အခန်း ၃၁
Vol. 4 Ch. 31
အပိုင်း (၃၁)
ညဉ့်ဦးယံအချိန်သည် ရေပြင်အလား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
ခြံဝန်းကျယ်ထဲတွင်တော့...
အဘိုးဝမ်နှင့် သိုင်းပညာရှင်ကြီး အဘိုးချင်တို့နှစ်ဦးမှာ ခြံဝန်းထဲတွင် အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းကြီးနှစ်ပါးအလား အစောင့်ရပ်နေကြသည်။
အရိပ်ကောင်းသော လောကတ်ပင်အိုကြီးအောက်တွင်မူ အဘိုးလီက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ပြီး စစ်တုရင်ခုံကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း ရွှေ့နေလေသည်။
"အဘိုးကြီးလီ... ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေပြီကို ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း စစ်တုရင်ခုံကို ကြည့်နေတာလဲ"
လှမ်းပြောလိုက်သူကတော့ အဘွားစွန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမက မီးအိမ်လင်းလင်းအောက်တွင် သူမ၏ ဆေးသေတ္တာထဲမှ ကလေးမွေးဖွားရာတွင် သုံးမည့် ကိရိယာများနှင့် သားဖွားမီးယပ် ဆေးဝါးများကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အသေအချာ စစ်ဆေးနေခြင်းဖြစ်သည်။
အဘိုးလီက စစ်တုရင်ရုပ်အမည်းတစ်ရုပ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ချလိုက်ရင်း ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"အသက်ကြီးလာတော့ အိပ်ချိန်က နည်းလာပြီလေ။ ဒါ့အပြင် ချင်းရွှယ်ရဲ့ ဗိုက်ကလည်း ဆယ်လပြည့်နေပြီဆိုတော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကလေးမွေးတော့မှာ သေချာတယ်။ ငါကိုယ်တိုင် ဒီခြံထဲမှာ ရှိနေမှ စိတ်ဖြောင့်မှာ"
"စိတ်မပူပါနဲ့" ချန်ကျိုကုန်းက သူ့ခြေဖဝါးအောက်က ကြမ်းခင်းကျောက်ပြားကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပုတ်ပြရင်း - "ငါ အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်က နတ်ဘုရားတွေ ဆင်းလာရင်တောင် တောင့်ခံနိုင်တယ်"
ထိုအချိန်တွင် ဝတ္ထုဖတ်ရတာကို အလွန်ရူးသွပ်သည့် အဘိုးကျန်းက ရုတ်တရက် “ဟမ်..." ဟု ရေရွတ်လိုက်ပြီး ညကောင်းကင်ယံဆီသို့ ဆတ်ခနဲ မော့ကြည့်လိုက်ကာ -
"ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကြဦး"
သူ့စကားကြောင့် လူတိုင်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ပြိုင်တူ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့... မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြပြီး စကားတစ်လုံးမှ မဟနိုင်တော့ချေ။
ဘီလီယံနှင့်ချီအောင် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း တစ်သွေမတိမ်း စီးဆင်းနေခဲ့သည့် ကောင်းကင်ယံက တောက်ပသော နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီကြီးသည်... အခုအခါမှာတော့ ပြောင်းပြန် စီးဆင်းနေခဲ့ချေလေပြီ။
အဆုံးမဲ့ ကြယ်စင်တန်းကြီးများသည် သောင်းပြောင်းထကြွနေသော လှိုင်းလုံးကြီးများအလား စုစည်းကာ ဒီရေအလား အထက်သို့ ဆန်တက်နေကြသည်။
ထိုပြောင်းပြန်စီးဆင်းနေသော နဂါးငွေ့တန်း၏ အဆုံးသတ်တွင်တော့... ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကြယ်မှုန်များနှင့် အလင်းတန်းများသည် တစ်နေရာတည်းသို့ စုဆုံကာ လှည့်ပတ်စီးဆင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်... ကြီးမားလှသည့် ကြယ်စင် "ပုခက်" ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။
ထိုပုခက်ကြီးဆီမှ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာတစ်ပါးကို ထွေးပွေ့ယုယနေသည့်အလားပင်...။
"နဂါးငွေ့တန်းက ပြောင်းပြန်စီးဆင်းနေပါလား..." ကျန်းချင်းရွှမ်၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားပြီး နှုတ်ခမ်းများပင် တုန်ရင်နေကာ - "ဒါ... ဒါက ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေထဲမှာပဲ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ဖြစ်စဉ်ပဲ။ ဒါက နတ်ဘုရားတစ်ပါး မွေးဖွားခြင်း၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ သား သက်ဆင်းခြင်းကို ပြနေတာပဲ"
"ငါ ထင်တာတော့... ချင်းရွှယ် မွေးတော့မယ် ထင်တယ်"
ထိုအချိန်တွင်ပဲ... ခြံဝန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ လျူယွမ်နှင့် စုချင်းရွှယ်တို့ အိပ်ခန်းထဲမှ မီးရောင်က ဝုန်းခနဲ လင်းလာခဲ့သည်။
"မွေးပြီ"
အဘွားစွန်းက တုန့်ပြန်မှု အမြန်ဆုံး ဖြစ်သည်။ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အရေးတကြီး တံခါးခေါက်လိုက်သည်။
"ယွမ်လေး... ချင်းရွှယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ"
တံခါးက ဂျိမ်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး လျူယွမ်မှာ ခေါင်းလေးပြူထွက်လာသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် မအောင့်နိုင်ဘဲ ပေါ်ထွက်နေသော ဝမ်းသာအားရမှုများနှင့်အတူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများလည်း ရောပြွမ်းနေချေသည်။
"အဘွားစွန်း... ချင်းရွှယ် ရေမွှာပေါက်သွားပြီ၊ အခု မွေးတော့မလို့။ အမြန်ဝင်ခဲ့ပြီး... ကလေးဘယ်လိုမွေးရမလဲဆိုတာ ကူညီပေးပါဦး"
အဘွားစွန်းက ခြံထဲကလူတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။
ခြံထဲက အဘိုးကြီးများလည်း ချက်ချင်းပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်ကုန်ကြသည်။
"မွေးတော့မယ်... နောက်ဆုံးတော့ မွေးတော့မယ်ကွ"
"အဘိုးကြီးကျောက်... ကလေးပုခက်ကို အခုချက်ချင်း အဆင်သင့်ပြင်တော့"
"အားလုံးပဲ... သတိဝီရိယ အပြည့်ထားကြ။ ဒီည ဒီခြံထဲကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ခြေတစ်လှမ်းတောင် ပေးမနင်းစေနဲ့"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...
လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဌာန၏ ဌာနချုပ်ရုံးချုပ် အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုလုံး မီးရောင်စုံလင်းထိန်နေသည်။
သူတို့သည် နတ်ဘုရားအိုကြီး၏ စစ်ဆေးရေးခရီးစဉ်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ပိုဆင်းနေပြီး အရေးပေါ် အစည်းအဝေးလုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကြယ်တွေကို ကြည့်လိုက်ဦး... အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ"
စာရေးမလေးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရုံးခန်းထဲက လူအားလုံး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တရုန်းရုန်း ပြေးသွားကြပြီး မျက်စိရှေ့က အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားကြသည်။
ကောင်းကင်က နဂါးငွေ့တန်းကြီးက ပြောင်းပြန် စီးဆင်းနေတာပဲ။
"ဝါး... ဒါက ဘယ်လို ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်ကြီးလဲ။ မြန်မြန် ဆုတောင်းကြ"
"ငါ့ရဲ့ ပရောဂျက်တင်ပြချက် ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်"
ယဲ့ချိုးဟုန်သည်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးပြီး ဆုတောင်းရန် ပြင်နေစဉ်... အဘိုးအိုမို၏ အိုမင်းပြီး တည်ကြည်လှသော အသံက သူ့စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
"ဆုတောင်းမနေနဲ့၊ ဒါက ဆုတောင်းပြည့်ရေတွင်း မဟုတ်ဘူး"
"ဒါက... နတ်ဘုရားတစ်ပါး ကလေးမွေးဖွားခြင်းပဲ။ မြင့်မြတ်တဲ့ သွေးမျိုးဗီဇရှိတဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါးက မင်းတို့ကမ္ဘာမှာ ကလေးမွေးဖွားနေတာ"
ယဲ့ချိုးဟုန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး - "ဘာ... နတ်သမီးတစ်ပါး ကလေးမွေးတာက နဂါးငွေ့တန်းကို ပြောင်းပြန်စီးသွားစေနိုင်တာလား။ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ"
အဘိုးအိုမို၏ အသံထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပါဝင်နေပြီး - "ဒီကလေးရဲ့ သွေးမျိုးဗီဇက မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာလွန်းတယ်။ 'ကြယ်စင်ပုခက်' ဖြစ်စဉ်ကိုတောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတော့... သူက နှစ်တစ်ထောင်မှာတစ်ယောက် ပေါ်မယ့် ပါရမီရှင် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်"
ယဲ့ချိုးဟုန် - "အမလေး... ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်သမီးက ဘာလို့ ငါတို့ဆီလာပြီး ကလေးမွေးတာလဲ။ အား... ငါတောင် သူမရဲ့ ကလေး ဖြစ်ချင်လိုက်တာ"
အဘိုးအိုမို - "မင်းအလှည့် မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့... ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလွန်ကဲနေတယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်"
ယဲ့ချိုးဟုန် - "ဘာက တိုက်ဆိုင်လို့လဲ"
အဘိုးအိုမို - "မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်း လျူယွမ်လေ... သူ့မိန်းမကလည်း ဗိုက်ကြီးနေတာ မဟုတ်လား။ ရက်တွက်ကြည့်ရင်လည်း မွေးမယ့်ရက်က ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းပဲ"
ယဲ့ချိုးဟုန်၏ ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး - "ဟေး... အဘိုးကြီးမို၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ငါ့ညီအစ်ကိုရဲ့ မိန်းမကို လှမ်းတွေးနေတာလဲ။ ခင်ဗျားက... စုချင်းရွှယ်က အဲ့ဒီနတ်သမီးလို့ သံသယဝင်နေတာလား"
အဘိုးအိုမို - "တကယ်လို့ ဟုတ်နေရင်ကော"
ယဲ့ချိုးဟုန်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး - "မ... မဖြစ်နိုင်တာ။ သူမက တရားမဝင် ဝင်ရောက်လာသူ ဖြစ်ပြီး နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို လှတာတော့ မှန်ပေမဲ့... တကယ်လို့ သူမက နတ်သမီးဆိုရင် သာမန်လူသားဖြစ်တဲ့ လျူယွမ်ကို ဘာလို့ သဘောကျမှာလဲ။ ပြီးတော့ လူသားနဲ့ နတ်ဘုရားကြားမှာ ကလေးရဖို့က မျိုးဗီဇအရ အတားအဆီးတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား"
အဘိုးအိုမိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "ဖြစ်နိုင်တာကတော့... စုချင်းရွှယ်က သူမရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ဖို့ လျူယွမ်ကို အသုံးချခဲ့တာ နေမှာပေါ့။ မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်းက အသုံးချခံလိုက်ရတာ"
ယဲ့ချိုးဟုန် သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... သူ့ခေါင်းထဲတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။
"တောက်... ခင်ဗျားပြောချင်တာက... စုချင်းရွှယ်က ဒီကို ရောက်ကတည်းက ဗိုက်ကြီးနေတာပေါ့လေ။ အဲ့ဒါဆို ငါ့ညီအစ်ကို လျူယွမ်က... သူများကလေးကို အလကား အဖေလုပ်ပေးလိုက်ရတာပေါ့ ဟုတ်လား"
အဘိုးအိုမို - "အဲ့ဒါက အဖြစ်နိုင်ဆုံးပဲ"
ယဲ့ချိုးဟုန်မှာ ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ - "မရတော့ဘူး။ ငါ သွားကြည့်မှဖြစ်မယ်"
ရုံးခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ... မုပိုင်သည်လည်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ထူးဆန်းသော ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာအမူအရာက ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
"နတ်သမီးတစ်ပါး ကလေးမွေးတယ်... ဒါ လျူယွမ်ရဲ့ မိန်းမ ဖြစ်နေမလား"
သူက အဖြေကို အလွန် သိချင်နေမိသော်လည်း... သူ့စိတ်ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အသံတစ်ခုက သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးနေခဲ့သည်။
"မသွားနဲ့...။ မမေးနဲ့...။ အများကြီးသိရင် ပိုပြီး အသက်တိုလိမ့်မယ်"
လင်အန်းမြို့တော် အစိုးရရုံးတွင်
ခန်းမကြီးအတွင်း သီချင်းသံ၊ ကသံများဖြင့် ဆူညံနေပြီး ခွက်ချင်းတိုက်သံများကလည်း ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။
လင်အန်းမြို့က အရာရှိကြီး အတော်များများကတော့ နတ်ဘုရားအိုကြီး ဖုန်းရွှမ်ကို ကြိုဆိုသည့် ဤခမ်းနားလှသော ဂုဏ်ပြုပွဲသို့ တက်ရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မြို့တော်ဝန်ကြီးက အရက်ခွက်ကို ကိုင်ကာ မြှောက်ပင့်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တောင်းဆုပြုလိုက်သည် -
" နတ်ဘုရားအရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ..."
ထိုအချိန်တွင်ပင် တစ်ယောက်ယောက်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်ကို သတိပြုမိပြီး အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ပွဲခံခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်...။
မြို့တော်ဝန်ကြီးသည် ပြောင်းပြန်စီးဆင်းနေသော နဂါးငွေ့တန်းကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း လက်ထဲမှ အရက်ခွက်ပါ မြေပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
"ငါတို့... ငါတို့ လင်အန်းမြို့မှာ တကယ်ပဲ နောက်ထပ် နတ်သမီးတစ်ပါး ရှိနေတာလား"
"ဘာ...။ ဗိုက်ကြီးနေတဲ့ နတ်သမီးက ကလေးမွေးနေတာလား"
"သူမက ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်သူလဲ... ငါတို့ လုံးဝ မသိရပါလား"
လင်အန်းမြို့က အရာရှိကြီးတွေအားလုံး ပျာပျာသလဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
အဓိက ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော နတ်ဘုရားအိုကြီး ဖုန်းရွှမ်၏ အိုမင်းသော မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ရုတ်တရက် လောဘဇောတွေနှင့် ပြင်းပြသော အလင်းရောင်များ ဖျတ်ခနဲ လက်သွားခဲ့သည်။
"နတ်သမီး ကလေးမွေးတာပဲ။ ဟားဟားဟား... အခွင့်အရေး ရပြီ"
"ကလေးမွေးတဲ့အချိန်က အဲ့ဒီနတ်သမီးရဲ့ အားအနည်းဆုံး အချိန်ပဲ။ ဒါက သူမကို ဖမ်းဆီးပြီး အသုံးချဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ"
"သူမကို ဖမ်းမိတာနဲ့ ငါ့အတွက် ကလေးမွေးခိုင်းမယ်။ ငါ... နောက်ဆုံးတော့ မျိုးဆက်ရှိတော့မယ်။ ဟားဟားဟား..."
"လူကြီးမင်းတို့..." ဖုန်းရွှမ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်ကာ - "သီချင်းတွေ ဆက်တီးကြ၊ ဆက်ကကြပါ"
"ဒီနတ်သမီးက ငါတို့နယ်မြေထဲကို တရားမဝင် ဝင်ရောက်လာပြီး ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခဲ့တာ။ ငါ အခုသွားပြီး... သူမကို ပညာပေးလိုက်ဦးမယ်"
စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ဖုန်းရွှမ်၏ ပုံရိပ်က ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လင်အန်းလမ်းဟောင်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ဦးတည်သွားတော့သည်။
ခန်းမထဲက လူအားလုံးလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ထိုအဘိုးကြီး ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ရိပ်မိနေကြသည်။
"မင်းတို့ ထင်တာကော... အဲ့ဒီနတ်ဘုရားက နတ်သမီးကို ဖမ်းနိုင်သွားမလား"
"ငါလည်း မသိဘူး... ငါတို့လည်း ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြမလား။ ငါတော့ နတ်သမီးရဲ့ အလှကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ချင်တယ်"
"ငါတော့ မသွားဘူး။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီနတ်သမီးက ဒေါသထွက်ပြီး ငါတို့ကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"