အခန်း ၇၂
Vol. 8 Ch. 72
ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား
အခန်း (၇၂) စတင်လှုပ်ရှားခြင်း
လူငယ်သည် ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် အရပ်ချင်း မတိမ်းမယိမ်းသာ ရှိသော်လည်း၊ ရန်ရှင်းကျိုး၏ လက်ထဲ၌တော့ ကြက်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လည်ပင်းကို အဖမ်းခံထားရသဖြင့် ခြေလက်လေးဖက်စလုံး အားအင်ကုန်ခန်းသွားပြီး အောက်သို့ တွဲလောင်းကျနေသည်။ အနည်းငယ်မျှပင် မရုန်းကန်နိုင်ပဲ ပါးစပ်သာ လှုပ်ရှားနိုင်သေး၍ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။
“အစ်ကို... စကားနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ငါးကျားဂိုဏ်းက အစ်ကို့အပေါ် ဘာများ လစ်ဟင်းမိလို့လဲ ပြောသာပြောလိုက်ပါ။ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ထပ်မဖြစ်စေရဘူး...”
ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူ့ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။
“မင်းနာမည် ဘာလဲ...”
“ကျွန်တော့်နာမည် ဖုန်းရိမင်း ပါ။ အစ်ကို... ဘာကိစ္စပဲ ဖြစ်ဖြစ် ထိုင်ပြီး ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်။ ဘာလို့ အင်အားသုံးရမှာလဲ...”
ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်အထိ မြှောက်တင်လိုက်ကာ မျက်လုံးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ဒါဆို ငါ မေးမယ်...ကျုံးအာစစ်ရဲ့ အိမ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို မင်း ဘာသိထားလဲ...”
ဖုန်းရိမင်း အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။
“သူ့သားကို သူကိုယ်တိုင် သတ်တာပဲလေ။ အဲဒါ ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းမိသားစုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ အစ်ကို... တစ်ဖက်စကားတည်း နားထောင်ပြီး အပြစ်မရှိတဲ့သူကို အထင်မမှားပါနဲ့...”
“အပြစ်မရှိဘူး... ဟုတ်လား...”
“မင်းလိုလူက အပြစ်မရှိတဲ့သူလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့...”
ထိုအချိန်တွင် ခန်းမကြီးအတွင်းမှ လူသုံးယောက် ထွက်လာလေသည်။ နှစ်ယောက်မှာ စစ်ဝတ်စုံဝတ် အရာရှိများ ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တစ်ယောက်မှာ အသက်ငါးဆယ်ခန့်ရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်သည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူသည် ကြေးနီရောင် ပိုးဖဲဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းမွေးဖြူနှစ်ဖက်က ရင့်ကျက်သော အရှိန်အဝါကို ပို၍ ထင်ရှားစေသည်။ ညာလက်ကောက်ဝတ်တွင် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ကွင်း၊ ဘယ်လက်တွင် ကျောက်စိမ်း ဆေးဘူးကို ကိုင်ထားသည်။ အပြင်ပန်းတွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မြို့သူကြီးတစ်ယောက်နှင့် တူသော်လည်း ခြေလှမ်းများ တည်ငြိမ်ပြီး မျက်ဝန်းများ၌ ဖိအားကြီးမားသော အရှိန်အဝါ ရှိနေသဖြင့် သိုင်းပညာလည်း အားနည်းသူ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
သူသည် ခန်းမရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်နှင့် ရန်ရှင်းကျိုး လက်ထဲတွင် ဖုန်းရိမင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဖိုရှန်းမြို့မှာ လာပြီး သောင်းကျန်းရဲတယ်ပေါ့။ ငါ့သားကို အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်စမ်း...”
ရန်ရှင်းကျိုး ခြံထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက စစ်အရာရှိနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ်မှ မခွာခဲ့ပေ။ သူတို့ စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ ဖုန်းရိမင်း၏ အသက်ရှင်သေဆုံးရေး မဟုတ်။ ရန်ရှင်းကျိုး ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံပင်။ ယခင်မင်းဆက်၏ ရှေးဟောင်းဝတ်စုံ၊ ဆံပင်ရှည်ကို ဆံထိုးဖြင့် ထုံးဖွဲ့ထားသည့် ပုံစံသည် လက်ရှိ နန်းတော်အာဏာကို လူသိရှင်ကြား စိန်ခေါ်ရာ ရောက်နေလေသည်။
မန်ချူးတို့ အလယ်ပိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ဒေါ်ဂွန် သည် “ဆံပင်ထားချင်လျှင် ခေါင်းဖြတ်၊ ခေါင်းထားချင်လျှင် ဆံပင်ရိတ်” ဟူသော အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ယင်းအမိန့်ကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သော သူရဲကောင်းများ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရ၏။
ယခုကား ချန်လုံဧကရာဇ် လက်ထက်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ဆံပင်ရိတ်၊ ဝတ်စုံပြောင်းစနစ်မှာ တစ်နိုင်ငံလုံး၌ အမြစ်တွယ်နေပြီး မျိုးဆက်များစွာ ကြာမြင့်လာသဖြင့် လူအများသည် မိမိတို့ ဘိုးဘေးများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကိုပင် မေ့လျော့ကုန်ကြပြီး မန်ချူးဝတ်စုံကိုသာ သဘာဝဟု မှတ်ယူနေကြသည်။
ထို့ကြောင့် ရန်ရှင်းကျိုး၏ အသွင်အပြင်သည် လူအုပ်ကြား၌ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ အလွန် ထင်ရှားလွန်းနေသည်။ စစ်အရာရှိနှစ်ဦးလုံး မန်ချူးအရာရှိများ ဖြစ်ကြသည်။၏ ရာထူးတိုးလိုစိတ်ကလည်း ပြင်းပြလှ၏။ သူတို့နှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်ပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စကားမပြောသော်လည်း အတွေးတစ်ခုတည်း ရှိနေကြသည်။
ရန်ရှင်းကျိုးကို ဖမ်းဆီးနိုင်လျှင် နန်းတော်၏ ဆုလာဘ်နှင့် အထက်လူကြီးများ၏ မျက်နှာသာကို တစ်ပြိုင်တည်း ရနိုင်မည်။ ဖုန်းထျန်းနန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက်လည်း ဘေးနှစ်ဖက်မှ ဝိုင်းပိတ်ရန် တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားလာကြသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပဲ ဖုန်းရိမင်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မြှောက်ကိုင်ထားရင်း အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက ဖုန်းထျန်းနန်.. ငါးကျားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပေါ့...”
“သခင်ကြီးကို ဘယ်လို ခေါ်ဝေါ်ရမလဲဆိုတာ...”
သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ လက်တစ်ဖက်က ဖုန်းရိမင်းကို ဆွဲယူရန် လှမ်းဖမ်းပြီး၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်က ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဘယ်နံရိုးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးမှာ ငယ်ရွယ်လွန်းတာကြောင့် သားဖြစ်သူကို အနိုင်ယူနိုင်သော်လည်း မိမိ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံကို မမီနိုင်ဟု ဖုန်းထျန်းနန် ယုံကြည်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော်... ရန်ရှင်းကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်က နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားပြီးနောက် ဖုန်းရိမင်းကို လက်နက်ရှည်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ လှည့်ပတ်ကာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပစ်ချလိုက်သည်။
ဝှစ်...
ဖုန်းထျန်းနန်၏ မျက်နှာပြောင်းလဲသွား၏။ လက်ဝါးကို အမြန်ပြန်ရုတ်၍ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်ရန်ရှင်းကျိုးက ရုတ်တရက် လက်လွှတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းရိမင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာက အမြောက်ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကဲ့သို့ ဖုန်းထျန်းနန်ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံဝင်သွားလေသည်။ လက်လွှတ်လိုက်သည့် တစ်ပြိုင်နက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် အတွင်းအားကို လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် ပို့လွှတ်၍ ဖုန်းရိမင်း၏ အပ်စိုက်မှတ်များကို တစ်ခါတည်း ပိတ်လိုက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လေထဲတွင် ရောက်နေသော်လည်း ဖုန်းရိမင်းမှာ ကိုယ်တစ်ချက်မျှ မလှုပ်နိုင်ပဲ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အဖေ... ကယ်ပါဦး...”
“ဟား.........” ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သားဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်တိုက် ရိုက်ပုတ်လိုက်၏။ ဖုန်းရိမင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာက ဘေးတစ်ဖက်သို့ ချော်ထွက်သွားပြီး စစ်အရာရှိတစ်ယောက်ရှေ့သို့ ကျသွားသည်။ ထိုအရာရှိလည်း ခဏမျှ ကြောင်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန် ဖမ်းယူလိုက်သည်။
ဖုန်းရိမင်း လွတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဖုန်းထျန်းနန်ရှေ့သို့ ရောက်နှင့်နေပြီ။ လက်နှစ်ဖက်ကို တစ်ပြိုင်နက် တွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။
ဘုန်း.....
ယခုအချိန်၌ သူသည် အမည်မသိ စိတ်ကျင့်စဉ်၊ သွေးဓားဂိုဏ်း၏ အမြင့်ဆုံးကျင့်စဉ်နှင့် ရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်းတို့ကို ပေါင်းစပ်နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အတွင်းအားသည် ဒင်ဒီယန် အထွတ်အထိပ်ရောက်ချိန်နှင့်ပင် မကွာလှပေ။ ယခု လက်ဝါးတစ်ချက်၏ အရှိန်က လောကတွင်ပြိုင်ဖက်ကင်း၏။
ဖုန်းထျန်းနန်သည် ထိုလက်ဝါး၏ ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ကြောင်း ချက်ချင်း သိသွားသည်။ အံကိုကြိတ်၍ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ လက်ဝါးနှင့် တိုက်မိလိုက်သည်။
ဘုန်း...
လက်ဝါးနှစ်စုံ ထိတွေ့သွားသည်နှင့် ဖုန်းထျန်းနန်၏ ခန္ဓာကိုယ်က လွင့်ထွက်သွားသည်။ သွေးတစ်ပွင့် အန်ထွက်လာပြီး လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ယိုင်တိုင်တိုင် ကျရောက်သွားတော့သည်။
ခြေထောက် မြေထိသည်နှင့်...တစ်ကိုယ်လုံး အရိုးများ အဆက်မပြတ် ကွဲအက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားတော့ပေ။ ရန်ရှင်းကျိုး လက်ဝါးထုတ်လိုက်သည်နှင့် ဘေးရှိ စစ်အရာရှိနှစ်ဦးက တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ နှစ်ဖက်ညှပ်၍ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။
ဘုန်း......
ရန်ရှင်းကျိုးက ခြေကန်ချက်တစ်ချက် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ဘယ်ဘက် စစ်အရာရှိမှာ အော်ဟစ်လျက် လှိမ့်ကျသွားသည်။
ဘုန်း....
နောက်တစ်ချက်ထပ်ကန်လိုက်ရာ ညာဘက် စစ်အရာရှိလည်း နောက်သို့ လွင့်စင်ကာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားတော့သည်။
ရွပ် ...
နောက်ကျောဘက်မှ ဓားသံတစ်ချက်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာရာ ရန်ရှင်းကျိုးသည် အသံတစ်ချက်တည်းဖြင့် တည်နေရာကို ဖမ်းလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ယိမ်းလိုက်ရာ... ငွေရောင်အလင်းတန်း တစ်ခုက ပါးပြင်ကို ပွတ်တိုက်၍ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဓား၏ အရှိန်မှာ အားကောင်းလှသဖြင့် သူလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ...ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် နတ်သမီးတမျှ လေထဲမှ ပျံဝင်လာသည်။ တစ်ခဏအတွင်းတွင် ရန်ရှင်းကျိုးရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ငွေကြာပွတ်ကို လှုပ်ခတ်လိုက်ရာ ဆယ်ပေကျော်ရှည်သော ကြာပွတ်မှာ အတွင်းအားကြောင့် လှံတံကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားပြီး ရန်ရှင်းကျိုး၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးချိန်ထားသည်။
“သူ့ကို ချမ်းသာပေးလိုက်...”
သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကား နတ်သမီးလေးတစ်ပါးပျံဆင်းလာသလိုပင်။ သိုင်းတစ်ကွက်တည်းနှင့်ပင် ရန်ရှင်းကျိုး မြင်ဖူးသမျှ အမျိုးသမီးသိုင်းသမားများထဲ၌ အထူးချွန်ဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ရွှေစိမ့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား...”
ခြေတစ်လှမ်း တိုးထွက်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်း သူမရှေ့သို့ ရောက်ရှီသွားလေသည်။ ထို့နောက် လက်သီးတစ်ချက်က မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ထိုးချလိုက်သည်။
“ဖယ်စမ်း...”
ထိုလက်သီးက ရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်းထဲမှအရိပ်မဲ့ နတ်လက်သီးပင် ဖြစ်သည်။ လက်သီးထွက်သံနှင့် လက်သီးရောက်ချိန်က တစ်ချိန်ထဲဖြစ်သည်။ ခရမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး မြေမထိသေးခင် ရန်ရှင်းကျိုး၏ လက်သီးက မျက်နှာရှေ့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
“အား...”
သူမ ထိတ်လန့်စွာ ခေါင်းငုံ့ရှောင်လိုက်သော်လည်း...နည်းနည်း နောက်ကျသွားပြီး လက်သီးက ခေါင်းကို ပွတ်တိုက်သွားတော့သည်။ ဆံပင်ရှည်များ လွင့်ထွက်သွားပြီး... မီးလောင်ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ခေါင်းပြောင်တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ ဆံပင်အရှည်များမှာ ဆံပင်တုသာ ဖြစ်နေသည်။
ရန်ရှင်းကျိုးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ဖွီ... ဘုန်းကြီးမလေးတစ်ယောက်ပဲကိုး...”
သူ လက်သီးကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး အော်လိုက်၏။
“ဘုန်းကြီးတွေကလည်း သူများကိစ္စ ဝင်ရှုပ်ရတာ ကြိုက်သလား...”
ဘုန်းကြီးမလေးမှာ ထိတ်လန့်မှု မပြေသေးပဲ နောက်သို့ အဆက်မပြတ် ဆုတ်သွားပြီးမှ တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ရှင်... ရှင်က ဘယ်သူလဲ...”
ရန်ရှင်းကျိုးက နောက်တစ်ကြိမ် လက်သီးကို ထိုးချလိုက်ပြီး...
“မင်းက ငါ့နာမည်ကို မေးရဲသေးတယ်ပေါ့...”
ဘုန်းကြီးမလေးက ငွေကြာပွတ်ကို ခတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ရန်ရှင်းကျိုး၏ ခြေထောက်ကို ရိုက်ချလာသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကြာပွတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းချလိုက်သည်။
ရှပ်—
ထို့နောက် နောက်ကျောရှိ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ဘုန်းကြီးမလေး၏ လည်ချောင်းထဲသို့ ထိုးဝင်သွားတော့သည်။ သူမသည် တစ်သက်တာအတွင်း ရန်ရှင်းကျိုးကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။
သူသတိဝင်လာချိန်တွင် ဓားဦးက လည်ချောင်းရှေ့ ရောက်နှင့်နေပြီ။ ထိုအချိန်၌ နောက်ဘက်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော ဖုန်းထျန်းနန်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။
ထို့နောက် သွေးတစ်လုတ် အန်ထွက်လာပြီး...နောက်သို့ လဲကျသွားလေတော့သည်။
***