အခန်း (၁၂၂၁-၁၂၂၂
Vol. 123 Ch. 1221-1222
အခန်း ၁၂၂၁ - ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ချက်
လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသော အပိုင်းအစမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသည့် ခွန်လွန်မှန်အပိုင်းအစများအားလုံးမှာ ခွန်လွန်တောင်အတွင်း၌သာ ရှိနေသည်။ ဤအပိုင်းအစများတွင် ရှေးကာလက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းများကို မှတ်တမ်းတင်ထားနိုင်သော စွမ်းအားရှိသည်။
ယခုအခါ အပြည့်အစုံ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ဤမှန်မှာ သာမန်ထက် ပိုမိုထူးခြားနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် လီယန်ချူမှာ ထိုခွန်လွန်မှန်ကို အသုံးပြုသည့် တိကျသောနည်းလမ်းကို မသိရှိသေးပေ။ ထို့ပြင် ဤမှန်မှာ ပြန်လည်သက်ဝင် ပြုပြင်ဆဲဖြစ်ပြီး အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်ပြီးစီးသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ သူသည် မိမိ၏ စွမ်းအား များကို ဖြည့်သွင်းကြည့်သော်လည်း မည်သို့မျှ လှုံ့ဆော်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။
"နှမြောစရာပဲ၊ ဒီမှန်ကို အသုံးပြုပြီး အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်ကြည့်လို့ မရဘူး။"
လီယန်ချူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ထိုရေတွင်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။ ယခု ချိုင့်ဝှမ်း၏ အနက်ဆုံးနေရာတွင် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် သွားစရာ လမ်းလည်း မရှိတော့ပေ။
ကိုင်မင်က ပြောသည်။
"အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ။ ဒီရေတွင်းကြီးကို ဒီတိုင်း ထားခဲ့ရတာ၊ ငါတော့ တစ်ခုခု လွဲနေသလိုပဲ၊ အကုသိုလ်ကံနဲ့ ပတ်သက်နေသလိုပဲ။"
လီယန်ချူသည် သူ၏ ဆံပင်တစ်မျှင်ကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး လေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤသည်မှာ ကိုယ်ပွားဖန်တီးခြင်း နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။
"အောက်ကို ဆင်းပြီး စစ်ဆေးကြည့်။ ကောင်းကင်တက်လမ်း... ဆိုတာ အပေါ်ကို သွားရတာ မဟုတ်ဘဲ၊ အောက်ကို ဆင်းရတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"
လီယန်ချူ စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပွားမှာ ရေတွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားသည်။ ဤကိုယ်ပွားမှာ လီယန်ချူ၏ မူလစွမ်းအား တစ်ဆယ်ပုံ တစ်ပုံ သို့မဟုတ် နှစ်ပုံခန့်သာ ရှိသော်လည်း၊ အောက်သို့ တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဆင်းသက်သွားသည်။
လီယန်ချူသည် ငြိမ်သက်စွာ အာရုံခံနေသည်။ အစပိုင်းတွင် ရေတွင်းအောက်ခြေရှိ နေရာကို အာရုံခံနိုင်ပြီး၊ မြင်ကွင်းများမှာ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ပုံရိပ်များအဖြစ် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ပို၍ အောက်သို့ ဆင်းသွားသောအခါ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။ သို့သော် သူ၏ ဆံပင်မျှင်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော ကိုယ်ပွားမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးကြောင်းကိုသာ အာရုံခံနိုင်သည်။
လူတိုင်းမှာ အသက်ကို အောင့်ထားရင်း စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ မကြာမီတွင်ပင် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ရေပြင်ကို ထိုးဖောက်၍ ခုန်ထွက်လာသည်။ လီယန်ချူက သူ၏ ကိုယ်ပွားကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုလဲ။"
ကိုင်မင်က မေးသည်။
"ရေတွင်းအောက်မှာ ဘာရှိလဲ။"
လီယန်ချူသည် ကိုယ်ပွားကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်နှင့် ရေတွင်းအောက်ရှိ မြင်ကွင်းများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက် ရောက်လာသည်။ သူ ခေါင်းခါသည်။
"ဘာမှ မရှိဘူး၊ ဗလာပဲ။ ဒါက အောက်ခြေပိတ်နေတဲ့ ရေတွင်း တစ်တွင်းပဲ။ တခြားနေရာကို သွားနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းမျိုးလည်း မရှိဘူး။"
ကိုင်မင်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
"ခွန်လွန်တောင်ထဲကို သွားတဲ့ လမ်းမဟုတ်ဘူးလား။"
"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ဒီရေတွင်းရေက ဒီလောက် ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေရတာလဲ။"
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် စူးစမ်းလိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ခလွတ်
ခလွတ်
လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ကြမ်းတမ်းသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး၊ အရိုးစုတစ်ခုမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သံချပ်ကာလည်း မရှိ၊ လက်နက်လည်း မပါရှိဘဲ လက်ထဲတွင် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကိုသာ ကိုင်ထားသည်။
သူသည် သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။ လူတိုင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးသားများမှာ လုံးဝ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာပြီး အားကောင်းသော ဧရာမလူသား တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ယခင်က ဓားကျိုးကို ကိုင်ထားသော ဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းနှင့် ယှဉ်လျှင်၊ ဤသူမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်သော်လည်း မျက်ဝန်းတို့မှာမူ ဉာဏ်ပညာရှိပုံ ပေါက်နေပြီး၊ မုတ်ဆိတ်မွေးမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသည်။
သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် သက်ဝင်လာသည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ပေးရန်ပင် မလိုတော့ပေ။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။" လီယန်ချူက မေးသည်။
ထိုဝူမျိုးနွယ်မှာ ယခင်က သူနှင့် မတူညီဘဲ စိတ်အသိမှာ ရှင်းလင်းနေပုံရသည်။
"ငါက ဘယ်သူဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး၊ မင်းတို့က ဘာကြောင့် ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်ကို ရောက်လာတာလဲ။"
ဟု ထိုသစ်သားတုတ်ကို ကိုင်ထားသော ဝူမျိုးနွယ်က ပြောသည်။
"ကောင်းကင်တက်လမ်းကို ရှာဖွေပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ "
လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြောသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံကို တိုက်ခိုက်မှာလား။"
ထိုအိုကြီး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်သိုင်းနေပြီး သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားကျိုး ပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် လီယန်ချူကို တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
"လူသားမျိုးနွယ်မှာ ဒီလို သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မျိုး ရှိတာ ရှားတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ လာရမယ့်နေရာ မှားနေပြီ။ ဒီကောင်းကင်တက်လမ်း... က အတုပဲ။"
"အတုဟုတ်လား။" လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။
"အရင်က ဓားကျိုးကိုင်ထားတဲ့ ဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ပြန်နိုးလာတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ သူက ရှေးဟောင်း သွေးကြွေးအတွက် အဖြေရှာမယ်လို့ ပြောတယ်၊ အဲ့ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"
သူသည် ခုနက လဲကျသွားသော ဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်း၏ အရိုးစုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီတုန်းက ငါတို့ သတင်းရထားတာက နတ်ဘုရားသားရဲ တွေက ကောင်းကင်ဘုံကို တိုက်ခိုက်ပြီး ကောင်းကင်တက်လမ်းကနေ တက်သွားတော့မယ်ဆိုလို့၊ ငါတို့မျိုးနွယ်ကနေ တားဆီးဖို့ လူလွှတ်လိုက်တာ။"
"ရလဒ်ကတော့ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဝူမျိုးနွယ် ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး ဒီနေရာမှာ အသေဆိုးနဲ့ သေသွားခဲ့ရတယ်။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ရှေးဟောင်း ဝူမျိုးနွယ်နဲ့ ကောင်းကင်လူသား တွေက မဟာမိတ်တွေလား။"
ထိုအိုကြီးက ပြောသည်။
"နတ်ဘုရားသားရဲတွေရဲ့ အင်အားက ကြီးမားလွန်းတယ်၊ ကောင်းကင်လူသားတွေနဲ့ ဝူမျိုးနွယ်တွေက ကန်ယွမ် ကို အတူတူ စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြတာ၊ အဲ့ဒီခေတ်က အရမ်းရှုပ်ထွေးတဲ့ ကာလတစ်ခုပဲ။"
လီယန်ချူ ကြားသောအခါ အံ့ဩသွားသည်။ ရှေးဟောင်းခေတ်တွင် ထိုသို့သော သမိုင်းကြောင်း ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်းကင်တက်လမ်းက အတုပဲ၊ ငါတို့ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ နောက်ကျသွားပြီ။ အင်အားတွေ ကုန်ခန်းပြီး ငါတို့မျိုးနွယ်ရဲ့ အဓိကတပ်ဖွဲ့ တွေ အကုန်လုံး ဒီနေရာမှာ သေကုန်ကြတယ်။"
"ငါကတော့ ဒါကို တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တမ်းကျတော့ တခြားသူတွေရဲ့ ပရိယာယ်ထဲမှာ ဝင်မိသွားတာပဲ။"
ထိုလူအိုကြီးမှာ နောင်တရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သိသာသည်မှာ သူသည် ယခင်က ဝူမျိုးနွယ်သူရဲကောင်းထက် ပိုမို သိရှိထားပုံရသည်။
"နတ်ဘုရားသားရဲတွေနဲ့ ဝူမျိုးနွယ်တွေ အပြန်အလှန် သေကြေပျက်စီးသွားတာလား။"
လီယန်ချူက မေးသည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီတုန်းက ငါတို့မျိုးနွယ်ရဲ့ အဓိက တပ်ဖွဲ့တွေက အဲ့ဒီ သားရဲကြီးတွေကို ဒီနေရာမှာ အနိုင်ယူခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အင်အားကုန်ခမ်းပြီး အနိုင်ရတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကောင်းကင်လူသားတွေ အများကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ငါတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်ကြတာ "
"ငါတို့က သူတို့ကို ကူညီဖို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပါ၊ အလုပ်ပြီးမြောက်တဲ့ အချိန်မှာ သူတို့က ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"
ထိုလူအိုကြီး၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ဖြစ်ပြီး မဖုံးကွယ်နိုင်သော အငြိုးအတေးများ ပါဝင်နေသည်။
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ရက်စက်လိုက်တာ။"
ထိုလူအိုကြီးက ခေါင်းညိတ်သည်။
"ငါလည်း မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ သူတို့က မဟာမိတ်တွေကိုတောင် တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်လို့။ အခု ပြန်ကြည့်ရင် ဒီသတင်းက သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖြန့်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"
လီယန်ချူတို့မှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ရှေးဟောင်း ဝူမျိုးနွယ်နှင့် နတ်ဘုရားသားရဲတို့၏ တိုက်ပွဲဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တော့ ကြီးမားသော ပရိယာယ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
"ကောင်းကင်လူသားမျိုးနွယ်က ပြောင်းလဲလွယ်တယ်၊ သူတို့ရဲ့ စီမံကိန်းတွေက ကြီးမားတယ်။ မင်း ဒီကနေ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်ဖို့ဆိုတာ မင်းတစ်ယောက်တည်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။"
ဟု ထိုအိုကြီးက ပြောသည်။
လီယန်ချူသည် ဓားကိုင်ထားသော လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။ ကောင်းကင်လူသားတို့သည် လူ့လောကကို အုပ်စိုးရန် ကြိုးပမ်းနေပြီး လူ့လောကမှ ကျင့်ကြံသူတို့မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ခုခံခဲ့ကြကာ သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း အောက်ဘုံသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆင်းသက်လာပြီး လူ့လောကကို သန့်စင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ ထိုသွေးကြွေးမှာ သူတစ်ပါးကို အားကိုးစရာ မလိုဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပင် လက်စားချေရန် လုံလောက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအခြေအနေမျိုးကို ထိုလူအိုကြီးအား ရှင်းပြနေရန် မလိုပေ။
"မင်း ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ဒီအတိုင်း ရှိနေရတာလဲ။"
လီယန်ချူက မေးသည်။
"ငါ့လက်ထဲက ဒီသစ်သားတုတ်က မသေမျိုးအမြစ် ကနေ ပြောင်းလဲထားတာ၊ ဒါကို အသုံးပြုပြီး စွမ်းအားတွေကို ထိန်းထားရင်း စိတ်ဝိညာဉ် တစ်စုံတစ်ရာကို ချန်ထားခဲ့တာပါ။"
ဟု အိုကြီးက ပြောသည်။
"ဒီနေရာမှာ လူတွေ အများကြီး သေဆုံးခဲ့တော့ မကောင်းတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ မင်းတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားကြပါ၊ မတော်တဆ ထိခိုက်မှုတွေ မဖြစ်အောင်လို့။"
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လီယန်ချူတို့မှာ ထိုနေရာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ မြူခိုးတွေကပင် လူ့စိတ်ကို နှောင့်ယှက်ပြီး အမှားမြင်စေသည်။ သို့သော် ဤလူအိုကြီး၏ စကားအရဆိုလျှင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော အရာများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။
လုဝူက ပြောသည်။
"သူပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီနေရာမှာ ငါတို့ လိုချင်တဲ့ ကောင်းကင်တက်လမ်း မရှိဘူးဆိုတော့ အရင်ဆုံး ထွက်သွားကြရအောင်။"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဝူမျိုးနွယ်တွေက ကောင်းကင်လူသားတွေကို မတိုက်ခိုက်စေဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ ဈေးကြီးပေးခဲ့ရတာလား။"
လူအိုကြီးက ပြောသည်။
"လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က သတင်းပေးခဲ့လို့ပါ။ သူနဲ့ ငါတို့မျိုးနွယ်နဲ့က အရင်ကတည်းက ရင်းနှီးမှု ရှိတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက အခြေအနေက အရေးပေါ်မို့လို့ ငါတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး တပ်ဖွဲ့တွေကို ပို့လိုက်တာပါ။"
လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ လီယန်ချူက အံ့ဩသွားသည်။
"သူ့နာမည်က ဘယ်သူလဲ။"
လူအိုကြီးမှာ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ သူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲမှ မည်းမှောင်သော မီးခိုးငွေ့များ ထွက်လာပြီး မီးတောက်များ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ နောက်ပိုင်း ပြောမည့်စကားများမှာ ဝေဝါးသွားပြီး မည်သို့မျှ ကြားရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
သူ့မှာလည်း စိတ်ဝိညာဉ် အပိုင်းအစ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ဤမသေမျိုးအမြစ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားသည်။
လူတိုင်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လီယန်ချူက တွေးတောသည်။
"သူ ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေတာ၊ သူက စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစ ပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ တားမြစ်ချက် ကြောင့် ဖြစ်တာ မဟုတ်လောက်ဘူး။"
ကိုင်မင်က ပြောသည်။
"မှန်တယ်၊ တစ်ခုခုကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ပုံပဲ။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
လုဝူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"အရင်က အဲ့ဒီလူက အခုထိ အသက်ရှင်နေနိုင်သေးတယ်၊ သူ့နာမည်ကို တိုက်ရိုက် မခေါ်သင့်ဘူး။"
အချို့သော အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဤကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်လျှင်ပင် သူတို့ ခံစားမိလိမ့်မည်။
ကိုင်မင်က ထိတ်လန့်စွာဖြင့်
"ဒီအကြောင်းကို နောက်ထပ် မပြောကြရအောင်။"
လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ခွန်လွန်တောင်၏ အနက်ဆုံးနေရာတွင် ထိုမျှလောက် ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် လူသားမျိုးနွယ်၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့်လည်း ပတ်သက်နေသည်။
"အဲ့ဒီတုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။" လီယန်ချူက တွေးသည်။
ထိုစိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး သစ်သားတုတ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ လီယန်ချူက ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဤသစ်သားတုတ်မှာ မသေမျိုးအမြစ် ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် မာကျောသည်။ လူတစ်ဦးက ၎င်းကို ပြုပြင်ပြီး လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူက အားဖြင့် ကျိုးအောင် လုပ်ကြည့်သော်လည်း မရပေ။ ၎င်းမှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူက ၎င်းကို သိမ်းလိုက်သည်။
"ဒီနေရာက ထူးဆန်းတယ်၊ ကောင်းကင်တက်လမ်းက အတုဆိုတော့ ငါတို့ အရင် ထွက်သွားကြရအောင်။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။ ရေတွင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူ စိတ်ဝင်စားသေးသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ခွန်လွန်တောင်နှင့် မသက်ဆိုင်သည့် ရေတွင်းဟောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တက်လမ်းနှင့်လည်း ပတ်သက်ခြင်း မရှိပေ။
"အဲ့ဒီအကြောင်းက ဘယ်သူ့ဆီကိုမှ ရောက်မသွားခဲ့ဘူးထင်တယ်။"
လီယန်ချူက တွေးသည်။
ရှုပ်ထွေးသော သမိုင်းကြောင်းကို ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့ပင် မသိရှိခဲ့ပေ။ ထိုဓားကျိုးမှာလည်း ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်နေသဖြင့် လီယန်ချူက သိမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။
"ဒီသူရဲကောင်းရဲ့ ပိုင်ရှင်က သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဒီဓားက ဒီလောက်အထိ ထက်မြက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ကောင်းကင်တက်လမ်းကို ရှာဖွေပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တော့ ဤတက်လမ်းမှာ အတုဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်ဆိုသည်မှာ မရှိခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ ဝူမျိုးနွယ်အပေါ် ရည်ရွယ်ထားသော ပရိယာယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ချင်းလွမ်မှာ အံ့ဩစွာဖြင့်
"ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းက နတ်ဘုရားသားရဲတွေက ဒီလောက်တောင် အင်အားကြီးမားတာလား၊ ကောင်းကင်လူသားတွေနဲ့ ဝူမျိုးနွယ်တွေ မဟာမိတ်ဖွဲ့ရတဲ့အထိပဲ။"
"အဲ့ဒီခေတ်က တကယ်ကို တောက်ပတဲ့ ခေတ်တစ်ခုပဲ။"
ခွန်လွန်တောင်တွင် ကျင့်ကြံနေသော ချင်းလွမ်မှာ ထိုအကြောင်းများကို ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။ သို့သော်လည်း အတိတ်က နတ်ဘုရားသားရဲများ၏ တောက်ပမှုကိုသာ စိတ်ကူးကြည့်နေမိသည်။
သူတို့သည် ထို ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်တွင် စူးစမ်းခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် နောက်ထပ် ဓားကျိုးတစ်ချောင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရှေးခေတ် လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ထက်မြက်ကာ ပစ္စည်းမှာလည်း ထူးခြားလှသည်။
"အဲ့ဒီတုန်းက တကယ်ကို စည်ကားတဲ့ ခေတ်တစ်ခုပဲ။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
ထိုနေရာတွင် ကျိုးပဲ့နေသော လက်နက်များစွာ ရှိသည်။ အချို့မှာ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်များ ရှိနေသေးသည်။ ကိုင်မင်၊ လုဝူနှင့် ချင်းလွမ်တို့မှာလည်း လက်နက်များကို ရှာဖွေကြသည်။
လူတိုင်းမှာ လက်နက်များကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး မြူခိုးများမှာ ထိုနေရာဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့နှံ့လာသည်။ ကြီးမားသော သားရဲကြီးကဲ့သို့ပင်။
ကိုင်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။
"မကောင်းတော့ဘူး၊ မြူခိုးတွေက ဘာလို့ ပျံ့နှံ့လာတာလဲ။"
အရင်က သူတို့ မြူခိုးထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု အခြေအနေမှာ လူကို ထိတ်လန့်စေသည်။ သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လုဝူက သူ့အနောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သတိထား"
ကိုင်မင်မှာ ခေါင်းကိုးလုံး ရှိသည်။ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အရိုးစုကြီးတစ်ခုမှာ သူတို့ကို ကြည့်နေပြီး၊ သွေးဆာသော ပါးစပ်ကို ဟကာ သူ့ကို ဝါးမြိုရန် ပြင်နေသည်။
"ဟိန်း"
ကိုင်မင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ခေါင်းကိုးလုံးလုံးမှ နတ်ဘုရားလေ တွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ကြီးမားသော လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး ထိုပြန်နိုးလာသော သားရဲကြီးကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဓားကို ရှာတွေ့ထားသော်လည်း အပြည့်အဝ အသုံးမပြုနိုင်သေးပေ။ ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ မူလစွမ်းအားကိုသာ အသုံးပြုနေရသည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မြင်ကွင်းမှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။
နတ်ဘုရား သားရဲကြီးများ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာကြသည်။ အချို့မှာ ကိုယ်ထည် ပျက်စီးနေပြီး ခေါင်းတစ်ခုတည်း ကျန်ရှိနေသော်လည်း ကိုင်မင်တို့ကို ကြည့်နေကြသည်။
"သေပြီ၊ ငါတို့ ဒီလက်နက်တွေကို ယူလိုက်လို့ သူတို့ကို နှိပ်ကွပ်ထားတဲ့ အရာတွေ မရှိတော့ဘူးထင်တယ်"
ကိုင်မင်က ပြောသည်။
သူသည် လက်ထဲက ပစ္စည်းကို ပြန်ထားရမလားဟု တွေးတောနေစဉ် လီယန်ချူက တားလိုက်သည်။
"ဝူမျိုးနွယ်တွေတုန်းက သူတို့ကို သတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ၊ အခု သေပြီးသား ဖြစ်နေတာ ဘာကို ကြောက်စရာ လိုသေးလဲ။"
ကိုင်မင် ကြားသောအခါ သတ္တိရှိသွားသည်။
"မှန်တယ်၊ ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် ပြောတာ မှန်တယ်။ ဝူမျိုးနွယ်တွေကိုတောင် အနိုင်ယူခဲ့တာ၊ အခု သေပြီးသား ဖြစ်နေတာ ငါ ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ "
သူ၏ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ လုဝူနှင့် ချင်းလွမ်တို့လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
လေများ တိုက်ခတ်လာပြီး မြူခိုးများ ပျံ့နှံ့လာသည်။ သူတို့၏ နားထဲတွင် ရှေးခေတ်က တိုက်ပွဲသံများ ပြန်လည် ကြားယောင်လာသည်။
လီယန်ချူသည် ခေါင်းလောင်း ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဒေါင်
ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ခေတ်တွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ ဒီတစ္ဆေတွေက ထပ်ပြီး နိုးထချင်နေရင် ငါတို့က အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်"
လီယန်ချူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သားရဲတစ်ကောင်က ခေါင်းလှည့်လာသည်။ လီယန်ချူက ခုန်တက်ပြီး လက်သီးဖြင့် ခေါင်းကို ထိုးလိုက်သည်။
ခလွတ်
သားရဲကြီး၏ ခေါင်းခွံ ကွဲသွားသည်။
သူသည် လေထဲတွင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အလံကြီးတစ်ခုကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။
"ဖျက်ဆီးလိုက်"
လီယန်ချူ အလံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် သားရဲများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် သိုင်းပညာပုံရိပ် ပေါ်လာပြီး လက်ထဲတွင် ပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ထားသည်။
သူတို့သည် တိုက်ပွဲဝင်ရင်း လီယန်ချူ၏ နောက်ကွယ်တွင် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ လီယန်ချူမှာမူ ရှေးခေတ် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်နေသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
ဟိန်း
တိုက်ပွဲသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် သားရဲများ၏ အရိုးစုများ မရှိတော့ဘဲ အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားသည်။
မြူခိုးများ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ကိုင်မင်က လီယန်ချူနှင့်အတူ ကမ္ဘာကို သိမ်းပိုက်ရမည့်အလား စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
"ဒီနေရာမှာ အမှန်တကယ် မကောင်းတဲ့အရာတွေ ရှိနေတာပဲ။"
လီယန်ချူက ကောင်းကင်မျက်လုံး ကို အသုံးပြုသော်လည်း မြူခိုးထဲတွင် မည်သည့်အရာရှိသည်ကို မသိနိုင်ပေ။
သူတို့သည် ချိုင့်ဝှမ်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော သားရဲများကို အကုန်လုံး ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။
သူတို့ အပြင်ကို ထွက်လာသောအခါ ကိုင်မင်က
"နောက်ရာစုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဒီနေရာက အရာတွေ ထပ်နိုးထလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"
လုဝူက
"မှန်တယ်၊ ဒီတိုက်ပွဲက ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရစေမှာပါ။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"ဒီနေရာမှာ ကောင်းကင်တက်လမ်း မရှိဘူးဆိုတော့ ဒါကို ငါ ပိတ်ထားလိုက်တော့မယ်။"
ကိုင်မင်က ပြောသည်။
"အရင်က ငါနဲ့ လုဝူတို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ခဏလေးနဲ့ ပျက်သွားတယ်။"
လီယန်ချူက နတ်ဘုရားနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများ ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ပျက်စီးသွားသည်။
"ဒီ ယင်စွမ်းအား က ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်။ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာက ဘေးအန္တရာယ်ပဲ။"
"ဒီ အက်ကွဲကြောင်းက ဆန်းတယ်။ ခွန်လွန်တောင်မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ တခြား နေရာ တစ်ခု ဖြစ်မလား။"
သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီးနောက် လီယန်ချူက လုံရှန်းဟုန် ထံမှ ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်အကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ရှေးခေတ်ကတည်းက ပျက်စီးနေခဲ့သည်။
"သမိုင်းကြောင်း မှတ်တမ်းတွေက မမှန်ကန်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"
ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ရှေးခေတ်တုန်းက နတ်ဘုရားသားရဲ၊ ဝူမျိုးနွယ်၊ ကောင်းကင်လူသားတို့၏ ပဋိပက္ခမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော်လည်း၊ အဓိကအားဖြင့် အလွန် အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကောင်းကင်တက်လမ်းကတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။"
ကိုင်မင်က နှုတ်ဆက်သည်။
"ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင်၊ ငါတို့ တောင်ထဲမှာပဲ ကျင့်ကြံတော့မယ်၊ အရေးကြီးရင် ခေါ်လိုက်ပါ။"
ချင်းလွမ်လည်း ထွက်ခွာ သွားသည်။ သူမမှာ လုံရှန်းဟုန် ထံမှ အရှိန်ဝါဖုံးကွယ်ခြင်း နတ်ဘုရားအတတ် ကို သင်ယူရန် ရှိသေးသည်။
"သတိထားပါ၊ ကံကြမ္မာရှိရင် ပြန်ဆုံကြမယ်။"
"ကောင်းပြီ"
သူမသည် နတ်ဘုရားသားရဲငှက် အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။
လီယန်ချူမှာ ဤတစ်ခေါက် ခွန်လွန်တောင်တွင် ကောင်းကင်တက်လမ်းကို မရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း ဓားကျိုးကို ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အစွမ်းထက်သော လက်နက်များနှင့် ရတနာ များကို ရရှိခဲ့သည်။
"ကောင်းကင်လူသားတွေကို ဆင်းသက်လာအောင် လုပ်တဲ့ တာအိုဆရာကို လုံရှန်းဟုန် တောင် မသိဘူးဆိုတော့ ဘာကို ရည်ရွယ်တာလဲဆိုတာ သတိထားရမယ်။"
လီယန်ချူသည် တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ အရှေ့ပင်လယ် ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။
အခန်း ၁၂၂၂ - ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဘိုးဘေး
အရှေ့ပင်လယ်၊
ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်တွင်။
ဤနေရာတွင် ကျွန်းများစွာ ရှိသည်။ အချို့ကျွန်းများတွင် လူနေထိုင်မှု ရှိပြီး၊ အချို့မှာမူ လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးလှသည်။
လီယန်ချူသည် အနီရောင် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ အရှေ့ပင်လယ်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသည်။
အရှေ့ပင်လယ်သည် ရှန်းကျိုးနယ်မြေထဲတွင် မပါဝင်သဖြင့် ဤနေရာတွင် သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အတော်အတန် လျော့နည်းသွားသည်။
ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အကြီးတစ်လုံး၊ အငယ်တစ်လုံး ဖြစ်သည့် ယစ်ပုလ္လင်နှစ်ခုကိုလည်း ထိုနေရာမှာပင် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်က တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အရှေ့ပင်လယ်ပေါ်တွင် ယစ်ပုလ္လင်များ ချထားခဲ့သော်လည်း၊ သူ သတိပြုမိချိန်တွင်မူ ထိုကောင်းကင်လူသားသည် ဆုန်ရှန်းတောင်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ယခုတစ်ကြိမ် အရှေ့ပင်လယ်သို့ လာရောက်ရခြင်းမှာ ကျန်ရှိနေသေးသည့် သဲလွန်စများ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးရန် ဖြစ်သည်။
သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များသည် နေရာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပုံရိပ်ပေါင်းများစွာသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။
သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် ဖုံးလွှမ်းထားသည့် နယ်မြေအတွင်းမှ ကျွန်းတစ်ကျွန်းချင်းစီ၏ မြင်ကွင်းများသည် အကုန်လုံး ပေါ်လာသည်။
စကားတစ်ခွန်းချင်းစီ၊ အသက်ရှူသံတစ်ချက်ချင်းစီ၊ တောင်တန်းများ၊ ပန်းများ၊ ငှက်များ၊ ငါးများနှင့် ပိုးမွှားများ၏ အသံနှင့် ပုံသဏ္ဍာန်များအားလုံးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။
ဤသို့သော အဆင့်မြင့် စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ရှာဖွေခြင်းမှာ သူအတွက် အားအင်ကုန်ခမ်းမှု များပြားစေသလို စိတ်တည်ငြိမ်မှုအတွက်လည်း စိန်ခေါ်မှုကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။
တစ်ခဏအတွင်း မြင်ကွင်းအားလုံးကို သိရှိနိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ လီယန်ချူ၏ တာအိုစိတ်ဓာတ်သည် အလွန်ခိုင်မာသော်လည်း ဤသို့ ရှည်လျားစွာ ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်သည် မိုင်ပေါင်းတစ်ထောင်အထိ ဖုံးလွှမ်းနိုင်သည်။ သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ နေရာအချို့ကို ရှာဖွေပြီးနောက် လီယန်ချူသည် စွမ်းအားကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းကာ တရားထိုင်ပြီး ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းသည်။
သူသည် ခွန်လွန်တောင်မှ လာခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းနေသည်။ ယခုလည်း အနားမယူဘဲ အရှေ့ပင်လယ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့ရသဖြင့် စွမ်းအားအတွက် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
ယခု လီယန်ချူသည် ကျွန်းငယ်တစ်ခုတွင် ရှိနေသည်။
သူသည် စွမ်းအားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်သွားသည်။
သူနှင့် ဖုန်လိုင်တို့၏ ဆက်သွယ်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး၊ ဤသည်မှာ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုနှင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်သူများကသာ ၎င်းကို သတိပြုမိနိုင်ပြီး လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လာကာ ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်းတည်ရှိရာကို ရှာတွေ့နိုင်သည်။
ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူများစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။
လီယန်ချူသည် ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်းတွင် ရှိနေသည်။ လမင်းမှာ ရေကဲ့သို့ အေးမြနေပြီး နေ၊ လ၊ ကြယ်တာရာများ ရှိနေကာ ပြီးပြည့်စုံသော ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်။
ဖုန်လိုင်တောင်၏ နတ်စွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် လီယန်ချူသည် ၎င်းကို ပေါင်းစပ်ကာ စွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းသည်။ သူသည် ထို သစ်သားတုတ် သို့မဟုတ် ဓားကျိုးကို မစစ်ဆေးသေးဘဲ၊ နတ်ဘုရားဘုရင်၏ သွေးစက်များ ထည့်ထားသည့် ကြေးပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဤကြေးပုလင်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရသည်မှာ ပေါ့ပါးသော်လည်း၊ အတွင်း၌ ပါဝင်သော စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
ထို့နောက် သူသည် ကြေးပုလင်းထဲမှ သွေးစက်များကို စတင်စုပ်ယူရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒီစွမ်းအားရဲ့ အရှိန်အဝါက ငါးရောင်ခြယ် အလံနဲ့ ရွှေရောင် ဓားကြီးတို့နဲ့ ဆင်တူတယ်၊ ဒါက နတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ သွေးစက် ဖြစ်ရမယ်။"
"သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး စုပ်ယူမှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီသွေးစက်တွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက် ရောက်သွားပြီး အားနည်းချက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် "
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် အရောင်များ တောက်ပလာသည်။
သူသည် စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သွေးစက်များနှင့် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် ထိုသွေးစက်များကို အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းတို့မှာ ကောင်းကင်တွင် တောက်ပနေသော နေလုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ကြောက်စရာကောင်းသော လှိုင်းလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူကို ချက်ချင်းပင် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။
သို့သော် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်ခိုင်မာသဖြင့် ထိုဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး သွေးစက်များကို လက်ထဲတွင် ပြန်လည် ဖမ်းဆုပ်ထားနိုင်သည်။
သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသာ မခိုင်မာပါက၊ ဤသွေးစက်ထဲမှ စွမ်းအားများသည် သူ့ကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေလိမ့်မည်။
လီယန်ချူသည် ခဏမျှ တွေးတောသည်။
သွေးစက်ထဲမှ အမှတ်အသားများကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် မီးတောက်သုံးမျိုးဖြင့် ရှို့ရန် လိုအပ်သည်။ ထို့အပြင် ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်သည်။
ထိုဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးကို ထောင်ယွမ်တောင် လိုဏ်ဂူမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အမြဲတမ်း ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် လွယ်ကူစေကာ ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူသည် ရှေးဟောင်း ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဘုန်း
အိုးသည် မြေပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အလွန်ပင် လေးလံသည်။
သူသည် အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး နတ်ဘုရားဘုရင်၏ သွေးစက်ကို ထည့်လိုက်သည်။
အိုးတစ်ခုလုံးသည် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကြောင့် လှုပ်ရှားနေပြီး အဖုံးများလည်း အမြဲတမ်း ခုန်ပေါက်နေသည်။
"အိုး ကွဲသွားမလားပဲ"
လီယန်ချူသည် ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးဖြင့် နတ်ဘုရားဘုရင်၏ သွေးစက်ကို စုပ်ယူနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက် မထားပေ။ စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဤအိုးသည် အလိုအလျောက် ဆေးဖော်စပ်နိုင်ပြီး အလွန်လျှို့ဝှက်သော ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ခိုင်မာမှုအကြောင်းကို လီယန်ချူ မသိရှိသေးပေ။
အိုးပေါက်ကွဲသွားမည်ဆိုသည်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။
သို့သော်လည်း ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုး၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ တည်ငြိမ်နေပြီး တုန်ခါမှု အနည်းငယ်အပြီးတွင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။
အိုးကိုယ်ထည်တွင် ရောင်စဉ်တန်းများ ပေါ်လာပြီး အိုးတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ရုတ်တရက်
ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုး၏ အပေါ်တွင် သေးငယ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အိုးထိပ်တွင် ရပ်နေသည်။
၎င်းမှာ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ကျယ်ပြန့်သော လက်ရှည် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လှပသော ပုံသဏ္ဍာန် ရှိသည်။
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။
ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
အမျိုးသမီးက ခါးထောက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
"ဘာလို့ ဒီလို အရာတွေကို ဒီထဲ ထည့်နေတာလဲ၊ ဒီအိုး ကွဲသွားလိမ့်မယ် "
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ"
အမျိုးသမီးက ပြောသည်။
"ငါက မင်းရဲ့ အိုးပဲ၊ မင်းက ဒီအိုးကို တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုရင် ဒီနတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ သွေးစက်ကို မြန်မြန်ထုတ်သွား၊ မဟုတ်ရင် ခဏနေရင် အိုးကွဲသွားလိမ့်မယ် "
ဤမြင်ကွင်းသည် လီယန်ချူကို အလွန်အံ့ဩစေသည်။
သူသည် အိုးထိပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး နတ်ဘုရားဘုရင်၏ သွေးစက်ကို ထုတ်ယူကာ ကြေးပုလင်းထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုသွေးစက်ကို စုပ်ယူရန်မှာ မလွယ်ကူကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် သူသည် ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ ဒီအိုးကို သုံးခဲ့တာ ကြာပြီ၊ ဘာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှ မတွေ့ခဲ့ဘူး၊ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ "
လီယန်ချူသည် လက်ဝါးကို လှန်လိုက်ရာ အသံမြည်သော ခေါင်းလောင်းငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူသည် ထိုခေါင်းလောင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
"စကားတစ်ခွန်းမှ မမှန်ရင် ဒီခေါင်းလောင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်"
လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြောသည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် ခေါင်းလောင်းကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့သွားသည်။
"ငါက ဒီ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အိုးရဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ၊ ရှေးတုန်းက ရှဲ့ဆရာသခင် နောက်တော်ပါးလိုက်ခဲ့တာ၊ နောက်တော့ အိပ်ပျော်သွားတယ်၊ အခုမှ နိုးလာတာ။"
"ရှဲ့ဆရာသခင် ... ထောင်ယွမ်တောင်က ရှဲ့တာအိုဆရာ လား"
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ရှဲ့ဆရာသခင် က ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ဆရာကြီးတစ်ဦးပဲ၊ ဆေးဖော်စပ်တဲ့အခါမှာ အကြံဉာဏ်ကောင်းတွေ ရှိတယ်၊ အတားအဆီးမရှိဘူး၊ ဂိုဏ်းထူထောင်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိတယ်၊ နောက်တော့ ငါက ဝိညာဉ်ဖြစ်လာပြီး ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က သူမနဲ့ မခြားနားဘူး၊ တချို့နေရာမှာ သူမထက်တောင် သာသေးတယ်လို့ တွေ့ရတယ်"
ဟု အမျိုးသမီးက ပြောသည်။
လီယန်ချူမှာ ကြားရလေလေ ပို၍ ထူးဆန်းလေလေ ဖြစ်သည်။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးမွမ်းနေသလို ဖြစ်နေတာလဲ။
"မင်းက အိုးတစ်လုံးပဲ၊ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ရှဲ့ဆရာသခင် နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်လို့လား "
ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအကြောင်း ပြောသောအခါ အမျိုးသမီးက ရင်ဘတ်ကို ကော့လိုက်ပြီး ပြောသည်။
"ငါက စိတ်ဝိညာဥ်မနိုးခင်ကတည်းက ဆေးအချို့ကို ကိုယ်တိုင်စုပ်ယူနိုင်တယ်၊ ဒါတောင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မသိသေးဘူးလား"
ဤအချက်မှာ အမှန်ပင်။ ထို ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အလွန်လွယ်ကူသည်။
ထို့အပြင် မည်မျှ အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ဖြစ်ပါစေ၊ ထည့်လိုက်သည်နှင့် သွေးစွမ်းအင် မြင့်မားသော ဆေးလုံး ဖြစ်သွားနိုင်သည်။
လီယန်ချူ လက်ထဲတွင် ယခု ရွှေရောင်ဆေးလုံး နှစ်လုံး ရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ ဤ ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးဖြင့် ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ ပြုလုပ်၍ နဖူးကို ဖြတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်လိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်မျက်လုံး ပွင့်သွားသည်။
စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီးမှာ မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိဘဲ ထိုဆေးဖော်စပ်သည့် အိုး၏ ဝိညာဉ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ သူသည် အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးထဲတွင် ဤသို့သော အိပ်ပျော်နေသည့် ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ထိုအမျိုးသမီးငယ်က ပြောသည်။
"မင်းက ကောင်းကင်မျက်လုံးကိုတောင် ကျင့်ကြံထားနိုင်တာပဲ၊ ဒီမျက်လုံးက တော်တော်ကောင်းတာပဲ"
လီယန်ချူက တွေးလိုက်မိပြီး မေးလိုက်သည်။
"ထောင်ယွမ်တောင် လိုဏ်ဂူ ပျက်စီးတဲ့ တိုက်ပွဲမှာ မင်း ရှိနေတာလား "
အမျိုးသမီးငယ်က ပြောသည်။
"ငါ ရှိတာပေါ့၊ အဲ့ဒီနေ့က ကောင်းကင်လူသားတွေ အများကြီး လာတယ်၊ ငါလည်း အတိုက်ခံရပြီး အိပ်ပျော်သွားတယ်၊ သေလုနီးပါးပဲ။"
လီယန်ချူ မေးမြန်းမှုများအရ ထောင်ယွမ်တောင် လိုဏ်ဂူ၏ တိုက်ပွဲမှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သိရှိရသည်။
ရှဲ့ဆရာသခင် သည် ဆေးဖော်စပ်သည့် ဆရာကြီးသာမက၊ မက်မွန်ပန်းခက်ကို ကိုင်ပြီး နဂါးကို သတ်နိုင်သည့် ဓားသမားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့က ကောင်းကင်လူသား များစွာ သေဆုံးခဲ့ပြီး အကုန်လုံးနီးပါး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးကလည်း မသိရှိတော့ပေ။
"ရှင်းဟွမ်အလံက ရှဲ့ဆရာသခင် ရဲ့ လက်နက်လား"
လီယန်ချူက မေးသည်။
"ရှင်းဟွမ်အလံ ... မဟုတ်ဘူး၊ သူမသာ ရှင်းဟွမ်အလံ ရှိရင် သူမ ဘာလို့ သေဆုံးသွားရမှာလဲ "
အမျိုးသမီးငယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဒါဆို သူမမှာ ဝိညာဉ်ခြောက်ခုအလံရဲ့ အမှတ်အသား ရှိသလား "
လီယန်ချူ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
"ဝိညာဉ်ခြောက်ခုအလံ အမှတ်အသား ... မကြားဖူးဘူး။"
အမျိုးသမီးငယ်က ထပ်မံ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြတ်သားလာပြီး စိတ်ထဲတွင်
"ထောင်ယွမ်တောင် လိုဏ်ဂူမှာ ပြဿနာ ရှိနေတာပဲ" ဟု တွေးလိုက်သည်။
သူသည် ထောင်ယွမ်တောင် လိုဏ်ဂူထဲမှ အဆင့်မြင့်လက်နက်ဖြစ်သည့် ရှင်းဟွမ်အလံကို ရရှိခဲ့သည်။
ကျုံးချွဲ ကလည်း သူရရှိခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ခြောက်ခုအလံ အမှတ်အသားမှာ ထောင်ယွမ်တောင် လိုဏ်ဂူထဲမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။
"ရှဲ့ဆရာသခင် ရဲ့ ပစ္စည်း မဟုတ်ရင် သူမ သေဆုံးပြီးနောက်မှာ ဘာလို့ ဒီလက်နက်တွေက လိုဏ်ဂူထဲမှာ ပေါ်လာတာလဲ "
"တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်စီစဉ်ထားတာပဲ"
လီယန်ချူသည် ထို လိုဏ်ဂူများ မကြာခဏ ပွင့်နေသည်ကို အမြဲတမ်း သံသယ ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုတွင်မူ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ ပို၍ ခိုင်မာလာသည်။
"ရှင်းဟွမ်အလံက တစ်စုံတစ်ယောက်က ထောင်ယွမ်တောင် လိုဏ်ဂူထဲမှာ တမင်ထားခဲ့ပြီး ပွင့်လာတဲ့အခါ ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးတာပဲ။"
"တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီကိစ္စကို ထိန်းချုပ်နေတာ"
လီယန်ချူသည် ရှန်းကျိုးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ချိန်လုံး လူတစ်ယောက်က ရှန်းကျိုးထဲမှာ ပုန်းနေမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤလူသည် လိုဏ်ဂူများကို မကြာခဏ ပွင့်စေပြီး လိုဏ်ဂူထဲတွင် ရတနာများကို ထားရှိကာ ဆက်ခံသူအချို့ကို ရွေးချယ်နေသည်။
"ဒီလက်နက်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားတွေ အကုန်လုံး သေဆုံးသွားတာလား"
"ဘာလို့ သူ့ဆီမှာ အကုန်ရှိနေတာလဲ၊ သူက ဘာလို့ ထုတ်ပေးတာလဲ"
လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပေါ်လာသည်။
ထို ကျစ်လျစ်သော ကိုယ်ခန္ဓာရှိပြီး ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးငယ်က ပြောသည်။
"ဟေ့၊ မင်း ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ"
လီယန်ချူသည် သူမ၏ အသံကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာသည်။
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကွက်ဆင်မှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး၊ သူတို့၏ ကောင်းကင်ကို ပြုပြင်ခြင်း ကိစ္စမှာလည်း မစတင်နိုင်ဘဲ သူတို့ သုံးယောက်လုံး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
ဤလူ ... သည်လည်း ယခုအချိန်ထိ သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ရှာမတွေ့သေးပေ။
"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ"
သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ အတွေးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ ရှေးဟောင်း စွမ်းအားရှင်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း နာမည်က ဘာလဲ"
အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"နာမည်မရှိဘူး၊ အရင်က ရှဲ့ဆရာသခင် က ငါ့ကို ဆေးဖော်စပ်ဖို့ပဲ သုံးတယ်၊ နောက်တော့ ငါ ဝိညာဉ်ဖြစ်လာပြီး သူမ နာမည်မပေးခဲ့ဘူး။"
လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒီ ရှဲ့ဆရာသခင် ကလည်း အတော်ပျင်းတာပဲ။"
အမျိုးသမီးငယ်က အလွန် သဘောတူသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူမက ဓားကျင့်တာ၊ ဆေးဖော်စပ်တာ ကောင်းပေမယ့် ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပညာက ငါ့ထက်တောင် နိမ့်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ဝန်မခံဘူး။"
"ဒါတင်မကဘူး၊ ရုပ်ရည်ကလည်း ငါ့လောက် မလှဘူး။"
လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တုန်ခါသွားသည်။ ဒီ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အိုးက ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲလောက် ချစ်နေရတာလဲ။
ထို့နောက် သူ သတိရလာသည်။
"ရှဲ့ဆရာသခင် က အမျိုးသမီးလား"
အမျိုးသမီးငယ်မှာလည်း အံ့ဩသွားသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ၊ မင်း မသိဘူးလား"
သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လီယန်ချူ၏ ထောင်ယွမ်တောင် လိုဏ်ဂူအကြောင်း သိရှိမှုမှာ ရှဲ့ဆရာသခင် ဆိုသူက မက်မွန်ပန်းခက်ကို ကိုင်ပြီး နဂါးကို သတ်ခဲ့သည် ဆိုရုံလောက်သာ ရှိသည်။
ထို့ထက်ပို၍ မသိရှိခဲ့ပေ။
ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးသတ်သည့် ရှဲ့ဆရာသခင် သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ငါ ထောင်ယွမ်တောင် လိုဏ်ဂူထဲမှာ ရှဲ့ဆရာသခင် ရဲ့ ပုံတူကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်၊ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာ ပုံစံပဲ။"
"ဒါက သူမရဲ့ အဘိုး၊ ဝမ်ဝူတာအိုဆရာ လေ။"
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
"နာမည်မရှိရင် ငါ မင်းကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ အိုး လို့ ခေါ်ရမလား "
အမျိုးသမီးငယ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"အရင်က သူမက ငါ့ကို အိုး လို့ ခေါ်ခဲ့တာပဲ။"
သို့သော် သူမက တွေးလိုက်သည်။
"ဒီလူက ငါနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ၊ ငါ့ကို အိုး လို့ ခေါ်လို့ ဖြစ်မလား "
သူမသည် လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်သည်။
"နောင်အခါမှာ မင်း ငါ့ကို ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဘိုးဘေး လို့ ခေါ်ပါ။"
လီယန်ချူသည် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဘိုးဘေး ဆိုတဲ့ နာမည်ကတော့ အရမ်းကြီးမားလွန်းနေပြီ။"
အမျိုးသမီးငယ်က မျက်နှာကို တည်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
"ငါ့ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မင်း မြင်ပြီးပြီလေ၊ ဘိုးဘေး လို့ မခေါ်သင့်ဘူးလား "
လီယန်ချူ ခဏမျှ တွေးလိုက်သည်။
"ဒီလို ပြောရင်တော့ ဟုတ်တာပါပဲ။"
အမျိုးသမီးငယ်သည် ဤတာအိုဆရာကို သဘောကျသွားသည်။
"ငါက သူ့ဆီမှာ အလုပ်လုပ်နေရတာ၊ ဒီတာအိုဆရာက လူတွေကို နားလည်တာပဲ။"
လီယန်ချူက စကားကို ပြောင်းလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို အိုး လို့ပဲ ခေါ်မယ်၊ ဒါက ပိုပြီး သင့်တော်တယ်။"
အမျိုးသမီးငယ်: "………………"
တောက်
ဒီတာအိုလူငယ်က ဘာမှ မသိဘူး
ယခုခဏတွင် နတ်ဘုရားဘုရင်၏ သွေးစက်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးငယ်မှာ နိုးထလာပြီး ရက်အနည်းငယ်က အိုးအဖြစ်သာ ရှိနေသည်ထက် အတွေးအမြင်များ ပိုမို များပြားလာသည်။
ဟူး
ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးပတ်လည်တွင် ရုတ်တရက် နတ်စွမ်းအင် မီးတောက်များ ပေါ်လာပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ အမျိုးသမီးငယ်သည် ၎င်းထဲတွင် ရပ်လျက် ဝင့်ကြွားစွာ ပြောသည်။
"မင်းက လူငယ်လေးပဲ၊ ငါ့ကို မရိုမသေလုပ်ပြီး အိုး လို့ ခေါ်ရဲတာလား"
ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လီယန်ချူကို ဖိအားပေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးလိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အိုးတောင်မှ ပုန်ကန်ချင်နေတာပဲ"
အမျိုးသမီးငယ်သည် ကျယ်ပြန့်သော လက်ရှည် ဝတ်ရုံဖြင့် ရပ်နေပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။
"ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကို ပြလိုက်မယ်"
ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးသည် ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး တောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ လီယန်ချူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။
ပန် ပန် ပန် ပန် ပန်
ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အတွင်းထဲတွင် လှုပ်ရှားနေပြီး ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးသည် ပုံမှန်အရွယ်အစားသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်
အိုးပေါ်ရှိ သေးငယ်သော အမျိုးသမီးငယ်က အားမလိုအားမရဖြင့် ပြောသည်။
"သခင်"
သူမသည် မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားသည်။
ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူမသည် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။
လီယန်ချူသည် ခေါင်းလောင်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးသည်။
"လိမ္မာတယ်။"
အိုးတစ်လုံးက ပုန်ကန်ချင်နေသေးတယ်၊ ဒါ ဘာခေတ်ကြီးလဲ။
…………
ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးသည် တိုက်ခိုက်ရေး ရတနာ မဟုတ်သဖြင့် တိုက်ပွဲတွင် ကျွမ်းကျင်မှု မရှိပေ။
လီယန်ချူ၏ အတိုက်ခံရပြီးနောက်တွင် သူမသည် ဒေါသများ ပြေပျောက်သွားပြီး သခင်၏ စကားကို နားထောင်လာသည်။
လီယန်ချူက မေးသည်။
"နတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ သွေးစက်ကို ဘယ်လို သုံးရမလဲ"
အမျိုးသမီးငယ်က ပြောသည်။
"သခင်က ဒါကို သုံးပြီး ရုပ်ခန္ဓာကို အားဖြည့်ချင်ရင် တိုက်ရိုက်စုပ်ယူလို့ မရဘူး။"
"သွေးစက်ထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်၊ ဒါက ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအားကို တိုးတက်စေဖို့နဲ့ တိုက်ပွဲမှာ အသုံးချဖို့ပဲ။"
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားပြီး ပြောသည်။
"အဲဒါကို စုပ်ယူလို့ မရဘူးလား"
အမျိုးသမီးငယ်က တွေးတောပြီး ပြောသည်။
"အမှတ်အသားတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ အချိန် အတော်ကြာလိမ့်မယ်။"
ကူချဲ့ သည်လည်း ဤ နတ်ဘုရားဘုရင်၏ သွေးစက်ကို ပုန်းကွယ်ထားချင်ခဲ့ပြီး အလံနှင့် ဓားကြီးကို သုံးကာ လီယန်ချူကို သတ်ဖြတ်ပြီးမှ ထိုသွေးစက်ဖြင့် ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် အကယ်၍ တကယ် ကျင့်ကြံခဲ့ပါက နတ်ဘုရားဘုရင်၏ အာရုံခံမှုကို ချက်ချင်း ခံရလိမ့်မည်။
အမျိုးသမီးငယ်က ဆက်ပြောသည်။
"ဒီလောက်ကြာအောင် စုပ်ယူရင် နတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ အာရုံခံမှုကို ခံရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါမှာ အမှတ်အသား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"
"ပြီးတော့ သေချာ မစုပ်ယူရင် နတ်ဘုရားဘုရင်နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်တဲ့အခါ အားနည်းချက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဒီလို ရတနာမျိုးကို ရပေမယ့် စုပ်ယူလို့ မရတာတော့ နှမြောစရာပဲ။"
အမျိုးသမီးငယ်က ပြောသည်။
"ဒီလို ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲတဲ့ အရာမျိုးက မလွယ်ဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ ... အကယ်၍ နတ်ဆေးရည် ရှိရင်တော့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူနိုင်တယ်။"
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားပြီး မေးသည်။
"နတ်ဆေးရည် ဆိုတာ ဘာလဲ"
အမျိုးသမီးငယ်က ပြောသည်။
"နတ်ဆေးရည် က လူ့လောကမှာ မရှိဘူး၊ နတ်ဘုရားလောကမှာမှ ရှိတဲ့ ရတနာပဲ၊ နတ်ဘုရားတွေက နတ်စွမ်းအင်တွေ စုဆောင်းမိပြီး စုပ်ယူလို့ မရရင် နတ်ဆေးရည် ကို သောက်သုံးပြီး လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနိုင်တယ်။"
လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြောသည်။
"နတ်ဘုရားလောကမှာ ရှိတယ် မင်းပြောတာက ဘာမှ မပြောတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား"
အမျိုးသမီးငယ်က အံ့ဩသည်။
"မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း မြင့်မားနေတာ၊ တက်လမ်း အတွက် အာရုံ မရှိဘူးလား "
ထို့နောက် လီယန်ချူသည် သူမအား ယခုလူ့လောက၏ အခြေအနေကို ပြောပြလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် တက်လမ်း အာရုံ မရှိကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးငယ်သည် အံ့ဩသွားသည်။
"ဒီခေတ်က အံ့ဩစရာပဲ၊ အကုန်လုံးက တက်လမ်းကို သွားနေကြတာ၊ ကောင်းကင်တံခါးတွေ ပွင့်နေတာ၊ မင်းတစ်ယောက်တည်းကတော့ အခြားခေတ်မှာ နေနေသလိုပဲ။"
လီယန်ချူ: "………………"
ခေတ်ကုန်ခါနီးမှာ တက်လမ်းသွားဖို့ အတော်ခက်ခဲနေပြီ။ အရင်ခေတ်ကဲ့သို့ လူ့လောက၏ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ပညာရှင်များစွာက တက်လမ်းကို သွားနေကြသည်။
ထိုခေတ်နောက်ခံတွင် လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည်။
အမျိုးသမီးငယ်က ပြောသည်။
"နတ်ဆေးရည် မရှိရင် ဒီ နတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ သွေးစက်ကို စုပ်ယူတာက အလွန် အန္တရာယ်များတယ်။"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဤသည်မှာ သူ စိုးရိမ်နေသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဖုန်လိုင်၊ ဖန်ကျန်း၊ ယင်ကျိုး နတ်ဘုရားတောင် သုံးခုမှာ နတ်ဆေးရည် ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဟုတ်မဟုတ် မသိဘူး။"
ဟု အမျိုးသမီးငယ်က ပြောသည်။
"ဖုန်လိုင်မှာ နတ်ဆေးရည် ရှိတယ်" လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။
"ကြားဖူးတာပဲ၊ အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ် မသိဘူး။"
ဟု အမျိုးသမီးငယ်က ပြောသည်။
ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဖုန်လိုင်၊ ယင်ကျိုး၊ ဖန်ကျန်း နတ်ဘုရားတောင် သုံးခုကို ရှာဖို့က အလွန် ခက်ခဲတယ်။"
"ဒီနေရာက ဖုန်လိုင်ပဲ။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"………………" အမျိုးသမီးငယ်။
ထို့နောက် သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဤနေရာက ထူးခြားကြောင်း သိရှိသွားကာ အံ့ဩသွားသည်။
"သခင်၊ မင်းက တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအား ရှိတာပဲ၊ မင်းက ဖုန်လိုင် နတ်ဘုရားတောင်ကို ဘယ်လို ရှာတွေ့တာလဲ"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"ဒီအကြောင်းကတော့ ပြောရရင် ရှည်တယ်၊ အရင်ဆုံး ဖုန်လိုင် နတ်ဘုရားတောင်မှာ နတ်ဆေးရည် ရှိမရှိ သွားကြည့်ရအောင် "
……………………
အရှေ့ပင်လယ်၊ လျိုကျူးကျွန်း။
ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လုံရှန်းဟုန် ပြောသည့် ကျွန်းငယ်၏ တည်နေရာမှာ လျိုကျူးကျွန်းကို အခြေခံ၍ ဖြစ်သည်။
လျိုကျူးကျွန်းပေါ်တွင် လူများစွာ ရှိပြီး ငါးဖမ်းလှေများစွာလည်း ရှိသည်။
အရှေ့ပင်လယ်တွင် နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပိုမို စည်ကားသည်။
ယခုအချိန်တွင် အမွှေးဖုန်တံကို ကိုင်ထားသည့် တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦးသည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်။
သူသည် လူအုပ်ကြားတွင် လမ်းလျှောက်နေသော်လည်း မည်သူမျှ သူ့ကို မမြင်နိုင်ကြပေ။ မကြာခဏတွင် သူသည် တောင်တန်းကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
"အရှေ့ပင်လယ်က ပုန်းကွယ်ဖို့ ကောင်းတယ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခါ ငါ ဒီနေရာမှာ ယစ်ပုလ္လင် ချထားခဲ့တာ၊ အဲဒီ တာအိုဆရာက ငါ ဒီနေရာကို ပြန်လာမယ်လို့ မထင်ထားလောက်ဘူး"
ဟု ချန်းချီက တွေးသည်။
သူသည် ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဤနေရာတွင် ယစ်ပုလ္လင်ကို ပြင်ဆင်သည်။
အရှေ့ပင်လယ်ရှိ ကျွန်းများတွင် ယစ်ပုလ္လင်များစွာ ကျန်ရှိနေပြီး အလွန် လျှို့ဝှက်သည်။ အချို့မှာ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ယစ်ပုလ္လင်များမှာ အသုံးဝင်ပုံချင်း မတူကြဘဲ၊ ရှေးခေတ်လူတို့သည် ဤယစ်ပုလ္လင်များကို သုံးကာ နတ်ဘုရားများကို ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်စေခဲ့သည်။
ယခု ချန်းချီ အသုံးပြုနေသည်မှာ ဤ ယစ်ပုလ္လင်များပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် အရှေ့ပင်လယ်ကို စစ်ဆေးသော်လည်း ထိုယစ်ပုလ္လင်များကို ရှာတွေ့ရန် မလွယ်ကူပေ။
ချန်းချီသည် ဤနေရာတွင် ပြင်ဆင်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားကာ၊ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက်တွင် အလံငယ် လေးချောင်းကို စိုက်ထူ၍ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။
………………
အခြားတစ်ဖက်တွင် လီယန်ချူသည် ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးကို ယူကာ ဖုန်လိုင်ကို ရှာဖွေသော်လည်း နတ်ဆေးရည် ကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။
ဖုန်လိုင်တွင် အဖိုးတန် ဆေးပင်များစွာ ရှိပြီး နတ်စွမ်းအင်များလည်း ကြွယ်ဝသည်။
ထိုအမျိုးသမီးငယ်ကိုလည်း အံ့ဩသွားစေပြီး၊ သူမ၏ ယခု လက်ရှိ သခင်သည် တကယ်ကို စွမ်းအားကြီးမားကြောင်း သိရှိသွားသည်။
"ဘာမဆို ငါ့ဆီကို ထည့်ဖို့ ဝါသနာပါပေမယ့်၊ ဒီလူက တကယ်ကို အနာဂတ် ရှိတဲ့ သခင်ပဲ "
အမျိုးသမီးငယ်က တွေးသည်။
နတ်ဆေးရည် ကို မတွေ့ရှိသဖြင့် ခဏလောက် ရပ်နားထားကာ အခွင့်အရေးရလျှင် ယင်ကျိုးကို သွားရောက် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး အရှေ့ပင်လယ်ရှိ ကျွန်းငယ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
ထို တာအိုဆရာ လူငယ် ချန်းချီသည် ကျင့်စဉ်ကို ပြင်ဆင်ပြီး ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။
သို့သော် လီယန်ချူသည် ခံစားချက် ရှိနေသဖြင့် ခေါင်းမော့၍ အဝေးသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နတ်အလင်းရောင်များ ပေါ်လာပြီး ပြတ်သားလာသည်။
ယခုအချိန်တွင် မိုင်ရာပေါင်းများစွာ အကွာတွင် ယစ်ပုလ္လင်ကို ပြင်ဆင်နေသည့် တာအိုဆရာ လူငယ် ချန်းချီ၏ နားထဲတွင် မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။
"မင်း လုပ်ရဲလား"
ဘုန်း
ပင်လယ်ပြင်တွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ပေါ်လာပြီး ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်တက်လာသည်။