အခန်း ၇၈

အခန်း ၇၈ - ငါးမိုးကြိုးနတ်မင်း

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဓားသိုင်းတွင် ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် သွေးဓားဂိုဏ်း ၏ ခန့်မှန်းရခက်ကာ စူးရှလှသော ဓားသိုင်းများကို တတ်မြောက်ထားသလို၊ သူရဲကောင်းကြီး လျူထျန်းရှု ထံမှလည်း ဓားသိုင်းများကို သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ ဓားပညာ အမြင်မှာ ဟူဖေး၏ အဆင့်အတန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်လောက်သည်အထိ မြင့်မားလှ၏။

လက်ဝှေ့သိုင်း ဖြစ်စေ၊ ဓားမသိုင်း ဖြစ်စေ၊ ဓားရှည်သိုင်း ဖြစ်စေ... မာန်နှင့် အင်အား၊ နူးညံ့မှုနှင့် ပျော့ပြောင်းမှုတို့ မျှတမှသာ ထိပ်တန်းပညာရှင် တစ်ဦး၏ လက်ရာဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ အင်အားကိုသာ အလွန်အမင်း သုံးစွဲခြင်းမှာ အောင်မြင်မှုကို မရရှိနိုင်ပေ။ ဟူဖေး၏ ဓားသိုင်းမှာ ထက်မြက်သော်လည်း မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လွန်းနေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ဤသဘောတရားကို လမ်းညွှန် မပေးပါက သူသည် ထိပ်တန်းပညာရှင် အဆင့်သို့ ရောက်ရန် နောက်ထပ် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့် အချိန်ယူရပေဦးမည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဟူဖေးအပေါ် အမြင်ကောင်း ရှိသဖြင့် သူ့ကို ကူညီလိုသော စိတ်ဖြင့် သူရဲကောင်းမျှော်စင်သို့ ဖိတ်ခေါ်ကာ ဝါးတူကို လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြု၍ ပညာသင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟူဖေး အတွေးကမ္ဘာထဲသို့ နစ်ဝင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးက ပြုံးလိုက်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

"နားလည်ပြီ... ငါ နားလည်သွားပြီ"

ဟူဖေးသည် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာကာ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေ၏။ "ငါ နားလည်သွားပြီ ငါ့ရဲ့ ဓားသိုင်းက အခုတလော အလျင်စလို ဖြစ်နေပြီး တည်ငြိမ်မှုနဲ့ ချုပ်တည်းမှု မရှိခဲ့တာပဲ အစ်ကိုရန်... ကျေးဇူးတင်ပါ... ဟင် သူ ဘယ်မှာလဲ"

သူ ထရပ်လိုက်ပြီး ဝန်းကျင်ကို ကြောင်စီစီဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးမှာ မည်သည့်အချိန်က ထွက်သွားသည်ကို မသိလိုက်ရချေ။

"ငါ့မိဘတွေ အကြောင်းတောင် ဘာမှ မမေးရသေးဘူး၊ သူက ဘာလို့ ထွက်သွားတာလဲ"

"သူက ငါ့ကို ဓားသိုင်း သင်ပေးချင်ရုံ သက်သက်ပဲလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့မိဘတွေ အကြောင်းကိုရော သူ တကယ် သိရဲ့လား"

"သူက ရှေးမင်းဆက် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတယ်၊ ကျုံးအာစိ ကိစ္စမှာလည်း ပြည်သူတွေဘက်က မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပြီး ဖုန်းထျန်းနန် မိသားစုကို ရှင်းပစ်ခဲ့တယ်။ ငါတို့က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံခဲ့တာတောင် ငါ့ကို သဘောကျလို့ စားသောက်ဆိုင်မှာ စောင့်ပြီး ဓားသိုင်း ပညာပေးခဲ့သေးတယ်။ ဒါကို ကြည့်ရင် သူက တကယ့် သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မိဘတွေ အကြောင်းကို သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားရတာလဲ။ ပြောပြဖို့ အခက်အခဲ ရှိလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား"

ဟူဖေး၏ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေစဥ် စားပွဲပေါ်၌ ထက်မြက်သော လက်နက်တစ်ခုဖြင့် ထွင်းထုထားသော စာသားအချို့ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"မင်းမိဘတွေ သေဆုံးမှုက မြောင်ရန်ဖုန်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မြောင်ရန်ဖုန်းကိုယ်တိုင်တောင် နားမလည်နိုင်တဲ့ ကွယ်ဝှက်ထားတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ ရှိသေးတယ်။ ငါတို့ ကံဆုံရင် ပြန်တွေ့ကြဦးမှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မြောင်ရန်ဖုန်းကိုပါ ခေါ်ပြီး ဒီကိစ္စကို အတူတူ ရှင်းကြတာပေါ့"

"မြောင်ရန်ဖုန်း"

"သိုင်းလောကက ကောလာဟလတွေက ငါ့မိဘတွေ သေဆုံးမှုမှာ မြောင်ရန်ဖုန်း ပါဝင်နေတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ စတုတ္ထဦးလေးကလည်း တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြောင်ရန်ဖုန်းက သိုင်းလောကမှာ နံပါတ်တစ် ပညာရှင်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ အခု အစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင် ကလဲ့စားမချေနိုင်ခင် ငါပဲ အရင် သေသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ငါ မြောင်ရန်ဖုန်းကို သွားမမေးရဲခဲ့တာ။ အခု ရန်ရှင်းကျိုးကလည်း ဒီကိစ္စက မြောင်ရန်ဖုန်းနဲ့ ဆိုင်တယ်လို့ ပြောပြန်ပြီ။ ပြိုင်ဘက်ကင်း ရွှေမျက်နှာ ဗုဒ္ဓ မြောင်ရန်ဖုန်း ဆိုတဲ့ နာမည်က အခုထိ ကျော်ကြားနေတုန်းပဲ။ ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာက မလောက်ငသေးဘူး... ငါ သူ့ကို ဘယ်လို သွားမေးနိုင်မှာလဲ"

သူသည် စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး နောက်ရက်များတွင် မြောင်ရန်ဖုန်းကို သွားရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကလဲ့စား မချေနိုင်သေးလျှင်တောင် ထိုရန်သူကြီး၏ မျက်နှာကို အဝေးကနေဖြစ်ဖြစ် မြင်တွေ့ချင်မိသည်။ ယခုအချိန်အထိ မိမိ၏ ရန်သူ မည်သို့ ရှိသည်ကိုပင် မသိခြင်းမှာ အလွန်ပင် သူရဲဘောကြောင်ရာ ရောက်လှပေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဖော့ရှန်းမြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဟူနန်တောင်ပိုင်းရှိ ဒုံထင်အိုင် ကမ်းနားက ပိုင်မားစိမြို့ဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့လေသည်။

ဟူယီတောက် သေဆုံးခဲ့သည့် အကြောင်းအရင်းမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ ထိုစဥ်က မြောင်ရန်ဖုန်းသည် ထျန်းကွေ့နုန်၏ လက်နက်ကို လူပုံအလယ်တွင် ဖျက်ဆီးခဲ့သဖြင့် ထျန်းကွေ့နုန်မှာ မြောင်ရန်ဖုန်းအပေါ် အလွန် နာကြည်းသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရန်ကျိကို လာဘ်ထိုးကာ မြောင်ရန်ဖုန်းနှင့် ဟူယီတောက်တို့၏ ဓားများပေါ်တွင် အဆိပ်ခတ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဟူယီတောက်သည် မြောင်ရန်ဖုန်း၏ ဓားချက်ကို အမှတ်မထင် ထိမိရာမှ အဆိပ်တက်၍ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ထိုအဆိပ်မှာ ဆေးဘုရင် နတ်ကျမ်းကို တတ်မြောက်ထားသည့် ရှီဝမ်ကျန်းထံမှ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအမှန်တရားကို သက်သေပြရန်အတွက် ထျန်းကွေ့နုန်၊ ရန်ကျိ သို့မဟုတ် ရှီဝမ်ကျန်း တို့ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်ကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပေသည်။ ရန်ရှင်းကျိုး အမြန် ထွက်ခွာလာခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း နှစ်ခု ရှိသည်။ ပထမမှာ သူ လုပ်စရာ ကိစ္စများ ရှိနေသေးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယမှာ ဤအကြောင်းကို အခုချက်ချင်း ပြောပြလိုက်ပါက ဟူဖေးက ယုံကြည်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ဟူဖေးအနေဖြင့် လောကအကြောင်းကို ပိုမို သိရှိလာပြီး လူအမျိုးမျိုးနှင့် ဆုံတွေ့ပြီးမှ သိရခြင်းက ပို၍ ထိရောက်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဤကိစ္စကို ခေတ္တ ဆိုင်းငံ့ထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖော့ရှန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူ ပထမဆုံး စဥ်းစားသည်မှာ အဆိပ်လက်သည်း ဆေးဘုရင် ကို ရှာဖွေပြီး ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်အတတ်ကို သင်ယူရန် ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဓားပြဗိုလ် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်းထက် ပရိယာယ် သုံးခြင်းကို ပို၍ နှစ်သက်သူ ဖြစ်၏။

ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း၊ အိပ်ဆေးခတ်ခြင်း၊ ထုံးမှုန့်ဖြင့် ပက်ခြင်းနှင့် အဆိပ်ခတ်ခြင်း... ဤအရာများမှာ ဓားပြဗိုလ် တစ်ဦး၏ ပုံမှန် အလုပ်များပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အားနည်းသူကို နှိပ်စက်ပြီး အားကြီးသူကို ရှောင်ရှားတတ်သည့် ဓားပြဗိုလ်တို့၏ သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် သူ အလိုချင်ဆုံးမှာ စက်သေနတ် သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော ခေတ်မီ လက်နက်မျိုး ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသော ကမ္ဘာတွင် ထိုလက်နက်များသာ ရှိပါက ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရှင်ကြီးများကိုပင် တစ်ချက်တည်းနှင့် အလဲထိုးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤခေတ်တွင် ထိုလက်နက်များ မရှိသဖြင့် သူသည် ဒုတိယ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သည့် အဆိပ်အတတ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလွန် ပြင်းထန်သော ရွှေလှိုင်းပန်း မျိုးစေ့များ ရှိသော်လည်း ၎င်းကို မည်သို့ အသုံးချရမည်ကို မသိသေးချေ။ အကယ်၍ ထိုအဆိပ်ကို အသုံးချနိုင်ပါက သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်လာပေလိမ့်မည်။

ဤကမ္ဘာ၌ အဆိပ်အတတ်ကို အကျွမ်းကျင်ဆုံးမှာ ဆေးဘုရင် ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ဒုံထင်အိုင်အနီးရှိ မြင်းဖြူဘုရားကျောင်းတွင် ရှိနေသည်ဟု သိထားသည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် ဟူနန်တောင်ပိုင်းသို့ ဒုန်းစိုင်း နှင်ခဲ့လေတော့သည်။

ခရီးသွားစဥ်အတွင်း သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ ပြဿနာများစွာကို ဖိတ်ခေါ်နေသလို ဖြစ်နေ၏။ လမ်းတလျှောက်ရှိ အရာရှိများမှာ သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားကြသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးမှာ ဒေါသထွက်ကာ ဖော့ရှန်းမှ ဟူနန်အထိ အစိုးရအရာရှိ တစ်ရာကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အရှိန်တက်လာကာ ကွမ်တုန်း၊ ကွမ်ရှီးနယ်မှ ဘုရင်ခံများ၊ စစ်သေနာပတိများနှင့် ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်များကိုပါ သူတို့၏ အိမ်တော်များထဲအထိ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခဲ့လေသည်။

ချင်းမင်းဆက် စတင်တည်ထောင်ချိန်မှစ၍ ရန်ရှင်းကျိုးကဲ့သို့ ရဲတင်းသောသူ တစ်ခါမျှ မပေါ်ဖူးချေ။ သူသည် အရေးကြီးသော အရာရှိများကို သတ်ဖြတ်ရုံသာမက မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကိုလည်း မဖုံးကွယ်ဘဲ နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် လူပုံအလယ်၌ ခေါင်းဖြတ် သတ်လေ့ရှိသည်။

ဝက်ဝက်ကွဲအောင် သောင်းကျန်းမှုများကြောင့် တစ်လမပြည့်မီမှာပင် ရန်ရှင်းကျိုး၏ နာမည်မှာ တစ်နိုင်ငံလုံး ကျော်ကြားသွားကာ နန်းတော်နှင့် ပြည်သူများကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်းနန်းတော်၌ စစ်ဝန်ကြီး ဖူခန်းအန်း၏ အကြံပြုချက်ဖြင့် သိုင်းပညာရှင်များ အစည်းအဝေးကြီး ကျင်းပရန် ပြင်ဆင်နေချိန် ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုး၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် နန်းတော်မှာ အမျက်ရှမိကာ ထိုအစည်းအဝေးကို ပို၍ အလေးထားလာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင် ရန်ရှင်းကျိုးကို ဖမ်းဆီးရန် ပညာရှင်များကို စေလွှတ်သလို၊ နောက်တစ်ဖက်တွင်လည်း ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များကို ဖိတ်ခေါ်ကာ မတည်ငြိမ်သော အင်အားစုများကို ရှင်းလင်းရန် ကြိုးပမ်းလာကြသည်။

တစ်နေ့တွင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ခရိုင်မြို့လေး တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မြို့ဂိတ်ဝသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ပုံတူဖြင့် ဝရမ်းထုတ်ထားသော စာတန်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အမှန်စင်စစ် ထိုပုံတူမှာ ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် လုံးဝ မတူပါချေ။ သို့သော် ပုံထဲတွင် ရှေးမင်းဆက် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ကို ဖဲကြိုးဖြင့် စည်းထားသည်မှာ ရန်ရှင်းကျိုးမှလွဲ၍ တခြားသူ မရှိသဖြင့် မည်သူမဆို သိနိုင်ပေသည်။

"ဝုန်း..."

ရန်ရှင်းကျိုးကို မြင်မြင်ချင်း မြို့ဂိတ်ဝရှိ လူများမှာ အုတ်အော်သောင်းတင်း ဖြစ်သွားကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ထွက်ပြေးကုန်ကြလေသည်။

"ကံမကောင်းလိုက်တာ"

လူများ ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် နံရံရှိ ပုံတူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံထဲတွင် ကျားသစ်ခေါင်း၊ ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများနှင့် ကြွက်သားများဖြင့် ဖောင်းကြွနေသော မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးလှ၏။

"ငါက ဒီလောက် ချောတာကို ဒီလို ပုံဆွဲထားရလား ဒေါသထွက်စရာပဲ... ဒီအစိုးရ ပန်းချီဆရာကတော့ လွန်လွန်းတယ်"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် မြင်းပေါ်မှနေ၍ ခဏတာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြန်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဟဲ့... ရန်ရှင်းကျိုး မင်းပဲကိုး... ဝရမ်းပြေး လူယုတ်မာ”

ထိုစဥ် မြို့ဂိတ်ဝမှ တာအိုဘုန်းကြီး တစ်ပါး ဝင်လာသည်။ ထိုဘုန်းကြီးမှာ အသက် ၅၀ ကျော်ခန့် ရှိပြီး မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီးနှင့် ဖြစ်ကာ မြည်းကလေးတစ်ကောင်ကို စီးလာခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးအနားသို့ ချဥ်းကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းတလျှောက်မှာ မင်းရဲ့ နာမည်ဆိုးကို ငါ ကြားခဲ့ပြီးပြီ။ အခု သိုင်းလောကက မင်းကို ငါးမိုးကြိုးနတ်မင်းလို့ နာမည်ပေးထားကြတယ်။ အရာရှိတွေကို သတ်ပြီး ပြည်သူတွေကို မညှာမတာ နှိပ်စက်နေတယ်ဆိုပဲ။ မင်းရဲ့ သတ်ဖြတ်မှုတွေက မိုးကြိုးပစ်သလို ရုတ်တရက် ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ရင် မင်းက တကယ့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲ"

တာအိုအိုကြီးမှာ ပညာရှိ တစ်ဦးကဲ့သို့ ဟန်ပန်ဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ မင်းရဲ့ ရန်သူတော်နဲ့ ဆုံပြီ။ မင်းသာ ဉာဏ်ရှိရင် မြင်းပေါ်က ဆင်းပြီး အမြန် အဖမ်းခံစမ်း။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါကိုယ်တိုင်..."

"မင်းက ဘာကောင်မလို့လဲ"

ရန်ရှင်းကျိုးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ မြင်းပေါ်မှ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ တာအိုဘုန်းကြီးထံသို့ ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။

"ရွှပ်"

တာအိုအိုကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ဆံထုံးမှာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဓားချက်ကြောင့် ပြတ်တောက်သွားသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက ဓားဦးကို လျှပ်ခနဲ လှည့်လိုက်ပြီး တာအိုအိုကြီး၏ ဘယ်ဘက်နားရွက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေတော့သည်။ သွေးများမှာ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွား၏။

"စကားကသာ ကြီးတာ... အရည်အချင်းကတော့ ဒီလောက်ပဲလား"

မြေပြင်ပေါ် ကျရောက်သည်နှင့် ရန်ရှင်းကျိုးက ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ တာအိုအိုကြီး၏ ပေါင်ကို လှမ်းဖမ်း၍ အင်အားဖြင့် ချိုးပစ်လိုက်သည်။

"ဂျွတ်"

အရိုးကျိုးသံနှင့်အတူ တာအိုအိုကြီးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟေ့ တာအိုအိုကြီး... မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ"

***