခွာသွားတာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီ... တချို့အချိန်တွေမှာ မင်းလည်း အင်မော်တယ်တွေလိုပဲ လူ့လောကထဲကို ထပ်မလာတော့ဘူးလို့တောင် ငါ ထင်မိသေးတယ်..."

ကျန်းယဲ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီးကလည်း နောက်နေတာပဲ... ကျွန်တော်က နောက်တစ်ခါ ထပ်လာမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားပဲ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စကားကို ဖျက်နိုင်ပါ့မလား... ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုနဲ့ တစ်ခု အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းက မတူကြလို့ပါ... အရှင်မင်းကြီးကို စောင့်ခိုင်းလိုက်မိသလို ဖြစ်သွားတာပါ..."

ရင်းကျန့် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး နောက်ထပ် တစ်ခုကို သတိရသွားကာ စပ်စုစွာ မေးလိုက်၏။ "ဒီတစ်ခါ မင်း ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း လာရတာလဲ... အခြား ခရီးသွားတွေကို မခေါ်လာဘူးလား..."

ကျန်းယဲ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ ခရီးသွားတွေကို မခေါ်လာတော့ဘူး... စီးပွားရေး လာရှာတာပါ..."

"စီးပွားရေး ရှာတာလား..." ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရင်းကျန့်၏ မျက်ဝန်းများက ပြင်းပြသော စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် လင်းလက်သွားချေသည်။ "ဒါဆို မင်းက ငါ့ရဲ့ ရှန်းယန်မြို့တော်မှာ ဆိုင်ဖွင့်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်တော့မလို့လား..."

အခန်း ၃၈၅ပြီး၏။