အခန်း ၇၆

အခန်း ၇၆ - အရက်ဖြူအိုးကြီး တစ်လုံး

ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဓားသိုင်းမှာ မူလက သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လျန်ချန်းကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရွှေတိုက် နှင့် လျိုချန်းဖုန်း တို့ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပညာရှင်များထံမှ ဓားသိုင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သင်ယူခွင့် ရခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန် မြင့်မြတ်သော ဓားသိုင်းပညာရပ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများ ဖြစ်ကြ၏။ အထူးသဖြင့် လျိုချန်းဖုန်း၏ ထိုက်ကျိဓားသိုင်း မှာ ခေတ်ပြိုင်လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလှရာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဓားသိုင်းစွမ်းရည်ကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။

ရွှေတိုက်၏ မိသားစုလိုက် ဆင်းသက်လာသော ဓားသိုင်းမှာလည်း အလွန် ထူးခြားလှပေသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူနှင့် လပေါင်းများစွာ အတူနေထိုင်ကာ လေ့ကျင့်ခဲ့သဖြင့် ထိုဓားသိုင်း၏ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ကျန်ရှိသော "ကျန်းနန်၏ သူရဲကောင်းလေးဦး" ထံမှလည်း အတတ်ပညာများကို သင်ယူခဲ့သေး၏။ သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌လည်း "ရှင်သန်ခြင်း အလင်းကျမ်း" နှင့် "သွေးဓားကျမ်း" ကဲ့သို့သော နက်ရှိုင်းသည့် သိုင်းပညာရပ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူသည် လောက၏ အလင်းနှင့် အမှောင် သိုင်းပညာရပ် နှစ်မျိုးလုံး၏ အဆင့်မြင့် နည်းစနစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ရာ သူ၏ ဓားသိုင်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် "လျန်ချန်း" ကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ထိုလောက၏ နံပါတ်တစ် ပညာရှင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူ၏ လက်ဝါးစွမ်းအား၊ ဓားသိုင်း၊ ဓားမသိုင်းနှင့် လှံသိုင်းများမှာ သိုင်းလောက၏ ထိပ်တန်း အဆင့်တွင် ရှိနေပေသည်။

ယခုအခါ သူသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ဟူဖေးကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်းများမှာ လျှပ်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှေတိုက် သင်ကြားပေးခဲ့သော ဓားသိုင်း အစဉ်အတိုင်း အသုံးပြုလိုက်၏။ ဓား၏ ရွေ့လျားမှုမှာ ပြဒါးတစ်လုံး ဂွမ်းလျှောသကဲ့သို့ ပြေပြစ်လှကာ ဟူဖေးကို ဝန်းရံသွားလေတော့သည်။

သူ၏ ဓားချက်များမှာ အလွန် လျင်မြန်လှသဖြင့် ဟူဖေးမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေရကာ အသာစီး မရနိုင်တော့ချေ။ ရန်ရှင်းကျိုး၏ စိပ်လှသော ဓားချက်များအောက်တွင် ဟူဖေးမှာ အသက်ရှူပင် မဝတော့ဘဲ တားဆီးရန်သာ အာရုံစိုက်နေရပြီး ပြန်လည် တိုက်စစ်ဆင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ဟူဖေး အလွန်အမင်း ပူပန်နေစဥ်မှာပင် သူ၏ ရှေ့မှ ဓားအလင်းတန်းများမှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိ လူက ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဟူမိသားစုရဲ့ ဓားသိုင်းက နာမည်ကြီးတာ တကယ်ပဲ မမှားဘူး"

"ခင်ဗျားက... အမှန်တကယ် ဘယ်သူလဲ"

သူသည် ကလေးဘဝက "ရှန်းကျားခံတပ်" ကို မီးရှို့ပြီးနောက် ကျောက်ဘန်းရှန်းပေးခဲ့သော ရွှေများဖြင့် မြေဝယ်ကာ ဖျင်အာစိ နင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် နေ့စဥ်နှင့်အမျှ မိသားစုဝင်များ ချန်ထားခဲ့သော လက်ဝှေ့နှင့် ဓားသိုင်းကျမ်းများကို လေ့လာခဲ့၏။ ကျောက်ဘန်းရှန်း သင်ကြားပေးခဲ့သော ထိုက်ကျိသဘောတရားများကို အခြေခံ၍ သူ၏ ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်ဖြင့် မိသားစု သိုင်းပညာများကို ကိုယ်တိုင် တတ်မြောက်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ရှေးယခင်က သိုင်းပညာများကို လေ့လာရာတွင် ဆရာ၏ လမ်းညွှန်မှုမှာ အလွန် အရေးကြီးလှပေသည်။ အကယ်၍ အတွင်းအား လှည့်ပတ်ရာတွင် အနည်းငယ်မျှ မှားယွင်းသွားပါက သွေးလေ ချောက်ချားကာ ရူးသွပ်သွားနိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ဟူဖေးကမူ သူ၏ ဉာဏ်ရည် တစ်ခုတည်းဖြင့် မိသားစုကျမ်းကို တတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ပါရမီ မည်မျှ မြင့်မားသည်ကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်၏။

"ရှန်းကျားခံတပ်" တိုက်ပွဲပြီးကတည်းက သူသည် အရွယ်ရောက်သည်အထိ တစ်ခါမျှ အရေးမနိမ့်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အလွန် မြင့်မားနေသည်။ ယခု ဖော့ရှန်းမြို့ကိစ္စတွင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရဲခြင်းမှာလည်း သူ၏ သိုင်းပညာအပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ပညာရှိလျှင် ရဲရင့်သည်" ဟူသော စကားအတိုင်းပင်။ ပညာရှိမှသာ ရဲရင့်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ပညာနည်းလျှင်မူ သတ္တိမှာလည်း နည်းပါးသွားပေလိမ့်မည်။

သူရဲကောင်းမျှော်စင် ရှေ့တွင် ရူးသွပ်နေသော ကျုံးမိန်းမကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်များ နိုးကြားလာကာ ကျုံးမိသားစုအတွက် ကလဲ့စားချေရန် ဖုန်းထျန်းနန်ကို သတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စားသောက်ဆိုင်ရှိ အစေခံများကို ဖမ်းဆီးပြီး ဖုန်းထျန်းနန်၏ အပေါင်ဆိုင်တွင် ငွေနှစ်ထောင်ဖြင့် ပေါင်နှံခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဖုန်းထျန်းနန်၌ လောင်းကစားရုံ ရှိသည်ကို ကြားသောအခါ သိုင်းဆရာ နှစ်ဦးကို ငွေများဖြင့် လောင်းကစားရုံသို့ လွှတ်ကာ ပြဿနာရှာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူဖေးသည် သိုင်းလောကတွင် ကျင်လည်ခဲ့သည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖော့ရှန်းမြို့နှင့်မူ မရင်းနှီးချေ။ သူသည် ဖုန်းထျန်းနန်ကို သတ်ချင်သော်လည်း ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စားသောက်ဆိုင်၊ အပေါင်ဆိုင်နှင့် လောင်းကစားရုံများတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြဿနာရှာကာ ဖုန်းထျန်းနန်ကို မြို့ပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ရှေးမင်းဆက် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်က သူ့ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုသူ၏ ဓားသိုင်းနှင့် အတွင်းအားမှာ သူနှင့် အလှမ်းဝေးလှသည်။ ယခု ရန်ရှင်းကျိုးက ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ ပို၍ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ... ငါ့ကို ဘာလို့ တိုက်ခိုက်တာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ ချက်ချင်း ရပ်သွားတာလဲ"

"ငါ့နာမည်က ရန်ရှင်းကျိုး မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ် ရှိတာတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အဖေနဲ့ အမေနဲ့ ယှဥ်ရင်တော့ မင်းက အသေးစိတ် စဥ်းစားမှုအပိုင်းမှာ အများကြီး လိုသေးတယ်"

"ခင်ဗျား... ကျုပ် မိဘတွေကို သိလို့လား"

"သူတို့ရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှတော့ မဆုံဖူးဘူး။ လျောင်တုန်းက သူရဲကောင်းကြီး ဟူယီတောက်ဆိုတာ တစ်လောကလုံး သိတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ဇနီးကလည်း အမျိုးသားတွေတောင် အားကျရတဲ့ ရဲရင့်တဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပေါ့။ ငါ နှစ်ပေါင်း ၂၀ လောက် နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာတာကိုပဲ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့ ဒီလို အဆုံးသတ်မျိုးနဲ့ ကြုံရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းရဲ့ ဓားသိုင်းက မဆိုးပေမဲ့ မင်းအဖေနဲ့ ယှဥ်ရင်တော့ အများကြီး နိမ့်ကျနေသေးတယ်။ အကယ်၍ သူရဲကောင်းကြီးရဲ့ ဓားသိုင်းက ဒီအဆင့်ပဲ ဆိုရင် သူ ဘယ်လိုလုပ် မြောင်ရန်ဖုန်း နဲ့ သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် အနိုင်အရှုံး မပေါ်ဘဲ တိုက်နိုင်ပါ့မလဲ"

မိဘများအကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟူဖေး၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ပြင်းထန်လာကာ သွေးများ ဆူပွက်လာတော့သည်။ သူက အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်က ကျုပ်မိဘတွေနဲ့ ယှဥ်နိုင်လောက်တဲ့ အရည်အချင်း ဘယ်မှာ ရှိမှာလဲ အစ်ကိုရန်... ခင်ဗျား စကားအရ ဆိုရင် ကျုပ်မိဘတွေရဲ့ အတိတ်အကြောင်းကို အများကြီး သိထားပုံပဲ။ သူတို့ ဘယ်လို သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား"

"အကယ်၍ မင်းက ဖုန်းထျန်းနန်ရဲ့ မိသားစုကို အသက်ချမ်းသာ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးရင် ငါ မင်းမိဘတွေ သေဆုံးခဲ့ရတဲ့ အမှန်တရားကို ပြောပြမယ်။ အကယ်၍ မင်း သဘောမတူရင်တော့ ငါ့ဆီက ဘာစကားမှ ကြားရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ခင်ဗျား သိုင်းပညာက ဒီလောက် မြင့်မားနေပြီးတော့ လူယုတ်မာ တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ ဒီဖုန်းထျန်းနန်က မကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ပြီး ရွာသားတွေကို ဒုက္ခပေးနေတာ။ ကျုံးအာစိမိသားစု ဘယ်လောက် ရင်နာစရာကောင်းတဲ့ ဒုက္ခနဲ့ ကြုံနေရလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မကြားဖူးဘူးလား"

"သိရင်ရော မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ လောကမှာ မတရားမှုတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မင်းက အကုန်လုံးကို လိုက်ရှင်းနိုင်မှာ မလို့လား"

"ငါ မတွေ့ရင်တော့ မတတ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု ငါ မြင်နေရပြီပဲ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ ရန်ရှင်းကျိုး... မင်းက အမှားအမှန်ကို မခွဲခြားနိုင်ဘူးပဲ။ မင်း သိုင်းပညာ ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း ဖုန်းထျန်းနန်တို့နဲ့ ပေါင်းနေတဲ့ လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ပဲ။ မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို ဒီနေ့ သတ်ပစ်လိုက်။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ ဒီကိစ္စကို အဆုံးအထိ ရှင်းမှာပဲ"

ဟူဖေးသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ သိုင်းပညာမှာ မိမိထက် များစွာ သာလွန်သည်ကို သိထားသော်လည်း သူရဲကောင်း တစ်ဦး ပီပီ အရှုံးပေးမည့်အစား သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း အဲဒီလို ပြောလိုက်ရင် ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မှာ မကြောက်ဘူးလား"

"ယောက်ျားကောင်း ဆိုတာ သူရဲကောင်းတွေကိုပဲ ကြောက်တတ်တာ၊ မင်းလို လူယုတ်မာ နောက်လိုက်တွေကို မကြောက်ဘူး”

"ကောင်းတယ် ဟူယီတောက်ရဲ့ သားပီသပါပေတယ်။ မင်းအဖေရဲ့ ဟန်ပန်အတိုင်းပဲ ဒီစကား တစ်ခွန်းအတွက်တင် ငါ မင်းကို အရက်နဲ့ တည်ခင်း ဧည့်ခံချင်သွားပြီ"

"ငါ ဖုန်းထျန်းနန်ကို သတ်ပြီးပြီ၊ သူ့သား ဖုန်းရိမင်လည်း သေပြီ။ ကျန်တဲ့ နောက်လိုက်တွေကိုတော့ ငါ လိုက်မရှင်းချင်တော့ဘူး။ မင်း ရောက်လာတာ အတော်ပဲ၊ အဲဒီ လူယုတ်မာ နောက်လိုက်တွေကို မင်းပဲ ရှင်းလိုက်တော့"

"... မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"ငါ သူရဲကောင်းမျှော်စင်မှာ စောင့်နေမယ်။ အဲဒီ လူမိုက်တွေကို ရှင်းပြီးရင် ငါ့ဆီကို လာခဲ့လိုက်"

သူတို့ စကားပြောနေစဥ်မှာပင် မြင်းမှာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ရာ ဟူဖေးမှာ လမ်းမအလယ်တွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးမှာ မိတ်ဆွေလား ရန်သူလား၊ သူပြောသည့် စကားများမှာ အမှန်လား အမှားလား ဆိုသည်ကို မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဟူဖေးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူရဲကောင်းမျှော်စင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ဓားကို ကိုင်ကာ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စားဖွယ်စုံကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်၏။ ဆိုင်အစေခံများကိုလည်း ဟင်းတစ်ခွက်ချင်းစီကို အရင် မြည်းစမ်းခိုင်းပြီး အရက်ကိုလည်း သောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူတို့ ဘာမှမဖြစ်သည်ကို မြင်ရမှသာ သူတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ဓားပြဗိုလ် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် လောကအမှောင်ခြမ်း၏ နည်းလမ်းများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ အစားအသောက်ထဲတွင် အဆိပ်ခတ်ခြင်းမှာ အလွန် အသုံးများသော နည်းလမ်း ဖြစ်သဖြင့် သူက အမြဲ သတိထားခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ လူဖြင့် မြည်းစမ်းခိုင်းခြင်းမှာ အခြေခံအဆင့်သာ ဖြစ်ပြီး တကယ့် အဆိပ်ကျွမ်းကျင်သူနှင့် တွေ့ပါက ဤသို့ ရှောင်လွှဲရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အပြင်တွင် အစားစားရတိုင်း စိတ်မလုံခြုံသလို ခံစားရတတ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤကမ္ဘာ၌ သူ ပထမဆုံး လိုချင်သည့်အရာမှာ "ဆေးဘုရင် နတ်ကျမ်း" ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်၏။

ဟင်းပွဲများ စားပွဲပေါ်သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လှေကားမှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရကာ ဟူဖေး ပေါ်လာလေသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက စားပွဲရှိ ဟင်းပွဲများကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ထိုင်ပါ ညီအစ်ကိုဟူ။ မင်းရဲ့ ခရီးစဥ်က ဘယ်လိုလဲ"

"ကျုပ်တို့ လူယုတ်မာ နောက်လိုက်အချို့ကို သတ်ခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့လူတွေကိုတော့ မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ"

"ကောင်းတယ်... မင်းက အမှားအမှန် ခွဲခြားပြီး အပြစ်မရှိတဲ့လူတွေကို မသတ်ခဲ့ဘူးပဲ။ ဒါက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ပန်ပဲ"

သူက ဟူဖေးကို ထပ်မံ ချီးကျူးရန် ပြင်နေစဥ်မှာပင် အောက်ထပ်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက အောက်ထပ်မှ အော်ဟေးလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"မင်းတို့လို ဝရမ်းပြေးတွေ နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး အခုတော့ အရက်ဆိုင်မှာ သောက်စားနေကြတယ်ပေါ့ အခုချက်ချင်း အဖမ်းခံစမ်း ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ"

***