အခန်း ၃၈၈

Vol. 39 Ch. 388

အခန်း (၃၈၈) - တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ခြင်း

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆိုင်ရှင်များ၏ ခံစားချက်များက ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးနေကြ၏။

ဤနေရာကောင်းတွင် မည်သည့်ဆိုင်သစ်များ ဖွင့်လှစ်မည်ကို သူတို့ စပ်စုချင်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ စီးပွားရေးနှင့် ဆင်တူနေကာ ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်သွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေကြပြန်သည်။

ပိုးထည်ဆိုင်မန်နေဂျာဝမ်က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း ဘေးရှိ ဆေးဆိုင်မန်နေဂျာ စွန်းအား စိုးရိမ်တကြီး တီးတိုးပြောလိုက်၏။ "အမတ်ချုပ်ကြီးလီရဲ့ဆိုင်က ရုတ်တရက်ကြီး လက်လွှဲသွားတယ်။ အခုဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေအရ ကြည့်ရတာ အုတ်အော်သောင်းတင်းပဲ... သူတို့လည်း ပိုးထည်တွေ မရောင်းလောက်ပါဘူးနော်..."

သို့သော် မန်နေဂျာစွန်းကမူ ပို၍ ပေါ့ပါးနေလေသည်။ "မန်နေဂျာဝမ်... ခင်ဗျား အများကြီး တွေးလွန်းနေပါပြီ။ လီမိသားစုဆိုတာ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ မိသားစုကြီးပဲ။ ဒီလို အသေးအဖွဲ ငွေကြေးလေးအတွက် ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာလို့ လာယှဉ်ပြိုင်နေမှာလဲ... တစ်ခုခု ဆန်းသစ်တဲ့အရာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ဆိုင်တစ်ဆိုင်စီမှ အလုပ်သမားများပင် သူတို့၏ အားလပ်ချိန်များတွင် စုရုံးကာ ခန့်မှန်းပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။ "အထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတယ်လို့ မင်းတို့ထင်လဲ... အသံတွေကလည်း ထူးဆန်းလိုက်တာ..."

ထိုနေ့နံနက်တွင် မဟာချင်မင်းဆက်၏ နန်းတော်က အားလပ်ရက်ဖြစ်လေသည်။

ရင်းကျန့်က သာမန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အသစ်ပြင်ဆင်ထားသော ရီယဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီ၏ အပေါက်ဝသို့ သိုသိုသိပ်သိပ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လီစစ်နှင့် ကျန်းယဲ့တို့ ခြံရံလျက် သူက အတွင်းပိုင်းအား ဂရုတစိုက် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်လှသော အတွင်းပိုင်း အလှဆင်ထားမှုများနှင့် ကျက်သရေရှိသော ပရိဘောဂများကို ကြည့်ကာ မကြာခဏ ခေါင်းညိတ်နေချေသည်။

အခြားကမ္ဘာမှ ရှုခင်းများကို ရှင်သန်လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ပြသနေသည့် အလင်းနှင့် အရိပ်ပန်းချီလိပ်များရှေ့တွင် သူက အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး "အင်မတန် လက်ရာမြောက်လှပေတယ်.... တကယ်ကို အဲ့ဒီနေရာကို ရောက်နေသလိုပဲ" ဟု ချီးကျူးလိုက်၏။

မင်းသား ဖူဆု၊ ကျန်းလုနှင့် အခြားသူများက ရင်းကျန့်၏နောက်မှ လိုက်ပါလာကြပြီး ဆန်းသစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤနေရာကို စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် အကဲခတ်နေကြသည်။

လီစစ်၊ မုန့်ရီ၊ ဖုန်းကျဲ့နှင့် အခြားသော အရေးပါသည့် အရာရှိကြီးများက ဤထူးခြားလှသော ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကို တက်ရောက်ရန် စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်ကောင်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဖိတ်ကြားထားသော ဧည့်သည်များနှင့် မြင်ကွင်းကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည့် လမ်းသွားလမ်းလာ ပရိသတ်များ၏ အရေအတွက်က ပို၍ပို၍ များပြားလာချေသည်။

ကျန်းယဲ့က သူ၏ဘေးရှိ လီစစ်အား အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လီစစ်က နားလည်သွားပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ချက်ချင်း အချက်ပြလိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် အားကောင်းလှသော မောင်းသံနှင့် ဗုံသံများက နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွဲကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အနီရောင်တစ်ကောင်နှင့် အဝါရောင်တစ်ကောင်ဖြစ်သော ခမ်းနားကြီးကျယ်ပြီး ပွဲတော်အငွေ့အသက်အပြည့်ရှိသည့် ခြင်္သေ့နှစ်ကောင်က ဗုံသံစည်းချက်နှင့်အညီ ခရီးသွားအေဂျင်စီ တံခါးပေါက်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ခုန်ထွက်လာကြသည်။

သူတို့က ခေါင်းယမ်းကာ အမြီးနှံ့လျက် ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားရင်း ချစ်စရာကောင်းသော်လည်း အားမာန်ပါသည့် လှုပ်ရှားမှုမျိုးစုံကို ပြုလုပ်နေကြ၏။

၎င်းကား ကျန်းယဲ့က လီစစ်အား ရက်အနည်းငယ်ကြိုတင်၍ လေ့ကျင့်ခိုင်းထားသည့် ခြင်္သေ့အကပင်။

လှုပ်ရှားမှုများက ခေတ်သစ်ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်အဖွဲ့များ၏ ကပြမှုများလောက် မရှုပ်ထွေးသော်လည်း ဤသိုင်းပညာ၊ အကနှင့် တူရိယာတီးခတ်မှုတို့၏ ပေါင်းစပ်မှုက ဤခေတ်ကာလအတွက်မူ အကြွင်းမဲ့ ဆန်းသစ်တီထွင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေချေသည်။

ရှန်းယန်မြို့မှ လူများမှာ ဤကဲ့သို့သောအရာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

တောက်ပသော အရောင်အသွေးများ၊ အသက်ဝင်လှသော ဗုံသံများနှင့် တက်ကြွလှသော အကတို့က ကြည့်ရှုနေသူများအားလုံး၏ အာရုံကို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

"အိုး... ဒါက ဘာကြီးလဲ"

"မင်္ဂလာရှိတဲ့ သားရဲကြီးနဲ့ တူလိုက်တာ... တကယ်ကို လှတာပဲ.."

"ဒီဆူညံသံတွေ.... ဒီမြင်ကွင်းတွေက တကယ်ကို ပွဲတော်တစ်ခုလိုပဲ"

လူအုပ်ကြီးထံမှ အံ့ဩမှုများနှင့် ချီးကျူးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

လူကြီးရော ကလေးပါ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် အံ့ဩမှုနှင့် ရွှင်လန်းမှုများကြောင့် တောက်ပနေခဲ့ကြသည်။

ဤဆန်းသစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော အဖြစ်အပျက်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုကြသဖြင့် အရပ်ရပ်မှ လူများက ပိုမိုများပြားစွာ စုရုံးလာကြသည်။

လူအုပ်ကြီး တိုးဝှေ့လာသော်လည်း သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားသော အစောင့်များက ပတ်လည်တွင် ကာရံထားကာ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် မြင်ကွင်းက လူစည်ကားနေသော်လည်း စနစ်တကျရှိပြီး ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်မသွားခဲ့ချေ။

ဆူညံနေသော ဗုံသံများနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်နေမှုများကြားတွင် ရီယဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီချင်မင်းဆက်ဌာနခွဲ၏ ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကို တရားဝင် စတင်လိုက်၏။

ရှန်းယန်မြို့ခံများ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ပါသော အကြည့်များအောက်တွင် ဖဲကြိုးဖြတ် အခမ်းအနားကို တရားဝင် စတင်လိုက်ချေသည်။

အရှင်မင်းကြီးအား ကိုယ်စားပြုသည့် မင်းသား ဖူဆု၊ အမတ်ချုပ်ကြီး လီစစ်၊ အဆင့်မြင့်အမတ် မုန့်ရီ၊ နန်းတွင်းစစ်ဆေးရေးမှူးချုပ် ဖုန်းကျဲ့နှင့် အခြားသော အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများက အတူတကွ ရှေ့သို့ထွက်လာကြပြီး ကျန်းယဲ့ကမူ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ဖူဆူးနှင့် ယှဉ်တွဲလျက် ရပ်နေခဲ့သည်။

ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသော အစေခံအချို့က ပိုးနီစ ဖုံးအုပ်ထားသော ဗန်းများကို ကိုင်ဆောင်လာကြပြီး ဧည့်သည်တော်ကြီးများထံသို့ အနီရောင် ပိုးပန်းပွင့်များ ချည်နှောင်ထားသည့် အသစ်စက်စက် ကတ်ကြေးများကို ရိုသေစွာ လိုက်လံကမ်းပေးလိုက်ကြသည်။

လီစစ်နှင့် အခြားသူများက ကျန်းယဲ့အား ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူလုပ်သည်ကို အတုခိုးကာ ကတ်ကြေးများကို ယူလိုက်ကြသည်။

အခမ်းအနားမှူးက "အချိန်ကောင်း ရောက်ရှိလာပါပြီ... ဖဲကြိုးဖြတ်ကြပါစို့..." ဟု ကြေညာလိုက်သည်နှင့် ကျန်းယဲ့က သူ၏ရှေ့ရှိ ပိုးနီစကို ဦးဆောင်၍ ဖြတ်လိုက်ပြီး လီစစ်၊ ဖူဆုနှင့် အခြားသူများကလည်း နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါ ဖြတ်တောက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက အနည်းငယ် အချိုးမကျသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကတော့ လေးနက်တည်ကြည်နေကြလေသည်။

တိုးညှင်းသော ဂျွတ်ဟူသည့် အသံအချို့နှင့်အတူ ဆိုင်းဘုတ်ကို ဆက်သွယ်ထားသည့် ဖဲကြိုးနီလေး ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ဤဆန်းသစ်သော ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားက ရှန်းယန်မြို့မှ ကြည့်ရှုနေသူများအား မှင်တက်သွားစေပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာစေ၏။

"ကြည့်စမ်း... မင်းသားနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အမတ်ကြီးတွေအားလုံးက အဲ့ဒီ ပိုးနီစကြိုးကို ကတ်ကြေးသေးသေးလေးတွေနဲ့ ဖြတ်နေကြတယ်..."

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... အဲ့တာက ဘာအရေးပါလို့လဲ..."

"ဒီဆိုင်လေး ဖွင့်ဖို့အတွက်ကို ဧည့်သည်တော်ကြီးတွေ ဒီလောက်တောင် အများကြီး စုရုံးလာကြတာလား။ ဒီ ရီယဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီဆိုတာက အတိအကျ ဘာကြီးလဲဟ..."

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများ ဆူညံသွားပြီး အထူးသဖြင့် သာမန်အချိန်များတွင် အလွယ်တကူ မမြင်တွေ့ရတတ်သော မင်းသားနှင့် အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများကို ဤနေရာ၌ စုရုံးလျက် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ပြည်သူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆိုင်၏ နောက်ခံနှင့် ရည်ရွယ်ချက်အပေါ် အဆုံးမဲ့ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် အံ့ဩထိတ်လန့်မှုတို့ ပြည့်နှက်သွားရသည်။

ထို့နောက် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော အပိုင်းကို စတင်လိုက်ပေသည်။

ကျန်းယဲ့၊ ဖူဆု၊ လီစစ်နှင့် အခြားသူများက ဆိုင်းဘုတ်ထိပ်မှ တွဲကျနေသော ပိုးနီစကြိုးများကို ကိုင်လိုက်ကြပြီး "ဆိုင်းဘုတ်ကို ဖွင့်လှစ်ပါ..." ဟူသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အားလုံး အတူတကွ ဆွဲချလိုက်ကြပြန်သည်။

နောက်ခဏ၌ ဆိုင်းဘုတ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် ကြီးမားလှသော ပိုးနီစကြီးက ကျက်သရေရှိစွာ လျှောကျသွားပြီး ၎င်း၏အောက်တွင် ပိတောက်သားနောက်ခံနှင့် ရွှေရောင်ခြယ်သထားသော စာလုံးကြီးများပါဝင်သည့် ဆိုင်းဘုတ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာချေသည်။

"ရီယဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီ"

ဆိုင်းဘုတ်၏ ဗဟိုတွင် ထူးခြားသော ဖွဲ့စည်းပုံရှိသည့် ခေတ်သစ် ရိုးရှင်းတရုတ်စာလုံးကြီး ငါးလုံးရှိပြီး ၎င်းတို့၏အောက်တွင်မူ ရှေးဟောင်းဆန်ကာ သပ်ရပ်သော ချင်မင်းဆက်စာလုံး အသေးငါးလုံး ပါရှိလေသည်။

သာမန်ပြည်သူများက အပေါ်ရှိ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုမရှိသော စာလုံးများကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြစဉ် မကြာမီ စာတတ်သူတစ်ဦးက အောက်ရှိ ချင်မင်းဆက်စာလုံးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်၏။ "ရီယဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီတဲ့..."

"ရီယဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီ..."

အမည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြရသည်။

"ခရီးသွားအေဂျင်စီတဲ့လား... အဲ့တာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"သစ်ရွက်တွေ ရောင်းတဲ့သူလား... ဒါမှမဟုတ် ခရီးဆောင်အိတ်တွေ ရောင်းတာလား..."

"အဲ့လိုတော့ မဟန်ဘူး... ခရီးသွားအေဂျင်စီဆိုတော့ လူတွေအတွက် ခရီးဝေးသွားဖို့ စီစဉ်ပေးတဲ့သူများ ဖြစ်မလား..."

"လူတစ်ယောက် ခရီးသွားဖို့ စီစဉ်ပေးရုံလေးအတွက်ကို ဒီလောက်ကြီး အုတ်အော်သောင်းတင်း လုပ်စရာလား... မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လူတိုင်းက ခန့်မှန်းတွေးတောကာ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုများ ဆူညံနေချိန်မှာပင် ကျန်းယဲ့က ခရီးသွားအေဂျင်စီ အပေါက်ဝတွင် တပ်ဆင်ထားသော မတ်တပ်ရပ် မိုက်ခရိုဖုန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက မိုက်ခရိုဖုန်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ရာ အသံစနစ်က ချက်ချင်းပင် အသံကို ချဲ့ပေးလိုက်သည်။ နောက်ခဏ၌ လမ်းတစ်ခုလုံးဆီသို့ ပျံ့လွင့်သွားနိုင်စွမ်းရှိပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော မှော်ပညာပါရှိနေသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ချစ်ခင်ရပါသော ရှန်းယန်မြို့ခံ ပြည်သူအပေါင်းတို့...."

အော်ဟစ်နေခြင်း မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် ဤဟိန်းထွက်နေသော အသံကြီးက ဆူညံသံအားလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံကို ကျန်းယဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

လူများက သူ့အား ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူ၏အသံက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကျယ်လောင်နေရသနည်းဟုတွေးတောကာ သူ့ရှေ့ရှိ ထူးဆန်းသော သံတုတ်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အကဲခတ်နေကြသည်။

ကျန်းယဲ့က အံ့အားသင့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေကြသည့် မျက်နှာများကို လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလေသည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရီယဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီက တကယ်တမ်း ဘယ်လိုစီးပွားရေးမျိုး လုပ်သလဲဆိုတာကို လူတိုင်း အရမ်း သိချင်နေကြလောက်ပြီမလား..."

သူက ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြစ်နိုင်သမျှ အရှင်းလင်းဆုံး စကားလုံးများဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။ "ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့ဆိုင်က လူတွေကို ခရီးထွက်ဖို့ ခေါ်သွားပေးတာပါ။ ဒီခရီးဆိုတာက ခင်ဗျားတို့ကိုယ်တိုင် လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကို ခံပြီး တောင်တွေရေတွေကို ဖြတ်သန်းသွားလာရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒီအစား ကျွန်တော်တို့က အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပေးပြီး ခင်ဗျားတို့ကို... အင်း... ခင်ဗျားတို့ သာမန်အချိန်ဆို ဘယ်တော့မှ ရောက်နိုင်မှာမဟုတ်တဲ့ အလွန်ထူးခြားတဲ့ နေရာတွေဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ ရှုခင်းတွေကို ကြည့်ရှုဖို့နဲ့ လုံးဝမတူညီတဲ့ ဓလေ့ထုံးစံတွေ.... ယဉ်ကျေးမှုတွေကို ခံစားသိရှိနိုင်ဖို့ပေါ့"

"ဒီလောက်ကျယ်ပြောတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ငါတို့ မသွားနိုင်တဲ့ နေရာရှိလို့လားလို့ ခင်ဗျားတို့ မေးကောင်းမေးနိုင်ပါတယ်..." ကျန်းယဲ့၏ လေသံတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်လာချေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတွေက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းထက်ကို ကျော်လွန်နေပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေက တိမ်ပင်လယ်အထက်က နတ်တောင်တန်းတွေ ဖြစ်နိုင်သလို မြေကြီးအောက် နက်နက်မှာ မြှုပ်နှံထားတဲ့ အံ့ဖွယ်နယ်မြေတွေ ဒါမှမဟုတ်... နောင်နှစ်တစ်ထောင်ကြာပြီးနောက်က ကမ္ဘာကြီးတောင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

နောက်ဆုံးဝါကျအတွက် သူက တမင်တကာ စကားပြောနှုန်းကို လျှော့ချလိုက်၏။ သူ၏အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း လူအများအပြား၏ နှလုံးသားထဲတွင် မိုးကြိုးတစ်စင်းကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားစေခဲ့သည်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှာ အစပိုင်းတွင် သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပို၍ပင် ကြီးမားသော ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုကြီးအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာချေသည်။

နောင်နှစ်တစ်ထောင်ကြာပြီးနောက်က ကမ္ဘာကြီးဆီ သွားမယ်တဲ့လား...

ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

အခန်း ၃၈၈ပြီး၏။