အခန်း ၇၄

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း ၇၄ - ဆုံတွေ့ခြင်း

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဤကဲ့သို့ လှည့်ဖြားတတ်ကာ ပရိယာယ်များသော မိန်းမပျိုကို အလွန်မုန်းတီးသော်လည်း ပထမအကြိမ် ဓားချက်၌ သူမကို အသက်ချမ်းသာ ပေးခဲ့ခြင်းမှာ သူမသည် လူသတ်ထားသူ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက သူမကဲ့သို့ လူမျိုးကို မုန်းတီးကြသော်လည်း သူမသည် သေထိုက်သည့် အပြစ်ကိုမူ မကျူးလွန်ထားသေးချေ။

သို့သော် သူမက သူ့ကို မညှာမတာ နှင်တံဖြင့် ရိုက်နှက်သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူမကို သတ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ အမြန် မထွက်ပြေးသွားပါက ဖုန်းထျန်းနန်၏ မွေးစားသမီးဖြစ်သူမှာ ယနေ့တွင်ပင် သူမ၏အဖေနှင့်အတူ ငရဲသို့ လိုက်သွားရပေလိမ့်မည်။

"ဒီသီလရှင်က ဖုန်းထျန်းနန်က သူ့အဖေဖြစ်နေလို့ဆိုပြီး ဘက်ပေါင်းစုံကနေ ကာကွယ်ပေးနေတာပဲ။ အဲဒီကျုံးမိသားစုဝင်တွေ ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်နေတာကျတော့ သူ ဘာလို့ ဘာမှမလုပ်ပေးတာလဲ။ သူ့ရဲ့ ဆရာဖြစ်သူက ဖုန်းထျန်းနန်ကို မသတ်ခင် သုံးကြိမ်အထိ အသက်ကယ်ပေးရမယ်လို့ ခိုင်းထားတယ်ဆိုပဲ။ ဒီအကြံကို ပေးတဲ့ သီလရှင်အိုကြီးက တုံးအတာလား၊ ယုတ်မာတာလား မသိဘူး။ ကျားငါးကောင်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်၊ ပြီးတော့ ကွမ်တုန်းနဲ့ ကွမ်ရှီးနယ်မှာ ဒီလောက် ဩဇာအာဏာရှိတဲ့ လူကို ဘယ်သူက သွားထိရဲမှာလဲ။ သူ့ကို ဘယ်သူမှ မသတ်ရင် သုံးကြိမ်ကယ်ဖို့ အခွင့်အရေးက ဘယ်လိုလုပ် ရမှာလဲ။ အဲဒီတော့ ဖုန်းထျန်းနန်က ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးဆိုး အိုသေ သေသွားမှာပေါ့။ ဟဲဟဲ... ဒီသီလရှင်အိုကြီးက သီလရှင်ပျိုထက်တောင် ပိုပြီး ဆိုးသေးတာပဲ"

သူသည် နဂိုကပင် ဓားပြဗိုလ် တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရာတွင် ပြတ်သားလှသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ထိုအကြောင်းများကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်လိုက်ပြီး....

"ငါ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာတာ ဘာမှမရဘဲ ပြန်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ တစ်ခုခုတော့ ရအောင် ယူရမယ်။ အင်း... ဒီကမ္ဘာက သိုင်းပညာတွေကတော့ သာမန်ပါပဲ၊ မက်မောစရာ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဆိပ်လက်သည်း ဆေးဘုရင်ဆီက ဆေးဘုရင်နတ်ကျမ်းကိုတော့ ငါ မဖြစ်မနေ ရအောင် ယူရမယ်။ သူတို့ရဲ့ အဆိပ်ခတ်တဲ့ နည်းစနစ်တွေကိုလည်း သင်ယူရမယ်။ အဲဒါတွေကိုသာ ငါ တတ်မြောက်သွားရင်... ဟဲဟဲ... သိုင်းလောကမှာ ငါ့ကို ဘယ်သူ တားနိုင်ဦးမှာလဲ”

"အကယ်၍ ငါသာ အဆိပ်အတတ်ကို တတ်သွားရင် ငါ့ရဲ့ လေနက်ခံတပ်ကို ဖျက်ဆီးသွားတဲ့ ဝတ်စုံဖြူဝတ် ဓားသမားကိုတောင် လျှို့ဝှက် အဆိပ်ခတ်ပြီး ငါ့မိသားစုအတွက် ကလဲ့စားချေနိုင်မှာပဲ"

သူသည် အတွေးမျိုးစုံဖြင့် လျှောက်လာရာ မကြာခင်မှာပင် ဖုန်းအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ အိမ်တော်သို့ ရောက်သောအခါ အစေခံများ အားလုံးမှာ အရိပ်ပင် မမြင်ရတော့ဘဲ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာရနေသော စစ်ဗိုလ်နှစ်ဦးနှင့် ဖုန်းရိမင်တို့ကိုလည်း မတွေ့ရတော့ပေ။

"ကံမကောင်းလိုက်တာ"

ယခုအချိန်တွင် ဖုန်းအိမ်တော် ရှေ့၌ မြို့ခံလူအများအပြား စုရုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းထျန်းနန်သည် ထိုနယ်မြေတွင် ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ဖော့ရှန်းမြို့သူမြို့သားများသည် ဖုန်းအိမ်တော် ပြဿနာတက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ အလွန် ဝမ်းသာနေကြ၏။

ရန်ရှင်းကျိုးက အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး လူအုပ်ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဖုန်းထျန်းနန်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ သူ့သား ဖုန်းရိမင် ဘယ်မှာလဲ။ အမြစ်ပြတ်အောင် ငါ သူ့ကိုပါ သတ်ပစ်မယ်။ အကယ်၍ သူသာ လွတ်သွားရင် မင်းတို့လည်း နောင်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေရမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ၏ စူးရှသော အကြည့်များကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်သွားကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။ ခဏအကြာတွင် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဖုန်းရိမင်က သူရဲကောင်းမျှော်စင်ဘက်ကို ပြေးသွားတယ်"

"အရာရှိ နှစ်ယောက်လည်း ထွက်ပြေးသွားပြီ”

"သူရဲကောင်းမျှော်စင် က ဘယ်ဘက်မှာလဲ"

"ဒီမြို့မှာ အကြီးဆုံး၊ အမြင့်ဆုံးနဲ့ အခမ်းနားဆုံး စားသောက်ဆိုင်ပဲဗျ"

ရန်ရှင်းကျိုးက ဆက်မမေးတော့ဘဲ အိမ်တော်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ မြင်းဇောင်းမှ မျိုးကောင်းမြင်း တစ်ကောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဇက်ကြိုးကို ပြင်ဆင်ကာ မြင်းပေါ်တက်၍ မြို့လယ်ဘက်သို့ ဒုန်းစိုင်း နှင်ခဲ့လေတော့သည်။

ဖော့ရှန်းမြို့ထဲသို့ ရောက်လျှင် မြို့လယ်၌ တည်ရှိသော သုံးထပ်တိုက် အဆောက်အအုံကြီးကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ထိုအဆောက်အအုံမှာ လက်ရာမြောက်လှပြီး အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါလှ၏။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင်ပင် သူရဲကောင်းမျှော်စင်ဟူသော စာလုံးကြီး သုံးလုံးကို စာတန်းတွင် မြင်နိုင်သည်။

"ဖုန်းထျန်းနန်လို လူကများ သူရဲကောင်း လို့ ခေါ်ထိုက်လို့လား"

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောရင်း မြင်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှေ့သို့ မရောက်မီမှာပင် ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရကာ လူအုပ်ကြီး တစ်စု ချဥ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအုပ်စု၏ ထိပ်ဆုံးမှ လူငယ်လေးမှာ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် လယ်သမားသားငယ်နှင့် တူသော်လည်း သူ၏ ဟန်ပန်မှာ တက်ကြွပြီး လျှောက်လှမ်းပုံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်လှသဖြင့် သိုင်းပညာ တတ်ကျွမ်းသူမှန်း သိသာလှသည်။

ထိုလူငယ်သည် သံခြေချင်း တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ နောက်တွင် အစေခံ ခြောက်ဦးမှာ လည်ပင်း၌ သံခြေချင်းများ ခတ်ထားလျက် ခေါင်းငုံ့ကာ ပါလာကြ၏။ လူငယ်လေးသည် ထိုအစေခံ ခြောက်ဦးကို ခွေးများကဲ့သို့ ဆွဲခေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး နောက်မှ လိုက်လာသော လူအုပ်ကြီးကလည်း အော်ဟစ် အားပေးနေကြသည်။

လမ်းပေါ်ရှိ လူတိုင်းမှာ ထိုထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို လှည့်ကြည့်နေကြ၏။ ရန်ရှင်းကျိုးမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို သဘောကျမိသော်လည်း ဖုန်းရိမင်ကို ဖမ်းဆီးရန်မှာ ပို၍ အရေးကြီးသဖြင့် ခဏတာ ကြည့်ပြီးနောက် မြင်းကို ဆက်နှင်ကာ ထိုလူငယ်နှင့် ဘေးချင်းယှဥ်၍ ဖြတ်ကျော်သွားလိုက်သည်။

လူငယ်လေးက ရန်ရှင်းကျိုးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ယခင်မင်းဆက်၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားမိပေ။ ရန်ရှင်းကျိုးက နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ အသီးသီး လျှောက်သွားကြသည်။ ရန်ရှင်းကျိုး ဖြတ်သွားပြီးနောက် လူငယ်လေးက လှည့်ကြည့်ကာ သူ ဆွဲခေါ်လာသော အစေခံ ခြောက်ဦးကို ရယ်မောရင်း ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ ငါ့လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ ပြတ်နေတာ။ မင်းတို့ကို ပေါင်နှံလိုက်ရင် ဘယ်လောက် ရမလဲ။ သူရဲကောင်း အပေါင်ဆိုင်မှာ ခွေးခြောက်ကောင် သွားပေါင်ရင် သူတို့ ဘယ်လောက် ပေးမလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်"

ရန်ရှင်းကျိုး၏ နားက စူးရှသဖြင့် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူရဲကောင်းမျှော်စင်ထံသို့ ခဏချင်းအတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ မြင်းပေါ်မှ ဆင်း၍ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ဆိုင်အတွင်းမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီး စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များမှာ လဲကျနေကာ အစေခံများမှာ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ရန်ရှင်းကျိုးကို မြင်သောအခါ အားလုံးက ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဆိုင်အစေခံ တစ်ဦးက "အလိုလေးဗျာ" ဟု အော်ဟစ်ကာ ဒူးထောက်၍ အသနားခံလေတော့သည်။

"သခင်... တစ်ယောက်ယောက်က ဒီမှာ လာပြီး သောင်းကျန်းသွားပါပြီ။ ဒီကျွန်တော်မျိုးကို သနားညှာတာပေးပါဦး"

"မင်းတို့ဆီမှာ တိုက်ပွဲ ဖြစ်သွားတာလား"

"ဘယ်သူ လာသွားတာလဲ"

သူ မေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစောပိုင်းက အစေခံ ခြောက်ဦးကို ဆွဲခေါ်သွားသော လူငယ်ကို မြင်ယောင်လာကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစောပိုင်းက လူတွေကို ဆွဲခေါ်သွားတဲ့ လူငယ်ကများ ဒီမှာ လာသောင်းကျန်းသွားတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒီ သူရဲကောင်းက ဖုန်းမိသားစုရဲ့ မန်နေဂျာကို ရိုက်နှက်ပြီး အစေခံတွေကိုပါ ဖမ်းခေါ်သွားတာပါ။ သခင်... ကျွန်တော်တို့က သူရဲကောင်းမျှော်စင်က အခြေခံ အလုပ်သမားတွေပါပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကိုတော့ ချန်ထားပေးပါ။ ရန်စ ရှိရင်လည်း အဓိက တရားခံနဲ့ပဲ ရှင်းပါဗျာ"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီကိစ္စက မင်းတို့နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ငါ သိချင်တာက ဖုန်းရိမင် ဒီမှာ ရှိလား ဆိုတာပဲ"

"သခင်လေးဖုန်းက ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး သူရဲကောင်းမျှော်စင်ကို ရောက်မလာပါဘူး။ အစောပိုင်းက ပြဿနာတက်တော့ မန်နေဂျာက သူ့ကို သွားရှာပေမဲ့ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူးဗျ"

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောကာ ဓားကို ဆွဲကိုင်၍ ဆိုင်နောက်ဘက်အထိ အနှံ့အပြား ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း ဖုန်းရိမင်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။ သူက ဆိုင်အစေခံကို ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီစားသောက်ဆိုင်အပြင် ဖုန်းမိသားစုမှာ တခြား ဘာစီးပွားရေးတွေ ရှိသေးလဲ"

"သခင်ကြီးဖုန်းရဲ့ စီးပွားရေးတွေက ဖော့ရှန်းနဲ့ ကွမ်တုန်း တစ်ခွင်မှာ အနှံ့အပြားပါပဲ။ ဖော့ရှန်းမှာတင် သူပိုင်တဲ့ လယ်မြေတွေ အများကြီး ရှိသလို သူရဲကောင်းမျှော်စင်၊ သူရဲကောင်း အပေါင်ဆိုင် နဲ့ သူရဲကောင်း လောင်းကစားရုံတွေလည်း ရှိပါတယ်။ သူက နေ့တိုင်း ဝင်ငွေတွေ အများကြီး ရနေတာပါ"

"အင်း... အစောပိုင်းက လူငယ်က ဖုန်းထျန်းနန်နဲ့ ဘာလို့ ရန်ဖြစ်ရတာလဲ"

"အစောပိုင်းက ကျုံးမိသားစုက မိန်းမကြီးက ဆိုင်ရှေ့မှာ ရူးနှမ်းသလို ဖြစ်နေတာပါ။ အဲဒီ လူငယ်က စုံစမ်းကြည့်ပြီးတော့ ဒေါသထွက်ကာ မန်နေဂျာ ဖုန်းချီကို ရိုက်နှက်ပြီး လူတွေကို ဖမ်းသွားတာပါပဲ"

ရန်ရှင်းကျိုးမှာ ဖုန်းအိမ်တော်တွင် သောင်းကျန်းနေစဥ် ကျုံးမိသားစုဝင်များ ဘယ်ပျောက်နေသည်ကို တွေးနေမိရာ ယခုမှပင် ကျုံးမိသားစုမှ အမျိုးသမီးမှာ သူရဲကောင်းမျှော်စင်သို့ ရောက်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး အစောပိုင်းက လူငယ်၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

"အော်... သူကိုး သူက အပေါင်ဆိုင်ကို သွားတယ်ဆိုတော့ ငါက လောင်းကစားရုံကို သွားကြည့်ရမှာပေါ့။ ဖုန်းရိမင်ကိုတော့ လွတ်အောင် မထားနိုင်ဘူး။ သူကသာ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ထွက်မပြေးဘူးဆိုရင်တော့ ဖော့ရှန်းမှာ ရှိနေသရွေ့ ငါ့လက်ထဲကနေ လွတ်ဖို့ မကြံနဲ့"

***