အခန်း ၇၁

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း (၇၁) သွေးတံဆိပ် ကျောက်တုံး

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဖုန်းထျန်းနန်၏ စံအိမ်တော် ဝင်ပေါက်အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မလှမ်းမကမ်းမှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူကြည့်လိုက်သောအခါ ဘေးဘက်လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာ၊ အဝတ်အစားနှင့် လက်များတွင် သွေးများ ပေကျံနေပေသည်။ သူမသည် မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ တစ်ချက်တစ်ချက် ငိုလိုက်၊ ရယ်လိုက် လုပ်နေပြီး လက်များမှာလည်း ကယောင်ကတမ်းဖြင့် လျှောက်ရမ်းနေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရူးသွပ်နေသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေချေပြီ။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုနေသူများသည် အဝေးမှသာ ရပ်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်သနားကရုဏာသက်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသော်လည်း မည်သူကမျှ သူမအနီးသို့ မကပ်ရဲကြပေ။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ဖုန်းမိသားစု စံအိမ်တော်၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကာ လက်ခုပ်တီးလျက် ရယ်မောလိုက်ပြီး စံအိမ်တော်၏ တံခါးကြီးကို လက်ညိုးထိုးကာ အော်ပြောတော့သည်။

"သခင်ကြီးဖုန်း... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေနဲ့ ပြည့်စုံပါစေ။ ကျွန်မက သခင်ကြီးကို ဦးချကန်တော့ပါတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံက မျက်စိရှင်ရှင်နဲ့ သခင်ကြီးကို စောင့်ရှောက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

စကားပြောရင်းနှင့်ပင် သူမက ဒူးထောက်ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဦးချကန်တော့လေရာ သူမ၏ နဖူးမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာသော်လည်း နာကျင်မှုကို အနည်းငယ်မျှပင် ခံစားရပုံ မပေါ်ပေ။ ဦးချရင်းနှင့်ပင် သူမက ဟစ်အော်နေပြန်သည်။

"သခင်ကြီးဖုန်း... နေ့ဘက်မှာ ရွှေတစ်တင်း၊ ညဘက်မှာ ငွေတစ်တင်း ဝင်ပါစေ။ သြဇာအာဏာတွေ ကြီးမားပြီး သားစဉ်မြေးဆက် ရာထောင်ချီပြီး ကြီးပွားပါစေရှင်..."

ရန်ရှင်းကျိုး၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။ ဤအရူးမက မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။ သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

"ဟူရီတောင်းတို့ ဇနီးမောင်နှံ ကိစ္စမှာ ငါ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျခဲ့သလို အခု ဒီမိသားစု ကိစ္စမှာလည်း ငါ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြန်ပြီပဲ"

ဇာတ်လမ်းထဲတွင် ဖုန်းထျန်းနန်သည် သူ၏ သတ္တမမြောက် ကိုယ်လုပ်တော်အတွက် ဖီးနစ်ခုနစ်ကောင် မျှော်စင်ကို တည်ဆောက်လိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ ကျုံးအာ့စစ်၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံကို မျက်စိကျကာ ငွေငါးကျပ်ဖြင့် ဝယ်ယူရန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။ သို့သော် ကျုံးအာ့စစ်နှင့် သူ၏ မိသားစုမှာ ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံမှ ထွက်ရှိလာသော အသီးအနှံများကိုသာ မှီခို၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေရသူများ ဖြစ်သည်။ ငွေငါးကျပ်ထားပါဦး ငွေငါးဆယ် ပေးလျှင်ပင် သူတို့က ရောင်းချရန် စဉ်းစားမည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံကို သေချာစွာ စိုက်ပျိုးပြုစုမည်ဆိုပါက မိသားစု တစ်စုလုံး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရောင်းချကာ အသက်မွေးနိုင်သည်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးကြသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်းဝခါးလှ ရှိနေကြသေးသည်။ ဤအရာမှာ ငွေအနည်းငယ်မျှဖြင့် ရရှိနိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

မြေယာကို ဝယ်ယူရန် မအောင်မြင်သောအခါ ဖုန်းထျန်းနန်သည် အကြံအစည်တစ်ခုကို ကြံစည်လေတော့သည်။ သူသည် ကျုံးအာ့စစ်၏ ကလေးက သူတို့၏ ငန်းဆူကြီးကို ခိုးယူသွားကြောင်း မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲခဲ့သည်။ ကျုံးအာ့စစ်၏ ကလေးက သဘာဝကျကျပင် ငြင်းဆိုခဲ့ရာ နှစ်ဖက်စလုံး အဆုံးအစမရှိ ငြင်းခုံခဲ့ကြလေသည်။ ထိုအကျိုးဆက်အနေဖြင့် ဖုန်းထျန်းနန်သည် ကင်းလှည့်အရာရှိရုံးသို့ တိုင်ကြားစာ ပို့ခဲ့သည်။ ရုံးမှ အရာရှိက ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ကာ ကျုံးအာ့စစ်ကို ထောင်ထဲသို့ ဖမ်းဆီးထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဤအခြေအနေတွင် ကျုံးအာ့စစ်သာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံကို ရောင်းချလိုက်ပါက အလွယ်တကူ ထောင်မှ လွတ်လာနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ထိုခြံလေးမှာ ကျုံးမိသားစု၏ အသက်သွေးကြော ဖြစ်နေသည်။ ဆင်းရဲသားများအတွက် သူတို့၏ မြေယာသည် အသက်ထက်ပင် ပို၍ အရေးကြီးပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သွားကြိတ်ခံကာ ငန်းခိုးကြောင်းကိုလည်း ဝန်မခံသလို၊ မြေကိုလည်း မရောင်းချရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။

အမှန်တကယ်တော့ အစိုးရဘက်တွင် သက်သေအထောက်အထား မရှိပါက ဤမျှလောက်အထိ အကျယ်ချဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရုံးတော်တွင် ကျုံးအာ့စစ်၏ ကလေးများကို စစ်ဆေးမေးမြန်းသောအခါ အသက်လေးနှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး စကားပင် ပီပီသသ မပြောတတ်သေးသော သူ၏ တတိယမြောက်သားလေးမှာ ငန်းစားခဲ့သလားဟု အမေးခံရချိန်တွင် "ကျွန်တော် စားတယ်၊ ကျွန်တော် စားတယ်" ဟုသာ ပြောနိုင်ပြီး အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ပြန်လည်မချေပနိုင်ခဲ့ပေ။

ကလေး၏ စကားပြောမှာ မပီသလှပေ။ ကွမ်တုံးစကားတွင် "ငန်း" နှင့် "ကျွန်တော်" ကို ခွဲခြား၍ မရပေ။ အကယ်၍ သူက "ကျွန်တော် စားတယ်" ဟု ပြောလိုက်ပါက "ငန်း စားတယ်" ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သွားလေသည်။

ဤသို့ဖြင့် အစိုးရကိုယ်တိုင်ကပင် သူသည် ဖုန်းမိသားစု၏ ငန်းကို စားခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်သွားကာ ကျုံးမိသားစု အမှုရှုံးသွားခြင်းမှာ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီးသား ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။ ကျုံးမိသားစုက မကျေနပ်သောကြောင့် အစိုးရက သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ကြိမ်ဒဏ် အနည်းငယ်ပေးကာ ငွေအနည်းငယ် လျော်ခိုင်းရုံဖြင့် ပြီးသွားနိုင်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုန်းမိသားစုတွင် နောင်တစ်ချိန် ကျုံးမိသားစုကို ရင်ဆိုင်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ငန်းခိုးသည့် ကိစ္စကိုသာ တမင်တကာ ဖက်တွယ်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။

သခင်ကြီးဖုန်း၏ အမိန့်ကို နာခံသော စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ကျုံးအာ့စစ်ကို သစ်သားပြားများ၊ လည်ပင်းကွင်းများဖြင့် သေလုမြောပါး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ထားလေပြီ။ ကျုံးအာ့စစ်၏ ဇနီးသည်က ထောင်ထဲသို့ လာရောက်တွေ့ဆုံသောအခါ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အကယ်၍ အချိန်ထပ်ဆွဲနေပါက ခင်ပွန်းဖြစ်သူ သေချာပေါက် သေဆုံးတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အသည်းအသန် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်တော့သည်။ သူမသည် တတိယသားလေးကို ဘိုးဘွားကျောင်းဆောင်သို့ ခေါ်သွားကာ အိမ်နီးချင်းများကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်၍ သားဖြစ်သူ၏ ဝမ်းဗိုက်နှင့် အူများကို အိမ်နီးချင်းများ မြင်တွေ့စေရန် ခွဲစိတ်ပြလိုက်လေတော့သည်။

တတိယသားလေး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင်မူ ငန်းသားဟူ၍ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိပေ။ ခရုသားများသာ ရှိနေပြီး ငန်းမွေး တစ်ချောင်းမျှပင် မတွေ့ရချေ။

အဖြစ်မှန်မှာ ကျုံးအာ့စစ်၏ မိသားစုသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသဖြင့် ကလေးများမှာ မကြာခဏ ဗိုက်ဆာလေ့ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်းစာဖြည့်တင်းနိုင်ရန် ဒုတိယသားဖြစ်သူသည် အနီးအနားရှိ ချောင်းများ၊ မြစ်များဆီသို့ သွားကာ စားစရာ ခရုများကို ဖမ်းယူလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ကလေးများ၏ သွားအင်အားမှာ အားနည်းပြီး ခရုသားမှာလည်း မာကျောသောကြောင့် သူတို့က သေချာ မဝါးနိုင်ကြပေ။ အများစုကို အကောင်လိုက် မျိုချကြသဖြင့် အစာကြေရန် နှေးကွေးလှသည်။ တစ်ရက်လုံး ကြာသွားသည့်တိုင် ခရုများမှာ သူတို့၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကျုံးအာ့စစ် ဇနီးသည် ခုတ်ချလိုက်သော ဓားချက်သည် ကလေးငယ်၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ တတိယသားလေး၏ အသက်ကိုပါ ရင်းလိုက်ရလေသည်။

သားငယ်လေး သေဆုံးသွားပြီးနောက် ကျုံးအာ့စစ်၏ ဇနီးသည်လည်း ရူးသွပ်သွားခဲ့လေတော့သည်။ အဖြစ်ဆိုးလှသော ကြေကွဲဖွယ် ကိစ္စရပ်သည် ကြားရသူတိုင်း၏ ရင်ကို အမှန်တကယ်ပင် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ယနေ့တိုင် ဖိုရှန်းမြို့တွင် သွေးစွန်းကျောက်တုံးကြီး တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ ဇာတ်လမ်း၏ မှန်ကန်မှုကို သက်သေပြနေသည်။

ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာစဉ် ဟူရီတောင်းတို့ ဇနီးမောင်နှံ၏ သေဆုံးမှုအတွက် အလွန်အမင်း နောင်တရနေခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ ယခု ဖုန်းစံအိမ်တော်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အရူးမကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားလေတော့သည်။ သူ ထပ်မံ၍ အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

"ဒီလူက သေချာပေါက် ကျုံးအာ့စစ်ရဲ့ မိန်းမပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သေချာအောင်တော့ ငါ အရင်ဆုံး အတည်ပြုရမယ်"

ဤသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ဖုန်းမိသားစု စံအိမ်တော် ဝင်ပေါက်မှ အစောင့်နှစ်ဦးက လှမ်းအော်လိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ အစောင့်တစ်ဦးက ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ကျုံးမိန်းမ... ဒီကိုလာပြီး အရူးမလုပ်နဲ့။ စံအိမ်တော်က သခင်လေးက ခွေးတွေ လွှတ်ပြီး ကိုက်ခိုင်းလိုက်ရင် နင် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

"သူမကို အပြင် ဆွဲထုတ်သွားလိုက်။ ငါတို့ တကယ် ခွေးတွေ လွှတ်လိုက်ရင် ဒီအရူးမ သေချာပေါက် အကိုက်ခံရပြီး သေသွားလိမ့်မယ်"

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးအတွင်းဘက်မှ ခွေးဟောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ တံခါးစောင့် နှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကာ ချက်ချင်းပင် တံခါးဝတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်ကြပြီး မည်သည့်စကားမျှ ဆက်မပြောရဲကြတော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် ခွေးဆိုးကြီးများ တံခါးဝမှ ပြေးထွက်လာကာ ရှေ့တွင်ရှိနေသော အရူးမဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကြသည်။ ခွေးနှစ်ကောင်က အရူးမ၏ ပခုံးကို ကိုက်လိုက်ပြီး တစ်ကောင်က ခြေထောက်ကို ကိုက်လေသည်။ အခြား ခွေးတစ်ကောင်ကမူ ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ အရူးမ၏ လည်ချောင်းဆီသို့ ကိုက်ဖြတ်ရန် ဦးတည်လိုက်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်စွပ်အတွင်း၌ မိုးမခရွက်ပုံစံ ဓားမြောင်ငယ်များကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မိုးမခရွက် အရွယ်အစားရှိ စင်္ကြာငယ်များသည် လေထုကို ခွင်းကာ စူးရှသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ ပြေးထွက်သွားပြီး ခွေးဆိုးကြီးများ၏ ခေါင်းကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။

သူ၏ အင်အား ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန် တိကျလှပေသည်။ စင်္ကြာသည် ခွေး၏ ခေါင်းကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ကိုယ်လုံးထဲတွင် နစ်ဝင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ကောက်ဝတ် အင်အားနှင့် စွမ်းအားကို ဤမျှ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းကပင် အလွန်တရာ အံ့မခန်းဖွယ်ရာ ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသော ခွေးဆိုး ငါးကောင် ခြောက်ကောင်ခန့်မှာ ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ ဝင်ပေါက်မှ တံခါးစောင့် နှစ်ဦးနှင့် အနီးနားမှ ကြည့်ရှုနေသူများအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ လှုပ်ရှားမှုသည် အလွန်တရာ လျင်မြန်လှပေသည်။ သူသည် ထိုလူများ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော်ငြား မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို မမြင်လိုက်ကြပေ။

ခွေးအချို့ အသတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေသည်။ အကိုက်ခံထားရသော အရူးမပင်လျှင် ငြိမ်ကျသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် လိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အတွင်းဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က "ဟမ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်ပြီး "ဘယ်သူက ငါ့ခွေးတွေကို သတ်လိုက်တာလဲ" ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ တံခါးနောက်ကွယ်မှ လူငယ်တစ်ဦး ထွက်လာလေသည်။ သူက သေဆုံးနေသော ခွေးများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော သွေးစွန်းနေသည့် စင်္ကြာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ရင်း "ဘယ်က မိတ်ဆွေ ကောင်းကြီး ရောက်လာတာပါလဲ။ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း မကြိုဆိုနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့် ရှိပြီး အပြာရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အသားအရေ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ရှိလေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ခေါက်ယပ်တောင် တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ထား၏။ သူက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အလွန် ယဉ်ကျေးပျူငှာသည့် အသွင်ကို ဆောင်ထားသည်။ သူက "ဘယ်က မိတ်ဆွေ ရောက်လာတာပါလဲ" ဟု မေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ လမ်းမအလယ်တွင် ရပ်နေသော ရန်ရှင်းကျိုးထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီ။ တိုက်ခိုက်ခဲ့သူမှာ ယခင်မင်းဆက်၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဤလူသာ ဖြစ်ရမည်ဟု လုံးဝ သေချာနေပေသည်။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူငယ်လေး၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မင်မင်းဆက်၏ ဝတ်စုံကို ဤမျှ ပေါ်ပေါ်တင်တင် ဝတ်ဆင်ရဲသူတိုင်းသည် ဥပဒေကို ဂရုမစိုက်ပဲ အသက်ကို ဓားပေါ်တင်ထားတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်များ ဖြစ်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်ရင်တောင် ဒီဝတ်စုံမျိုးဖြင့် လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ထိုလူက သူ့ကို ကြည့်နေကြောင်း မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်သည်။ မူလက သခင်လေးနှင့် ကွာဝေးသော်လည်း တစ်လှမ်းတည်းနှင့်ပင် အတော်လေးနီးသွားလေသည်။ ခြေနှစ်လှမ်း လှမ်းပြီးချိန်တွင်တော့ သူသည် ထိုလူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သခင်လေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရန်ရှင်းကျိုး ဤမျှ ရုတ်တရက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူက အော်ဟစ်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ၏ လည်ပင်းမှာ တင်းကျပ်သွားလေသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက သူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လေထဲသို့ ဆွဲမလိုက်ပြီးနောက် စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်သွားကာ...

"ဖုန်းထျန်းနန်... သခင်ကြီးဖုန်း အိမ်မှာ ရှိလား။ ဧည့်သည် ရောက်နေတယ်ကွ"

***