အခန်း ၃၈၆

Vol. 39 Ch. 386

အခန်း (၃၈၆) ရုံးခွဲအတွက် နေရာရွေးချယ်ခြင်း

ကျန်းယဲ့က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်..."

ရင်းကျန့် အံ့ဩသွားပြီး မနေနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောလိုက်၏။ "မင်းက ခရီးသွားအေဂျင်စီတစ်ခု ဖွင့်မလို့လား..."

ခရီးသွားအေဂျင်စီဟူသော စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရင်းကျန့် သိချေသည်။

အချိန်ခရီးသွားခြင်းများ မရှိခင်က ခရီးသွားအေဂျင်စီဆိုသည်မှာ ခရီးစဉ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဧည့်ခံကျွေးမွေးမှုများ ပံ့ပိုးပေးသူကို ရိုးရှင်းစွာ ရည်ညွှန်းခြင်းသာ ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ခရီးသွားအေဂျင်စီဟူသော စကားလုံးက ကွဲပြားသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ရပ်ကို သယ်ဆောင်ထားလေပြီ။

ကျန်းယဲ့က ထပ်မံ၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ရင်းကျန့်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းပြသော မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့၏။ သူက ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "ဒီခရီးသွားအေဂျင်စီက ငါ့ရဲ့ မဟာချင်နိုင်ငံက ပြည်သူတွေကို တခြားကမ္ဘာတွေဆီ ခရီးသွားဖို့ ခေါ်ဆောင်သွားပေးနိုင်တဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီမျိုးလား..."

ရင်းကျန့်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းယဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

'ဘိုးဘေးနဂါးကြီး ပီသပါပေတယ်။ သူ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းနဲ့ ဆက်စပ်တွေးတောနိုင်စွမ်းတွေက တကယ်ကို ထက်မြက်လွန်းတယ်။ ငါက အရိပ်အမြွက်တောင် မပြရသေးဘူး... သူက အဓိက ဆိုလိုရင်းကို ခန့်မှန်းမိနေပြီပဲ...'

စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စူးစမ်းလိုမှုများ ရောနှောနေသော ရင်းကျန့်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသည့်အခါ သူက လေးနက်စွာပင် တတိယအကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြန်သည်။

ကျန်းယဲ့က ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သူတစ်ယောက်ပင် အသက်ရှူနှုန်း အနည်းငယ် မြန်ဆန်သွားပြီး မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်၏။ "တကယ်လား..."

"တကယ်ပါ..." ကျန်းယဲ့က သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။

ဤအတိအကျ အဖြေကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် ရင်းကျန့်၏ နှလုံးသားမှာ ကြီးမားလှသော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားရသည်။

ဗီဒီယိုထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အနာဂတ် နှစ်ထောင်ချီကြာပြီးနောက်ရှိ မြင်ကွင်းကို သူ လွန်စွာ တောင့်တနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သံမဏိတောအုပ်ကြီးများနှင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသည့် အံ့မခန်း မြင်ကွင်းကြီးကို သူကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ချင်နေခဲ့၏။ ဤနေ့ရက်က တကယ်တမ်း ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

သို့သော် သူက မိမိကိုယ်ကို အတင်းတည်ငြိမ်စေရန် လျင်မြန်စွာ ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ စိတ်နေသဘောထားအရ အကျိုးအပြစ်များကို ချိန်ဆရန် အလိုအလျောက် သတိရသွားစေ၏။

သူက သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖိနှိပ်ကာ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူလိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။ "ဒီလို နတ်ဘုရားတွေဖန်တီးပေးတဲ့ ကံကြမ္မာမျိုးအတွက် ငါ့ရဲ့ မဟာချင်နိုင်ငံက ဘယ်လိုတန်ဖိုးမျိုး ပေးဆပ်ရမလဲဆိုတာ သိချင်တယ်..."

ကျန်းယဲ့က ဤမေးခွန်းကို ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်ရာ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "တိကျတဲ့ အခကြေးငွေကိုတော့ အပြီးသတ် မသတ်မှတ်ရသေးပါဘူး... ခရီးသွားအေဂျင်စီ တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ပြီးမှ လည်ပတ်မှု ကုန်ကျစရိတ်တွေလိုမျိုး အချက်တွေအပေါ် မူတည်ပြီး သတ်မှတ်သွားမှာပါ..."

သူ၏ စကားများက တစ်ဝက်မှန်ပြီး တစ်ဝက်မှာ လိမ်ညာထားခြင်းပင်။ အစစ်အမှန်အကြောင်းရင်းမှာ တိကျသော စျေးနှုန်းနှင့် စုဆောင်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်များ မပွင့်လာခင် ရုံးခွဲဖွင့်လှစ်ခြင်းအဆင့်ကို အရင် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် စနစ်က တောင်းဆိုထားသောကြောင့်ပင်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရင်းကျန့်က အသေးစိတ် အချက်အလက်များ အနည်းငယ် လိုအပ်နေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း နားလည်ကြောင်း ပြသလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ... နောက်ကျတာထက် စောစောလုပ်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... လီစစ်ကို မင်းအတွက် နေရာကောင်းကောင်းတစ်ခု ရှာပေးဖို့ ငါ ပြောလိုက်မယ်... ဒီခရီးသွားအေဂျင်စီကို အမြန်ဆုံး ဖွင့်လှစ်ဖို့ လိုတယ်..."

ရင်းကျန့်၏ စကားများထဲရှိ အရေးတကြီးဖြစ်နေမှုကို ကျန်းယဲ့က အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သဘောတူညီစွာ ပြုံးလိုက်၏။ "ကျွန်တော် တွေးနေတာလည်း အဲ့ဒီလိုပါပဲ... ဒါဆိုရင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို အလုပ်ရှုပ်ခံရတော့မှာပဲ..."

ရင်းကျန့်က သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လက်ရှိအချိန်တွင် အလွန်အလုပ်များနေသည့် ဝန်ကြီးချုပ် လီစစ်ကို ဆင့်ခေါ်ရန် လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်လေသည်။

လီစစ်က ဆင့်ခေါ်စာကို ရရှိသည့်အခါ အတော်လေး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားရ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သူ့အား အစွမ်းကုန် အသုံးချခဲ့သည်။ မူဝါဒအသစ် အမျိုးမျိုး၊ နည်းပညာ မြှင့်တင်ရေးများ၊ တော်ဝင်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုများ... မရေမတွက်နိုင်သော တာဝန်များက သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် စုပုံနေပြီး အရှင်မင်းမြတ်က သူ့အား သေသည်အထိ ခိုင်းတော့မည်ဟု သူ မကြာခဏ ခံစားနေရလေသည်။

တကယ်လို့ ဒီကိစ္စတွေထဲက တစ်ခုခုသာ မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် တခြားသူရဲ့ ခေါင်းပြတ်သွားမှာပဲ...

ထိုအချက်က သူ့အား အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့ပြီး သူ၏ ဆံပင်များမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ကျွတ်လာခဲ့၏။

၎င်းက လီစစ်ကို အလွန် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သူက ရှန်းတိုင်ခန်းမသို့ အလျင်အမြန် လာခဲ့ပြီး သင့်လျော်သော စည်းကမ်းများအတိုင်း အရိုအသေပေးလိုက်၏။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အရှင်မင်းကြီး၏ အောက်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ သူ့အား ပြုံးပြနေသည့် ကျန်းယဲ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

"သခင်လေးကျန်း..." လီစစ်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွား၏။

ကျန်းယဲ့က မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်အုပ်ချီလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးလီ... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်... ခင်ဗျားက အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး တောက်ပြောင်နေပါလား..."

ကျန်းယဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လီစစ်၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော နှလုံးသားက ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နွေးထွေးမှု တစ်ခုကိုပင် ခံစားလိုက်ရ၏။

ဘုရားရေ... သခင်လေးကျန်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ...

နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အပြောင်းအလဲများစွာကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့တဲ့ ဒီကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်ကို သူ တကယ် လွမ်းဆွတ်နေခဲ့တာ...

သူ့မှာ မူဝါဒသစ်တွေ အကောင်အထည်ဖော်တာနဲ့ ထုတ်ကုန်သစ်တွေ လူသိများအောင် လုပ်တဲ့နေရာမှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးပြီး တိုင်ပင်ဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမတွေ့မှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာလေ...

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျန်းယဲ့ ထားခဲ့သည့် သတင်းအချက်အလက်များက မည်မျှပင် အသေးစိတ်ကျပါစေ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရာတွင် ကြုံတွေ့ရသည့် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျန်းယဲ့နှင့် အတူထိုင်ကာ စကားအကြာကြီးပြောပြီး မေးခွန်းများမေးရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည့် လီစစ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရင်းကျန့်က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။ "လီစစ်...ကျန်းယဲ့က ရှန်းယန်မှာ ခရီးသွားအေဂျင်စီတစ်ခု ဖွင့်ချင်နေတယ်... နေရာကောင်းပြီး နေရာကျယ်တဲ့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို မြန်မြန်သွားရှာပေးလိုက်... အမြန်ပြီးအောင် လုပ်နော်..."

"ခရီးသွားအေဂျင်စီ..." လီစစ်က အစပိုင်းတွင် အံ့ဩသွားသော်လည်း ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဝင်လာပြီး ခရီးသွားအေဂျင်စီပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ခြင်းက ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများက မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး ကျန်းယဲ့အား သတိထားကာ ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ အသံများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေချေသည်။ "သခင်လေး... သခင်... သခင်လေးက ကျွန်တော်တို့ကို အလည်ခေါ်သွားမလို့လား..."

သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူအဖြစ် လူသိများလှသည့် ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ယောက်က ဤမျှ ထိတ်လန့်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းယဲ့က မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြုံးလိုက်မိ၏။

သူ၏ စူးစိုက်နေသော အကြည့်အောက်တွင် ကျန်းယဲ့က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ခင်ဗျားတို့ကို အလည်ခေါ်သွားမလို့... အမတ်ချုပ်ကြီးလီ... နှစ်ထောင်ချီ ကြာပြီးနောက်က ကမ္ဘာကြီးကို မြင်ချင်လား..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီစစ်၏ အသက်ရှူနှုန်းများ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သွေးများက ခေါင်းထဲသို့ ဆောင့်တက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း နီရဲသွားရသည်။ သူက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ချေ။ "သွားချင်ပါတယ်... ကျွန်တော် သွားချင်တယ်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အရမ်းသွားချင်တာပဲ..."

သူ၏ အမူအရာတွင် ပုံမှန် တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာသည့် အသွင်အပြင်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့၏။

အထူးသဖြင့် ရင်းကျန့်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြီးကြပ်နေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခရီးသွားအစီအစဉ်များနှင့် ပတ်သက်နေသည့်အခါ လီစစ်သည် အလွန်ကို ထိရောက်မြန်ဆန်လှကြောင်း ဝန်ခံရမည်ပင်။

ရင်းကျန့်နှင့် လီစစ်တို့၏ မူလအကြံအစည်အရဆိုလျှင် ကျန်းယဲ့က နန်းတော်ထဲတွင် စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်နေရန်သာ လိုအပ်၏။ နေရာရွေးချယ်ခြင်း၊ ညှိနှိုင်းခြင်းနှင့် စီစဉ်ခြင်းစသည့် အသေးအမွှား ကိစ္စရပ်များကို ဝန်ကြီးချုပ်လီစစ်က ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းပေးမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်းယဲ့အနေဖြင့် စိုးရိမ်နေရန် မလိုအပ်ချေ။

သို့သော် ကျန်းယဲ့က စနစ်၏ သဘောသဘာဝကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး စနစ်က စည်းမျဉ်းများနှင့် မကိုက်ညီပါဟု ပြောလာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် သူက ပေါ့ဆစွာ မနေဝံ့ဘဲ နေရာရွေးချယ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးတွင် ပါဝင်ရန် လီစစ်နှင့်အတူ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါသွားမည်ဟု တင်းခံနေခဲ့လေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ရာ လီစစ်ကလည်း သဘာဝကျကျ သဘောတူလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ရှန်းယန်နန်းတော်မှ အတူတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

လီစစ်က ကျန်းယဲ့အား ရှန်းယန်မြို့တော်၏ အစည်ကားဆုံး လမ်းမကြီးဖြစ်သည့် ငှက်နီလမ်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ခေတ်မီပြီး စည်ကားနေသော သုံးထပ် စားသောက်ဆိုင်ကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက စားသောက်ဆိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်၏။ "သခင်လေးကျန်း... ဒီနေရာကို ဘယ်လိုထင်လဲ... ဒီအဆောက်အအုံကို ခရီးသွားအေဂျင်စီရဲ့ ဆိုင်ခန်းအဖြစ် သုံးရင် သင့်တော်မလား..."

ဤစားသောက်ဆိုင်က အကောင်းဆုံး နေရာတွင် တည်ရှိပြီး ကျယ်ဝန်းသော မျက်နှာစာနှင့် ထွင်းထုထားသော တိုင်များ၊ ဆေးခြယ်ထားသော ရက်မများ ပါဝင်ရာ ဤခေတ်ကာလတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် အဆောက်အအုံတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ချေသည်။

အလွန်အမင်း ခမ်းနားလွန်းနေသည့် နေရာကို ကြည့်ကာ ကျန်းယဲ့က ပြောလိုက်၏။ "အမတ်ချုပ်ကြီးလီ... ဒီလောက်အထိ အကုန်အကျခံစရာ မလိုပါဘူး... အရွယ်အစား သင့်တော်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ..."

"အဲ့လိုတော့ ဘယ်ရမလဲ..." လီစစ်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်၏။ "သခင်လေးကျန်း... ဒါက သမိုင်းမှာ မဟာချင်နိုင်ငံရဲ့ ပထမဆုံးနဲ့ တစ်ခုတည်းသော ခရီးသွားအေဂျင်စီပါ... ဒါက မဟာချင်နိုင်ငံရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကိုယ်စားပြုပြီး တခြားကမ္ဘာတစ်ခုဆီကို သွားတဲ့ တံခါးပေါက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်လေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်လို့ရမလဲ... အကောင်းဆုံးကိုပဲ သုံးရမှာပေါ့..."

သူက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရပြီး ထပ်ပြောလိုက်ပြန်၏။ "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သခင်လေး... ခရီးသွားအေဂျင်စီတစ်ခုအတွက် ဒီစားသောက်ဆိုင်က နည်းနည်းလေး စုတ်ပြတ်နေသလားလို့..."

"လောလောဆယ်တော့ ဒီမှာပဲ ဖြစ်သလို နေကြတာပေါ့... ဘိလပ်မြေနဲ့ ကွန်ကရစ် အကြိုထုတ်လုပ်ရေးတွေလိုမျိုး အဆောက်အအုံပစ္စည်း အသစ်တွေ အားလုံးရပြီဆိုရင် သခင်လေးအတွက် ရှန်းယန်မြို့လယ်ခေါင်မှာ ပိုကြီး၊ ပိုခမ်းနားပြီး ပိုလှပတဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီ အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးဖို့ အရှင်မင်းကြီးကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် တောင်းဆိုပေးပါ့မယ်..."

"အဲ့ဒါကမှ သခင်လေးရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ဒီခရီးသွားအေဂျင်စီရဲ့ အရေးပါမှုနဲ့ ပိုပြီး လိုက်ဖက်မှာပါ..."

အခန်း ၃၈၆ပြီး၏။