အခန်း ၃၂
Vol. 4 Ch. 32
အပိုင်း (၃၂)
“ဘာလဲ...မမက မွေးတော့မလို့လား"
ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေသည့် စုယွီမော့သည် ခြံဝန်းထဲမှ ဆူညံသံများကြောင့် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဖိနပ်ပင်မစီးနိုင်တော့ဘဲ ခြေဗလာဖြင့် အစ်မဖြစ်သူ၏ အခန်းထဲသို့ ကမူးရှူးထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့တော့သည်။
သို့သော် မျက်စိရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူမ တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။
အစ်မဖြစ်သူ စုချင်းရွှယ်က ကုတင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထားပြီး သူမ၏အောက်က ကုတင်ခင်းကြီးတစ်ခုလုံး ရေမွှာရည်များဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့ချေပြီ။
ခဲအိုဖြစ်သူ လျူယွမ်ကတော့ သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း စိုးရိမ်စိတ် ပြေပျောက်စေရန် စကားတွေဖြင့် အားပေးနေရှာသည်။
“မိန်းမ... မကြောက်နဲ့နော်။ အဘွားစွန်းနဲ့ မောင် ဒီမှာ ရှိတယ်"
သားဖွားပညာရပ်တွင် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည့် အဘွားစွန်းကတော့ ဘေးမှနေ၍ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လမ်းညွှန်ပေးနေသည်။
"ချင်းရွှယ်... ဒူးထောက်ပြီး အသက်ရှူရတာက အားအင်အများကြီး ကုန်လိမ့်မယ်။ လှဲလိုက်ရင် ပိုသက်သာလိမ့်မယ် ထင်တယ်"
သို့သော် စုချင်းရွှယ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူမ၏လေသံက ပုံမှန်ထက် ပို၍ ပြတ်သားနေခဲ့သည်။ "ရပါတယ် အဘွားစွန်း၊ ကျွန်မရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုက အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်။ ဒီပုံစံက ကလေးကို ပိုမြန်မြန် မွေးနိုင်လိမ့်မယ်"
သူမသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနတ်ဘုရားအိုကြီးနှင့် သွေးမိစ္ဆာဧကရာဇ်တို့သည် အချိန်မရွေး ရောက်ရှိလာနိုင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ငါ မြန်မြန်မွေးမှဖြစ်မယ်
အဘွားစွန်းလည်း ထပ်မတိုက်တွန်းတော့ချေ။ ကောင်းကင်ဘုံ နတ်ဘုရားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံက မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဒူးထောက်မွေးဖို့ နေနေသာသာ... ပြောင်းပြန်ရပ်ပြီး မွေးလျှင်တောင် သူတို့အတွက် ပြဿနာရှိမည်မဟုတ်ချေ။
သူမသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းပြားလေးတစ်ခုကို ထုတ်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ချင်းရွှယ်... ဒါက သားဖွားမီးယပ်ဌာနမှာ သားစဉ်မြေးဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ 'လျှို့ဝှက်နတ်သမီး အသက်ရှူစနစ်' ဆိုတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပဲ။ ဒါက ကလေးမွေးရာမှာ အများကြီး အထောက်အကူပြုလိမ့်မယ်။ စမ်းကြည့်မလား"
"ကြည့်ရအောင်" စုချင်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းပြားကို ချက်ချင်း လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို စိတ်အာရုံဖြင့် တစ်ချက်မျှ ဖြတ်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကျင့်စဉ်၏ သဘောတရားနှင့် ဂါထာမန္တန်များကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် စုယွီမော့ကလည်း ခေါင်းလေးပြူပြီး ခိုးကြည့်ကာ စိတ်ထဲကနေ လိုက်လံကြည့်မိလိုက်သည်။
'ငါလည်း တစ်နေ့နေ့တော့ လိုရင်လိုမှာ' ဟု သူမ စိတ်ထဲက တွေးနေလိုက်သည်။
"အမ..." စုယွီမော့က အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ကလေးမွေးရတာ တကယ် နာတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ အခု ဘယ်လိုနေလဲ"
စုချင်းရွှယ်သည် ကျင့်စဉ်အတိုင်း အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ထိန်းညှိနေပြီး သူမ၏ နဖူးပြင်တွင် ချွေးစေးလေးများ စို့နေသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ "အောက်ဘက်က နည်းနည်း လေးလံသလို ခံစားရတာကလွဲရင်... နာကျင်တာမျိုး လုံးဝမရှိဘူး"
အဘွားစွန်းက စိတ်ထဲကနေ ထပ်မံ၍ မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ 'တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံ နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ။ ဒီလို ကြံ့ခိုင်မှုမျိုးကတော့ အံ့မခန်းပါပဲလား'
လျူယွမ်က တယုတယဖြင့် တစ်ရှူးကိုထုတ်ကာ ဇနီးသည်၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ပေးရင်း ညင်သာစွာ အားပေးလိုက်သည်။ "အားတင်းထားနော် မိန်းမ... မင်းက အတော်ဆုံးပဲ"
တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်...
"ဟူး..."
စုချင်းရွှယ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပြီး ကိုယ်ကို ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်သည်။
သူမသည် အသက်တစ်ချက်အောင့်ပြီး လျူယွမ်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မောင်... ကျွန်မ ခံစားရတယ်... ကျွန်မတို့သမီးလေးရဲ့ ခေါင်းလေး ထွက်တော့မယ့်ပုံပဲ"
"မိန်းမ... အားတင်းထားဦး" လျူယွမ်ကတော့ ဘေးကနေ အော်ဟစ်အားပေးရုံမှတစ်ပါး လက်တွေ့တွင် ဘာမှ မကူညီနိုင်ရှာပေ။
အဘွားစွန်းလည်း ထို့အတူပင်။ စုချင်းရွှယ်က သဘာဝအတိုင်း မွေးဖွားနေခြင်းဖြစ်ရာ သားဖွားဆရာမပင် အမှန်တကယ် မလိုအပ်ချေ။
ထိုကဲ့သို့ အရေးအကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်တွင်ပင်...
စုချင်းရွှယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံသည် ချက်ချင်းပင် ဓားသွားအလား ထက်မြက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထသွားတော့သည်။
မကောင်းတော့ဘူး... အန္တရာယ်။
အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသည့် အရှိန်အဝါ နှစ်ခုသည် ဤခြံဝန်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ချဉ်းကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့ပဲ...
နတ်ဘုရားအိုကြီး ဖုန်းရွမ်နဲ့ သွေးမိစ္ဆာဧကရာဇ်…..
"ကလေး ခဏမမွေးသေးဘူး"
သူမသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို ရပ်ပစ်လိုက်ပြီး လည်ပတ်နေသော ကျင့်စဉ်ကိုပါ အတင်းအဓမ္မ တားဆီးလိုက်လေသည်။
စုယွီမော့မှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားပြီး - “နေပါဦး... မမ၊ ကလေးမွေးတာကို... ခေတ္တရပ်နားလို့ ရလို့လား"
လျူယွမ်လည်း ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားကာ - "ချင်းရွှယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အခုမှ နာလာလို့လား"
အဘွားစွန်းက အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည် "နာရင်... အဘွားဆီမှာ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး ရှိတယ်"
"မနာပါဘူး" စုချင်းရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများက အလွန်အမင်း တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး- "အချိန်မရှိတော့လို့"
လျူယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသည်။ "ကောင်းကင်ဘုံကလူတွေ ရောက်လာပြီပေါ့"
အဘွားစွန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ယွမ်လေး... မင်း ချင်းရွှယ်ကို သေသေချာချာ စောင့်ရှောက်ထား၊ အဘွား အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"
စုယွီမော့တစ်ယောက်သာ ဘာမှနားမလည်ဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သို့သော် အစ်မဖြစ်သူ၏ အေးစက်လှသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်တော့ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အမည်မသိ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထသွားတော့သည်။
"မိန်းမ... ကလေးကို ဆက်မွေးပါ။ အပြင်ကကိစ္စတွေကို အဘိုးချင်တို့အဖွဲ့ ကိုင်တွယ်ပေးလိမ့်မယ်" ဟု လျူယွမ်က ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
"မောင်..." စုချင်းရွှယ်၏ အကြည့်က လျူယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ "အဘိုးချင်တို့က အဆင့်ကိုး သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်ပေမဲ့... နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဘယ်လိုမှ နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မလို တခြားကမ္ဘာက မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် သူတို့ကို အသေမခံစေချင်ဘူး။ သူတို့က ဒီကမ္ဘာကြီးကို ကာကွယ်ရမယ့်လူတွေ... ကျွန်မကို မဟုတ်ဘူး"
"မင်းက ငါ့မိန်းမလေ။ သူတို့က မိန်းမကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို အမြဲသတ်မှတ်ထားတာ"
"မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ... ကျွန်မ သူတို့ကို အနစ်နာမခံနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီအစား... ကျွန်မကပဲ သူတို့ကို ကာကွယ်ရမယ်"
"ပြီးတော့... မောင့်အတွက်ကော၊ သမီးလေးအတွက်ကော... ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမှဖြစ်မယ်"
စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...
သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဗြုန်းခနဲ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို လေဟာနယ်ထဲသို့ လှမ်း၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“ချွင်...!"
သူမသည် လေဟာနယ်ထဲမှ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော ဓားတစ်ချောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက်... ထိုထက်မြက်လှသော ဓားသွားကို သူမ၏ စူထွက်နေသော ဗိုက်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်တော့သည်။
သူမ၏ လက်က ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားသွားက ဆတ်ခနဲ ကျလာခဲ့သည်။
မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည့် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး...
သွေးများ ပန်းထွက်သွားတော့သည်။
စုချင်းရွှယ်သည် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ဝမ်းဗိုက်ကို မိမိလက်ဖြင့်ပင် အတင်းခွဲပစ်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်ပြီး နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ချက်ချင်း စို့လာသော်လည်း မျက်လုံးများကတော့ ပြတ်သားနေဆဲပင်။
စုယွီမော့မှာ လုံးဝကို ကြောင်အသွားတော့သည်။
လျူယွမ်လည်း ထိတ်လန့်သွားလေသည်။
ဟာ... မိန်းမ၊ မင်းက ဒီလောက်အထိ လုပ်ရော့သလား…
ကိုယ်တိုင်ကို ဗိုက်ခွဲမွေးလိုက်တာလား…
သူ့မျက်စိရှေ့တင်ပဲ... ရေမြွှာရည်များနှင့် သွေးစွန်းနေသော သမီးငယ်လေးသည် ဒဏ်ရာဝမှတစ်ဆင့် လေထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်မျောထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သမီးလေးကို အမိအရ ပွေ့ချီလိုက်သည်။
စုချင်းရွှယ်က ချက်ချင်းပင် ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် လွှဲလိုက်ပြီး သမီးလေးနှင့် ဆက်သွယ်ထားသည့် ချက်ကြိုးကို တိတိကျကျ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့...
သူမ ဗိုက်ပေါ်က ဒဏ်ရာသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အလျင်အမြန် ပြန်လည်စေ့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်... အမာရွတ်တစ်စွန်းတစ်စပင် မကျန်တော့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သူမ၏ အသားအရေသည် နဂိုအတိုင်း ဖြူဖွေးချောမွေ့နေဆဲပဲ ဖြစ်သလို ခါးလေးကလည်း ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည် သွယ်လျသွားခဲ့ချေပြီ။
“နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က... တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ" လျူယွမ်က အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
စုချင်းရွှယ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လျူယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲက သမီးလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
သေးငယ်လှသော သမီးငယ်လေးသည် အဘွားအိုလေးအလား အသားအရေများ တွန့်ရှုံ့နေပြီး မျက်လုံးလေးကို တင်းတင်းပိတ်ကာ ခြေထောက်လေးကို ယမ်းခါနေရှာသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင်... စုချင်းရွှယ်၏ အေးစက်လှသော အကြည့်ထဲ၌ အတိုင်းအဆမဲ့သော မိခင်မေတ္တာနှင့် နူးညံ့မှုများ ယှက်သန်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သမီးလေး၏ နူးညံ့လှသော ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
"အမေ့ရဲ့ သမီးလေး..." သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ လူဆိုးအချို့ကို သွားသတ်လိုက်ဦးမယ်။ ခဏနေရင် ပြန်လာပြီး သမီးလေးကို ပွေ့ချီမယ်နော်"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်... သူမသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထိုနူးညံ့လှသော မိခင်မေတ္တာတရားတို့သည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး... အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲဘုံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား အဆုံးမဲ့သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဟုန်ကြီးက လွှမ်းမိုးလာတော့သည်။
သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း သွေးကဲ့သို့ နီရဲလာခဲ့သည်။
သူမထံမှ အေးစက်ပြီး အာဏာစက်ပြင်းပြလှသော အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်နေလေသည်။
သူမသည် ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်ကြီးမှ ထွက်လာသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်နတ်ဘုရားမတစ်ပါးနှင့်ပင် တူလှပေသည်။
လျူယွမ်က ဇနီးသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း...
ဘုရားရေ...
ဒါ ငါ့ရဲ့ နုနယ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မိန်းမ ဟုတ်ပါရဲ့လား
ဒါက လုံးဝ သတ်ဖြတ်သူအသွင် ပြောင်ဖသွားတာပဲဟ….
“ခဲအို... ဒါက မမရဲ့ ရုပ်သွင်အမှန်ပဲ" စုယွီမော့သည် လျူယွမ်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သူမက အဆုံးမကောင်းကင်ဘုံရဲ့ 'သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်သမီး' ပဲ။ သူမလက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတဲ့ ဝိညာဉ်ပေါင်းက... အနည်းဆုံး သန်းချီရှိတယ်"
"မင်းက အထင်သေးလွန်းနေတာပဲ" လျူယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ဇနီးသည်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းထဲတွင် အရိုးစုများ တောင်လိုပုံနေသည့် ‘သက်ရှိတားမြစ်နယ်မြေ' ကြီးကို တွေးမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သန်းချီတယ်ဟုတ်လား
မင်းရဲ့ အမြင်က သိပ်ကျဉ်းလွန်းနေသေးတာပဲ။
စုချင်းရွှယ်က နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ တံခါးဝဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
သူမ လျှောက်လိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင်... သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
တစ်ချိန်က ကျော့ရှင်းလှပခဲ့သော ပိုးထည်ဝတ်စုံသည်... ယခုအခါတွင်တော့ သွေးချင်းချင်းနီနေခဲ့ပြီး လေမတိုက်ဘဲ တဖျတ်ဖျတ် လွှင့်ပျံနေခဲ့သည်။
တံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး...
မျက်လုံးများ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော စုချင်းရွှယ်သည် လေဟာနယ်ကို နင်းဖြတ်ကာ အပြင်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။