အခန်း (၁၂၂၃-၁၂၂၄)

အခန်း (၁၂၂၃) - စိတ်ဝိညာဥ်သုံးပါး လိပ်ပြာခုနစ်ပါး

​နားထဲတွင် မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ အသံမျိုး ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချန်းချီသည် စိတ်တည်ငြိမ်မှု ပျက်ပြားသွားသည်။

​သူသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ငါက ဒီလောက်တောင် လက်စလက်နတွေ၊ ကာကွယ်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ထားတာကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခံစားမိသွားတာလဲ။"

​ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ရုတ်တရက် ဝင်းခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြောက်ဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် တိုးဝင်သွားသည်။

​သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင် တောက်ပနေသော ကွင်းတစ်ကွင်း ဖြစ်သည်။

​နတ်ဘုရားလက်နက် - "စကြာဝဠာကွင်း" ဖြစ်သည်။

​မြောက်ဘက်သို့ တိုးဝင်နေသော ချန်းချီသည် သူ့ထံသို့ နီးကပ်လာသော ကြီးမားသည့် စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

​"တော်တော်စွမ်းတဲ့ တာအိုဆရာပါလား"

​ချန်းချီသည် လက်ထဲမှ ဖုန်တံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မြောက်ဘက်သို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာဖြင့် ရွေ့လျားသွားသည်။

​လီယန်ချူသည်လည်း ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော လူငယ် တာအိုဆရာအပေါ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

​လုံရှန်းဟုန် က သူသည် မြေပြင် နတ်ဘုရား မဟုတ်ကြောင်း တွက်ချက်ထားသော်လည်း၊ ယခု သူ ပြသလိုက်သည့် စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

​သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်ကိုပင် ရှောင်လွှဲသွားနိုင်ခဲ့သည်။

​လီယန်ချူသည် မြေပြင်ကို ကျုံ့ခြင်း နည်းလမ်း ကို အသုံးပြုကာ ချန်းချီနှင့် အကွာအဝေးကို အဆက်မပြတ် လျှော့ချနေသည်။

​ချန်းချီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါမှာ အဆင့်ဆင့် မြင့်တက်လာသည်။

​အရင်က သူသည် သူ၏ အဆင့်အတန်းကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ယခုအခါ သူသည် အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်သဖြင့်အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရား ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်ခဏချင်းတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ နောက်တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်တွင် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။

​သူသည် ထိုကြီးမားသည့် အရှိန်အဝါမှာ မိမိထံသို့ အဆက်မပြတ် နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

​ထို့နောက် သူသည် ကိုယ်စားလှယ် ခန္ဓာဖန်တီးခြင်း ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ သူ့ကိုယ်ထဲမှ အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်ချက် ပျံထွက်လာသည်။

​နောက်ခဏတွင် ယစ်ပုလ္လင်ဘေး၌ လူငယ် တာအိုဆရာ၏ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

​ချန်းချီသည် ကိုယ်စား လှယ် ခန္ဓာနည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီးနောက်၊ နံ့သာတိုင်များကို ထွန်းညှိကာ ယစ်ပူဇော်ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားသည်။

​"အကယ်၍သာ ရန်လိုပြီး တိုက်ခိုက်မှုကိုပဲ ဦးစားပေးနေမယ်ဆိုရင်၊ ဒါဟာ တာအို ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အခြေခံ အပြုအမူကို ပျက်စီးစေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

​ချန်းချီသည် သူကိုယ်တိုင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ နံ့သာတိုင်များမှာ တစ်ခဏချင်းတွင် နှစ်ပေခန့် မြင့်တက်လာသည်။

​သူသည် ယစ်ပူဇော်ဖွယ်ရာများကို တင်မြှောက်ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွား ယစ်ပုလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

​လီယန်ချူ၏ မြေပြင်ကျုံ့သည့် နည်းလမ်းမှာ အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ သူသည် စကြာဝဠာကွင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ချန်းချီ၏ ကိုယ်စားလှယ်ခန္ဓာကို ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီးနောက်၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။

​ထို့နောက် သူသည် အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် လှည့်ပတ် လိုက်သွားသည်။

​ထိုအချိန်တွင် ချန်းချီသည် ယစ်ပုလ္လင်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ဖြစ်ကာ၊ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့များထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

​ခါးတွင် ရှည်လျားသော ဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသည့် လူငယ် တာအိုဆရာ လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချန်းချီ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

​"ဒီလူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက တော်တော် မြန်တာပဲ"

​ထို့နောက်တွင် သူသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​…………

​ထိုပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင်။

​ကောင်းကင်တွင် တွင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး မိုးချုန်းသံများနှင့် မီးတောက်များက အကြမ်းပတမ်း လှုပ်ရှားနေသည်။ တောင်တန်းများ ပြိုကျနေပြီး မြစ်ရေများမှာလည်း ခန်းခြောက်နေသည်။

​သူ (ချန်းချီ) သည် ဤနေရာတွင် ပေါ်လာသည်။ သူသည် အရင်က ထိုနေရာကို အကြောင်းပြု၍ ကန်ယွမ် လောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ချူဟဲ့ က အပြစ်ပေးခံရမှာကိုတောင် မမှုဘဲ ဒီနေရာကို မလာချင်တာ မဆန်းပါဘူး၊ ဒီအလုပ်က တကယ်ကို လုပ်ရခက်တဲ့ အလုပ်ပဲ။"

​သူသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် ထိုလူငယ် တာအိုဆရာ (လီယန်ချူ) သည် ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ရောက်လာသည်။

​"ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရောက်လာတာလား"

​ချန်းချီ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဓားသွားကဲ့သို့ စူးရှစွာ စိုက်ဝင်လာသည်။

"ခွေးမသား"

​ချန်းချီ တစ်ချက် တန့်သွားသည်။

"မင်းက ငါ့ကို ကောင်းကင်လောကရဲ့ ခွေးကောင်လို့ ထင်နေတာလား။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်း ငါ့ကို အရမ်း အထင်သေးတာပဲ"

​လီယန်ချူ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်လူသားတွေကို အောက်ကမ္ဘာကို ခေါ်ဆောင်လာတဲ့သူက ခွေးမသား မဟုတ်ရင် ဘာလဲ "

​ချန်းချီမှာ ဒေါသထွက်ပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

​လုံရှန်းဟုန်က လီယန်ချူကို ဤသူ၏ အပြင်ပန်းကို ကြည့်ပြီး လှည့်စားမခံရဖို့ မှာကြားထားဖူးသည်။

​ထိုအချိန်တွင် ချန်းချီသည် လက်ထဲမှ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်း ဖုန်တံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ "ဇန်ရှင်းတင်" (နှလုံးစူးဓားငယ်) ဖြစ်သည်။

​ဤပစ္စည်းမှာ ခုနစ်လက်မ ငါးမူး ရှည်လျားပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်နှင့် မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

​"မင်းရဲ့ အမြင်က အရမ်း ကျဥ်းလွန်းတယ်။ ကန်ယွမ်လောကကနေ တစ်ခါမှ မထွက်ဖူးတော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ကျယ်ဝန်းတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူး။"

​"ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အောက်မှာဆိုရင် ငါက ဘယ်သူ့ကိုမဆို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်တယ်။"

​"မင်းက အရင်တစ်ခါ နတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ ကြံစည်မှုထဲကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့ရင်တောင် ဒါဟာ အတူတူပဲ။"

​ဤသူသည် အလွန်ပင် ယုံကြည်မှု ရှိလွန်းနေပြီး သူ၏ ကိုယ်ထဲမှ မှော်စွမ်းအားများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တုန်ခါနေသည်။

​ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အားနည်းနေသဖြင့် ယခုအခါတွင် အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားပြီး အနက်ရောင်တွင်း များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

​ထို့အပြင် မြေပြင်မှ မီး၊ ရေ၊ လေ စွမ်းအားများ ပန်းထွက်လာသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

​လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"စကားပြောတာတော့ တော်တော် လေကျယ်တာပဲ"

​ချန်းချီ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ရဲ့ နောက်ခံကို မသိလို့ ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဘွားကြီး (လုံရှန်းဟုန်) တောင်မှ ငါ့ကို တွက်ချက်ဖို့ မရဲခဲ့ဘူး၊ အဲဒီထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်များသလဲဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်။"

​ချန်းချီ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အလွန်ပင် စူးရှနေသဖြင့် သူ၏ အကြည့်ကို ဘယ်သူမှ တည့်တည့်မကြည့်ရဲပေ။

​ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်များမှာ တစ်စစီ ကွဲအက်နေသည်။

​သို့သော် သူ၏ အရှိန်အဝါကို အထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်မီမှာပင် လီယန်ချူက လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

​ချန်းချီ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါလိုက်ကာ မှော်ပစ္စည်းကို အသုံးပြုပြီး လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။

​တစ်ခဏချင်းတွင် သူ၏ နောက်တွင် မြစ်ကြီးတစ်စင်း ပေါ်လာသည်။

​သူသည် ထိုမြစ်ကြီးထဲတွင် ရပ်တည်နေပြီး ကြီးမားခမ်းနားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

​သို့သော် လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် သူ၏ နဖူးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ သူ တစ်ကိုယ်လုံး လွင့်စင်သွားသည်။

​မြစ်ကြီးမှာလည်း တစ်ခဏချင်းတွင် ပြဲထွက်သွားသည်။

​"သောက်စကားတွေကလည်း များလိုက်တာ"

​လီယန်ချူသည် ခုန်ပျံလိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ တိုက်ခိုက်သည်။

​သူ၏ သွေးသားစွမ်းအားမှာ ရွှေရောင် တောက်ပနေပြီး နေလုံးကြီး တစ်လုံးကဲ့သို့ပင်။

​သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေသည်မှာ နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

​လက်သီးချက် တစ်ချက် ထုတ်လိုက်တိုင်း ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ရာပေါင်းများစွာအတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်များမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်။

​ထိုနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ တည်ငြိမ်မှု မရှိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို မခံနိုင်တော့ပေ။

​"ဖူး"

​ချန်းချီ သွေးအန်ပြီး လွင့်စင်သွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး အင်္ကျီများမှာလည်း သွေးရောင် လွှမ်းနေသဖြင့် အရင်ကဲ့သို့ လန်းဆန်းသော ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

​"ငမိုက်ကောင် ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား"

​ဤနှလုံးစူးဓားငယ်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သော မှော်ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် အပြည့်အဝ မကျင့်ကြံရသေးပေ။

​ထိုပစ္စည်းကို အသုံးပြုရန် အချိန် အနည်းငယ် လိုအပ်သည်။ အရင်က သူ စကားများနေခြင်းမှာလည်း ကြွားဝါခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ဤပစ္စည်းကို ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​သို့သော် လီယန်ချူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်မှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တည့်တည့် ရောက်လာသည်။

​"ကရစ် ကရစ်"

​ချန်းချီ၏ အရိုးများ ကျိုးသွားပြီး အတွင်းကလီစာများမှာလည်း အပိုင်းပိုင်း ပျက်စီးသွားသည်။ သူသည် ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ အသက်ကုန်ဆုံးသွားသည်။

​သူ၏ ဝိညာဉ်အနည်းငယ် သည် ထွက်ပြေးသွားပြီး ကောင်းကင်တွင် ပေါ်လာကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။

​"မင်း မင်း မင်း"

​"မင်း ငါ့ကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့" ချန်းချီ ဒေါသတကြီး အော်သည်။

​ထိုအချိန်တွင် နှလုံးစူးဓားငယ်ကို လီယန်ချူက ဖမ်းဆုပ်ထားပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် တုန်ခါနေသည်။

​"ယီးလား မင်းကို မသတ်ရဲစရာလား၊ မင်းက ဘာမို့လို့လဲ "

လီယန်ချူ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

​ဒီကောင်လေးက သရုပ်ဆောင် အရမ်းကောင်းနေတာပဲ

​ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ဤသူ၏ ဝိညာဉ်ကို လက်ထဲတွင် ဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီး "ဝိညာဉ်စုပ်ယူခြင်း" နည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

​ချန်းချီ၏ ဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာသော်လည်း လီယန်ချူ၏ နည်းလမ်းကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။

​မှတ်ဥာဏ် အပိုင်းအစ အချို့ကို စုပ်ယူပြီးနောက် လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

​ဤချန်းချီမှာ ယွမ်ဒမ်လောက မှ ဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျင့်ကြံရာတွင် ကူညီမည့်သူ ရှိသဖြင့် နှစ် ၂၀ ကျော်အတွင်းမှာပင် အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

​သူ၏ ဘဝမှာ ဝတ္ထုဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်လိုပင် အဆင်ပြေချောမွေ့ပြီး မကြာခင်မှာပင် ယွမ်ဒမ်လောက၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာသည်။

​ဤနှလုံးစူးဓားငယ်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်ပြီး လူတစ်ယောက်၏ အသက်ကို အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းကို ယူသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ယူနိုင်သည်။

​သူသည် မိမိနှင့် မတူဘဲ သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲများကို အတွေ့အကြုံ မများခဲ့ပေ။

​ဤဓားငယ်ကြောင့်သာ ယွမ်ဒမ်လောကရှိ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များပင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူသည် ဤပစ္စည်းကို အသုံးမပြုလိုက်ရခင်မှာပင်၊ လီယန်ချူ၏ တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးသွားရသည်။

​ဤမျှ ကြီးမားသော ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဆိုတော့ နောက်ခံမှာ ထူးခြားလိမ့်မည်။

​သို့သော် လုံရှန်းဟုန် စိုးရိမ်နေသည်မှာ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ရှိနေသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရမည်။

​"သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က အတော်လေး ထူးခြားတယ်။ ဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ ကျင့်စဉ် ရှိပေမဲ့ ဝိညာဉ်က မပြည့်စုံဘူး။"

​လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြံ့ခိုင်သလို လက်ထဲတွင်လည်း အစွမ်းထက်သော မှော်ပစ္စည်းများ ရှိသည်။

​တကယ်တမ်းတွင် သူ ကျင့်ကြံနေသော တာအိုနည်းလမ်းများမှာလည်း အလွန်ပင် နက်နဲလှသည်။

​ထိုသူ၏ ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် လီယန်ချူ တစ်ခုခု မူမမှန်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

​လူတစ်ယောက်တွင် ဝိညာဉ်သုံးခုနှင့် လိပ်ပြာ ခုနစ်ပါး ရှိရမည်။ သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ထိ ရောက်နေပါသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ပါးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

​လီယန်ချူသည် ပျက်စီးနေသော ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

​………………

​တောက်ပသော ရွှေရောင် နန်းတော်တစ်ခုထဲတွင်

​ဥယျာဉ်မှူး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဘောင်းဘီကို ခေါက်တင်ကာ ဥယျာဉ်ထဲမှ ပေါင်းပင်များကို ရှင်းလင်းနေသည်။

​သူသည် အလွန် အာရုံစိုက်ကာ လုပ်ကိုင်နေပြီး ဤအရာများသည် လောကတွင် အဖိုးတန်ဆုံးသော နတ်ဆေးပင်များ ဖြစ်သည့်အတိုင်းပင်။

​သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ ပေါင်းပင်ရှင်းနေသည့် လက်များမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

​"ချန်းချီ သေသွားပြီလား"

​ဥယျာဉ်မှူးနှင့် တူသော အမျိုးသားသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

​ချန်းချီနှင့် ချူဟဲ တို့နှစ်ဦးလုံးမှာ သူ၏ တပည့်များ ဖြစ်သည်။

​ချူဟဲသည် အရင်တစ်ခါ ကန်ယွမ်လောကမှ ပြန်လာခဲ့ပြီး ဝမ်တောက်ရန် က အကာအကွယ် ပေးထားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားသည်။

​အပြစ်ပေးခံရမည်ကိုပင် မမှုဘဲ မသွားရဲတော့ဘဲ ယခုအခါတွင် အချုပ်ခံထားရသည်။

​ချူဟဲမှာ သူ အချစ်ရဆုံး တပည့်ဖြစ်သဖြင့် အပြစ်ပေးမှုမှာလည်း အလွန်ကြီးမားခြင်း မရှိပေ။

​လျန်ရှီးမင် သေဆုံးသွားချိန်တွင် သူ မည်သို့မျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

​သို့သော် ချန်းချီ သေဆုံးသွားသောအခါတွင်မူ ဤအမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်လာသည်။

​ထိုအချိန်တွင် နန်းတော် အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး ရောက်လာသည်။

​ဘုန်း

​မြေပြင်သို့ ကျရောက်သည်နှင့် သူသည် ထိုဥယျာဉ်မှူး၏ ပန်းပင်များကို နင်းချေလိုက်သည်။

​ထိုအမျိုးသားမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်မြင့်သော်လည်း ကြံ့ခိုင်ခြင်း မရှိဘဲ အလွန်ပင် ပိန်လှီသည်။

​သူ၏ အမူအရာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး မျက်ခုံးများမှာလည်း မြင့်တက်နေသည်။

​"ဟန်တာအိုဆရာ၊ ဘာကိစ္စနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတာလဲ။"

ဥယျာဉ်မှူး အမျိုးသားက ပြုံးကာ ပြောသည်။

​ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"ကျောက်ချန်းလင် မင်းက သိရက်နဲ့ ဘာလို့ မေးနေတာလဲ"

​ဥယျာဉ်မှူးအသွင်ရှိ အမျိုးသားသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ တူးရွင်းကို ချလိုက်သည်။

​သူသည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ရောက်လာသူကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြောသည်။

"ငါ့ဆီကို မင်း နောက်ဆုံး ရောက်လာတာ နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ရှိပြီ၊ အခု တွေ့တွေ့ချင်းပဲ ဒီလို တင်းမာနေရတာ စိတ်မကောင်းစရာပဲ"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ချန်းချီကို မင်းဆီမှာ တပည့်အဖြစ် ထားတာ၊ မင်း သူ့ကို သေအောင် လုပ်လိုက်တာလား အထက်က အပြစ်ပေးရင် ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး တာဝန်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

​ရွှေရောင် နန်းတော်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ဥယျာဉ်မှူးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားမှာ ကျောက်ချန်းလင် ဖြစ်သည်။

​ဤ ချန်းလင် နတ်ဘုရားနယ်မြေ မှာ သူ၏ တရားအားထုတ်ရာ နေရာဖြစ်ပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော နေရာဖြစ်သည်။

​၎င်းထဲတွင် တောင်၊ မြစ်၊ ပန်း၊ ငှက်၊ ငါး၊ ပိုးမွှားများ အပြည့်အစုံ ရှိပြီး နေ၊ လ၊ ကြယ်တာရာများအထိ ရှိကာ နတ်စွမ်းအင်များလည်း ကြွယ်ဝသည်။

​ကျောက်ချန်းလင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ငါက အတူတူ အမှုထမ်းနေတာ၊ နတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်နေပြီး အောက်ကမ္ဘာကို ရောက်နေရတာ၊ အထက်က လုပ်ခိုင်းတဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ပေးနေတာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလေးထားနေတာလဲ။"

​"သေသွားရင် သေသွားတာပေါ့၊ ငါက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

​ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားနှင့် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ပိန်လှီနေသည်။

​သူသည် အေးစက်စက် ပြောသည်။

"တစ်နေ့မှာ အပြစ်တွေကို ခွင့်လွှတ်ပြီး နတ်ဘုရားလောကကို ပြန်သွားနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်နေတာ၊ အထက်က စီစဉ်ထားတဲ့ အဲ့ဒီသူရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးခုနဲ့ လိပ်ပြာခုနစ်ပါးကို အစားထိုးပြီး ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ရမှာ။ အခုတော့ တစ်ပါး ပျက်စီးသွားပြီ၊ ဘယ်လို အဖြေပေးရမလဲ"

​"ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ ဘယ်လို အဖြေပေးရမလဲ"

​ကျောက်ချန်းလင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဆိုးဆုံးဆိုရင် ဥယျာဉ်မှူးပဲ လုပ်တော့မယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုရားလောကကို ပြန်သွားဖို့ မမျှော်လင့်တော့ဘူး၊ အထက်ကလည်း ငါတို့ကို လာသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

​အမျိုးသားက သူ့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာ အလွန်ပင် ကျဆင်းသွားပြီး ပန်းပင်များမှာလည်း ညှိုးနွမ်းကုန်သည်။

​သူ အေးစက်စက် နှာမှုတ်ကာ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

​သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ထိုနေရာတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ချန်းလင်နယ်မြေကိုပင် ဖောက်ထွက်သွားမည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။

​သူ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဥယျာဉ်မှူး ကျောက်ချန်းလင်၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။

​သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

​"နောက်ခံရှိတဲ့သူတွေကို သတ်ရတာ တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးတာပဲ။"

​သူသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူ၏ ဥယျာဉ်ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။

​သူ ဖြတ်လျှောက်သွားသောအခါ ပန်းပင်များမှာ ပြန်လည် ရှင်သန်လာသည်။

​ဥယျာဉ်မှူးသည် ပန်းများကို ပြန်လည် ပြုပြင်သည်။

​သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို လွှတ်တင်လိုက်ရာ

​မကြာမီတွင် ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦး ရောက်လာပြီး လေးစားစွာ ပြောသည်။

"ဆရာသခင်။"

​ကြည်လင်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသော ထိုအဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ ချူဟဲဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်ချန်းလင်၏ အချစ်ရဆုံး တပည့် ဖြစ်သည်။

​ကျောက်ချန်းလင်က ပြောသည်။

"ချန်းချီ သေပြီ။"

​ချူဟဲ ထိတ်လန့်သွားသည်။

​ချန်းချီသည် သူ၏ တာဝန်ကို ယူသွားကြောင်း သူသိသော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန် ဆုံးပါးသွားမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

​ချူဟဲ စိုးရိမ်စွာဖြင့်

"အဲ့ဒီ လီဆိုတဲ့ တာအိုဆရာ သတ်လိုက်တာလား"

​ကျောက်ချန်းလင် ခေါင်းညိတ်သည်။

"သူ့အပြင် နောက်ထပ် ဘယ်သူ ရှိဦးမှာလဲ။"

​ရုပ်ရည်ချောမောပြီး တည်ငြိမ်သော ချူဟဲမှာ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး စိတ်ထဲတွင်

"ကံကောင်းလို့ ငါ အပြစ်ပေးခံရမှာကို မမှုဘဲ ကန်ယွမ်လောကကို မသွားခဲ့တာ" ဟု တွေးလိုက်သည်။

​ကျောက်ချန်းလင်က ပြောသည်။

"မင်းကို နောက်တစ်ခါ ကန်ယွမ်ကို သွားခိုင်းချင်တယ်။"

​ဒုန်း ချူဟဲ ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ လီဆိုတဲ့ တာအိုဆရာက လူသတ်ရတာ ဝါသနာပါတာ၊ ကျွန်တော်သွားရင် အသက်ရှင်ပါ့မလား"

​"ဆရာသခင်က ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ဆရာသခင်ရဲ့ ဘေးမှာ မရှိရမှာကိုပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်"

​ချူဟဲမှာ မျက်ရည်များ လည်ကာ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ဒူးထောက်နေသည်။

​ကျောက်ချန်းလင် မနေနိုင်ဘဲ ပြောသည်။

"ဒီအချိန်အတွင်းမှာ တရားအားထုတ်ပြီး ဒါပဲ ရလာတာလား"

​ချူဟဲမှာ မတ်မတ်ရပ်ကာ ပြောသည်။

"တပည့်ရဲ့ စကားတိုင်းက စိတ်ရင်းအမှန်ပါ၊ ဆရာသခင် သနားတော်မူပါ"

​ကျောက်ချန်းလင်မှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့်

"မင်းကို ဘာလုပ်ခိုင်းတာမှ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခေါက်သွားရတာကိုတောင် မလုပ်ရဲဘူးလား"

​ချူဟဲ့မှာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ဖြင့် ပြောသည်။

"တပည့် မလုပ်ရဲပါဘူး"

​ကျောက်ချန်းလင်: "………………"

​သူ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဤတပည့်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်သတ်လိုက်ရမလားဟု တွေးမိသည်။

​………………

​ယွမ်ချွမ်လောက

​ဂိုဏ်းချုပ်များစွာသည် နတ်ဘုရားလောကမှ ဘိုးဘေးများ၏ သဝဏ်လွှာကို ရရှိကြသည်။

​သူတို့ကို ကန်ယွမ်လောကသို့ သွားရောက်ပြီး လီအမည်ရှိ လူငယ် တာအိုဆရာကို သတ်ရန် အမိန့်ပေးထားသည်။

​ဤအမိန့်မှာ ခွန်လွန် တောင်မှ ကျင့်ကြံသူများကို ဖမ်းရန် မဟုတ်ဘဲ၊ လူကို တိုက်ရိုက် သတ်ရန် ဖြစ်သည်။

​သို့သော် သဝဏ်လွှာကို ရပြီးနောက် ထူးဆန်းစွာပင် နောက်ဆက်တွဲ အမိန့်များ မရှိတော့ပေ။

​နတ်ဘုရားလောကမှလည်း အဖြေမရရှိတော့ဘဲ၊ အောက်ကမ္ဘာမှ ဂိုဏ်းများအားလုံး ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ပင်။

​သူတို့မှာ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

​၎င်းတို့ထဲတွင် ဟင်းလင်းပြင် ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ဝမ်ချွမ်ကျောင်း မှ ခေါင်းဆောင်ကဲ့သို့သော ထက်မြက်သူများလည်း ပါဝင်သည်။

​နတ်ဘုရားလောကမှ လူများမှာ တိုက်ရိုက် မဆင်းသက်နိုင်ဘဲ သဝဏ်လွှာများဖြင့်သာ အဝေးမှ ထိန်းချုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​ယခုအခါ အောက်ကမ္ဘာမှ ဂိုဏ်းများ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းမှာ ရှားပါးသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

​………………

​လီယန်ချူသည် ထိုပျက်စီးနေသော လောကထဲတွင် ချန်းချီကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ အကြောင်းတရားများ စုပုံနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

​သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

​"ဒီခေတ်မှာ ကြောင်နဲ့ ခွေးတောင် နောက်ခံ ရှိနေကြတာပဲ။"

​ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ချန်းချီမှာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ကြောင်နှင့်ခွေးမျှသာ ဖြစ်သည်။

​သူ့လက်ထဲမှ မှော်ပစ္စည်းမှာ နှစ်ပေခုနစ်လက်မ ရှည်လျားပြီး အလွန်တောက်ပနေသည်။

​လီယန်ချူ အာရုံခံလိုက်ရာ ထိုပျက်စီးနေသော လောကတွင် နတ်ဘုရားလက်နက်များမှာ အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲနိုင်ပြီး၊ ကန်ယွမ်လောကကဲ့သို့ ကန့်သတ်ချက်များ များစွာ မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

​"ဒီနေရာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။"

​လီယန်ချူသည် ထိုနေရာတွင် လှည့်လည်သွားလာသည်။

​ကောင်းကင်တွင် အပေါက်ကြီးများ ရှိနေပြီး မီး၊ ရေ၊ လေ စွမ်းအားများ ပန်းထွက်နေသည်။

​အရင်က သူသည် ဟင်းလင်းပြင် မိုင်ရာပေါင်းများစွာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သဖြင့် ဤလောကမှာ ပိုမို ပျက်စီးသွားပြီး ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

​အရင်က ချန်းချီသည် ထိုနေရာတွင် ကံကြမ္မာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ အချိန်ကြာကြာ မနေနိုင်ပေ။

​ယခုအခါ ဤလောကမှာ ပြိုကျတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူလည်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

​သို့သော် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ကရစ်ခနဲ အသံတစ်ခုဖြင့် ခြေအောက်မှ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး အနက်ရောင်တွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

​လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို တမင် ဖျက်ဆီးခိုင်းတာလား"

​သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုအကြံ ပေါ်လာသည်။

​သူ၏ အမှတ်မထင် လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းကြောင့် ဤလောကမှာ ပြိုကျသွားပြီး၊ မှန်တစ်ချပ် ကွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

​လီယန်ချူသည်

ချင်းထျန်း ဓားသန္ဓေသား ကို ထုတ်သုံးကာ ကောင်းကင်ကို ခုတ်ဖြတ်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်သည်။

​သို့သော် လူရိပ်တစ်ခုက သူ့ကို ရုတ်တရက် တားဆီးလိုက်သည်။

​သူသည် အဝါရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းကာ ခန့်ညားလှသည်။

​သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လီယန်ချူ၏ ဓားသန္ဓေမှာ ထွက်မလာနိုင်တော့ပေ။

​"ငါ့ရဲ့ ဓားသန္ဓေသားက ဘာလို့ မင်းလက်ထဲ ရောက်နေတာလဲ "

ထိုရုတ်တရက် ပေါ်လာသူက မေးသည်။

​"မင်းက ဘယ်သူလဲ" လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

​"မင်းက ငါ့ဓားကို ကိုင်ထားပြီး ငါ ဘယ်သူလဲလို့ မေးနေတာလား"

အဝါရောင် ဝတ်ရုံနှင့် တာအိုဆရာက ပြောသည်။

​"မင်းက မင်းဟာလို့ ပြောတိုင်း ဟုတ်ရမှာလား"

လီယန်ချူ အေးစက်စက် ရယ်သည်။

​"ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ စမ်းကြည့်ရင် သိမှာပေါ့"

တာအိုဆရာက ဂါထာ ရွတ်ဖတ်သည်။

​လီယန်ချူလက်ထဲမှ ဓားမှာ အပြင်းအထန် တုန်ခါပြီး လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

အ​ဝါရောင် ဝတ်ရုံနှင့် တာအိုဆရာက ပြုံးသည်။

"ဘယ်လိုလဲ"

​"အရင်က ဒီမှာ ပုန်းနေပြီး အခုမှ ပေါ်လာတာ၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ "

လီယန်ချူက ပြောသည်။

​"ငါက အရင်က တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဝိညာဉ်အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့ပြီး ဒီလောကထဲမှာ ပုန်းနေတာ၊ ဆက်ခံသူ ရှာချင်လို့ပါ။"

​"မင်း ငါ့ကို တပည့် အဖြစ် ခေါ်ချင်တာလား"

လီယန်ချူက မေးသည်။

​"တပည့် ခေါ်ခေါ်၊ မခေါ်ခေါ်၊ ဒီအမွေကိုတော့ မင်း လက်ခံစေချင်တယ်"

ဟု တာအိုဆရာက ပြောသည်။

​လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ ပြုလုပ်ပြီး နဖူးကို ဖြတ်လိုက်ရာ "ကောင်းကင်မျက်လုံး" ပွင့်သွားသည်။

​ထိုမျက်လုံးအောက်တွင် အလွန် ခန့်ညားလှသည်ဆိုသော အဝါရောင် ဝတ်ရုံနှင့် တာအိုဆရာမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အ​ဝါရောင် ဝတ်ရုံနှင့် တာအိုဆရာ၏ အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။

"မင်းက သိပ်မသိတတ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ၊ ငါ့ရဲ့ အမွေကို မလိုချင်ဘဲနဲ့ သံသယ ဝင်နေတာလား"

​လီယန်ချူ နားလည်သွားသည်။

​သူ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို လုယူချင်တာ မဟုတ်လား"

အ​ဝါရောင် ဝတ်ရုံနှင့် တာအိုဆရာက ပြုံးသည်။

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏလောက် သုံးချင်တာပါ၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် မွေးဖွားဖို့ စီစဉ်ပေးမယ်၊ ဒါဆိုရင် လိမ်ညာတာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။"

​လီယန်ချူက ပြောသည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ အမွေ လမ်းစဉ်လား"

​တာအိုဆရာက အတည်ပေါက် ပြောသည်။

"မှန်တယ်၊ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပေးမှာပါ၊ မင်း နောက်တစ်ခါ ပြန်မွေးဖွားလာရင်ပေါ့။"

​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး တစ်ဖက်တွင် ဓားသန္ဓေ၊ တစ်ဖက်တွင် နှလုံးစူးဓားငယ်ကို ကိုင်ကာ ပြောသည်။

"အရင်က အဲ့ဒီ ချန်းချီကို ဘာလို့ မရွေးတာလဲ သူက ဒီနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် လာနေတာ မဟုတ်လား။"

​တာအိုဆရာက ပြောသည်။

"အဲ့ဒီ လူငယ်လား သူက ဝိညာဉ်သုံးခုနဲ့ လိပ်ပြာခုနစ်ပါးထဲက တစ်ပါးပဲ၊ သူတို့က အစားထိုးပြီး ကျင့်ကြံနေကြတာ၊ နောက်ဆုံးကျရင် ပေါင်းစည်းပြီး အဆင့်တက်သွားမှာ။"

​"ဒီလို စီစဉ်နိုင်တာ နတ်ဘုရားလောကမှာ အာဏာရှိတဲ့သူပဲ၊ ငါ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ချင်ဘူး။"

​"မင်းက စွမ်းအားကြီးပေမဲ့ နောက်ခံ မရှိတာ ငါ သိတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သိပ်ကို ကြံ့ခိုင်တာ၊ လုယူဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ။"

​ဝိညာဉ်သုံးခုနဲ့ လိပ်ပြာခုနစ်ပါးက ခွဲပြီး မွေးဖွားလာတာလား... လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။

​ဒီ အဝါရောင် ဝတ်ရုံနှင့် တာအိုဆရာက လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်သည်။

"မင်းနဲ့ငါသာ အဆင့်တူရင် ငါ မပေါ်လာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲ့ဒီအဆင့် မရောက်သေးတော့ ဒီ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါပဲ ယူလိုက်တော့မယ်။"

​စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

​ဤအရှိန်အဝါမှာ လီယန်ချူ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသည့် ကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်သည်။

​"ကောင်းကင်နတ်ဘုရားလား"

​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသည်။

​"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးပြီး ထိပ်ဆုံးကို ပြန်တက်မယ်"

​စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လီယန်ချူကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

အခန်း (၁၂၂၄) - ကောင်းကင်နတ်ဘုရား၏ ကျန်ရစ်သော စိတ်ဝိညာဉ်

​ထိုအဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် တအိုဆရာတစ်ပါးက လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ လက်ဝါးစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားပြင်းထန်ပြီး ရှောင်တိမ်း၍မရနိုင်တော့မည့် ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

​ဤစွမ်းအားသည် ကောင်းကင်လူသားတို့၏ ငါးရောင်ခြယ်အလံကို အသုံး ပြုစဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုတုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

​လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးအငွေ့အသက်တို့သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး သူက လက်သီးတစ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ထိုလက်သီးချက်မှာ ပင်လယ်ပြင်ကို ဖောက်ခွဲလိုက်သည့် နေမင်းကြီးတစ်စင်းအလား ရုတ်တရက် ကောင်းကင်သို့ တက်သွားခြင်းပင်။

​နောက်တစ်ခဏတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

​ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုင်ရာပေါင်းများစွာသော နေရာတို့သည် လုံးဝပျက်စီးသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အနက်ရောင်တွင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မြေပြင်၊ မီး၊ ရေ၊ လေတို့သည် ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် စီးဝင်လာပြီး နေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

အ​ဝါရောင်အင်္ကျီနှင့်လူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမှတ်အသားပြုလိုက်ရာ တောင်ကြီးတစ်ခုသည် ဝုန်းခနဲ ပြိုကျလာသည်။

​ဤတောင်ကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကြေးနီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တောင်ထွတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်နက်နဲလှသော စာလုံးသင်္ကေတများစွာ ရှိနေသည်။

​တောင်ထဲတွင် ကြေးနီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အစွမ်းထက်သော ထူးဆန်းသည့် သားရဲများ ပျံဝဲနေသည်ကို အနည်းငယ် မြင်တွေ့နေရသည်။

​ကြေးနီတောင်ကြီး ပြိုကျလာခြင်းမှာ သူ အသက်မရှင်မီက ကျော်ကြားခဲ့သော သူ၏ ထူးခြားသည့် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

​ဤအဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူသည် မသေဆုံးမီက အစွမ်းထက်သည့် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး အမှန်ပင် ဖြစ်ပြီး သူတွင် မူလကပင် ကြေးနီတောင်ဟုခေါ်သော ထူးခြားသည့် ရတနာတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

​ဤနတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာ ကြေးနီတောင်ကို စိတ်ကူးပုံဖော်၍ ပေါ်လာစေသည့် နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

​မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ခရီးသွားနိုင်ပါစေ၊ ဒီတိုက်ကွက်ကို ဖျက်ဆီးလို့မရနိုင်ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က ဟင်းလင်းပြင်ကို ချိတ်ပိတ်ထားပြီးသားမို့လို့ပါပဲ။

​မင်းကို နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးအတွင်းမှာပဲ လှုပ်ရှားနိုင်အောင် ကန့်သတ်ထားမှာပဲ။

​“တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ ရုန်းကန်မနေနဲ့တော့၊ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို မဖျက်ဆီးမိစေနဲ့။”

အ​ဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူ၏ ရယ်မောသံထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေပြီး ခြေအောက်တွင် မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များ လှုပ်ခတ်နေသည်။

​စကားတစ်ခွန်း၊ အပြုအမူတစ်ခုချင်းစီသည်ပင် သူတစ်ပါး၏ စိတ်အတွင်းရှိ စိတ်မိစ္ဆာကို လှုံ့ဆော်နိုင်ပြီး သူတို့၏ စိတ်ကို ရှုပ်ထွေးစေကာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်မှုမရှိအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအဓမ္မ လုယူရန် အကောင်းဆုံးပင်။

​ကြေးနီတောင်အောက်တွင် လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်း ဓားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ အရပ်မျက်နှာလေးဘက်စလုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

​ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်

​ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မဖျက်ဆီးနိုင်ဟု ထင်ရသော ကြေးနီတောင်ကြီးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ကွဲအက်သွားသည်။

​မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတစ်မျိုးသာ ဖြစ်ပြီး တကယ့် ကြေးနီတောင်အစစ်မဟုတ်ပေ။

​စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ကျန့်ကျောင်းဓားနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

​ကြီးမားလှသော ကြေးနီတောင်ကြီးသည် ခရမ်းရောင်ဓားအလင်းတန်းများ၏ အပိုင်းပိုင်းအစစ ခုတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

အ​ဝါရောင်အင်္ကျီနှင့်လူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ခုန်ပေါက်လိုက်ရာ အစိမ်းရောင်မီးခိုးတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။

​မူလက သူသည် လီယန်ချူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အရင်ဆုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားအောင် လုပ်ချင်ခဲ့သည်။

​သို့သော် ယခုကြည့်ရသော် ဤလူငယ်၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ကြံ့ခိုင်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင်လည်း အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

​ဒီထက်ပိုပြီး ကြာအောင် ဆွဲထားရင် မလိုလားအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ တက်လာနိုင်တယ်။

အ​ဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူသည် အစိမ်းရောင်မီးခိုးတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

​မူလက ဤသည်မှာ အသံတိတ် စိတ်ဝိညာဉ်နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

​သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ရှေးကျသော ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

​ဒေါင်

​ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

အ​ဝါရောင်အင်္ကျီနှင့်လူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အပြင်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

​“စိတ်ဝိညာဉ်ခြောက်ခြား ခေါင်းလောင်း ”

​သူ၏ စိတ်မှာ နစ်မြုပ်သွားသည်။

​လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ကျန့်ကျောင်းဓားကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း ဤခေါင်းလောင်းကိုမူ ကြားဖူး၊ မြင်ဖူးသည်။

​သို့သော် သူ အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

“သူက ဒါကို လုံးဝ မချိတ်ဆက် ရသေးဘူး။ ဒီလိုရတနာမျိုး သူ့လက်ထဲရောက်နေတာ အလကား အချိန်ဖြုန်းနေတာပဲ”

​သူ၏ မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်လျှင် လီယန်ချူသည် ဤခေါင်းလောင်း၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို လုံးဝ ထုတ်မသုံးနိုင်သေးကြောင်း သိသာသည်။

အ​ဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူသည် နောက်တစ်ကြိမ် အစိမ်းရောင်မီးခိုးတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူကို ပတ်၍ လှည့်ပတ်နေသည်။

​ဒေါင်

​နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူ့ကိုမူ မထိခိုက်နိုင်တော့ပေ။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြေးနီတောင်ကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြိုကျလာပြန်သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားခြင်းပင်။

​လီယန်ချူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြေးနီတောင်ကြီးသည် ခရမ်းရောင်ဓားစွမ်းအားကို မဖိနှိပ်နိုင်တော့ဘဲ ဝုန်းခနဲ ကွဲကြေသွားသည်။

အ​ဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူသည် ဤအချိန်ကို စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပုံသဏ္ဌာန်ပေါ်လာပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထိုးလိုက်ကာ လီယန်ချူ၏ နဖူးမှတစ်ဆင့် စိတ်အသိအာရုံ ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

​ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်တစ်ပါးအနေဖြင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသည်။

​အထူးသဖြင့် သူသည် လီယန်ချူ၏ စိတ်အသိအာရုံထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာသည် စစ်မြေပြင်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

​ထိုအခါ လီယန်ချူ မည်သည့်ရတနာ၊ မည်သည့်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါစေ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

​မရပါက သူ၏ စိတ်အသိအာရုံကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး ဤရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို အောင်မြင်စွာ လုယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

​သို့သော် သူ လီယန်ချူ၏ နဖူးနှင့် နီးကပ်သွားသည့် အချိန်တွင်

​ရုတ်တရက် စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ခုန်ထွက်လာပြီး နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

​ထိုဓားချက်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် အဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူ၏ လက်ဝါးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရပြီး ဓားစွမ်းအားကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားသည်။

​သူ အံ့အားသင့်သွားပြီး နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ကာ မည်သို့မျှ မနီးကပ်ရဲတော့ပေ။

​သူသည် လီယန်ချူကို ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သံသယများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

​“မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က တကယ်ကို အသုံးမကျတာပါကွာ ။ ဘာမှ လုပ်စားလို့ မရတဲ့အပြင် ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင် လုယူချင်နေသေးတယ် ”

​လီယန်ချူ၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက်လောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်

​နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာသည့်အခါ အဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

​ကျန့်ကျောင်းဓားသည် အရာအားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်သော ဓားစွမ်းအားဖြင့် ခရမ်းရောင်ဓားအလင်းတန်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အ​ဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူသည် ချက်ချင်းပင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ထုတ်သုံးကာ ခုခံသော်လည်း ခဏမျှအတွင်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းပေါက်များစွာ ပေါ်လာသည်။

​ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားစွမ်းအားများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် ဒဏ်ရာများကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်းပင်။

​ဤသည်မှာ သူသည် ဓားကို တိုက်ရိုက်မခုခံရဲတော့ဘဲ လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လီယန်ချူကို ပတ်၍ ပျံသန်းနေရတော့သည်။

​သူသည် အနီးအနားမှနေ၍ စွမ်းအားအသွယ်သွယ်ကို ထုတ်သုံးနေပြီး အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။

​အရိပ်နှစ်ခုသည် ပျက်စီးနေသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ခရီးသွားနေကြသည်။

​သာမန် နတ်ဘုရားများအနေဖြင့် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို မမြင်နိုင်ပေ။

​သူတို့ကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲသံများကိုသာ ကြားရပြီး ဟင်းလင်းပြင်မှာလည်း လိုက်ပါ ပြိုကွဲနေသည်။

​ဒီနေရာရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်က အားနည်းလွန်းတာကြောင့် ဒီလိုစွမ်းအားမျိုးကို မခံနိုင်ပါဘူး။

​ကောင်းကင်မှာ အပေါက်ကြီးအချို့ ရှိနေသည်မှာ မူလကတည်းက ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်နေပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို လုံးဝ ပြိုကျသွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

အ​ဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူသည် ခုန်ထွက်လိုက်သည်။

​ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး ပါးပြင်မှာလည်း နီရဲရောင်ရမ်းနေသည်။

​သူသည် လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကို ပါးပြင်ပေါ်တွင် ခံလိုက်ရခြင်းပင်။

​ဒီရိုက်ချက်က သူ့ရဲ့ စိတ်ကိုတောင် ကွဲအက်သွားစေမတတ်ပါပဲ။ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်းနဲ့ ပါးရိုက်ခံရတယ်ဆိုတာ။

​တကယ်ကိုပဲ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အရှက်ကွဲမှုတစ်ခုပါပဲ။

​ထိုအချိန်တွင် အဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသမီးတို့ တောက်လောင်နေပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းအငွေ့အသက်တို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

​“ငါ မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ လိုချင်ခဲ့တာ၊ မင်းက ဒီလောက်အထိ သေချင်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”

​“ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား”

အ​ဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူ၏ စကားသံဆုံးသွားသည်နှင့် သူသည် ကြီးမားသော စိတ်ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။

​သူသည် ပျက်စီးနေသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ရှိနေပြီး ကွဲအက်နေသော မှန်စများထဲတွင် ပုံရိပ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

​သူသည် ဤပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာကို စတေးစရာမလိုဘဲ လီယန်ချူကို ထိုနေရာမှာပင် သေအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

​ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တို့မှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကွဲသွားသည်။ ဤသည်မှာ ယခင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြိုကွဲနေခြင်းထက် ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။

​ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားတို့သည် လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို စတင် ဖျက်ဆီးတော့သည်။

​သေဆုံးသွားသည့် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကပင် ဤမျှ လျှို့ဝှက်နက်နဲသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သေးသည်။

ဒါ​သာမကသေး၊ လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ မကျေနပ်ချက် အငွေ့အသက်များစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

​ထိုအချိန်က ဤကမ္ဘာ ပြိုကွဲသွားချိန်တွင် သက်ရှိပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ရပြီး ယခုအခါ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ စင်ကြယ်သော မကျေနပ်ချက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူတို့သည် လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူရန်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

​ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုစဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ဆိုးရွားသော ဖြစ်ရပ်မှာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

​ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီး ရေကြီးခြင်း၊ မီးတောင်ပေါက်ကွဲခြင်း၊ မြေငလျင်လှုပ်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်မှ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခြင်းများ ဖြစ်ပွားနေသည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုမကျေနပ်ချက်များကို မကြောက်ဘဲ ဤကောင်းကင်နတ်ဘုရား၏ ကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်မှာ တကယ်ကို မကောင်းဆိုးဝါးဆန်လှပြီး သတ်ပစ်သင့်သည်ဟုသာ ပို၍ ခံစားလိုက်ရသည်။

​ထိုအချိန်တွင် သူ၏ အငွေ့အသက်များမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကျန့်ကျောင်းဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဤဓားမှာ အရာအားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသည်။

​ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ ခရမ်းရောင်ဓားစွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

​မှန်စများကြားတွင် အဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူ၏ ပုံရိပ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသလို သူ၏ နဖူးမှတစ်ဆင့် အောက်ပိုင်းအထိ သွေးကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

​ထို့နောက် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီသွားက နှစ်ပိုင်း ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရသည်။

​သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ဒါက မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်တာလဲ။

​နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုကမ္ဘာမှာ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။

​လီယန်ချူသည် ဤလေပြင်း၏ စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ရှင်းဟွမ်အလံ ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

အဝါရောင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ကျရောက်လာပြီး မည်သည့်အရာမျှ မထိခိုက်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ ခဏအတွင်းမှာပင် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

​လီယန်ချူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် လေပြင်းများမှလွဲ၍ အလင်းရောင်မရှိသော မှောင်မိုက်နေသည့် နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

​သူသည် ချင်းထျန်း ဓားသန္ဓေသားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။

​သို့သော် ထွက်ခွာသွားမည့်အချိန်တွင် ကောင်းကင်တွင် ရွှေရောင်အစအနတစ်ခု ပျံဝဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​သူသည် ဤရွှေရောင်အစအနကို ယခင်က မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ဤရွှေရောင်အစအနမှာ သူ့ဆီသို့ ပျံဝဲလာနေသည်။

​ထိုရွှေရောင်အစအနပေါ်တွင် အလွန် ကျယ်ပြောပြီး လျှို့ဝှက်နက်နဲသည့် အငွေ့အသက်များ ရှိနေပြီး အလွန်ထူးခြားသည့် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

​လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရွှေရောင်အစအနကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားသည်။

​နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာသည့်အခါတွင် သူသည် ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုတွင် ရှိနေသည်။

​ကန်ယွမ် ၏ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသဖြင့် လီယန်ချူသည် အရှေ့ပင်လယ် သို့ ပြန်ရောက်လာပြီဟု အတည်ပြုလိုက်သည်။

​“ကမ္ဘာတစ်ခု ပြိုကွဲသွားတာက ဒီလောက်ထိ ကြောက်စရာကောင်းတာလား”

လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။

​သူသည် မူလက ထိုချန်းချီ ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ဤအဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူကို တွေ့ဆုံရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

​နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာပြိုကွဲသွားသောအခါ ပေါ်လာသည့် လေပြင်းမှာ တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

​လီယန်ချူသည် လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်အစအနကို ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ဝါးအရွယ်အစားရှိပြီး နတ်ဘုရားပုံရိပ်တစ်ခုမှ ပေါ်လာပုံရသည်။

​လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ထိုအထဲသို့ နှစ်မြှုပ်လိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

​“ဒါက ကမ္ဘာရဲ့ မဟာလမ်းစဉ် စည်းမျဉ်းအစအနပဲ”

​လီယန်ချူသည် ယခင်က မာန်ဟွန်းကမ္ဘာတွင် ထိုအစအနကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားပုံရိပ်တစ်ခု၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုပင်။

​သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုန်လိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်ခဏတွင် ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

​ကျွန်းပေါ်တွင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရှာ၍ ထိုင်လိုက်သည်။

​“အဝါရောင်အင်္ကျီနဲ့ လူရဲ့ ဝိညာဉ်က တကယ်ကို နွမ်းပါးလွန်းတယ်၊ ဒါက စွဲလမ်းမှုသက်သက်ပါပဲ။”

​ထိုသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိသူနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

​“ကောင်းကင်လူသားတို့ရဲ့ ငါးရောင်ခြယ်အလံကနေ ထွက်လာတဲ့ စွမ်းအားက သူ့ထက် နည်းနည်းလျော့ပေမဲ့ ပိုပြီး တည်မြဲတယ်။ တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ရရင် ဒီကျန်ရစ်တဲ့ ဝိညာဉ်က တကယ်တမ်းတော့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။”

​လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။

​အကယ်၍ အဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် လူ၏ ဝိညာဉ်က ဤမျှအထိ နွမ်းပါးမနေလျှင် သူထုတ်သုံးသည့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေလိမ့်မည်။

​ထိုအချက်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားနှင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားတို့၏ ကွာခြားချက်ကို သိနိုင်သည်။

​“တစ်လှမ်းစာ ကွာခြားချက်က တကယ်ကို ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားတာပဲ ”

​လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

​ထိုရွှေရောင်အစအနမှာ ကမ္ဘာပြိုကွဲသွားပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်ရာ ကံကြမ္မာတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။

​သို့သော် မာန်ဟွန်းကမ္ဘာ၏ သိုင်ူပညာအစအနကို သူ အလွယ်တကူ ချိတ်ဆက်နိုင်သော်လည်း ဤရွှေရောင်အစအနကိုမူ ထိုသို့ လုပ်၍မရပေ။

​လီယန်ချူက စိတ်မပူဘဲ ၎င်းကို အရင်သိမ်းလိုက်သည်။

​ထို့နောက် လက်ဝါးကို လှည့်၍ နှလုံးစူးဓားငယ် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုရတနာမှာ အလွန်တောက်ပနေပြီး အောင်မြင်စွာ ချိတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် နောက်ထပ် အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

​ယခုအချိန်တွင် ကန်ယွမ် ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လီယန်ချူသည် ထိုဖိနှိပ်မှုကို ထပ်မံခံစားလိုက်ရသည်။

​ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ထိုပြိုကွဲနေသော ကမ္ဘာတွင် စွမ်းအားကို လွှတ်ထုတ်နိုင်သော်လည်း ကန်ယွမ်တွင်မူ စွမ်းအားမှာ ပို၍နည်းသွားသည်။

​ဤသည်မှာ အဝါရောင်အင်္ကျီနှင့်လူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာ ထူးခြားသော်လည်း ပို၍ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းပင်။

​“လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ဒီနတ်ဘုရားလက်နက်တွေက တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ပြောင်းသွားရင် စွမ်းအားက အခုနဲ့ မတူတော့ဘူး။ နတ်ဘုရားကမ္ဘာ၊ ကောင်းကင်ဘုံကို တကယ်ရောက်သွားရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ မသိဘူး။”

​လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။

​သူသည် ချန်ချီ ထွက်ခွာသွားသော ယဇ်ပလ္လင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်ရာ ၎င်းမှာလည်း ယခင်က သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိခဲ့သော ယဇ်ပလ္လင်အသေးလေးနှင့် တူညီကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်သည်။

​သူသည် ထိုယဇ်ပလ္လင်အချို့ကိုလည်း သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျွန်းအချို့တွင် ရှေးခေတ်ကာလက ယဇ်ပလ္လင်များစွာကို ထပ်မံတွေ့ရှိလိုက်သည်။

​“ဒီကျွန်းတွေမှာ ရှေးခေတ်ယဇ်ပလ္လင်တွေ ဘာလို့ ဒီလောက်များနေတာလဲ ”

​“ဒီလိုကြီးမားတဲ့ ယဇ်ပလ္လင်တွေက နတ်ဘုရားတွေကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ခေါ်ဖို့အတွက်လို့ ကြားဖူးပေမဲ့ ဒီကျွန်းတွေပေါ်မှာ ဘာလို့ ဒီလောက်များများ လုပ်ထားတာလဲ”

​လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် တွေးတောမှုတို့ ပေါ်လာသည်။

​ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် စိတ်အာရုံဖြင့် မစစ်ဆေးတော့ဘဲ ကိုယ်ပွားနည်းလမ်းကို သုံးကာ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ယဇ်ပလ္လင်များကို ထုတ်၍ ကျွန်းပေါ်တွင် ဆက်သွယ်မှုရှိမရှိ ရှာဖွေလိုက်သည်။

​အသေးအကြီး ယဇ်ပလ္လင်ပေါင်း တစ်ရာကျော် ရှိနေပြီး အရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။

​၎င်းတို့ထဲတွင် နတ်ဘုရားနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို ဖိတ်ခေါ်သည့် ယဇ်ပလ္လင်များမှာ အများဆုံးဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ယဇ်ပလ္လင်များမှာ ပို၍ ရှေးကျသည်။

​ယဇ်ပလ္လင်အသေးများမှာမူ ဆယ်ခုကျော်သာ ရှိသည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုယဇ်ပလ္လင်များကို မဖျက်ဆီးဘဲ အားလုံးကို သိမ်းလိုက်ပြီးနောက်မှသာ အရှေ့ပင်လယ်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​………………

​ထိုင်ရှန်းတောင်

​ဤနေရာမှာ ရှေးယခင်က နတ်ဘုရားများကို ပူဇော်ရာနေရာ ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းများစွာက ထိုနေရာတွင် ပူဇော်ပွဲများ ကျင်းပခဲ့ကြသည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုင်ရှန်းတောင်ပေါ်တွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ယဇ်ပလ္လင်များကို ခင်းကျင်းထားပြီး စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

​ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ငှက်စာလုံးနှင့် ပိုးကောင်စာလုံးများမှာ မတူညီကြပေ။ ထိုနတ်ဘုရားဖိတ်ခေါ်သည့် ယဇ်ပလ္လင်ကြီးများကို သေချာကြည့်လျှင်လည်း မတူညီမှုများ ရှိနေသည်။

​လီယန်ချူက ဤယဇ်ပလ္လင်များ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိလိုသဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ရှုပြီး ဖောက်ထွင်းသိမြင်ရန် ကြိုးစားသည်။

​သူသည် ငှက်စာလုံးနှင့် ပိုးကောင်စာလုံးများကို နားလည်သော်လည်း အမှန်တကယ် နားလည်ရန်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

​သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဆေးလုပ်သည့် အိုး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

​ထိုဆေးအိုးမှာ ရှေးကျပြီး လေးလံကာ ထုတ်ယူလိုက်သည့်အခါ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

​လီယန်ချူက ၎င်းကို အနည်းငယ် ခေါက်လိုက်ရာ

​ဆေးအိုးပေါ်မှ သေးငယ်ပြီး တကယ့်အစစ်အမှန်ပုံစံရှိသော ဝိညာဉ်တစ်ခု ခုန်ထွက်လာသည်။

​သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်လိုက်ပြီး လီယန်ချူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး အပြုံးလေးဖြင့် အမြန်ဆုံး ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“သခင်၊ ဘာကိစ္စရှိလို့ ခေါ်တာလဲ”

​နောက်ဆုံးတစ်ခါက ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက သူမကို မြေကြီးပေါ်မှာ ဖိချပြီး အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ခဲ့သေးသည်။

​ဒီလူက မိန်းကလေးတွေကို သနားညှာတာတတ်တဲ့သူ မဟုတ်မှန်း သိတဲ့အတွက် သူနဲ့ ဆက်ဆံရာမှာ အပြုံးမျက်နှာနဲ့ပဲ ဆက်ဆံရမည်။

​လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်

“ဒီယဇ်ပလ္လင်ပေါ်က စာတွေ၊ မင်း သိလား”

​ထိုမိန်းကလေးက တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မသိဘူး၊ ငါက ဆေးဖော်စပ်တာပဲ တတ်တာ။”

​လီယန်ချူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်

“ရှဲ့ ဆရာသခင် နောက်ကလိုက်ပြီး လေ့ကျင့်တုန်းက ဘာလို့ ပိုပြီး မသင်ခဲ့ရတာလဲ ”

​ထိုမိန်းကလေးက ပြောသည်

“ကျွမ်းကျင်မှုဆိုတာ အသီးသီးရှိတာလေ၊ ငါသာ တခြားဟာတွေကို ခွဲပြီး သင်နေရင် ဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အတတ်ပညာကို ဘယ်လိုရမှာလဲ”

​ထို့နောက် သူမသည် စကားပြောပုံမှာ အရမ်းပြတ်သားနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး လီယန်ချူကို အပြုံးလေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူးလား၊ သခင်”

​လီယန်ချူက သူမကို စိတ်မသက်မသာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အရင်က စကားမပြောနိုင်သော ဆေးအိုးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

​အခု ဒီအိုးက တကယ်ကို လွတ်လပ်လွန်းနေသည်။

​သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် နောက်ကျောဘက်မှ အံ့အားသင့်စရာ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လီဆရာတော်”

​ခရမ်းရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး တောင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။

​သူမမှာ ရှဲ့မိသားစုမှ ရှဲ့ဝမ်ယင် ပင် ဖြစ်သည်။

​သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်နုပျိုပြီး အသားရေမှာလည်း အလွန်လှပကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထူးခြားလှသည်။

​ဆေးအိုးပေါ်မှ ပေါ်လာသော သေးငယ်သည့် ဝိညာဉ်ကို သေချာကြည့်လျှင် ကိုယ်ခန္ဓာအချိုးအစားမှာလည်း တော်တော်လေး ကောင်းသည်။

​ဝတ်ရုံနှင့် လက်အစွပ်များမှာ ပုံမှန်မိန်းကလေးများထက် ပိုကြီးနေပုံရသည်။

​သို့သော် ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အနည်းငယ် သေးငယ်နေသေးသည်။

​သတိပြုရမည်မှာ ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။

​“မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

​လီယန်ချူလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် ရှဲ့ဝမ်ယင်ကို တွေ့ရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

​“အခု တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ ဒီထိုင်ရှန်းတောင် အနီးအနားမှာပဲ ရှိနေလို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဆေးပင်တွေ ရှာလို့ရမလားဆိုပြီး လာကြည့်တာပါ။”

ရှဲ့ဝမ်ယင်က ပြောသည်။

​“ထိုင်ရှန်းတောင် ဒီနေရာက ထိုင်ရှန်းတောင်လား”

လီယန်ချူက မေးသည်။

​“ဟုတ်တယ်လေ၊ အပေါ်မှာ ကျောက်စာတွေ ရှိတယ်၊ ဒါက ရှေးခေတ် ထိုင်ရှန်းတောင်လေ၊ ဧကရာဇ်မင်းတွေ အများကြီး ဒီနေရာမှာ ပူဇော်ပွဲတွေ ကျင်းပခဲ့ကြတာ”

ရှဲ့ဝမ်ယင်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

​လီယန်ချူလည်း နားလည်သွားသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် ထိုသေးငယ်သော မိန်းကလေး ဝိညာဉ်ကို ကြည့်ပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“အလွန်သေးငယ်တဲ့ ဝိညာဉ်လေးပဲ၊ ကံကောင်းတာပဲ၊ ငါ့မှာလည်း တစ်ခုရှိတယ်။”

​“ဖူး ဖူး ဖူး၊ ငါက ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ဘိုးဘေးပဲ၊ ကလေးမ၊ မင်း စကားပြောတာ သတိထား ”

ဆေးအိုးပေါ်မှ ပေါ်လာသော မိန်းကလေးက ခုန်ပေါက်ရင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်က မျက်လုံးမှိတ်ပြလိုက်သည်

“ဒီလောက်ငယ်တဲ့ ဘိုးဘေးဆိုတော့၊ ခုဏက သခင်လို့ ခေါ်တာကို ငါ ကြားလိုက်မိပါလား”

​ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး မျက်ခုံးများ တင်းမာသွားကာ ရှဲ့ဝမ်ယင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဒီဆယ်ကျော်သက်အရွယ် မိန်းကလေးကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။

​“မင်းမှာလည်း တစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော အိတ်ကို ပုတ်လိုက်ရာ သေးငယ်ပြီး တကယ့်အစစ်အမှန်ပုံစံရှိသော ဝိညာဉ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။

​ဤသူမှာ အဝါရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သော စိတ်ခံစားမှုရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

​“နီချန် နတ်သမီး ”

​လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

​ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ သိတဲ့သူတွေကိုပဲ တွေ့နေရတာလဲ။

​ဒီတည်ငြိမ်သော သေးငယ်သည့် ဝိညာဉ်မှာ နီချန် နတ်သမီးပင် ဖြစ်သည်။

​သူမ၏ နာမည်ကို ဆိုင်ရှင်မက သူမအတွက် ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

​နောက်ပိုင်းတွင် ယွန်းနျန်း နှင့်အတူ အစီရင်ကို လေ့လာခဲ့ပြီး ယွန်နျန်း အဆင့်တက်သွားပြီးနောက် သူမသည် တောင်တန်းများကို ခရီးလှည့်လည်သွားခဲ့သည်။

​နီချန် နတ်သမီးသည် လီယန်ချူကို မြင်သောအခါ အလွန် ရင်းနှီးမှု ခံစားရသဖြင့် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

​သူမသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုတွင် ရှိနေစဉ် လီယန်ချူသာ သူမကို မခေါ်ထုတ်လာခဲ့လျှင်၊ ဖန်တီးခြင်း ရွှေကျမ်းစာ ကို သုံးပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတည်ငြိမ်အောင် မပြုလုပ်ပေးခဲ့လျှင်၊ ဆိုင်ရှင်မက သူမအတွက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်မတည်ဆောက်ပေးခဲ့လျှင်၊

​သူမသည် နောက်ပိုင်းတွင် မြင်တွေ့ရမည့် ရှုခင်းများကို မြင်တွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။

“ဟင်၊ အရင်ကတည်းက သိနေကြတာလား”

​နီချန် နတ်သမီးသည် တောင်တန်းများကို ခရီးလှည့်လည်ရင်း ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် စိတ်တူသဘောတူ ဖြစ်သဖြင့် သူမဘေးတွင် ကျန်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် တောက်ပပြီး လှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ကာ စိတ်သဘောထား ပေါ့ပါးသဖြင့် နီချန် နတ်သမီးလည်း သူမနှင့်အတူရှိနေရသည်ကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားသည်။

​သူမက ရယ်မောရင်း ပြောသည်

“ဟုတ်တယ်၊ အရင်ကတည်းကပဲ၊ သူပဲ ငါ့ကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့တာ။”

​“မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

နီချန် နတ်သမီးက မေးသည်။

​“ငါ အရှေ့ပင်လယ်ကနေ ဒီယဇ်ပလ္လင်တွေကို ရခဲ့တာ၊ နတ်ဘုရားတွေကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့နဲ့ ခရီးသွားဖို့အတွက် သုံးတာ၊ အခု အဲဒီထဲက အသုံးပြုပုံကို ရှာဖွေနေတာ။”

လီယန်ချူက ပြောသည်။

​နီချန် နတ်သမီးသည် မူလက နတ်ဘုရားမတစ်ပါး၏ မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ယခုအခါ စာလုံးသင်္ကေတများကို ကြည့်လိုက်သည်။

​“ဒီစာလုံးတွေက အလွန်ရှေးကျတယ်၊ ငါသိသလောက်တော့ ရှန်းခေတ်အထိ နောက်ကြောင်းပြန်လိုက်လို့ရတယ်၊ တကယ်တော့ ဒါက မှော်ပညာ ပဲ။”

နီချန် နတ်သမီးက ပြောသည်။

​“မှော်ပညာ” လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

​“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း အများကြီး မသိဘူး၊ မှော်ဆရာတွေက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တယ်၊ ဒီလို ယဇ်ပူဇော်ပြီး ဆက်သွယ်ရတာက သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းပဲ။”

နီချန် နတ်သမီးက ပြောသည်။

​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​သို့သော် ဆေးအိုးပေါ်မှ မိန်းကလေးသည် ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး ”

​သူမ၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

​ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူမရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ငါ အရမ်းရင်းနှီးတယ်၊ သူက... ရှဲ့ဆရာသခင် ဖြစ်နေသလိုပဲ”

​လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှဲ့ဝမ်ယင်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်က နားမလည်စွာ ပြောသည်

“ ရှဲ့ဆရာသခင် ဆိုတဲ့ နာမည်က တော်တော်ကောင်းတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက တာအိုဂိုဏ်း က မဟုတ်ပါဘူး ”

​ထိုမိန်းကလေးက မျက်လုံးနီရဲလျက် ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ မျက်နှာကို ဝဲပျံကာ ဘယ်ညာကြည့်လိုက်သည်။

​“ရုပ်ရည်က မတူတော့ပေမဲ့ ဒီအငွေ့အသက်ကိုတော့ ငါ ခံစားမိတယ်၊ မမှားနိုင်ဘူး ”

​သူမက ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

​သူမက ရှဲ့ဆရာသခင်မှာ ထိုတိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးသွားပြီး ဝိညာဉ်မှာလည်း ပျက်စီးသွားပြီဟု ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် ယခင်က ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ ဝိညာဉ်ကို ကြည့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သည့်တံဆိပ်ခတ်ထားသော စွမ်းအားကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

​သူမသည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားများကို သိုလှောင်ထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

​“သူမရဲ့ ဝိညာဉ်က ထူးခြားမှုမရှိဘူး၊ သဘာဝအတိုင်း ‌မွေးရာပါ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်တာပါ။”

လီယန်ချူက ပြောသည်။

​“‌မွေးရာပါ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ သူမက တစ်ခါတုန်းက ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်၊ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ကမ္ဘာမှာ ရှားပါးတယ်လို့”

ထိုမိန်းကလေးက ပြောသည်။

​“ ရှဲ့ဆရာသခင် ကလည်း ‌မွေးရာပါ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လား”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် ရှဲ့ဆရာသခင်တို့ကြားတွင် ဤမျှလောက်သော အကြောင်းတရား ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

​နီချန် နတ်သမီးက ပြောသည်

“သံသရာလည်ခြင်းဖြစ်တဲ့အခါ အရမ်းသန့်စင်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်က အရမ်းထိခိုက်သွားရင်လည်း ဒီလိုမျိုး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။”

​“တကယ်တော့ အရင်လူနဲ့ဆိုရင် လုံးဝ လူနှစ်ယောက်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။”

​ဆေးအိုးပေါ်မှ ပေါ်လာသော သေးငယ်သည့် ဝိညာဉ်မှာ ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်သွားသည်။