အခန်းး (၁၂၂၅-၁၂၂၆)

အခန်း (၁၂၂၅) - နတ်ဘုရားတို့ကို ဖိတ်ခေါ်၊ မကောင်းဆိုးဝါးတို့ကို ခေါ်ဆောင်ခြင်း

​ယခင်က မက်မွန်ခက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ နဂါးကို ခုတ်ပိုင်းခဲ့သည့် ထိုရှဲ့ဆရာသခင်မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ပြန်လည်ဝင်စားသည့် သံသရာတွင် သူ၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်အနှစ်သာရမှာ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ယခုလက်ရှိ ရှဲ့ဝမ်ယင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

​သို့သော်လည်း ဤဘဝတွင် ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် အဘယ်ကြောင့် မွေးရာပါ အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်သော ခန္ဓာကိုယ် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသနည်းဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိကြပေ။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

​တကယ်ပြောရမည်ဆိုလျှင် ထိုမိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လက်တစ်ဆစ်လောက်သာရှိသည့် အရုပ်ကလေးလို ဖြစ်နေသဖြင့် ပုတ်ပေးရန်ပင် မလွယ်ကူလှပေ။

​"မင်းရဲ့ စေတနာကို ငါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

​ထိုမိန်းကလေးက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်တို့ဖြင့် ဝေ့သီနေပြီး

"အသေးလေးရှဲ့... မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား" ဟု မေးသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာ ဤမေးခွန်းကြောင့် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းကာ တောင်းပန်သည့်လေသံဖြင့် "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

​ဆေးအိုးလေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

​ထောင်ယွမ်တောင် ရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် သူမသည် ထိုနဂါးခုတ်ခဲ့သည့် ဆရာသခင်ကို "အသေးလေးရှဲ့" ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ဖူးသည်။

​ဓားအတတ်နှင့် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ထိုတာအိုဂိုဏ်းမှ နတ်သမီးကမူ သူမကို နာမည်ပေးရန်ပင် ပျင်းရိနေသဖြင့် "ဆေးအိုးအပျက်" ဟုသာ ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။

​ထိုအချိန်က သူမမှာ အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်သား အမြဲလိုလို စကားများရန်ဖြစ်လေ့ရှိကြသည်။

​သို့သော်လည်း ယခုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားသည့်နောက်တွင်မူ သူမမှာ ထိုအချိန်က အမှတ်တရများကို လွမ်းဆွတ်မိပြန်သည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုင်ရှန်းတောင် သို့ တိမ်တိုက်စီး၍ ရောက်လာခြင်းမှာလည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် မဟုတ်ပေ။

​ဤနေရာတွင် ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံရမည်၊ တောင်တန်းများကို ခရီးလှည့်လည်နေသော နီချန်နတ်သမီးနှင့်လည်း တွေ့ဆုံရမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

​သူသည် ဘေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေစဉ် အလွန်သေးငယ်သည့် ဝိညာဉ်နှစ်ခုက ရှဲ့ဝမ်ယင်ကို ဝိုင်းရံ၍ စကားများနေကြပြီး၊ ရှဲ့ဝမ်ယင်ကလည်း လီယန်ချူကို ဝိုင်းရံ၍ စကားများနေသည်ကို မြင်နေရသည်။

​မိန်းကလေးငယ်က လီယန်ချူကို လှမ်းကြည့်ပြီး လေသံနှိမ့်ကာ သတိပေးသည်။

"သူ့ကို အမြဲတမ်း ကပ်မနေပါနဲ့။ သူ့ရုပ်ရည်ကို ကြည့်စမ်း၊ မျက်နှာမှာ မက်မွန်ပွင့် (အချစ်ရေး) အငွေ့အသက်တွေနဲ့။ သူ့ကို ကြိုက်မိရင် အချစ်ဒုက္ခနဲ့ ကြုံတွေ့ရဖို့ သေချာနေပြီ"

​သူမသည် ရှေးခေတ် ရှဲ့ဆရာသခင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် ရှဲ့ဝမ်ယင်သာ ရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ရှဲ့ဆရာသခင်အပေါ်ထားရှိသည့် စိတ်ခံစားချက်များကြောင့် စေတနာရှေ့ထားကာ လေးနက်စွာ မှာကြားနေခြင်းဖြစ်သည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်သွားပြီး

"ငါက လီတာအိုဆရာနဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီမို့လို့ စကားအနည်းငယ် ပြောနေတာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

​နီချန်နတ်သမီးမှာမူ မူလက အေးဆေးတည်ငြိမ်တတ်သူဖြစ်သော်လည်း ဝေမြို့တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်သဘာဝမှာ ပိုမိုလွတ်လပ်လာကာ တက်ကြွလာခဲ့သည်။ သူမသည် ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့်လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အားမနာပါးမနာနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ခုနက လည်ဟိုက်ကို အသာလေး ဆွဲတင်လိုက်တာ ငါ မြင်လိုက်တယ်။ မင်း သူ့နောက်ကို လိုက်ရင်တောင် အငယ်ပဲ ဖြစ်ရမှာ။ ပြောရရင် အငယ်တောင် မဖြစ်နိုင်ဘဲ အိပ်ရာနွေးပေးရတဲ့ ကျွန် မလေးလောက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

​နီချန်နတ်သမီးသည် ဆိုင်ရှင်မ ၏ အစွမ်းသတ္တိကို သိရှိထားသည်။

​ထိုမိဖုရားကြီးမှာ နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နောင်တစ်ချိန် ပြန်လည်တွေ့ဆုံချိန်တွင် မည်မျှလောက် ကြောက်ခမန်းလိလိ စွမ်းအားရှင် ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ပို၍ ရဲတွတ်လာသည်။

​သူမ၏ အရေပြားမှာ အလွန်နုနယ်ပြီး အလွန်စိုပြေ သဖြင့် ထိုသို့ ရဲရဲနီနေသည့်အခါတွင် မြင်သူတိုင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

​"ဟင်... အိပ်ရာနွေးပေးရတဲ့ ကျွန် မလေးလောက်ပဲ ဖြစ်ရမှာလား"

​"ဒီ... ဒီလောက်ဆိုရင်လည်း မဆိုးပါဘူး"

​သူမ၏ စိတ်မှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လီယန်ချူသည် ထိုယဇ်ပလ္လင်များကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုအခါတွင် ပုခက် ပေါ်တွင် ထိုင်နေလျက် ယဇ်ပလ္လင်များကို စစ်ဆေးနေသည်။

​သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ မှော်စာလုံးများကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် လီယန်ချူ၏ ထင်ရှားပြတ်သားသော မျက်နှာဘေးတစ်ဖက်ကို ကြည့်ရင်း နှလုံးသားမှာ ပို၍ ဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေမိသည်။

​"မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ လီတာအိုဆရာရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ပိုပြီး ထူးခြားတဲ့ ခန့်ညားမှုတွေ ရှိလာပါလား။"

​ယခင်က ရင်းနှီးမှုမရှိကြသော မိန်းကလေးငယ်နှင့် နီချန်နတ်သမီးတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

​"ဒီကလေးမတော့ ဘယ်လိုမှ မကယ်တင်နိုင်တော့ဘူး"

​မိန်းကလေးငယ်က စိတ်မကောင်းဖြစ်စွာဖြင့် လေသံနှိမ့်ကာ ပြောသည်။

"သူ့ရဲ့ ချောမောပြီး လိမ်ညာတတ်တဲ့ မျက်နှာကို မယုံပါနဲ့။ ရုပ်ရည်ကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတွေက အားကိုးလို့ မရဘူး "

​"အေးချမ်းတဲ့ နတ်ဘုရား ဖြစ်နေတာကို မကောင်းဘူးလား ဒီလို ယောက်ျား၊ မိန်းမ စိတ်ခံစားမှုတွေကို ဘာလို့ ပူပန်နေရတာလဲ "

​နီချန်နတ်သမီးက အံ့အားသင့်သွားပြီး

"ဆေးအိုးလေးက ဒါတွေကိုတောင် နားလည်သေးတယ်ပေါ့ " ဟု မေးသည်။

​မိန်းကလေးငယ်က မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ပြီး

"ငါက ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ဘိုးဘေးပဲ။ မင်းတို့ပြောသလို ဆေးအိုးလေး မဟုတ်ဘူး " ဟု ဆိုသည်။

​နီချန်နတ်သမီးက

"ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ဘိုးဘေးဆိုတာက ဘွဲ့နာမည်ပါ။ မင်းသာ အိုးမဟုတ်ရင် ဘာလို့ နာမည်မရှိရတာလဲ "

ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

​သူမမှာ ယခင်က နတ်သမီးဘဝမှ သီးခြားလွတ်လပ်စွာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူဖြစ်ပြီး ဝေမြို့တွင် နေခဲ့ဖူးသလို၊ တောင်တန်းများကို ခရီးလှည့်လည်ကာ နောက်ဆုံးတွင် တဇွတ်ထိုးနိုင်သည့် ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်လည်း တစ်ဖက်သားကို စကားဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရာတွင် အလျှော့ပေးခြင်း မရှိပေ။

​မိန်းကလေးငယ်မှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် တုန်သွားကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်စွာဖြင့်

"ဟူး... ဒီစကားကလည်း မှန်နေပြန်ရော" ဟု ဆိုသည်။

​သူမသည် လီယန်ချူကို ဝိုင်းရံ၍ ပျံသန်းနေသည်။

​သို့သော်လည်း လီယန်ချူမှာ တရားဆင်ခြင်နေသည့် အချိန်ဖြစ်သဖြင့် သူမမှာ မနှောင့်ယှက်ရဲပေ။

​လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေသည်။ သူများအပေါ် အားကိုး၍ မရတော့သဖြင့် ကိုယ်တိုင်သာလျှင် ဤမှော်စာလုံးများကို နားလည်အောင် ကြိုးစားတော့သည်။

​သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ငှက်စာလုံးနှင့် ပိုးကောင်စာလုံးများမှာ ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြောင်းလဲနေပြီး ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ မှော်စာလုံးများမှာ သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ဖြန့်ကားပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

​နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူက လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "အကြောင်းရင်းက ဒီလိုကိုး" ဟု ဆိုသည်။

​သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ မှော်စာလုံးများကို နားလည်သွားသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာမူ စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီမှော်စာလုံးတွေကို နားလည်သွားပြီလား"

​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး -

"မှန်တယ်။ ဒီပေါ်က စာလုံးတွေက ရှုပ်ထွေးနေသလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို ရည်ညွှန်းနေတာပါ။ နတ်ဘုရားလောကကို ဆက်သွယ်ပေးတာက ဒီနှစ်ခုပဲ။"

​လီယန်ချူသည် ယဇ်ပလ္လင်နှစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

​အားလုံးက သူလက်ညှိုးထိုးရာနေရာသို့ အာရုံစိုက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

​နီချန်နတ်သမီးနှင့် ချင်းလွမ်တို့ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ထိုနတ်ဘုရားများကို ဖိတ်ခေါ်သည့် မှော်စာလုံးများမှာ ပူဇော်ပစ္စည်းများ လိုအပ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင်လည်း ထူးခြားသော ပူဇော်ပစ္စည်းများ လိုအပ်သည်။

​သို့သော် လီယန်ချူသည် သူ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ စာလုံးများကို အကုန်လုံး ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

​အားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။ ယခင်က မခံစားမိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အားလုံးကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

​ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ စာလုံးများမှာ လီယန်ချူ၏ ပြင်ဆင်မှုကြောင့် လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။

​ထိုအသေးစား ပို့ဆောင်ပေးသည့် ယဇ်ပလ္လင်ကိုလည်း လီယန်ချူ နားလည်သွားသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ထိုပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် အသုံးဝင်မှု မရှိပေ။

​သို့သော် လီယန်ချူသည် ၎င်းပေါ်ရှိ စာလုံးများကိုလည်း တစ်ခါတည်း ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

​၎င်းထဲတွင်မူ ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ နိယာမများ ပါဝင်နေသည်။

​အကယ်၍ ၎င်းကို အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးလိုက်ပါက ဟင်းလင်းပြင်များ ပေါက်ကွဲကာ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အားနည်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားလာမည်ဖြစ်သည်။

​တစ်ခါတစ်ရံတွင် အခြားကမ္ဘာမှ မကောင်းဆိုးဝါးများပင် ကျူးကျော်လာနိုင်သည်။

​သို့သော် လီယန်ချူသည် ထူးခြားသော ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်စွမ်းဖြင့် စာလုံးများကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားသဖြင့် ထိုစာလုံးထဲတွင် ဝှက်ထားသော အန္တရာယ်များကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

​ယခုအခါတွင် သူသည် အသေးစား ယဇ်ပလ္လင်များရှိ စာလုံးများကို အကုန်ပြင်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ မကောင်းဆိုးဝါးများကို ခေါ်ဆောင်နိုင်သည့် သတ္တိမရှိတော့ပေ။

​"ကြီးမားတဲ့ ယဇ်ပလ္လင်က နတ်ဘုရားတွေကို ခေါ်ဖို့၊ အသေးစားက ပို့ဆောင်ဖို့နဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ခေါ်ဖို့။ ဒီပလ္လင်ကို တည်ဆောက်တဲ့သူက တကယ်ကို ဂရုတစိုက် လုပ်ထားတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာမူ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေပြီး လီတာအိုဆရာ ဘာပြောနေမှန်း မသိပေ။

​နတ်သမီး၏ မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် နီချန်နတ်သမီးကမူ အနည်းငယ် နားလည်သလိုရှိပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

​"သူ အရင်က လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ အခု ခဏလေးပဲ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားတယ်။ အသုံးပြုနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ပြင်ဆင်နိုင်တဲ့အထိ နားလည်သွားတာ၊ ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်"

ဟု နီချန်နတ်သမီးက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

​အသေးစား ယဇ်ပလ္လင်များ၏ စာလုံးများကို ပြင်ဆင်ပြီး အန္တရာယ်မရှိတော့သည့်အခါ လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ဖြန့်ပြီးနောက် ပြန်စုလိုက်ရာ ယဇ်ပလ္လင်များမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားသည်။

​မူလက ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲကာ နေရာကို ပျက်စီးစေရမည် ဖြစ်သော်လည်း မှော်စာလုံးများကို ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် မည်သည့်စွမ်းအားမျှ ထွက်ပေါ်မလာတော့ပေ။

​လီယန်ချူသည် ကြီးမားသည့် ယဇ်ပလ္လင်ကိုမူ စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

​သူသည် ရှဲ့ဝမ်ယင်ကို ကြည့်ကာ

"ငါ ခွန်လွန်တောင် ကို သွားရဦးမယ်။ ဒီမှာပဲ နုတ်ဆက်ကျစို့"

ဟု ပြောသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး

"ကျွန်မလည်း လိုက်လို့ရမလား" ဟု မေးသည်။

​လီယန်ချူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်

"ဒီကိစ္စက အန္တရာယ်များတယ်။ မင်း မပါတာ ပိုကောင်းတယ်"

​သူသည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး -

"အခု ကမ္ဘာကြီးက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲနေပြီ။ နောက်ထပ် တက်လှမ်းဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမရှိ မသိရသေးဘူး။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအား တချို့ကို မင်းဆီ ကူးပြောင်းပေးမယ်။ ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ထားပါ။ အနည်းဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတော့ ရှိရမယ်"

ဟု ဆိုသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာ မွေးရာပါ အပြစ်ကင်းစင်သောခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သဖြင့် စွမ်းအားအချို့ကို သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် လက်ကို အကိုင်ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို စတင်သွင်းပေးလိုက်သည်။ ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ အဆင့်မှာ လီယန်ချူ၏ အဆင့်ကို လုံးဝမနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။

​လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှ ကြီးမားသနည်း။ ထို့ပြင် သူမှာ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ စွမ်းအားထဲတွင် နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အလွန်သက်သာရာ ရနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမွေးပေါက်ကလေးတိုင်းမှာ ပွင့်လန်းလာပြီး ပူနွေးသော ရေချိုးကန်ထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

​အတွင်းအင်္ဂါများမှာလည်း အလွန်မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာပြီး အသက်ဝင်မှု စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

​လီယန်ချူက သူ၏ စွမ်းအားများကို သွန်းလောင်းပေးသဖြင့် သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်ရုံသာမက၊ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည့် နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များကပင် သူမအတွက် များစွာ အကျိုးရှိစေသည်။

​အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းသကဲ့သို့ လီယန်ချူပေါ်တွင် မှီခိုလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီး အငွေ့တချို့ တက်လာနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

​လူသူကင်းမဲ့သည့် တောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ဤမြင်ကွင်းမှာ အခြားသူများ မြင်ပါက အလွဲထင်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

​ယခုအခါ ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အငွေ့အသက်မှာ အလွန် ပြင်းထန်နေပြီး အဆင့်၇ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

​သူမအတွက်မူ မည်သည့်ဆေးဝါးမျှ သောက်ရန် မလိုပေ။

​လီယန်ချူ သူမကိုယ်ထဲသို့ သွန်းလောင်းပေးလိုက်သည့် စွမ်းအားများကို လေ့ကျင့်လိုက်ရုံဖြင့် အဆင့်တက်ရန် အလွန်လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

​ထို့ကြောင့် သူမ၏ အငွေ့အသက်မှာ ပြင်းထန်လွန်းနေသဖြင့် နီချန်နတ်သမီးပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

​ဆေးအိုးလေးမှ ပေါ်လာသည့် မိန်းကလေးငယ်ကမူ အံ့အားမသင့်ပေ။

​မွေးရာပါ အပြစ်ကင်းစင်သော ခန္ဓာကိုယ် မှာ အလွန်မြင့်မားသော စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ မဟုတ်ပါကလည်း ယခင်က ‌ထာင်ေယွမ်တောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် အဘယ်ကြောင့် အလွန်အားကောင်းသည့် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများစွာ ရောက်လာပါ့မနည်း။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာ ယခုအခါတွင် မျက်ဝန်း၌ စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူမမှာ မွေးရာပါ အပြစ်ကင်းစင်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် စွမ်းအားများမြင့်မားသွားသဖြင့် အရက်မူးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

​အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ အကြိမ်အနည်းငယ် လည်ပတ်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ စိတ်ငြိမ်သက်သွားကာ အငွေ့အသက်မှာ ပို၍ တည်ငြိမ်လာသည်။

​မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုင်ရှန်းတောင်ပေါ်တွင် အဆင့်၇ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ထပ်မံတိုးလာသည်။

​ယခုခေတ်တွင် နတ်ဘုရားကင်းမဲ့သည့် ကမ္ဘာတွင်မူ ဤအဆင့်မှာ အမြင့်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူက နီချန်နတ်သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်

"မင်းရဲ့ အခြေအနေက ထူးခြားတယ်။ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး ခရီးလှည့်လည်နေဦးမှာလား "

​နီချန်နတ်သမီးက

"ဒီအတိုင်းပဲ မဟုတ်ရင်ရော ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

​သူမမှာ ယခုအခါတွင် ဝိညာဉ်အဖြစ်သာ ရှိသေးသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် နတ်ဘုရား၏ နည်းလမ်းများဖြင့်သာ လေ့ကျင့်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ဘယ်သောအခါမှ မရောက်နိုင်ပေ။

​အမြင့်ဆုံးဆိုလျှင်လည်း ပထမဆင့်လောက်သာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အခါမျှ တက်လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

​လီယန်ချူက

"ပြန်လည်ဝင်စားပြီး ပြန်လေ့ကျင့်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ မင်းအတွက် နတ်ဘုရား ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကို ဖန်တီးပေးရမလား။ ဒီခေတ်မှာလည်း တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါတယ်"

ဟု ပြောသည်။

​နီချန်နတ်သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားသည်။

​သူမအနေဖြင့် ဤအခြေအနေအတိုင်း နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ် ကြာလျှင် စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးကာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။

​သူမသည် တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

​"တကယ်လို့ လမ်းဆုံးမရောက်သေးရင် ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့က အန္တရာယ်များတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာလို ဉာဏ်ပွင့်စေတဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ နင် တကယ်ပဲ ငါ့အတွက် ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်မလား"

ဟု နီချန်နတ်သမီးက တိုးတိုးလေး မေးသည်။

​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​တကယ်တမ်းတွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ ရွှေခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ပေးရန်သာဖြစ်သည်။

​သို့သော်လည်း ဤအရာကိုမူ ဆိုင်ရှင်မ က လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖန်တီးသကဲ့သို့ စွမ်းအားပင်။

​တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ သေခြင်းတရား၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ခြင်းဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် ရှူယီဘူးသီး ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ရှူယီဘူးသီးထဲတွင် ပေါများလှသည့် နတ်ဘုရားတို့၏ နံ့သာ များ ရှိနေသည်။ အားစိုက်စရာပင် မလိုဘဲ နီချန်နတ်သမီးအတွက် ရွှေခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ပြန်လည်ဖန်တီးပေးလိုက်နိုင်သည်။

​နီချန်နတ်သမီးမှာ ယခုအခါတွင် ပုံစံမှာ ပိုမိုခိုင်မာသွားပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ အရွယ်အစားမှာလည်း လက်တစ်ဆစ်လောက် မဟုတ်တော့ပေ။

​သူမသည် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်ရည်နှစ်စက် ကျလာသည်။

"ဒီနေ့ ဒီအချိန် ရောက်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

​လီယန်ချူက -

"ယုံချင်း အရင်က မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က မင်းက အရမ်းအားနည်းနေတယ်။ အခုတော့ အကုန်ပြည့်စုံသွားပြီ။ နတ်ဘုရား ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုပြီး တက်လှမ်းနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားပါ"

ဟု ပြောသည်။

​နီချန်နတ်သမီးမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ကျေးဇူးကို အကြိမ်ကြိမ် ခံစားမိသည်။

​"နတ်ဘုရား ဖြစ်လာမယ့်နေ့ကို မမျှော်လင့်ခဲ့မိဘူး "

​ဆေးအိုးပေါ်မှ မိန်းကလေးငယ်မှာ လီယန်ချူဘေးတွင် လှည့်ပတ်နေသည်။

​လီယန်ချူက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်

"ဘာပြောစရာ ရှိလို့လဲ"

​မိန်းကလေးငယ်က -

"သခင်၊ ကျွန်မကို နာမည်လေး ပေးစေချင်ပါတယ်။"

​သူမမှာ အလွန် အလေးအနက် ပြောသည်။

​ဆေးအိုး၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ လေ့ကျင့်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ရှဲ့ဝမ်ယင်ကို စွမ်းအားမြှင့်တင်ပေးသည်အတွက် သူမမှာ အလွန်ဝမ်းသာသည်။ နီချန်နတ်သမီးအတွက် ရွှေခန္ဓာကိုယ် ဖန်တီးပေးသည်ကိုလည်း မနာလိုမဖြစ်ပေ။

​ရတနာတို့၏ စိတ်မှာ ကျင့်ကြံသူများထက် ပို၍ ရိုးရှင်းသည်။

​ဘေးမှ နီချန်နတ်သမီးမှာမူ အနည်းငယ် အားနာသွားပြီး

"ခုဏက ငါ မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်မိတာကို သူ ဒီလောက် ဂရုစိုက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်မိဘူး"

ဟု တွေးသည်။

​လီယန်ချူမှာ ယခင်က သူတို့ စကားပြောသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့သော်လည်း ယခုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ "ဆေးအိုး" ဟု မခေါ်တော့ဘဲ နာမည်ပေးရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

​လီယန်ချူက ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် -

"ငါ မင်းကို ထောင်ယွမ်တောင်မှာ တွေ့ခဲ့တာ။ မင်းလည်း အဲဒီမှာပဲ ဆေးဖော်စပ်ခဲ့တာပဲ။ ထောင်ယွမ် လို့ပဲ ခေါ်ရင် ကောင်းမလား။ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ "

ဟု မေးသည်။

​လီယန်ချူသည် သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို ယူ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောင်ယွမ် ဟု ရေးလိုက်သည်။

​မိန်းကလေးငယ်မှာ ကြောင်သွားပြီး စာလုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

​"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ် နောက်ဆိုရင် ငါလည်း နာမည်ရှိတဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ့ နာမည်က ‌ထောင်ယွမ်"

​ထောင်ယွမ်တောင်ပေါ်ရှိ အချိန်ကာလကို သူမမှာ လွန်စွာ လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူမှာ သူမ ဘာကြောင့် နာမည်တစ်ခုရရုံဖြင့် ဤမျှ ဝမ်းသာနေသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။

​သူသည် ဆေးအိုးကို ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်းထဲသို့ သိမ်းလိုက်သည်။

​ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်းတွင် နတ်စွမ်းအင်များ ပေါများပြီး ရှုခင်းမှာလည်း လှပသည်။ နတ်အလင်းတန်းများ ကျရောက်နေသဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့်ပင် မိမိကိုယ်ကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာကာ မကောင်းသော စိတ်များပင် မပေါ်ပေါက်နိုင်ပေ။ တကယ့်ကို လှပသော နတ်ပြည်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

​ဆေးအိုးမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး ဝိညာဉ်လေးမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။

​"ငါ့ နာမည်က ထောင်ယွမ်၊ နောက်ဆို ငါ့ နာမည်က ထောင်ယွမ် "

​မိန်းကလေးငယ်မှာ ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ရယ်မောနေသည်။

​………………

​ထိုကိစ္စများကို ပြီးမြောက်သွားသည့်နောက် လီယန်ချူသည် အနီရောင် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

​သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တိမ်ပင်လယ်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာမူ လွမ်းဆွတ်စွာဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မခွဲခွာနိုင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

​ဘယ်အမျိုးသမီးကမှ စွဲဆောင်မှုရှိသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို တွေ့လျှင် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်ပေ။

​သို့သော်လည်း သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

​"နတ်သမီးမှာ အိပ်မက်ရှိပေမဲ့ မင်းသားမှာ အချစ်မရှိဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကျွန်မဟာ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ခရီးသွားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

​လှပသော မိန်းကလေးမှာ ယခုအခါတွင် ဝမ်းနည်းစရာ အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​နီချန်နတ်သမီးမှာမူ ရွှေခန္ဓာကိုယ်ရရှိထားသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသည်။ ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ အမူအရာကို မြင်လျှင် သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

​"ဒီလို ရုပ်ရည်၊ ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူနဲ့ တွေ့ရင် အမျိုးသမီးတွေ အများကြီး မျက်ရည်ကျမှာပဲ။ ရှဲ့လေးက ပထမဆုံးလည်း မဟုတ်သလို နောက်ဆုံးလည်း ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

​နီချန်နတ်သမီးမှာ သူမ၏ စိတ်ကို ပြန်စုစည်းကာ ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး တကယ့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားမည်။

​ထိုဘဝတွင် နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ အရှုံးမပေးတော့ပေ။

​တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူမ၏ နှလုံးသားတွင် ကြီးမားသော စိတ်အားထက်သန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

​ထိုမြင်ကွင်းမှာ တစ်ချို့အတွက် ပျော်စရာ၊ တစ်ချို့အတွက် ဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်သည်။

ဥပမာ-သူမနဲ့ မင်းလိုပေါ့။

​………………

​ခွန်လွန်တောင်၊ ယွီကျူးတောင်ထွတ် ။

​ဤနေရာမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဆီးနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန်အေးစက်လှသော်လည်း လီယန်ချူအတွက်မူ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးထားသည်။

​လီယန်ချူသည် ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ယဇ်ပလ္လင်များကို မြေပြင်တွင် ခင်းကျင်းလိုက်သည်။

​သူသည် ကိုင်မင် နှင့် လုဝူ ထံသို့ သတင်းပေးပို့လိုက်သည်။

​ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုဝူက အရင်ဆုံး ရောက်ရှိလာသည်။ ကျားခန္ဓာကိုယ်၊ အမြီးကိုးချောင်းရှိသည့် နတ်သားရဲကြီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်ရှိလာပြီး လီယန်ချူကို တွေ့သောအခါ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်သည်။

"ယွီကျူးတောင်ပိုင်ရှင်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ။"

​သူတို့က လီယန်ချူကို ယွီကျူးတောင်ပိုင်ရှင်ဟု ခေါ်သော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ ထိုကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ မခံယူခဲ့ပေ။

​သူက

"ငါ ခွန်လွန်မှာ ယဇ်ပလ္လင် တည်ဆောက်ပြီး နတ်ဘုရားတွေကို ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့ပါ။ သူတို့ကို အရင် နှုတ်ဆက်ထားတာပါ"

ဟု ပြောသည်။

​လုဝူမှာ ကြောင်သွားပြီး

"နတ်ဘုရားတွေကို ဖိတ်ခေါ်မလို့လား မင်း နည်းလမ်း ရှာတွေ့သွားပြီလား" ဟု မေးသည်။

​လီယန်ချူက ပြုံး၍

"ဟုတ်တယ်။ အရှေ့ပင်လယ်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ယဇ်ပလ္လင်အချို့ကနေတစ်ဆင့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားတာပါ"

ဟု ပြောသည်။

​ကျားခန္ဓာကိုယ်၊ ခေါင်းကိုးခုရှိသည့် နတ်သားရဲတစ်ကောင် ရောက်လာပြီး ယဇ်ပလ္လင်များကို စူးစမ်းကြည့်ရှုကာ ရယ်မော၍

"ဒီယဇ်ပလ္လင်တွေနဲ့တင် နတ်ဘုရားတွေကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်မှာလား" ဟု မေးသည်။

​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​ကိုင်မင်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး

"ခွန်လွန်တောင်မှာ လေနှင်းနတ်ဘုရား ရှိတယ်။ သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရင် သူတို့ကို တစ်ယောက်မှ ပြန်မလွတ်စေရဘူး "

ဟု ဆိုသည်။

​လုဝူမှာလည်း စစ်တိုက်လိုသည့် စိတ်ပြင်းပြနေသည်

"မှန်တယ်၊ ဒါက ကောင်းတဲ့နည်းလမ်းပဲ။ သူတို့က ကမ္ဘာကို လာချင်တာဆိုတော့ သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့ "

​လီယန်ချူက -

"ဒီတစ်ခါတော့ တခြားသူ ဖိတ်စရာ မလိုဘူး။ ငါ ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်မယ်"

ဟု ပြောသည်။

​ကိုင်မင်မှာ ရယ်မောလိုက်သည်။

​"စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ ဒီနည်းလမ်းကို မင်းပဲ စဉ်းစားနိုင်မှာပါ။ တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းတယ်။"

​ကိုင်မင်မှာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်သူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ရယ်မောရင်း -

"ဟုတ်တယ်၊ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အင်အားက ကြီးမားတယ်။ ဒီလို လုပ်ရဲတာ ယွီကျူးတောင်ပိုင်ရှင်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်"

​"ငါတို့လည်း ခွန်လွန်တောင်အတွက် အကြွေးဆပ်ဖို့ အကူအညီ ပေးချင်ပါတယ် "

​နတ်သားရဲနှစ်ကောင်မှာ စစ်တိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

​ဒီယွီကျူးတောင်ပိုင်ရှင်နှင့် တွေ့တိုင်း သူတို့မှာ အမြဲတမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည်။

​ကောင်းကင်လူသားများ အကြိမ်ကြိမ် ဆင်းလာသဖြင့် လူသားကျင့်ကြံသူများစွာ သေဆုံးခဲ့ရပြီး၊ အချို့မှာ တောက်ပမည့် အနာဂတ်ရှိသူများပင် ဖြစ်သော်လည်း နတ်ဘုရားများကို ခုခံရင်း သေဆုံးခဲ့ရသည်။ လီယန်ချူ ကိုယ်တိုင်လည်း အကြိမ်ကြိမ် အသက်ဘေးနှင့် ကြုံခဲ့ရသည်။

​ယခုအခါ လီယန်ချူသည် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားသဖြင့် ထိုစိတ်ကူးမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုက်ဖိုလာသည်။

​သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ကို စတင်လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး စည်းလုံးနေသည်။

​ယခင်က ချန်ချီ ဖိတ်ခေါ်သည်ထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

​လီယန်ချူသည် အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခွန်လွန်နတ်ရွှေသတ္ထု များ ပေါ်လာသည်။

​ခွန်လွန်တောင်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ဤသည်မှာ နတ်လက်နက်များ ပြုလုပ်သည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားများပင် စိတ်ဝင်စားမည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်ရာ အကောင်းဆုံး ပူဇော်ပစ္စည်းပင် ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူမှာ စာလုံးများကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ပူဇော်ပစ္စည်းမှာ တန်ဖိုးကြီးလျှင်ပင် ရပြီဟု သတ်မှတ်ထားသည်။

​ထို့ပြင် လီယန်ချူသည် ရှူယီဘူးသီး ကို ထုတ်လိုက်ရာ နံ့သာများမှာ ခွန်လွန်နတ်ရွှေသတ္ထုများပေါ်တွင် ဝေ့ဝဲနေသည်။

​ဤအချိန်တွင် လီယန်ချူမှာ မှော်အတတ် ကို အသုံးပြု၍ ချန်ချီ၏ ပုံစံအတိုင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ၏ အသွင်ပြောင်းမှုမှာ ထူးခြားလှသဖြင့် နတ်ဘုရားများပင် မသိနိုင်ပေ။

​ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့မှာ တောင်ကြားထဲတွင် ပုန်းခိုနေကြသည်။

​သူတို့မှာ ခွန်လွန်၏ ဒေသခံများဖြစ်သဖြင့် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အထူးပင် လွယ်ကူလှသည်။

​လီယန်ချူ၏ ကြီးမားသော အခမ်းအနားကြောင့် မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်ထက်တွင် ရုပ်ပုံများ ပေါ်လာသည်။

​ကောင်းကင်မှာ ပြည့်နှက်သွားပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် မြင်တွေ့နေရသည်။

​ဤသည်မှာ ကောင်းကင်လူသားတို့၏ အရိပ်များသာ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ဆင့်တွင် သူတို့မှာ ကမ္ဘာကို ကျော်ဖြတ်ကာ ကန်ယွမ် သို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

​အခန်း (၁၂၂၆) - မြောက်ဘက်သို့ သုံးထောင်ကွာအထိ ဆုတ်ခွာခြင်း

​ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် အမှန်တကယ်ပင် စစ်မှန်ဆုံးသော နတ်ဘုရားဖိတ်ခေါ်ခြင်း အခမ်းအနားကို လုပ်ဆောင်နေသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်ပြီးနောက်တွင် ကောင်းကင်လူသားတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

​၎င်းတို့အနက် အားအကောင်းဆုံး ပုံရိပ်တစ်ခုက ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပဲလား ငါတို့အတွက် လမ်းကြောင်းကို ပြန်ဖွင့်ပေးပြန်တာ။"

​ထိုသူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်ပြင်းထန်လှသည်။

သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာမူ ဝိုးတဝါးသာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ ကမ္ဘာမြေသို့ မဆင်းသက်မီအချိန်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကြီးမားလှပြီး အလွန်မြင့်မြတ်သော ပုံသဏ္ဌာန် ရှိကြသည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုအချိန်တွင် ချန်ချီ၏ အသွင်အပြင်ဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင်လည်း အမွေးဖုန်တံကို ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို ရိပ်မိခြင်းမရှိပေ။

​လီယန်ချူ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် အားအကောင်းဆုံးဟု ထင်ရသော ထိုကောင်းကင်လူသား၏ နောက်ကျောမှ ပို၍ပင် အစွမ်းထက်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာသည်။

​ထိုသူက မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ

"ဒါက… ခွန်လွန်တောင် မဟုတ်လား။" ဟု ဆိုသည်။

​လီယန်ချူက

"မှန်ပါတယ်။ အရှေ့ပင်လယ်ဒေသကို လူတွေ စောင့်ကြည့်နေကြပြီမို့လို့ ဒီနေရာကို ခွန်လွန်မှာ သတ်မှတ်လိုက်တာပါ။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

​ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပေါ်လာသော ထိုအားကောင်းသည့် ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်လောကမှ စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် စွမ်းအားကြီးမားပြီး စစ်ရေးအတွေ့အကြုံ အလွန်ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်လူသားမျိုးနွယ်တို့သည် စကြဝဠာအနှံ့ တိုက်ခိုက်နေကြသူများဖြစ်ရာ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် မည်သူမျှ သွေးစွန်းခြင်းမရှိဘဲ မရှိပေ။

​ကန်ယွမ်ဘက်တွင် အဓိက တာဝန်ယူသူများကို လီယန်ချူက အကုန်သတ်ဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သလို၊ ဤနေရာကိုလည်း အထူးမှတ်သားထားကာ အပြီးတိုင် သန့်စင်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ဒီနေရာမှာပဲ စောင့်နေ၊ ပြန်ကြားစာ စောင့်ကြည့်ရအောင်။"

ဟု ထိုစွမ်းအားကြီးမားသော ကောင်းကင်လူသား စစ်သူကြီးက ပြောသည်။

​ကန်ယွမ်ကိစ္စမှာ ရိုးရှင်းလှသည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့ ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လိုပါက ဥပဒေချမှတ်ချက် သို့မဟုတ် အမိန့်တော်ကို ခံယူရသည်။

ရှေးဟောင်း ယန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ဤကိစ္စကို စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူ ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လိုပါကလည်း အစီရင်ခံရန် လိုအပ်သေးသည်။

ထို့ပြင် ကန်ယွမ်မှာ အန္တရာယ်များလွန်းသဖြင့် ထိုစစ်သူကြီးမှာ ရဲရင့်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် ပစ္စည်းအချို့ကို သယ်ဆောင်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

​သူ ထွက်ခွာသွားတော့မည့်အပြုတွင် လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဘေးတွင်ရှိနေသော ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့ကလည်း တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောနေကြသည်။

​ကိုင်မင်က

"ဒီကောင်းကင်လူသားတွေက အလွယ်တကူ မဆင်းသက်လာကြဘူး။ ကြည့်ရတာ ငါတို့ရဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ကြောက်နေကြပုံပဲ။" ဟု ဆိုသည်။

​လုဝူက ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ကာ

"တကယ်တော့… သူတို့က ငါတို့ကို ကြောက်တာမဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို ကြောက်တာ"

ဟု ပြောကာ လီယန်ချူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

​ကိုင်မင်လည်း သဘောတူဟန် ရှိသည်။

​သို့သော် ထိုကောင်းကင်လူသားတို့၏ ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ ယဇ်ပူဇော်ပစ္စည်းများကိုမူ သိမ်းယူသွားရန် လိုအပ်နေသည်။

သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုရွှေသတ္ထုများကို ကြည့်ရင်း လောဘတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။

​"ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော်သိတတ်တာပဲ။ အရင်တစ်ခါတုန်းကတော့ နံ့သာအငွေ့အသက်လောက်ပဲ ရခဲ့တာ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ရွှေသတ္ထုတွေပါ ပါလာတယ် "

ဟု ဦးဆောင်သော စစ်သူကြီးက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

​သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားများဖြင့် ထိုပစ္စည်းများကို သိမ်းယူရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် ထူးဆန်းစွာပင် ထိုခွန်လွန် ရွှေသတ္ထုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

​ထိုကောင်းကင်လူသား စစ်သူကြီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားကာ လက်ထဲတွင် အမွေးဖုန်တံကို ကိုင်ထားသည့် လူငယ်တာအိုဆရာ ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော်၊

ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်လုံးအိမ်တို့မှာ ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

​ထိုအမွေးဖုန်တံကို ကိုင်ထားသော တာအိုဆရာမှာ ချက်ချင်းပင် အသွင်ပြောင်းလဲသွားသည်။

ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ကြယ်တာရာကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့်၊ ခါးတွင်လည်း ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

​ထိုပုံစံ၊ ဤအဝတ်အစားမှာ ကောင်းကင်လောကတွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံ့နှံ့နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ထိုကောင်းကင်လူသား စစ်သူကြီးက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် "မင်းပဲ " ဟု အော်လိုက်သည်။

​လီယန်ချူက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီကို ရောက်လာပြီးပြီပဲ၊ ဘာလို့ အောက်ကို မဆင်းလာရတာလဲ။"

"လူသားတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို မင်းတို့က ချုပ်ကိုင်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

​လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ခရမ်းရောင် ဓားစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဓားရောင်ခြည်များမှာ လှိုင်းထန်စွာ တောက်ပနေပြီး ထိုကောင်းကင်လူသားများ၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံကို လူပြည့်ကျပ်နေအောင် နေရာယူထားသော ထိုကောင်းကင်လူသားများမှာ ဓားစွမ်းအင်အောက်တွင် အကုန်အစင် ပျက်စီးသွားပြီး ခေါင်းနှင့်ကိုယ် ပြတ်ထွက်သွားကြသည်။

၎င်းတို့မှာ ကမ္ဘာမြေသို့ အမှန်တကယ် ဆင်းသက်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

​ကောင်းကင်လူသား စစ်သူကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားစွမ်းအင်များ လေးမျက်နှာမှ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ရန် အမြန်ဆုံး ကြိုးစားသည်။

လီယန်ချူက တစ်ချက်ခုန်လိုက်ပြီး ကျန့်ကျောင်းဓားဖြင့် ပိုင်းချလိုက်ရာ ထိုစစ်သူကြီးမှာ ခေါင်းနှင့်ကိုယ် ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။

​ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့မှာ အပြင်ကို ထွက်ရန် ပြင်နေတုန်းမှာပင် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ကောင်းကင်လူသားများ အကုန်သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကိုင်မင်မှာ ကြောင်အသွားပြီး

"ယွီကျူးတောင်ပိုင်ရှင်ကတော့ သတ်တာ မြန်လွန်းအားကြီးတယ် " ဟု ဆိုသည်။

လုဝူလည်း ခေါင်းငြိမ့်သည်။

​ယခုတွင် ကောင်းကင်တံခါးမှာ ပွင့်နေသော်လည်း တံခါးမှ ထွက်လာသူများမှာ အကုန်သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်တံခါးနောက်ဘက်မှ တုန်လှုပ်ဖွယ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စစ်သူကြီး သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီ၊ လာကြစမ်း"

​လီယန်ချူက ကိုင်မင်နှင့် လုဝူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်လူသားတွေက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး လူသားတွေကို ပုရွက်ဆိတ်လို သဘောထားကြတယ်။ ငါ သူတို့ကို ပြန်ပြီး လက်ဆောင်ပေးရမယ် "

​ကိုင်မင်မှာ ကြောင်အသွားပြီး အံ့ဩစွာဖြင့်

"မင်း… အပေါ်ကိုတက်ပြီး သတ်မလို့လား။" ဟု မေးသည်။

လုဝူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။

ထိုနှစ်က ခွန်လွန်မှ နတ်ဘုရားအများအပြား ကောင်းကင်တံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့ထိ ပြန်မလာကြတော့ပေ။

ယွီကျူးတောင်ပိုင်ရှင် ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ ခွန်လွန်နတ်ဘုရားများထက်တော့ သာလွန်မည်မဟုတ်ပေ။

​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းမှာ စူးရှနေပြီး ထိုကောင်းကင်တံခါးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အပြန်အလှန် မရှိရင် ရိုင်းရာရောက်တာပေါ့။"

​ထိုနောက်တွင် သူတို့သည် အစိမ်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ကောင်းကင်တံခါးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

​ကိုင်မင် - "………………"

လုဝူ - "………………"

ဒီအတိုင်းပဲ တက်သွားလိုက်တာလား။

​…………

​ကောင်းကင်တံခါး ပွင့်နေပြီး လီယန်ချူမှာ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင် လွှမ်းခြုံနေပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေသည်။

​ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ သူ့ကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။

သူတို့မှာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေကြပြီး အောက်ကမ္ဘာမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ကောင်းကင်တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားကြပေ။

ထို့ပြင် လီယန်ချူ၏ ပုံစံကို သေချာကြည့်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ပိုမို အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

​"သူပဲ အောက်ကမ္ဘာက တာအိုဆရာပဲ"

"သူ ဘယ်လိုလုပ် ရဲရင့်ရတာလဲ "

​လီယန်ချူသည် အဝေးမှနေ၍ ကောင်းကင်လူသားအချို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်က ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုလုပ်ရသည့် ခံစားချက်မျိုး မရခဲ့ပေ။

ယခု ကောင်းကင်လောကသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဤနေရာရှိ စကြဝဠာ နိယာမများမှာ ထူးခြားနေသည်ကို ခံစားမိသည်။

​ထိုကောင်းကင်လူသားတို့မှာ သတ်ဖြတ်လိုသည့်စိတ်ဖြင့် သူ့ကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ စစ်သူကြီးပုံစံ ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ယောက်မှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာသည်။

သူသည် ဓားကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သာမန်ကောင်းကင်လူသားတို့ထက် ပို၍ ကြီးမားသန်မာကာ နောက်မှ လိုက်ပါလာသူများကို ဦးဆောင်လျက် ခန့်ညားစွာ ရှိနေသည်။

​"ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါ ဒီလောက်ရူးသွပ်တဲ့သူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ အောက်ကမ္ဘာက ကျင့်ကြံသူက အိမ်တိုင်ရာရောက် လာသတ်ရဲတယ်ပေါ့ "

"သူပုန်ကို သတ်ပစ်လိုက် "

​သူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသည်။

လီယန်ချူသည် မြို့ကြီးများရှေ့တွင် ကောင်းကင်လူသားတို့ ဆင်းသက်လာစဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် သေကြေပျက်စီးမှုများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။

လူမျိုးတစ်မျိုးလုံးနီးပါး ချေမှုန်းခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

​ဗုန်း

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သွေးသားစွမ်းအင်များမှာ မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အော်ဟစ်နေသော ထိုကြီးမားသည့် စစ်သူကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစစ်သူကြီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း သွေးစွမ်းအင်များ လှုပ်ခါသွားပြီး နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားရသည်။

​"ငါ ပြောခဲ့တယ်၊ တစ်နေ့ကျရင် ကောင်းကင်လောကအထိ တက်လာပြီး မင်းတို့ကို အကုန်အစင် သုတ်သင်ပစ်မယ်လို့ "

သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ ဓားကြီးတစ်လက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ပိုင်းချလိုက်သည်။

​ဓားရောင်ခြည်များ လှိုင်းထန်နေပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထိုစစ်သူကြီးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုဓားစွမ်းအားကို မည်သို့ ကာကွယ်နိုင်မည်နည်း။

သူသည် နောက်သို့ အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းပြီး လက်ထဲရှိ ဓားကို မြှောက်ကာ ရေစီးကဲ့သို့ ပိုင်းချရင်း အချိန်ဆွဲရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ကျန့်ကျောင်းဓားအောက်တွင် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပြီး သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားသည်။

​မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ကောင်းကင်လူသားအားလုံးမှာလည်း ဤဓားချက်အောက်တွင် အကုန်အစင် သေဆုံးသွားကြသည်။

​ကျန်ရှိသူများအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သူတို့သည် အောက်ကမ္ဘာတွင် တာအိုဆရာတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်လောက၏ လူငယ်မျိုးဆက်သစ် နှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို သိကြသည်။

သို့သော် ဤမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားကြပေ။

​ဤနေရာတွင် ဝိုင်းရံထားသော ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အထက်စီးမှ နေတတ်ကြသည်။ သူတို့ စကြဝဠာအနှံ့ တိုက်ခိုက်စဉ်က အားနည်းသော လူသားတို့မှာ သူတို့ဓားအောက်တွင် ငါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူတို့သည်လည်း အခြားကမ္ဘာများကို ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့က ကောင်းကင်ကို ရိုသေမှုမရှိဘဲ ယုံကြည်မှုမရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ လူသားတစ်ယောက်၏ အသတ်ခံရမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

​စစ်သူကြီး နှစ်ဦးဆက်တိုက် သေဆုံးသွားပြီးနောက် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားကို ခါးတွင်ချိတ်ထားသည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးက

"တက်ကြမ်း သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ၊ ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ " ဟု အော်သည်။

​ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ စုပေါင်း၍ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာ အလွန် ပြင်းထန်သည်။

သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ အောက်ကမ္ဘာတွင် အလွန်အားကောင်းသူများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မည်မျှပင် ကွာခြားပါစေ၊ ထိုတာအိုဆရာငယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ခံနေရပြီး မည်သူက ပိုသန်မာသည်ကိုပင် ခွဲခြား၍ မရပေ။

ဖြတ်

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ကာ တစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်ရာ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

လှည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်ယောက်၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ တစ်ဖက်သို့ ထွက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။

​ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်လူသား တစ်ရာကျော် တပ်စွဲထားသည်။

သူတို့သည် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားပြီး စစ်ရေးအစီအရင် ဖွဲ့ကာ စွမ်းအားများကို ပေါင်းစပ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ဤတာအိုဆရာငယ်က ဓားဖြင့် တစ်ချက်ခုတ်လိုက်ရုံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ကျန်ရစ်သည့် ကိုယ်ခန္ဓာများသာ ကျန်တော့သည်။

သူတို့ လက်ထဲရှိ ထက်မြက်သော မှော်လက်နက်များနှင့် အစွမ်းထက်သော မှော်နည်းလမ်းများမှာ ဤတာအိုဆရာငယ်အပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။

​မကြာမီမှာပင် လူသုံးဆယ်ကျော်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်အောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

သူတို့သည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး စောစောကဲ့သို့ ရဲရင့်မှုမရှိတော့ဘဲ ဆုတ်ခွာရန် ကြိုးစားကြသည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လက်ထဲရှိ နတ်လက်နက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်လောကမှာ အောက်ကမ္ဘာထက် သာလွန်သဖြင့် သူ၏ နတ်လက်နက်များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်သည်။

သူသည် မြူနှင်းစကြာဝဠာပိုက်ကွန်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ ထိုပိုက်ကွန်မှာ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး အတွင်းတွင် ပါဝင်သော ရေစစ်များမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

လက်နက်ကိုင်ထားသော ကောင်းကင်လူသားများမှာ ထိုရေစစ်နှင့် ထိလိုက်သည်နှင့် အရိုးအသားပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လက်နက်များပါ ပျောက်ဆုံးသွားသည်အထိ သန့်စင်သွားသည်။

​သူတို့သည် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြသည်။ ထိုရေစစ်နှင့် ထိမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

သူတို့၏ အထက်စီးဆန်သော ပုံစံမျိုးမှာ မရှိတော့ဘဲ အိမ်မဲ့ခွေးများကဲ့သို့ ထိတ်လန့်နေကြသည်။

ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ အောက်ကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လျှင် အင်အားလျော့နည်းတတ်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေသည်။

ကောင်းကင်လောကတွင် လီယန်ချူ၏ သတ်ဖြတ်မှုစွမ်းအားမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်နေသည်။

​လီယန်ချူသည် မြူနှင်းစကြာဝဠာပိုက်ကွန်ဖြင့် ထိုကောင်းကင်လူသားများကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် ဟွမ်ယွမ်ထီးကို ဖြန့်လိုက်သည်။

ဟွမ်ယွမ်ထီးမှာ ပွင့်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။

ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ ဦးတည်ရာမဲ့ ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ လေးလံသွားကာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ထမ်းထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ထွက်ပြေး၍ မရတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ယောက်သုံးယောက်သာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူက လိုက်လံ သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး အကုန်အစင် သတ်ပစ်လိုက်သည်။

​…………

​ခွန်လွန်တောင်တွင် ကောင်းကင်တံခါးမှာ ပွင့်လျက်ရှိနေသေးသည်။

ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့မှာ ကောင်းကင်တံခါးနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားရပြီး လွန်စွာ တုန်လှုပ်နေကြသည်။

​"ယွီကျူးတောင်ပိုင်ရှင်က ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ရူးသွပ်သလို သတ်ဖြတ်နေပြီ "

"သူတစ်ယောက်တည်း တက်သွားပြီး ကောင်းကင်လောကကိုတောင် ဘယ်သူမှ မတားနိုင်တော့ဘူးလား"

သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

​…………

​အခြားတစ်ဖက်တွင်

ကောင်းကင်လောက၌ လီယန်ချူသည် ထိုနေရာရှိ ကောင်းကင်လူသားများကို အကုန်သုတ်သင်လိုက်သည်။

သူသည် ဝေးလံသော နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်လောကမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျယ်ဝန်းလှပြီး မြင်ကွင်းတစ်ခွင်လုံးမှာ အဖြူရောင် လွှမ်းခြုံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

​မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်လူသား အုပ်စုတစ်စု တိမ်တိုက်စီး၍ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နက်အမျိုးမျိုးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ရှိနေကြသည်။

​ဦးဆောင်သူမှာ နန်းတွင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဂါဝန်မှာ မြေပြင်ကို ဆွဲလျက်ရှိပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လွန်စွာ လှပသည်။

အလှအပများပေါများသော ကောင်းကင်လောကတွင်ပင် သူမမှာ ထိပ်တန်း အလှမယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမမှာ ကူယု ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်လောက၏ ငယ်ရွယ်သော အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ် သုံးဦးအနက် အားအကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားဘုရင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အခွင့်အရေးရှိသူဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် အစွမ်းထက်သော ကောင်းကင်လူသားအချို့ကို ဦးဆောင်၍ ရောက်ရှိလာသည်။

သူမ ထိုသတင်းကို ကြားရသောအခါ လွန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ယခု လီယန်ချူတစ်ယောက်တည်း ဓားတစ်လက်ဖြင့် ရပ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

​သူတစ်ယောက်တည်း ကောင်းကင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့တာလား။

သူ ဘယ်လိုလုပ် ရဲရင့်ရတာလဲ

ကူယုမှာ အလွန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ ကျင့်စဉ်မှာ လွန်စွာ မြင့်မားပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ရတနာများ ရှိနေသည်။

သူမ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကောင်းကင်လူသားတို့မှာလည်း စည်းကမ်းတကျရှိပြီး စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်သည်။

​"တာအိုဆရာငယ်၊ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလို့ ထင်နေလဲ ဒီမှာ လာပြီး ရူးသွပ်နေရဲတယ်ပေါ့ "

ကူယုက လီယန်ချူကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

​လီယန်ချူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က ပန်းချီကားထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသည့် အမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"မင်းပဲလား"

လီယန်ချူက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

​ကူယုမှာ ငြိမ်သက်နေသည်။ လီယန်ချူ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ဤနေရာရှိ ကောင်းကင်လူသားများကို သုတ်သင်လိုက်သည်ကို မြင်သော်လည်း သူမ မကြောက်ပေ။

​ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ ကူယု ရောက်လာသည်ကို မြင်မှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

ဤတာအိုဆရာငယ်မှာ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ ထိုနေရာတွင် သေရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ ဘေးမှ ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ စစ်အစီရင်ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားများကို ပေါင်းစပ်လိုက်ကြသည်။

တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ရေစစ်နှင့်တောင် မဖောက်နိုင်တော့ပေ။

​လီယန်ချူသည် ထိုအစွမ်းထက်သော နတ်လက်နက်များကို သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုလက်နက်များကို အသုံးပြုရသည်မှာ စွမ်းအင်အလွန် ကုန်ကျသည်။

စောစောက ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအားများ အလွန်ကုန်ခမ်းသွားသည်။

သူသည် ရွှေဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စားလိုက်သည်။

အရင်က သူရွှေဆေးလုံး နှစ်လုံး ဖော်စပ်ထားခဲ့သည်။ တစ်လုံးမှာ သွေးသားစွမ်းအားအတွက်၊ တစ်လုံးမှာ စွမ်းအားဖြည့်ရန် ဖြစ်ပြီး ယနေ့အတွက် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။

​ချက်ချင်းပင် သူ၏ စွမ်းအားများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး စောစောကထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

သူသည် ထိုနတ်လက်နက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်လူသားများကို ကြည့်ကာ မကြောက်မရွံ့ ရပ်နေသည်။

​သူ၏ အကြည့်မှာ ဓားကဲ့သို့ စူးရှပြီး ထိုမိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကောင်းကင်လောကတွင် နတ်ဘုရားမင်းကြီး အဆင့်သို့ အရောက်မြန်ဆုံးဟု ယူဆခံရသည့် အလှမယ်မှာ ဂါဝန်ရှည်ကို ဆွဲလျက် ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် စူးရဲလှသည်။

ဤကောင်းကင်လောက၏ ထင်ရှားသော အလှမယ်၏ နောက်ကျောတွင် အလင်းတန်းများ ဝိုင်းရံနေပြီး သူမကို မြင့်မြတ်စေသည်။

ဤအလင်းတန်းမှာ ထိုအမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင် ပေးအပ်ထားသည့် ရတနာဖြစ်သော -

"နေမင်းနတ်ဘုရား အလင်းတန်း" ဖြစ်သည်။

ဤရတနာရှိနေသဖြင့် သူမသည် ကောင်းကင်လောကတွင် မရှုံးနိမ့်နိုင်ပေ။

သူမသည် ထိုတာအိုဆရာငယ်မှာ အလွန်တော်ကြောင်း သိသည်။ ကူချဲ့က နတ်ဘုရားမင်းကြီး၏ ရတနာနှစ်ခုကို ယူသွားသော်လည်း အသတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ့လက်ထဲတွင်လည်း အစွမ်းထက် လက်နက်များ ရှိနေလိမ့်မည်။

​သို့သော် ကူဂူယုမှာ ဆုတ်ခွာခြင်း မရှိပေ။

​လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ထားပြီး ကောင်းကင်လူသားတို့၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်နေသည်။

​"မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် လုံးဝမဟုတ်ဘူး။"

​ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်နေရာလုံး ဆူညံသွားသည်။

ကူယုမှာ နတ်ဘုရားဘုရင် အဆင့်သို့ အရောက်မြန်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံရသည့် အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး နောက်မျိုးဆက်၏ ဦးဆောင်သူ ဖြစ်သည်။

ဤမျှ အရည်အချင်းရှိသူကို ထိုသို့ လျှော့တွက်ခြင်းဖြစ်သည်။

​ကူယုမှာ ငြိမ်သက်စွာဖြင့်

"တစ်ခုတော့ ပြောပြရဦးမယ်။ နင်နဲ့ ငါ စကားပြောနေတဲ့အချိန်မှာပဲ နတ်ဘုရားဘုရင် နှစ်ယောက်တောင် ဒီကို ရောက်လာနေပြီ။"

"ငါ ဒီစကားပြောပြီးတာနဲ့ နင် သေဖို့ ပိုနီးလာပြီ။"

​ကောင်းကင်လောကမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသည်။

သူတို့ရှိနေသည့် နေရာမှာ အစွန်အဖျားဒေသဖြစ်သော်လည်း ကန်ယွမ်ကမ္ဘာ ဆယ်ခုလောက် အရွယ်အစားရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ အမြဲတမ်း အထက်စီးဆန်ပြီး အောက်ကမ္ဘာမှ ကျင့်ကြံသူများကို အထင်သေးကြခြင်းဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်လောကသို့ မရောက်ဖူးသဖြင့် ဤမျှ ကျယ်ဝန်းမှန်း မသိပေ။

သို့သော် သူသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားနှစ်ခု ဒီနေရာသို့ နီးကပ်လာသည်ကို အနည်းငယ် ခံစားမိသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ကို သူ အလွန်ရင်းနှီးနေပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ နတ်ဘုရားဘုရင် သွေးစက်နှင့် တစ်ထပ်တည်းပင် ဖြစ်သည်။

​"မင်း ငါ့ကို တားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား"

လီယန်ချူက အေးဆေးပင် ရယ်မောလိုက်သည်။

ကူယုမှာ သူ၏ ယုံကြည်မှုက ဘယ်ကလာသလဲ မသိသော်လည်း အချိန်ဆွဲထားနိုင်ခြင်းမှာ သူမအတွက် အကျိုးရှိသည်။

ဤမျှ ရက်စက်သည့်လူနှင့် တိုက်ခိုက်ရသည်မှာ သူမလည်း မသေချာပေ။

​"ငါ နင့်ကို တားတာမဟုတ်ဘူး၊ နင့်ကို သတ်ပစ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာနေတာ။"

ကူယု ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ကောင်းကင်လောကမှာ ဤမျှ ကြီးမားသော်လည်း သူမမှာ နောက်မျိုးဆက်၏ ဦးဆောင်သူ ဖြစ်သဖြင့် စွမ်းအားနှင့် ယုံကြည်မှုမှာ ပြည့်စုံသည်။

​လီယန်ချူသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသည့် ရှူယီ ဘူးသီးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။

ဘူးသီးပေါ်တွင် နတ်ဘုရားတို့၏ တရားဥပဒေများမှာ ထူထပ်လှသည်။

"မင်းကို သတ်ဖို့ တစ်ချက်ဆို လုံလောက်ပြီ "

​လီယန်ချူ၏ စကားသံဆုံးသည်နှင့် ဘူးသီးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်လူသားများမှာ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီတာအိုဆရာက ရူးသွားတာလား"

"အရင်က တိုက်ခိုက်မှုတွေကြောင့် သူ အင်အားကုန်ခမ်းနေပြီး အခုတော့ ကြွားလုံးထုတ်နေတယ် "

"သူက ဘာမို့လို့လဲ "

​သူတို့မှာ အမြဲတမ်း အထက်စီးဆန်ပြီး အောက်ကမ္ဘာမှ ကျင့်ကြံသူများကို အထင်သေးကြသည်။

ယနေ့တွင် အောက်ကမ္ဘာမှ တာအိုဆရာတစ်ယောက်ကြောင့် ကြောက်လန့်ခဲ့ရသည်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။

စောစောက လီယန်ချူတစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်ကို မြင်ပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောရဲခဲ့ကြသည့်အတွက် အရှက်ရမိသည်။

ယခုတွင် နတ်ဘုရားဘုရင် နှစ်ယောက် ရောက်လာတော့မည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် သူတို့မှာ အနည်းငယ် အားရှိလာပြီး လီယန်ချူကို ကျယ်လောင်စွာ လှောင်ပြောင်ကြသည်။

​လှောင်ပြောင်သံများကို ကြားရသော်လည်း လီယန်ချူမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။

ရှူယီဘူးသီးထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသော အမြောက်အမြားသော နံ့သာအငွေ့အသက်များမှာ တစ်ခဏချင်းတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူ၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး ရွှေရောင် တောက်ပလာကာ နံ့သာအငွေ့အသက်မှာ သူ၏ လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းကာ ခေါင်းနောက်တွင် ဝိုင်းရံနေသည်။

သူတစ်ယောက်လုံးမှာ ပို၍ပင် အစွမ်းထက် မြင့်မြတ်သွားသည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ခေါင်းနောက်တွင် နေမင်းအလင်းတန်းရှိသော ကူယုမှာ လီယန်ချူလောက် မသန့်စင်တော့ပေ။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်လူသားတို့အား ချက်ချင်းပင် အသံတိတ်သွားစေသည်။

​သူတို့၏ မျက်လုံးများ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။

ကူယုမှာလည်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူမမှာ နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အရေးကြီးဆုံး အချိန်တွင် ရှိနေသည်။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင် ဆုတ်ခွာလိုက်လျှင် စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်ပြီး နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့်မှာ အလှမ်းဝေးသွားမည်ဖြစ်သည်။

​"တိုက်ကြမယ် "

ကောင်းကင်လောက၏ ထင်ရှားသော အလှမယ်၊ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်၊ နတ်ဘုရားဘုရင်လောင်း၊

သူမ၏ စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ခေါင်းနောက်ရှိ နေမင်းနတ်ဘုရား အလင်းတန်းက သူမတစ်ယောက်လုံးကို ဝိုင်းရံထားသည်။

သူမသည် လီယန်ချူကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ရှုံးနိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်သည်။

​ရုတ်တရက်

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံမှာ သူမ၏ ဆရာဖြစ်သော နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါး၏ အသံ ဖြစ်သည်။

​"မြောက်ဘက်ကို သုံးထောင်ကွာအထိ ဆုတ်ခွာလိုက် "

​ကောင်းကင်လောကမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းသဖြင့် နတ်ဘုရားဘုရင် များပင် အချိန်မီ မရောက်နိုင်ပေ။

ယခု သူမဆီသို့ ရောက်လာသော ဆရာ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဟန် ရှိသည်။

ကူယု၏ မျက်ဝန်းတွင် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ ယခု ဆုတ်ခွာလျှင် စိတ်ဓာတ်ထိခိုက်မည်ဖြစ်သည်။

ဒီတာအိုဆရာငယ်မှာ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး မရှုံးနိမ့်နိုင်ဟူသော စိတ်ဓာတ်ရှိသည်။

သူ့ကို သတ်နိုင်လျှင် နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်။ မနိုင်လျှင်တောင် မဆုတ်ခွာသင့်ပေ။

​"မြောက်ဘက်ကို သုံးထောင်ကွာအထိ ဆုတ်ခွာလိုက်"

နတ်ဘုရားဘုရင်၏ အသံမှာ ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။

နတ်ဘုရားဘုရင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မည်သူမျှ မငြင်းဆန်နိုင်ပေ။

​ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်လူသားတို့ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ကူယုမှာ မြောက်ဘက်သို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားပြီး တစ်ခဏချင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကောင်းကင်လောက၏ အလှမယ်မှာ ထွက်ပြေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ အံ့အားသင့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကြသည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုကြီးမားသော စွမ်းအားနှစ်ခု နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားနေရသည်။

ယခု ထိုမိန်းကလေး ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည်လည်း ချက်ချင်းပင် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ ကောင်းကင်လောကတွင် ကျင့်ကြံသူများကို ထိန်းချုပ်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူများကို ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ပေ့ဂုမိသားစု၏ အဘွားဖြစ်သူမှာလည်း ဤကိစ္စကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

သေဆုံးပြီးနောက် ဝိညာဉ်မှာ အိပ်မက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်လူသားတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သော သွေးကြွေးများမှာ မရေမတွက်နိုင်ပေ။

​လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမီလိုက်ရန် ပြေးသွားသည်။

ကြည့်နေသူများမှာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။

အောက်ကမ္ဘာမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တည်းဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်လာသည်။

ဒီလောက်အထိ ရဲရင့်ရက်စက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားကြပေ။