အခန်း ၇၇

အခန်း ၇၇ - စားသောက်ဆိုင်ထက်ဝယ် ပညာပေးခြင်း

အောက်ထပ်မှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးက ပြတင်းပေါက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ စစ်ဆေးရေးအရာရှိ တစ်ဦးက စစ်သည်အင်အား ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုအရာရှိမှာ မြင်းပေါ်တွင် ရင်ဘတ်ကို ကော့ကာ ဝမ်းဗိုက်ကို စူထုတ်လျက် အလွန်ပင် ဟန်ပန်ကြီးလှသည်။ စစ်သည်များမှာလည်း ဓား၊ လှံ၊ ဒုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူသတ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေကြသည်။

"ဒီစစ်သားတွေ ရောက်လာတာ မြန်လှချေလား အစ်ကိုရန်... ကျုပ်တို့ ဒီကနေ အရင်ရှောင်ရအောင်"

ဟူဖေးသည် ရဲရင့်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အစိုးရနှင့် ရုံးတော်ကိစ္စများကိုမူ မပတ်သက်ချင်ပေ။ စစ်သည်အင်အားလည်း များပြားသဖြင့် ရှောင်တိမ်းလိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဟု သူ ယူဆထား၏။

"မလောပါနဲ့။ ဖော့ရှန်းမှာ ဖုန်းထျန်းနန် တစ်ယောက်ပဲ သိုင်းပညာ အထိုက်အလျောက် ရှိတာပါ။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ အပျော်တမ်းတွေပါပဲ။ ဒီစစ်သားတွေ ဆယ်ဆလောက် များလာရင်တောင် ငါတို့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ ပြောရင်း သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြတင်းပေါက်ပြင်ပသို့ တဝက်ခန့် ထုတ်လိုက်ပြီး အရာရှိကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူမလို့ မင်းအဘိုးကို လာအော်နေတာလဲ"

"ဝရမ်းပြေး ငါက ဒီနယ်မြေရဲ့ စစ်ဆေးရေးအရာရှိပဲ သခင်ကြီးဖုန်းက ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး လူမှုရေး အင်မတန် ကောင်းတဲ့သူ။ မင်းကတော့ သူ့မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့အပြင် ရှေးမင်းဆက် ဝတ်စုံကို ဝတ်ပြီး ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ ငါ မင်းကို..."

သူသည် စစ်ဆေးရေးအရာရှိ ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျုံးအာစိ မိသားစု၏ ကံကြမ္မာမှာ ဤလူနှင့် ဖုန်းထျန်းနန်တို့ ပူးပေါင်း လုပ်ကြံမှုကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ရန်ရှင်းကျိုး သတိရသွားသည်။ သူသည် ဤလူနှင့် စကားရှည် မပြောချင်တော့ဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ 'မိုးမခရွက်ပုံ လက်ပစ်ဓား' တစ်လက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

"ရွှစ်... ဒုတ်"

ဓားမှာ အရာရှိ၏ လည်ပင်းကို တည့်တည့် စိုက်ဝင်သွားသဖြင့် သူသည် မြင်းပေါ်မှ လွင့်ကျကာ နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားတော့သည်။

ဟူဖေးမှာ ရန်ရှင်းကျိုးက အစိုးရအရာရှိ တစ်ဦးကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် ချေဖျက်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ သတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရ၏။

"ဒီလူက အမှန်တကယ် ဘယ်သူလဲ။ အရာရှိတစ်ယောက်ကို ဒီလောက် အေးအေးဆေးဆေး သတ်ဝံ့တာလား"

သူသည် သိုင်းလောကတွင် ကျင်လည်ရင်း ဓားပြများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ရုံးတော်အရာရှိကိုမူ တစ်ခါမျှ မသတ်ဖူးချေ။ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အစိုးရကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စိတ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ညီအစ်ကိုဟူ... လာပါ၊ ငါ မင်းကို အရက်တစ်ခွက် တိုက်ပါရစေ"

"ငါ ဖော့ရှန်းကို လာပြီး မင်းလို သူရဲကောင်းလေးနဲ့ ဆုံရတာ ဒီခရီးက တကယ်ကို တန်ပါတယ်။ ခဏစောင့်ဦး... အောက်ထပ်က အသုံးမကျတဲ့ လူတွေကို ရှင်းလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ ငါတို့ အဝသောက်ကြတာပေါ့"

သူသည် အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်အောင် သောက်လိုက်ပြီးနောက် လျှပ်ခနဲ ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ လေထဲတွင်ပင် သူ၏ ဓားမှာ အိမ်မှ ထွက်လာပြီ ဖြစ်၏။ ထိုအချိန်တွင် အရာရှိ သေဆုံးသွားသဖြင့် စစ်သည်များမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေကြသည်။ အရာရှိ၏ လက်ထောက်ဖြစ်သူက အော်ဟစ်နေ၏။

"အရာရှိမင်းကို ဆေးကုဖို့ အမြန်ခေါ်သွားကြ! ကျန်တဲ့လူတွေက ဟိုဝရမ်းပြေးကို ဖမ်း..."

သူ၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ရန်ရှင်းကျိုးက သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကာ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။ ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး ရန်ရှင်းကျိုး မြေပြင်ပေါ် ကျရောက်ချိန်တွင် နောက်ထပ် အရာရှိ တစ်ဦးမှာလည်း ဓားချက်အောက်၌ အသက်ပျောက်သွားပြန်သည်။

စစ်သည်များမှာ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး ဓား၊ လှံ၊ ဒုတ်များဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးမှာမူ ဓားအလင်းတန်းများနှင့်အတူ လူအုပ်ကြားထဲ၌ ဟိုဟိုဒီဒီ ဖြတ်သန်းရင်း အားလုံးကို အလဲလဲအပြားပြား ဖြစ်အောင် တိုက်ခိုက်နေလေသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် စစ်သည် ဒါဇင်ကျော်မှာ ဒဏ်ရာရကာ လဲကျကုန်ကြ၏။ ကျန်ရှိနေသော စစ်သည်များမှာမူ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ထွက်ပြေးကုန်ကြလေတော့သည်။

"ထွက်သွားကြစမ်း"

ရန်ရှင်းကျိုးက ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ စစ်ဆေးရေးအရာရှိ၏ မြင်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်လေသည်။

"ဘုန်း"

ပေါင်တစ်ထောင်ကျော် လေးလံသော စစ်မြင်းကြီးမှာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ လက်သီးချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး အနီးနားရှိ စစ်သည်များကို သွားရောက် တိုက်မိကာ အားလုံး လဲကျကုန်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားသဖွယ် အစွမ်းသတ္တိကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စစ်သည်များမှာ အော်ဟစ်ရင်း လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက ခါးထောက်လျက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။

"အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေ"

အပေါ်ထပ်မှ ကြည့်နေသော ဟူဖေးမှာမူ မျက်တောင်များပင် တဆတ်ဆတ် တုန်သွားရသည်။ "ဒီလူရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ။ ခုနက ငါနဲ့ တိုက်တုန်းက သူ အားလျော့ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလို အားနဲ့ဆို ငါ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်နိုင်မှာပဲ"

စစ်သည်များကို နှင်ထုတ်ပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးက ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကာ ဟူဖေးကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအဖေက အရင်တုန်းက လျောင်တုန်းမှာ အလွန် ဩဇာကြီးတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ။ အကျင့်ပျက် ခြစားတဲ့ အရာရှိတွေကို တွေ့ရင် သူက ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်လေ့ရှိတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူ့ကို ဟူယီတောက်(ဓားတစ်ချက်ဟူ) လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့"

ဟူဖေးသည် ဖျင်အာစိနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသော်လည်း ဖျင်အာစိက သူ၏ မိဘများအကြောင်းကို သိပ်မပြောပြခဲ့ပေ။ မိဘများ ဘယ်လို သေဆုံးခဲ့သည်၊ ရန်သူက ဘယ်သူ ဖြစ်သည်ကို ဖျင်အာစိကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ မသိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ဟူဖေး၏ စိတ်ထဲ၌ မိဘများမှာ ပုံရိပ်ဝေဝါးနေပြီး သူတို့၏ သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်များကိုလည်း မသိရှိခဲ့ပေ။ ယခု ရန်ရှင်းကျိုး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ သူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မေးလိုက်မိသည်။

"အစ်ကိုရန်... ခင်ဗျားက သိပ်လည်း အသက်မကြီးသေးဘဲနဲ့ ကျုပ်မိဘတွေ အကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် သိနေတာလဲ"

"ဒီအကြောင်းတွေက ပြောရရင် ရှည်တယ်ကွာ။ လာ... စားရင်းသောက်ရင်း ပြောကြတာပေါ့"

"ခင်ဗျားက အစိုးရအရာရှိကို သတ်ပြီး စစ်တပ်ကိုလည်း တိုက်ထုတ်ထားတာ။ ဒါက ကိစ္စကြီးလေ။ ဒီမှာ ကြာကြာနေရင် အန္တရာယ် ပိုများမှာကို ခင်ဗျားက အေးအေးဆေးဆေး အရက်သောက်နိုင်သေးတယ်ပေါ့"

သို့သော် သူ၏ မိဘများအကြောင်း ဖြစ်နေသဖြင့် အသက်အန္တရာယ် ရှိသော်လည်း သူ လိုက်ပါ စားသောက်ရပေမည်။ သူက ရန်ရှင်းကျိုးကို ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပေးပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျုပ် တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး"

ရန်ရှင်းကျိုးက ပြုံးလိုက်ပြီး "အရင် စားလိုက်ပါဦး" ဟု ဆိုကာ ဟင်းတစ်လုတ်ကို မြည်းစမ်းလိုက်သည်။

ဟူဖေးလည်း ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို မငြင်းပယ်ဝံ့ဘဲ တူကို ကိုင်ကာ ဟင်းပွဲထံသို့ လှမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ ရန်ရှင်းကျိုးကလည်း သူ၏ တူဖြင့် ဟူဖေး၏ တူကို ညင်သာစွာ ခတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဟင်းတစ်လုတ် စားနိုင်တိုင်း ငါ မင်းကို မေးခွန်း တစ်ခု ဖြေပေးမယ်"

ဟူဖေးသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ တူကို ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သို့မျှ ရှောင်၍ မရဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သူက တစ်ဖက်လူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် အမြန်နှုန်း မြှင့်လိုက်ပါက ရှောင်နိုင်မည်ဟု ယူဆကာ ဝါးတူကို တင်းတင်းဆုပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျုပ် ရိုင်းစိုင်းမိရင် ခွင့်လွှတ်ပါ အစ်ကိုရန်"

သူသည် ဝါးတူကို ဓားတစ်လက်လို သဘောထားကာ စားပွဲပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။ ဝါးတူလေး နှစ်ချောင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားမှာ တကယ့် ဓားအစစ်ကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်လှ၏။

သို့သော် ဟူဖေး၏ တူမှာ ဟင်းပွဲနှင့် မထိမီမှာပင် ရန်ရှင်းကျိုး၏ တူက ဟူဖေး၏ တူပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျရောက်လာပြီး ဟူဖေး၏ အားအားလုံးကို အလွယ်တကူပင် ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ရန်ရှင်းကျိုးက အနည်းငယ် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ဟူဖေး၏ လက်မောင်းမှာ စားပွဲပြင်ပသို့ အလိုအလျောက် လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပါ တဝက်ခန့် လည်ထွက်သွားတော့သည်။

"ထိုက်ကျိပညာရပ်..."

ရန်ရှင်းကျိုး၏ ရိုးရှင်းသော တွန်းကန်မှုမှာ ဟူဖေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန် နက်နဲသော 'ထိုက်ကျိ' သဘောတရားများ ဖြစ်သည့် "အင်အားကို အလိုက်သင့် စီးမျောစေခြင်းနှင့် ချေဖျက်ခြင်း" တို့ကို ထင်ထင်ရှားရှား ပြသနေသည်။

ဟူဖေးသည် ငယ်စဥ်က "လက်တစ်ထောင် ဗုဒ္ဓ" ကျောက်ဘန်းရှန်းထံမှ ထိုက်ကျိ၏ အနှစ်သာရများကို သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။ ကျောက်ဘန်းရှန်းမှာ ထိုက်ကျိပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဟူဖေးသည်လည်း ထိုပညာရပ်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထား၏။ ယခု ရန်ရှင်းကျိုးက သူ၏ ဓားသိုင်းကို ချေဖျက်လိုက်သည့် နည်းလမ်းမှာ ထိုက်ကျိဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့် ပညာရပ်မှန်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။

“ဒါပေမဲ့ အခုခေတ်မှာ ထိုက်ကျိပညာရှင်တွေ ရှားပါးနေပြီပဲ။ ရှင်ကျန်းမှာ ရှိတဲ့ ကျောက်ဘန်းရှန်းကလွဲလို့ တရုတ်ပြည် အလယ်ပိုင်းမှာ ထိုက်ကျိပညာရှင် တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူးလေ။”

"ခင်ဗျားက ထိုက်ကျိဂိုဏ်းကလား"

ဟူဖေးက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သဖြင့် သူ၏ ဝါးတူမှာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက သူ့ကို ညင်သာစွာ တားလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ပထမဆုံး မေးခွန်းပဲ"

ဟူဖေးက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး တူကို ပြန်ကောက်ကာ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တူများမှာ အရိပ်များအလား ဖြစ်သွားပြီး စားပွဲတစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံသွားတော့သည်။

"ဒါကိုလည်း မေးခွန်းလို့ သတ်မှတ်တာလားဗျာ"

ရန်ရှင်းကျိုးက ဟူဖေး၏ တူများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပိတ်ဆို့ရင်း ဟင်းများကိုလည်း ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ မြည်းစမ်းနေသေးသည်။

"မဆိုးဘူး... ဒါလည်း မေးခွန်း တစ်ခုပဲပေါ့"

ဟူဖေးမှာ ပို၍ လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံနေရသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက အရက်သောက်ရင်း အားပေးနေ၏။

"ပိုမြန်မြန်... ပိုမြန်မြန် လုပ်စမ်း မင်း အခုထက် ပိုမြန်ရင်တော့ အောင်မြင်မှာပါ"

"ထိုက်ကျိပညာက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တာလား"

ထိုစဥ် ကျောက်ဘန်းရှန်း ပြောခဲ့ဖူးသော စကားတစ်ခွန်းကို သူ သတိရသွားသည်။ "ထိုက်ကျိရဲ့ လမ်းစဥ်က အင်အားကို အလွန်အမင်း မသုံးဘဲ အလိုက်သင့် စီးမျောခြင်းနဲ့ ဆန့်ထုတ်ခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်။ တစ်ခါတလေမှာ အလျင်စလို လုပ်တာက အရာမထင်တတ်ဘူး၊ လမ်းဖြောင့်က သွားရခက်ရင် လမ်းကွေ့ကနေ ပတ်သွားကြည့်ပါဦး"

ဟူဖေးသည် မိသားစု သိုင်းကျမ်းများကို ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဤထိုက်ကျိ သဘောတရားများကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း လမ်းပြမည့် ဆရာ မရှိသဖြင့် တစ်နေရာတွင် တန့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ရန်ရှင်းကျိုး၏ သင်ကြားပြသမှုအောက်တွင် ဟူဖေးသည် သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ နားမလည်နိုင်ခဲ့သော သိုင်းပညာ သဘောတရားတစ်ခုကို ရုတ်ချည်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသော တူများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အလွန် သဘာဝကျသော ပုံစံဖြင့် စားပွဲပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက တားဆီးလိုက်ချိန်တွင် ဟူဖေး၏ လက်မောင်းမှာ အင်အား မသုံးတော့ဘဲ လေထဲ၌ ရပ်တန့်နေ၏။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်ရာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မှုကို အလိုက်သင့် ချေဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ တူကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

"မင်း အခု နားလည်သွားပြီလား"

ဟူဖေးသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ ရှေ့တွင် အတွေးကမ္ဘာထဲသို့ နစ်ဝင်နေကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ် အနည်းငယ်တော့ နားလည်သွားပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု လိုနေသေးသလိုပဲ"

"အေးအေးဆေးဆေး စဥ်းစားပါဦး။ မင်း အဲဒီအချက်ကို နားလည်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့ ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေနဲ့ ယှဥ်နိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားမှာပါ"

***